(ซ. set มัดใจ) มัดใจยัยซื่อบื้อ

ตอนที่ 45 : กระตุ้น...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 286
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    10 ส.ค. 62


ตอนที่ 44

กระตุ้น...





     T^T


     ฉันทำใจว่าจะรับผลที่ตามมาให้ได้แล้วนะ แต่พอมาเจอซันโหมดน่ากลัวยิ่งกว่าเดิมแบบนี้ ฉันว่า... ฉันทำใจสู้ไม่ได้แล้วล่ะ


          "ฉ...ฉันเป็นห่วงพ่อ กลัวทำห้องครัวพังนี่นา..." ฉันพูดเสียงแผ่ว ดวงตาสั่นระริกอย่างเห็นได้ชัดและรู้สึกได้เลย


     แต่เพียงทำท่าทีของฉัน ซันจากโหมดโหดก็ดูอ่อนลงอย่าน่าประหลาด...


     เขาถอนหายใจเบาๆ ทั้งหน้าตาย มองฉันด้วยสายตาเรียบเฉยตามปกติของเขา


     จะว่าไปเขาเปลี่ยนจากผ้าพันแผลเป็นผ้าก็อตแปะที่หัวแล้วอ่ะ หลังจากเมื่อวานที่มีแต่ตัวหนังสือเต็มเลย แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น!!


          "ทีหลังจะไปไหนก็บอก" ร่างสูงพูดน้ำเสียงเรียบๆ แต่แฝงไปด้วยความจริงจังอย่างชัดเจน "ไม่ใช่จะหายก็หาย ไม่เข็ดเหรอเมื่อวาน? "


     งื้ออออ... เหมือนโดนพ่อกำลังเสี้ยมสอนอยู่เลย...


          "อื้อ ขอโทษนะ" ฉันยิ้มแก้เก้อนิดๆ ยกมือขึ้นเกาหัวนิดๆ เพื่อแก้บรรยากาศอันไม่ชินหัวใจ

     รู้สึกถึงความเป็นห่วงของซันได้เลยล่ะ เพราะงั้นถึงได้รู้สึกแปลกๆ ไงล่ะ...


          "จริงสิ วันนี้ต้องไปโรงเรียนนะ ไปเก็บกวาดห้องเรียนกัน"


          "ด้วยสภาพนี้? " ซันคำรามเสียงต่ำจนฉันสะดุ้ง ร่างสูงยืนนิ่งแต่สายตากวาดมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วมาหยุดที่กางเกงยีนส์ขาสั้นที่ฉันใส่ ทำเอารู้สึกหวิวๆ ยังไงไม่รู้...


     หลังจากนั้นแววตาซันก็แปรเปลี่ยนเป็นความพิโรธอย่างเด็ดขาดทันที


          "เอ๊ะ... ทำไมอ่ะ" ฉันเบี่ยงตัวหลบสายตาดุๆ นั่น เขายังไม่หยุดจ้องขาฉันอ่ะ!


          "สั้นไป... ไปเปลี่ยนซะ! " ง่ะ!! ทำไมต้องส่งเสียงไม่พอใจ เขาไม่ได้ใส่สักหน่อย...


          "พี่ซินอุตส่าห์ให้ใส่ สวยดี เสียดายอ่ะ"


          "ไปเปลี่ยน..." ซันยังยืนยันให้ฉันเปลี่ยนกางเกงด้วยน้ำเสียงเย็นจนน่าขนลุก งื้อออออ...


     ทำไมต้องเปลี่ยนอ่ะ ใส่สบายดีออก สวยด้วย! รึว่าเขาจะกลัวฉันหนาวนะ...


          "...." ไม่พูดอะไร แต่ส่งสายตาดุๆ แทนคำพูดล้วนๆ เลย...


          "โธ่ซัน ฝนตกแค่นี้ ใส่กางเกงขาสั้นไม่ทำให้ฉันหนาวหรอกน่า..." ฉันพยายามส่งสายตาระยิบระยับออดอ้อนซันเหมือนทุกที แต่ซันไม่ได้มองฉันไง เขามองกางเกงฉันแทนอ่ะ!!


