(ซ. set มัดใจ) มัดใจยัยซื่อบื้อ

ตอนที่ 44 : กำแพง...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 286
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    4 ส.ค. 62



ตอนที่ 43

กำแพง...






     แสงสว่างที่ลอดผ่านเข้ามามากพอที่จะทำให้ฉันตื่นจากการหลับใหลเป็นเวลานาน... 


     ฉันกะพริบตาปริบๆ ด้วยความงงสุดขีด เมื่อเพดานห้องนอนตัวเองเป็นสีเทา...


     อ่า... จริงสินะ เมื่อวานเกิดเรื่องนี่นา แล้วฝนตกหนักมาก ตอนนี้ก็ยังได้ยินเสียงฝนปรอยๆอยู่เลย ฉันเลยต้องมานอนห้องพี่ซิน... เอ๊ย!! ไม่ใช่สิ!!!


     ฉันหันขวับมองอีกร่างที่นอนหายใจสม่ำเสมอข้างขนาบตัวฉัน ทันใดนั้นตาฉันแทบถลุนออกจากเบ้า ปากก็อ้าค้างไปแล้ว!!


     ซันนอนตะแคงหันมาทางฉัน ซึ่งฉันนอนหงายหนุนแขนของเขาที่พาดมา เพิ่งรู้สึกว่าแขนอีกข้างของเขาโอบเอวฉันไว้ และ... ใกล้!!! ใกล้เกินไปแล้ว!!!


     ใบหน้ายามหลับที่เกือบจะมุดเข้าซอกคอฉันอยู่แล้วก็ดูดุเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือกลิ่นหอมๆจากตัวซันกระแทกเข้าจมูกฉันเต็มๆ! 


     งื้ออออออ... ไออยากกระโดดหนีออกจากโลกไปเลย! T^T


     ถ้าทำได้คงทำนานไปแล้วล่ะ! นี่แค่กระดิกตัวยังทำไม่ได้เลย ฉันกลัวอ่ะ! กลัวซันจะดึงฉันเหมือนคราวที่แล้วอีก สายตาเขาตอนนั้นน่ากลัวยิ่งกว่าผีอีกอ่ะ(หล่อนเคยเห็นผีเหรอ?)


     ลมหายใจของซันที่รดต้นคอฉันยิ่งทำให้ฉันเกร็งขึ้นไปอีก หน้าซันอยู่ใกล้มาก มากเกินไป! แต่ฉันต้องลุกหนีเขาก่อนที่เขาจะตื่นสิ! เป็นไงเป็นกัน! ไอจะหนี!!


     มันน่าอายมากเลยนะ ที่มานอนกับซันทั้งคืนแบบนี้อ่ะ แถมยัง...


     จูบกันอีกแล้ว!!!


     ฮือ.. ไออยากจะบ้า จูบนี่ไม่ใช่ทำเล่นๆเหมือนเป่ายิ้งฉุบ ซันก็บ้าอยากทำก็ทำเฉย และที่มากกว่านั้นคือคนโดนอย่างฉันกลับเคลิ้มตามไปกับเขาด้วย...


     แม้สิ่งที่ทำไปมันจะทำให้ฉนลืมเรื่องเมื่อวานได้ชั่วขณะก็เถอะ แต่... มันเขินไง! จะทำแบบนี้ไม่ได้!!


     หึ้ยยยยยย... ไอจะไม่ทน! ไอเขินอยากระเบิดตัวตาย! ขอหนีไประเบิดก่อนนะ!!


     ฉันเอื้อมมือค่อยๆแกะมือซันออก แต่ง่ายกว่าที่คิด ฉันยันตัวเองลุกที่นอนแล้วดึงผ้าห่มออกโยนไปให้ซันที่ยังหลับนิ่งอยู่ แต่ในจังหวะที่ฉันกำลังจะลุกขึ้นจากเตียงนี่เอง...


     ฟึ่บ!


     ไม่ทันที่ฉันจะลุกหนีออกจากเตียง ก็โดนคว้าเอวแล้วล็อกเอาไว้เพื่อไม่ให้ฉันหนี แถมไม่ได้มาแค่มือข้างเดียวด้วย!


     มาทั้งตัวเลยอ่ะ... งื้ออออออ T^T


     "จะไปไหน..." เสียงงัวเงียของคนที่เพิ่งตื่นนอนและไม่เคยได้ยินมาก่อน ทำฉันอึ้งไปหลายวินาที แต่ที่อึ้งมากกว่านั้น...