     รับมือยากขึ้นทุกวัน


          "จะเปลี่ยน รึจะตายดี..."


          "ไม่เปลี่ยนอ่ะ ไม่อยากตายด้วย..." ฉันไม่สนใจคำขู่ของซันสักนิด เชื่อเถอเขาไม่กล้าฆ่าฉันหรอก พูดจบฉันเมินหน้าหนีซันไปทางอื่น


     ณ ตอนนี้เราสองคนยังคุยอยู่หน้าประตูบ้าน ฉันไม่ยอมพาเขาเข้าไปในบ้านหรอก เปลี่ยนใจละ ความเอาแต่ใจโผล่มาแบบนี้น่ะ...


     ฟึ่บ!!


     เสี้ยววินาทีที่ฉันไม่ทันตั้งตัว ซันดึงฉันให้พ้นจากประตูหน้าบ้านเข้ามาใกล้เขาในระยะประชิด แถมเขายังปิดประตูบ้านฉันดังปัง!


     เฮ้ยยย... อะไรของเขาน่ะ!


     ฉันอ้าปากเหวอ ส่งสายตาด้วยคำถามล้วนๆ แต่ซันไม่ได้สนใจ เขาเผลอปล่อยร่มลงพื้น ผลักฉันติดประตูหน้าบ้าน แล้วโถมร่างสูงใหญ่เข้ามาแนบชิดฉัน จนฉันสะดุ้งตกใจ


     นี่จะทำอะไร!! ที่นี่มันหน้าบ้านฉันนะ!!


     แถมยังอยู่ข้างนอกด้วย ถ้าคนข้างบ้านหรือคนที่เดินผ่านไปผ่านมา แล้วมาเห็นฉันกับซันสภาพนี้พวกเขาจะว่าไง!!


          "ซัน! .." ฉันร้องเหวใส่เขา แต่ดันถูกร่างสูงเชยคางขึ้นมองหน้าคมในระยะประชิดจนจับลมหายใจได้ซึ่งกันและกัน


     ฉันเบิกตาโพลงทันใด เมื่อเห็นซันยิ้มมุมมากและส่งสายตาเจ้าเล่ห์ที่ไม่ได้เห็นนานแล้ว จากนั้น...


     อร้ายยยยยยย!!!


     มือหนาอีกข้างที่ยังว่างอยู่ ลดต่ำเข้ามาจับขาฉันและลูบเข้าผ่านกางเกงยีนส์ขึ้นจนเกือบจะถึงกางเกงในฉัน!!!


     ฉันรีบออกแรงดันเขาออกให้สุดแรง จะร้องก็ร้องไม่ได้ อายข้างบ้านเขาแย่ แต่สู้แรงซันไม่ไหว ซันล็อกเอวฉันด้วยแรงแขนอีกข้าง แถมยังถูกร่างสูงที่กดฉันอยู่


     ซันเลื่อนใบหน้าเข้ามากระซิบริมหูด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา


          "จะเปลี่ยนไหม..."


     ฉันกลั้นเสียง ไม่ให้ส่งเสียงแปลกๆ ออกมา ขอเป็นลมก่อนได้มะ ตอนนี้ร่างกายฉันเริ่มร้อนจากการถูกสัมผัสจากเขาไปหมดแล้ว!! หื้ออออออ...


     แถมเสียงกระซิบและเสียงลมหายใจรดริมหูนี่อีก ไอจะบ้าตาย!!


          "ก็ได้ๆ เปลี่ยนก็ได้ TOT ปล่อยน้าาาา" ในที่สุดสุดก็ขอยอมแพ้ เจอแบบนี้ใครจะสู้ได้ ซันบ้าลามก! ฉันได้แต่ยกมือทุบแผงอกเขาอย่างเจ็บใจ


          "หึ.. ก็แค่นั้น" ซันยอมถอยแต่โดยดี พร้อมยิ้มมุมปากอย่างพอใจ


     แต่ฉันไม่พอใจ แถมยังอายด้วย!! ตอนนี้หน้าฉันคงแดงไปหมดแล้วแน่ๆ ร่างสูงถึงได้ทำหน้าแบบนั้นได้อ่ะ


     น่าโมโหจัง เป็นครั้งแรกที่อยากตบตีซันให้ตายคามืออ่ะ!!


     ฉันเดินฟึดฟัดเข้าบ้านไป เพื่อที่จะเปลี่ยนกางเกงตามที่เขาบอก โดยที่ซันเดินตามหลังฉันอย่างชิลๆ ก่อนจะแยกตัวเข้าไปในห้องรับแขกอย่างสบายอารมณ์


     ตรงที่ซันสัมผัสเมื่อกี้ยังร้อนๆ อยู่เลย... เพราะอะไรกันเนี้ย...




     ......



     ซันนั่งนิ่งมองมือตัวเอง แล้วพลันรู้สึกแปลกๆ


     เมื่อกี้เขาทำอะไรลงไป...


     ก็แค่ไม่ชอบให้ยัยตัวเล็กใส่กางเกงขาสั้นออกไปข้างนอกเท่านั้น ถึงกับต้องลงทุนเสี่ยงทำที่ทำให้ตัวเองรู้สึกสั่นไหวขนาดนี้...


     แม้จะหงุดหงิดนิดหน่อยที่เผลอทำตามใจตัวเองมากกว่าเหตุ แต่มันก็ได้ผลเมื่อยัยตัวเล็กยอมแพ้ไปเปลี่ยนกางเกงโดยดี


     สัมผัสนุ่มๆ ร้อนๆ เมื่อกี้ยังติดมืออยู่เลย พลันทำให้ปลุกสัญชาตญาณบางอย่าง...


          "อ่าว ลุงนึกว่าเป็นหนูฝนซะอีก มารับไอไปโรงเรียนด้วยเหมือนกันใช่มั้ย หือ?..." พ่อของไอโผล่เข้ามาทักซันพอดี แต่แววตาเริ่มเปลี่ยนไปเมื่อเห็นผ้าก็อตที่หัว และแผลที่มุมปากนั่นอีก...


          "...." ซันเลือกที่จะนั่งเงียบ มัวแต่นั่งคิดว่าจะหาข้อแก้ตัวยังไงดี


     นี่เพราะห่วงยัยตัวเล็กมากเกินไปหน่อยถึงได้มาหาโดยไม่คิดว่าพ่อของเธอจะแปลกใจไหมกับบรรดาแผลบนตัวซัน ส่วนที่ถูกปิดก็มีแต่แขนข้างซ้ายและแผลฟกช้ำเท่านั้น...


          "ทำไมมีแผลอย่างนั้นล่ะ ทะเลาะกับใครมารึเปล่า" ดันเดาถูกซะด้วย...


ไอเคยกำชับให้ซันไม่ให้พูดเรื่องที่เขาเป็นปีศาจและเรื่องเปิดเวทีทะเลาะวิวาทกับใครให้พ่อเธอฟัง...


          "ตก..บันได..." เป็นข้อแก้ตัวที่ฟังแล้วขัดหูตัวเองมาก พูดออกมาได้ไงว่าตกบันได อย่างเขาเนี้ยนะ!


          "อย่างนี้นี่เอง วันหลังระวังด้วยนะ" เขาเชื่อง่ายกว่าที่คิดแฮะ ดูก็รู้ว่าลูกสาวได้เชื้อซื่อบื้อแบบนี้มาจากใคร...


     ซันพยักหน้ารับนิดๆ แล้วเสตาหลบไปมองที่อื่นอย่างนึกเบาใจ...


     พ่อของไอเข้ามานั่งโซฟาเล็กซึ่งอยู่ตรงข้ามกับโซฟาที่ซันนั่ง เขารู้สึกได้เลยว่าถูกจ้องมองมาอยู่ชัดเจน


          "ซัน..." น้ำเสียงแตกต่างจากก่อนหน้านี้นิดหน่อย ทำให้ซันหันไปมองพ่อของไอโดยไม่ได้ตั้งใจ "ชอบลูกสาวลุงใช่ไหม"


     ซันเบิกตากว้างด้วยความแปลกใจ ไม่คิดว่าจะถูกถาม แต่ด้วยน้ำเสียงและสีหน้าผู้อวุโสกว่าทำให้ซันออกจะเลิ่กลั่กนิดหน่อย


          "...." ซันไม่ได้ตอบอะไร แต่เขายอมพยักหน้ายอมรับและเสตาหลบไปทางอื่นอย่างน่าเจ็บใจ


     มีแต่เรื่องนี้เท่านั้นที่เขายังไม่ชิน และยังน่าหงุดหงิดเหมือนเดิม...