     ซันเข้ามากอดฉันจากด้านหลัง แถมยังเอาหน้ามาเกยไหล่ฉันอีก ตอนนี้ฉันรับรู้ได้ถึงลมหายใจร้อนๆของซันบริเวณต้นคอ... ขนลุกซู่เลยจ้า... ฮือ... เขินจนอยากระเบิดแล้วอ่ะ!


          "ข..เข้าห้อง..น้ำ" ฉันพูดเสียงตะกุกตะกัก หน้าเห่อร้อน.. ไม่สิ ร้อนไปทั้งร่างเลยต่างหากเล่า... อยากแกะมือทั้งสองข้างของซันที่พันเอวฉันเหลือเกิน... TOT


     ซันขยับร่างเข้ามาแนบชิดฉันอีก ความร้อนของร่างกายแนบกันจนร้อนขึ้นไปอีก แล้วเสียงกระซิบริมหูนั่นอีก!!


          "ไม่ให้ไป..."


          "หะ.."


     ตุบ!


     เสี้ยววินาทีหลังจากที่ซันพูดจบ เขากดร่างฉันให้นอนบนที่นอนดั่งเดิม เพิ่มเติมคือซันเข้ามาคร่อมฉันไว้เหมือนเมื่อคืนเป๊ะๆ


     กรี๊ดดดดดดดดดด อยากกรี๊ดแต่เสียงมันไม่ออก!!


          "ม่ายยยยย TOT" ฉันยกมือทั้งสองข้างดันหน้าซันออกและรีบหันหน้าหนีไปทางอื่น เพราะซันจะเข้ามาจูบฉันเหมือนเมื่อคืนเลยไง คนบ้า บ้าๆๆๆ


     เอาแต่ใจแต่เช้าเลย! แถมยังจะจูบอีกรอบแล้ว! ไอไม่ยอม!!!


     เมื่อคืนฉันหมดแรงแล้วเลยขัดขืนเขาไม่ได้ ต้องยอมเลยตามเลยตามบรรยากาศไป แต่เช้านี้หลับเอาแรงเรียบร้อยแล้ว!


     ซันขมวดคิ้วยุ่ง ฉายความหงุดหงิดผ่านแววตาชัดเจน ก่อนจะแกะมือฉันออก แค่แรงฉันนิดเดียว ซันเขาทำได้แน่ๆ เพราะงั้นไอจึงเพิ่มเลเวล...


          "โอ้ย! โอ้ยๆๆๆ" ซันร้องโอดโอยอย่างที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย เพราะฉันเลื่อนมือขึ้นไปหยิกหูทั้งสองข้างของซันอย่างแรง... อีกทั้งยังได้ใจเมื่อเห็นซันร้องเจ็บ


     ก็ไม่อยากใช้กำลังกับซันนะ แต่จะยอมให้ซันทำแบบนี้ไม่ได้ อีกอย่างก็มีเหตุผลอยู่!!


     ซันผละออกห่างแล้วกลับมานั่งลูบหูตัวเองเบาๆ แต่สายตาดุนั่นส่งมาให้ฉันเต็มๆ


     ฉันยันตัวเองลุกนั่งและถดตัวเองติดหัวเตียงให้ห่างเขา ก่อนถดหนีฉันยกมือตีแขนเขาดังเพี๊ยะและคว้าผ้าห่มมาป้องกัน แล้วมองค้อนใส่เขาอย่างไม่ยอมแพ้


     เอาแต่ใจแต่เช้า ต้องตีซะให้เข็ด!


          "หยุดเลยนะซัน ถ้าเข้ามาฉันต่อยแน่" ฉันขู่เขาพร้อมกับใบหน้าบึ้งตึง อยากลุกหนีออกจากเตียงตอนนี้แต่ซันขวางเอาไว้อยู่ งื้อออออออ...


     ซันมองฉันด้วยสายตาที่ดุกว่าเดิมไปหลายสิบเท่า เจ้าตัวลดมือลงจากหูเผยให้เห็นว่าหูของซันทั้งสองข้างแดงไปหมดเพราะฝีมือฉัน หึๆ โดนซะบ้างนะ จะได้หลาบจำ


     คนตรงหน้าไม่ได้พูดอะไรแต่ส่งความไม่พอใจจากสายตาล้วนๆ ยังอีกๆ หึ้ยยยยยย ไออยากด่า!


          "อีกอยากนะซัน..." ก็ไม่รู้ว่าไปขุดอารมณ์โมโหมาจากไหน แต่โมโหสุดๆไปเลย แล้วมองเขาตาขวางสุดๆ "เรื่องจูบอ่ะ สองรอบแล้วนะ! มันใช้ทำกับคนเป็นแฟนกันอ่ะ!! แต่ซันก็ยังดื้อทำ! รู้มั้ย? ฉันอาย!"