          "ลุงไม่ว่าอะไรหรอกนะ อย่างที่รู้ว่าลูกสาวลุงซื่อบื้อเหมือนลุง" พ่อของไอยิ้มอย่างอ่อนโยน เหมือนกำลังจะเปิดทางให้ ไม่คิดขัดขวางอย่างใด "แต่ดันสวยเหมือนแม่ ผู้ชายเลยเข้าหาเยอะตั้งแต่มัธยมต้น"


     ที่พูดมาก็จริง ที่ผ่านมาไอมีผู้ชายเข้าหาเยอะมาก ถ้าไม่ติดว่ามีซันคอยกันไว้อยู่...


     โดยเฉพาะถ้าเธอได้ยิ้มแล้ว... คนรอบข้างตายเกลื่อนได้เมื่อนั้น กระทั่งตัวเขาเองด้วย!


          "เพราะงั้นลุงจะดีใจมากถ้าทั้งสองคนจะคบกันได้สักที"


          "...."


     เมื่อไม่ได้รับคำตอบจากคนตรงหน้า แต่กลับสัมผัสถึงดวงตาสีเหลืองเข้มสั่นไหวได้เป็นอย่างดี พ่อของไอจึงยิ้มให้อย่างพอใจ


     ความจริงแล้วเขามาเพื่อกระตุ้นเด็กๆ เท่านั้น...


ในเมื่อกระตุ้นลูกสาวแล้วยังซื่อบื้อเหมือนตัวเอง ก็ต้องกระตุ้นอีกฝ่ายซะเลย


          "ถ้างั้น ลุงออกไปทำงานก่อน ฝากส่งลูกสาวกลับบ้านด้วยนะ" เขายิ้มก่อนจะลุกออกจากห้องรับแขกไปทำงานด้วยความหวังว่าทั้งคู่จะเริ่มพัฒนาความสัมพันธ์ไปไกลกว่านี้...


     คิดถึงสมัยที่ยังเป็นหนุ่มเลย หึๆ




     ......



     ฉันหายใจฟึดฟัดด้วยความโมโหจัดขณะเปลี่ยนกางเกงขาสั้นเป็นกางเกงขายาว เชื่อสิ... ถ้าฉันใส่กระโปรงเหมือนทุกที ซันก็คงไม่ยอมเหมือนกันอ่ะ


     วันนี้มันวันอะไรกัน ทำไมฉันถึงอยากจับซันตีให้ตายนัก!


     คงไม่ใช่ฉันคนเดียวสินะที่เลเวลเพิ่มอ่ะ ซันก็เพิ่มด้วย แถมยังเข้าถึงเนื้อถึงตัวฉันบ่อยจนฉันเริ่มรู้สึกร้อนแปลกๆ เหมือนมีกระแสไฟฟ้าวิ่งผ่านทั่วร่างกายพลันทำให้เข่าอ่อนลงแบบนี้ได้ คิดแล้วรู้สึกอายๆ ยังไงไม่รู้...


     งื้ออออ... ไออยากมุดดินหนี!!


     หลังจากที่ฉันเปลี่ยนกางเกงเสร็จก็เดินออกมาจากห้อง ด้วยสภาพเหมือนแบ็ตจะหมดยังไงยังงั้น เจอซันรุกเข้าถึงเนื้อถึงตัวตั้งแต่เช้า ยันก่อนหน้านี้ ใครจะไปตั้งสติให้เต็มร้อยได้เล่า...


     ฮือ... อยากสะบัดความคิดบ้าๆ นี่ทิ้งจัง มันวนเวียนในหัวฉันไปหมดแล้วอ่ะ...


     ติ้งต่อง ติ้งต่อง...


     เสียงออดหน้าบ้านทำให้ฉันได้สติ แต่รอบนี้รู้ว่าเป็นใครที่มาเยือน


          "ลูกแม่!!! ~~~~~~~~" พอฉันเปิดประตูหน้าบ้านปุ๊บ ฝนก็วิ่งเข้ามากอดฉันแน่น จนฉันรับรู้ว่าฝนกำลังสั่น...


          "ฝน" ฉันกอดฝนตอบพลางยกมือขึ้นลูบหลังเธอนิดๆ รู้เลยว่าเธอเป็นห่วงฉันมาก นึกภาพเมื่อวานตอนที่เธอกำลังกระวนกระวายใจได้เลยอ่ะ...


          "ไม่บาดเจ็บอะไรใช่มั้ย ใช่มั้ย..." ฝนผละกอดแล้วจับบ่าทั้งสองข้างของฉัน สีหน้าแววตาเต็มไปด้วยความห่วงใย เธอก้มสำรวจฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างร้อนรน


          "ไม่เลย" ฉันส่ายหัวแล้วยิ้มอ่อนๆ "คนที่เจ็บน่ะ..."


     ฉันหันไปมองข้างหลังตัวเอง ซึ่งเป็นซันที่ยืนนิ่งพิงผนังบ้านอยู่ไม่ห่างนัก ฝนเงยหน้าขึ้นมองตามก่อนจะอ้าปากเหวอ


          "เห้ย ทำไมไอ้ปีศาจมันถึงมีแผลได้"


     ซันไม่ได้ตอบอะไรกลับมาเมื่อเห็นปฏิกิริยาของฝน เขาหันหน้าหนีเสียอย่างนั้น ซึ่งมันก็เป็นปกติของเขานั่นแหละ...


          "เออๆ ทางนี้ก็พอจะเดาได้นั่นแหละ ป่ะ! ขึ้นรถกันไปโรงเรียนๆ " ฝนถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะชักชวนฉันให้ขึ้นรถ แน่นอนว่าซันก็ตามขึ้นมาด้วยอยู่แล้ว


     พวกเรานั่งอยู่เบาะหลัง และมีคนขับรถของที่บ้านฝนขับรถอยู่เบาะหน้า ก็ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกอึดอัดนัก


     ฉันนั่งคั่นกลางระหว่างซันกับฝน ซันเหม่อมองวิวข้างผ่านหน้าต่างรถ ส่วนฝนนั่งล้วงๆ บางอย่างออกจากกระเป๋า มันคือ...


     โทรศัพท์ฉันนี่นา...


     ฉันมองฝนสลับกับโทรศัพท์ของตัวเองอย่างมีคำถาม ฝนยิ้มอย่างภาคภูมิใจ


          "เมื่อวานตอนตามหาเธอ ฉันเจอแถวๆ หน้าประตูโรงเรียน แต่ตอนนั้นดันพังเพราะฝนตก เลยซ่อมให้หมดแล้ว ไฟล์ก็กู้มาแล้ว"


          "งื้อออออ" ด้วยความดีใจสุดขีดฉันจึงโผเข้ากอดฝนเลยทีเดียว


งั้นแสดงว่ารูปที่ฉันเคยถ่ายเก็บไว้ทั้งหมดก็ยังอยู่สินะ


          "แม่เก่งไหมล่ะ เหอะๆ " ฝนกอดฉันตอบ และฉันไม่รู้เลย ว่าฝนกำลังยิ้มเยาะเย้ยซันที่มองพวกเราด้วยหางตาอย่างนึกไม่ชอบใจนัก


          "ขอบคุณมากนะฝน" ฉันผละกอดจากฝนแล้วยิ้มอย่างดีใจ ก่อนจะรับโทรศัพท์จากฝนแล้วเปิดเครื่อง เช็กดูว่ามีอะไรหายไหม...


     ฮู่ว... ไม่มีอะไรหายเลย โล่งอกไปที


     ฉันเก็บโทรศัพท์ไว้ในกระเป๋าเสื้อฮูดที่อยู่ตรงหน้าท้อง แอร์รถนี่ก็เย็นเฉียบจนมือเย็นไปหมด แถมยังนั่งตรงกลางอีก รับแอร์ไปเต็มๆ


     ฟึ่บ...