     พูดจบฉันคว้าหมอนปาใส่เขาที ร่างสูงที่นั่งนิ่งรับหมอนที่ถูกปามาอย่างสบายๆ แววตาเขาดูอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นฉันโวยวายใส่


          "งั้นก็เป็นเลยไหม จะได้ทำได้..." ซันพูดน้ำเสียงนิ่งเรียบ แต่สื่อความหมายผ่านแววตาจนหัวใจฉันเริ่มเต้นแรง...


     อ..อะไรนะ ป...เป็นอะไรนะ!?


     ฉันเบิกตาโพลงกับคำพูดของคนตรงหน้า ซันยังนั่งนิ่งไม่ยอมขยับ ฉันก็เช่นกัน ร่างสูงมองฉันด้วยสายตาที่มีความหมายบางอย่างนั่นอีกแล้ว


          "ม.. หมายความว่า..ไง" ฉันถามเขาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ขอความชัดเจนจากเขาโดยด่วน เพราะตอนนี้สมองฉันเริ่มสับสนไปหมดแล้ว..


          "เป็น..."


     ปัง!!!


     ฉันสะดุ้งสุดตัวกับเสียงประตูในห้องที่ถูกเปิดอย่างเร็วและแรงจนทำให้ความคิดฉันแตกกระเจิงไปหมด และเราสองคนพร้อมใจกันมองไปที่ต้นเสียงที่อยู่หน้าประตูห้องซัน


          "น้องไอเกิดอะไรขึ้น พี่ได้ยินเสียงร้อง!!" ไม่ได้มาแค่เสียง ตัวพี่เขาก็มาด้วย พี่ซินรีบถลาเข้ามาหาฉันไม่พอยังดันซันออกกระเด็นตกเตียงด้วยมือข้างเดียว โดยที่ซันไม่ทันตั้งตัวสักนิด แล้วพี่ซินเข้ามาจับไหล่ทั้งสองข้างของฉัน


     เอ๊อะ.. พี่ซินอย่าห่วงทางนี้ ซันตกเตียงอ่ะ!


     อีกอย่าง.. เสียงร้องก่อนหน้านี้ไม่ใช่ของฉัน เป็นเสียงของซันต่างหากเล่า...


     เอ๊ะ.. รึว่าเป็นเสียงของฉันตอนร้องโวยวายเมื่อกี้อ่ะ แต่ช่างมันเถอะ...


          "พ..พี่ซิน..."


          "โอ๋ น้องสะใภ้ของพี่ เช้านี้ยังสวยเหมือนเดิม ทำไมทำตาดุจังเลย ไม่น่ารักเลย มามะ! อาบน้ำดีกว่า เดี๋ยวพี่ไปส่งนะ เสร็จแล้วก็ลงไปกินข้าว ปะๆ ไปดีกว่า หุหุ" พี่ซินพร่ำยาวด้วยรอยยิ้ม จนฉันฟังไม่ทัน จบประโยคพี่ซินพยุงฉันให้ลุกออกจากเตียงนอนแล้วลากฉันออกจากห้องนอนของซันอย่างรวดเร็วโดยที่ฉันไม่ได้อ้าปากแย้งสักคำ


     เร็วไปไหม...


     ฉันยังไม่ทันได้ดูซันเลยอ่ะ ไวเกิน...




     หลังจากที่ฉันออกมาอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ในหัวก็คิดเรื่องที่ซันพูดก่อนหน้านั้นมาตลอด มันวนเวียนอยู่ในหัวฉัน งื้ออออ... ไอจะบ้า!


     ที่ซันพูดหมายความวายังไง ไออยากขอความชัดเจน...


     ประโยคที่ซันกำลังจะพูด ทำเอาฉันใจเต้นแรงสุดๆ พอๆกับโดนจูบ... เอ้ยยย จะนึกขึ้นมาทำไมเนี้ยยยยย...



     ฮือ.. ไออยากจะบ้า...


     ฉันออกมากินข้าวเช้าในห้องครัวด้วยสภาพเหม่อๆ 


          "น้องไอ ทำไมเหม่ออย่างนั้น มากินข้าวๆ" พี่ซินขมวดคิ้วยุ่ง พลางกวักมือเรียกฉันให้มานั่งข้างๆ 


     ในครัวก็ไม่มีใครเลยกนอกจากพี่ซิน พี่เซนก็ไม่เห็นตั้งแต่เมื่อวาน ส่วนซัน... ไม่อยู่.. ช่างเขาเถอะ! งื้ออออ...