     อยู่ดีๆ ซันที่นั่งข้างๆ ฉันก็ล้วงมือข้างขวาฉันออก ก่อนจะกุมมือฉันไว้แล้วซุกเข้าไปในกระเป๋าเสื้อฮูดของตัวเอง เห้ย...


     ฉันเม้มปากแน่นด้วยความเกร็ง เงยมองหน้าซัน สลับกับมือตัวเองที่ถูกมือหนากุมไว้อยู่ที่กระเป๋าเสื้อฮูดเจ้าของ อย่างมีคำถาม


     ซันได้แต่เพียงมองด้วยหางตานิ่งๆ และสื่อคำพูดในแววตาสีเหลืองเข้มนั้นว่า 'อยู่นิ่งๆ '


     มันจะนิ่งได้ไงเล่า ก็นายจับมือฉันอยู่เนี้ย แถมแน่นด้วย!


     ความอบอุ่นจนเริ่มร้อนที่ถูกส่งผ่านมือทำให้ฉันเริ่มใจเต้นระรัว หน้าก็เริ่มร้านฉ่า แม้จะพยายามชักมือกลับไปที่เดิมแต่ก็ไม่ได้ผล ซันจับมือฉันไว้แน่นเหลือเกิน... T^T


     นี่นายจะทำให้ฉันระเบิดตัวเองตายแล้วนะซัน...


     อยากตะโกนด่าเหลือเกิน แต่ก็กลัวว่าฝนจะรู้ ไม่งั้นฉันคงอายมากกว่านี้แน่ๆ เลย...


แค่นี้ก็จะบ้าตายอยู่แล้ว ซันเอาแต่ใจที่สุดเลย!!!




     โรงเรียน Y



     ฝนก็ยังคงตกอยู่เหมือนเดิม แต่ไม่ตกหนักเท่าไหร่ แค่ตกปรอยๆ เท่านั้น ตอนนี้ฉันกำลังปัดกวาดเช็ดถูกโต๊ะเรียนกับฝนและปลา ผู้หญิงคนอื่นๆ ก็จัดของนู่นนี่ให้เหมือนเดิม ส่วนของหนักๆ ก็โยนให้ผู้ชายทำไป


     แน่นอนว่าซันก็ต้องช่วยยกไปกับเขาด้วย...


     เหอะ... กว่าเขาจะยอมปล่อยมือฉัน ก็ตอนที่ถึงโรงเรียนแล้วอ่ะ


     ฉันนั่งเกร็งทั้งเขินจะระเบิดตัวเองตายอยู่รอมร่อ เขาไม่สงสารฉันบ้างเล้ยยยย...


     ตอนเขาเหยียบเข้ามาในเขตโรงเรียน ก็มีแต่คนหันไปมองเขาอยู่ห่างๆ คงเพราะไม่เคยเห็นซันสภาพบาดเจ็บเลย นี่คงเป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้เห็น เป็นบุญตาเลยล่ะมั้ง...


          "ว่าแต่เมื่อวานไม่ได้เจ็บตรงไหนจริงๆ นะ"


     ฉันได้ยินประโยคนี้จากฝนตั้งแต่เจอหน้ากันได้หลายสิบรอบแล้ว ซึ่งฉันก็ยังยืนยันคำเดิมว่าไม่ได้เป็นอะไร ฝนคงไม่เชื่ออ่ะ เมื่อเห็นสภาพของซัน...


          "ไม่เลย เพราะได้ฝึกป้องกันตัวนั่นแหละเลยรอดออกมาแบบไม่มีรอยขีดข่วนน่ะ" ฉันตอบและอธิบายให้ฝนฟังเพิ่ม เพื่อที่ครั้งหน้าฝนจะไม่ได้ถามคำถามนี้อีก...


          "แต่เมื่อวานตกใจมากเลยนะ ฉันมารู้ทีหลังว่าเธอหายไปน่ะ" ปลาบิดผ้าให้หมาดแล้วพูดไปด้วย


          "อิพี่ก้องนี่มันเลวขั้นสุดจริงๆ " ฝนกลอกตามองบน พูดด้วยน้ำเสียงขยาดสุดๆ


     จริงสินะ รุ่นพี่ก้องล่ะ...


          "ตอนนี้เขาอยู่ไหนเหรอ? " ฉันหันไปถามฝน


          "โดนประธานนักเรียนจัดหนัก ผอ. เลยไล่เขาออกจากโรงเรียนไปแล้ว" ฝนแสยะยิ้มอย่างสะใจ


     หะ!! ไล่ออก! ได้ไง!


          "นั่นสิ ฉันก็ได้ยินมาแบบนั้น เป็นความจริงงั้นสินะ" ปลาหันมามองด้วยความอยากรู้ ฉันก็เช่นกัน...


     เมื่อฝนเห็นฉันกับปลาทำหน้างง เธอจึงยิ้มเยาะอย่างน่าหมั่นไส้ แต่ด้วยความอยากรู้ของตัวเอง เลยกลับที่จะฟังฝนเล่าแทน...


          "คืองี้นะ..."




     ......



     ซันเหลือบมองยัยตัวเล็กที่ใส่ฮูดแขนยาวสีแดงสดที่ดูสะดุดตามาก อยู่ท้ายห้องเรียน เห็นเธอกำลังคุยกับเพื่อนอย่างสนุกเลยไม่อยากเข้าไปลากให้กลับบ้าน


     เขาเองก็พึ่งรู้ว่าก้องถูกไล่ออกจากโรงเรียนไปแล้ว มิน่าถึงตามตัวถึงห้องเรียนมันไม่เจอ...


     เลยไปเค้นพาวที่อยู่ข้างห้องแทน...


     แต่ยังไงก็ไม่สาแก่ใจซันเท่าไหร่นัก ยังไงเขาก็จะตามไล่ต้อนมันให้ได้...


     ยิ่งถูกไล่ออกจากโรงเรียนแบบนี้... ก็ยิ่งดีเลย...


     ซันกำลังจะเดินออกจากห้อง ได้ยินเสียงพูดคุยของ


กลุ่มนักเรียนห้องเดียวกันที่หน้าห้อง ซึ่งมันก็เฉยๆ สำหรับซัน แต่ประเด็นที่พวกเขากำลังจะคุยกันนั้น ทำให้ซันหยุดชะงัก


          "วันนี้ไอในชุดไปรเวทน่ารักสุดๆ เลยว่ะ"


          "เออ จริง ใส่เสื้อดีแดงโคตรเด่น กางเกงก็รัดรูปเห็นไปหมด"


          "ถ้าหุ่นเซ็กซี่กว่านี้ กูว่าจะเข้าไปจีบเลยว่ะ"


          "สัส สมองมึงมีแต่เรื่องต่ำๆ อย่าลืมดิว่าไอมีปีศาจกันไว้อยู่..."


          "เฮ้อ.. เสียดาย" ประโยคนี้พวกเขาพูดพร้อมกัน


          "กูอิจฉาไอ้เฟิร์สที่ไอได้จับแขนมันวันนั้น"


     หืม... เฟิร์ส? ... นึกออกแล้ว...


     คนที่ไอจับแขนเพื่ออะไรไม่รู้ ต้นเหตุที่ทำให้เขาโมโหจนพาลใส่ ถึงขนาดต้องถูกยัยตัวเล็กตีตัวออกห่างนั่นเอง...


     แต่อย่าหวังว่าจะมีครั้งต่อไปเลย...


          "ใช่มั้ยล่ะ แต่ค่าตอบแทนแม่ง น่ากลัวชิบหาย..."


          "เอาเหอะ ไม่ได้จับ แต่ก็ได้ดูแหละวะ กูถ่ายรูปมาด้วย ท่านี้น่ารักสุด..."


          "ไหนๆ " แล้วพวกเขาก็จับกลุ่มเข้าไปดูรูปในโทรศัพท์อย่างสนอกสนใจ


     ซันเผลอเดินออกมาเงียบๆ หน้าห้องเรียนที่ๆ พวกเขากำลังจับกลุ่มอยู่แค่สองสามคน ความพิโรธเริ่มพุ่งสูงขึ้นโดยไม่รู้ตัว


          "มึงดูท่านี้สวย น่า... เห้ย! " เจ้าของโทรศัพท์พูดชมไม่ทันจบ ก็ถูกปีศาจฉกเอาโทรศัพท์ออกจากมือโดยไม่ทันตั้งตัว


     ทั้งสามคนผงะเมื่อเห็นว่าเป็นปีศาจ พวกเขาถอยหลังพร้อมกันสองสามก้าวโดยอัตโนมัติ เพราะเริ่มจับสังเกตและรู้สึกถึงรังสีอำมหิตของปีศาจที่อยู่ข้างหน้าได้อย่างชัดเจน พลันสะกดให้ร่างทั้งสามคนหยุดอยู่กับที่แม้จะตัวที่สั่นเทิ้ม


     ซันยกโทรศัพท์ที่ยึดมาได้ขึ้นดูภาพด้วยหางตา เป็นรูปถ่ายจากด้านหลังของยัยตัวเล็กกำลังเช็ดโต๊ะเรียนอยู่ แต่มุมถ่ายมันทำให้เห็นสะโพกเธอมากไปหน่อย ดูก็รู้ว่าเป็นงานอดิเรกของคนถ่าย


     อยากจับพวกมันทั้งสามคนหักคอทิ้ง ไม่ก็ควักลูกตาออกจริงๆ


     ความโกรธ ความหงุดหงิด เริ่มควบคุมจนเผลอบีบโทรศัพท์จนหน้าจอแตกเปรี๊ยะต่อหน้าต่อตาทั้งสามคนที่ยืนสั่นอยู่...


          "อย่าให้กูให้ว่าพวกมึงทำแบบนี้อีก..." ซันพยายามสะกดอารมณ์กรุ่นโกรธไว้ให้คงที่ แต่มันกลับออกมาทางน้ำเสียงและแววตาที่น่าสะพรึงกลัวแทน "ไปซะ..."


          "ข... ขอโทษคร๊าบบบบบ" ทั้งสามคนร้องลั่นก็จะพากันวิ่งหนีเหมือนหนีเสือตัวใหญ่ แม้ตัวจะหายลับไปตามทางเดินอาคารแล้ว แต่ก็ยังได้ยินเสียงโหวกเหวกอยู่...


     ซันถอนหายใจนิดๆ เพื่อระบายอารมณ์ที่คุกรุ่นอยู่ในตัว ซึ่งไม่ได้ช่วยอะไรเลย มันน่าหงุดหงิดมากที่อยากลงมือแต่ทำไม่ได้...


     ที่นี่มันหน้าห้องเรียน ขืนลงมือกับพวกมันไป ก็จะเป็นเรื่องใหญ่เปล่าๆ


     แม้จะน่าหงุดหงิดที่ทำอะไรไม่ได้ ทำได้แค่ขู่ แต่ยังไงยัยตัวเล็กต้องมาก่อนอยู่ดี ถ้าเกิดมีเรื่องกันตรงนี้ เธอคงตรงเข้ามาห้ามแน่ๆ ดีไม่ดีเธออาจจะถูกลูกหลงไปด้วย



     ขอจัดการโทรศัพท์บ้านี่ก่อน แล้วค่อยลากตัวกลับบ้านให้ไปเปลี่ยนชุดใหม่ให้หมด!






(to be continued)



Minetji : เกรี้ยวกราดจริงจริ๊งงงงง จะเกรี้ยวกราดไปถึงไหนคะน้องซัน ปวดใจแทนน้องไอจริงๆ


พ่อน้องไอไฟเขียวแล้วนะคะ เพราะยังไม่รู้ความจริงเกี่ยวกับน้องซัน ว่าแต่คนแต่งก็เพิ่งรู้ ว่ายังไม่ได้ตั้งชื่อให้พ่อของน้องไอเลยอ่ะ!! หื้ออออ... ตอนแต่งงึดไปเลย ฮ่าๆ ๆ


ขอบคุณที่อ่านนะคะ


ขออภัยสำหรับคำผิดค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

95 ความคิดเห็น

  1. #76 Koy_Jaja (@mornman) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 14:09
    พ่อไฟเขียวค่ะ
    #76
    0