     พูดถึงข้าวเช้า ฉันถึงกับเบิกตาโพลง จริงสิ! แล้วพ่อล่ะ พ่อจะกินข้าวยังไงอ่ะ! ฝนตกไม่หยุดแบบนี้ คงไปซื้อกินข้างนอกไม่ได้หรอก หื้อออ...


          "พี่ซิน ขอกลับบ้านก่อนนะคะ พ่อหนูทำกับข้าวไม่เป็นอ่ะ!" ฉันแตกตื่นอย่างเห็นได้ชัด จนพี่ซินทำหน้าเหวอ


          "เห้ยๆๆๆ ถ้าไอ้ซันลงมาแล้วไม่เห็นน้องไอ พี่ว่ามันพิโรธแน่"


งื้ออออออ... ก็กลัวซันนะ แต่ห่วงพ่อมากกว่า!


          "แต่หนูห่วงพ่ออ่ะ ถ้าห้องครัวพังบ้านระเบิดแน่พี่" ฉันเดินลิ่วๆออกจากห้องครัว โดยมีพี่ซินตามมาด้วย


          "จะกลับจริงดิ เอาเถอะๆ" พี่ซินถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะคว้าร่มมาให้ "ดีนะฝนตกไม่หนักเหมือนเมื่อคืนอ่ะ ถ้ายังไงพี่จะบอกซันทีหลังแล้วกัน"


          "ขอบคุณค่ะพี่ซิน ถ้าว่างเดี๋ยวหนูเลี้ยงเค้กนะคะ" ฉันรับร่มจากพี่ซินแล้วยิ้มร่าให้


          "จ้า สัญญานะ" พี่ซินขยิบตามุ้งมิ้ง ก่อนจะโบกมือลา


     ดีนะที่ฝนตกไม่หนักเท่าไหร่ แม้จะวิ่งไม่ได้เพราะกลัวลื่น แต่ก็เดินเร่งฝีเท้าเพื่อให้ถึงบ้านให้เร็วที่สุดล่ะนะ...


     อย่าพึ่งทำครัวที่บ้านพังนะพ่อ! T^T




     ......



     ซินนั่งกินข้าวคนเดียว แม้น้องสะใภ้จะรีบดึงดันกลับบ้านไปก่อน ซึ่งก็น่าเสียดาย แต่เธอนึกสนุกสิ่งที่กำลังจะตามมามากกว่า...


     อ่า.. ส่วนพี่เซนไม่ต้องถามว่าอยู่ที่ไหน คงถ่อไปหาใบตองตั้งแต่เช้า ได้ยินเสียงโวยวายของลุงอำไพแต่เช้าเลยล่ะ ฮ่าๆ


     ซินได้ยินเสียงเดินตึงตังเข้ามาใกล้ๆห้องครัว ไม่ต้องถามก็รู้ว่าใครกำลังจะมา...


     ซันเดินเข้ามาที่ห้องครัวเพื่อมากินข้าวเช้าตามปกติ แต่เห็นแค่ซินคนเดียว ร่างสูงหันซ้ายแลขวาหายัยตัวเล็กว่าหายไปไหน...


          "น้องไอกลับบ้านแล้ว เห็นว่ารีบไปหาพ่อน่ะ" ซินหันมองน้องชายตัวเองแล้วอดขำไม่ได้ นี่จะคลาดสายตาไม่ได้เลยรึไงวะ จนอดไม่ได้ที่จะบอกซันไป


     พอซันได้ยินเท่านั้นแหละ เขาถึงกับขมวดคิ้วยุ่ง แววตาที่เต็มไปด้วยคำถามก่อนหน้านี้แปรเปลี่ยนเป็นความกรุ่นโกรธทันที


     เหอะๆ ว่าแล้วมันต้องเป็นแบบนี้...


     ซินแสยะยิ้มนิดๆ 


     ซันเข้ามานั่งกินข้าวดีๆ แต่สีหน้าไม่เห็นดูดีเลยสักนิด ทำหน้างอแบบนั้นสงสัยจะกินข้าวลงแหละ


          "ถ้าหวงและห่วงน้องขนาดนั้น กินข้าวเสร็จแล้วก็ตามไปเฝ้าดิ" ซินเท้าคางแล้วส่งสายตาเจ้าเล่ห์มาให้ อีกฝ่ายได้ยินถึงกับตวัดสายตาดุๆเข้าใส่นึกไม่พอใจที่พี่สาวตัวเองพูดเหมือนรู้ทัน


     ยังไงก็จะตามไปอยู่แล้ว 


     ซันกินข้าวเงียบๆอย่างไม่นึกสนใจซินที่นั่งกินข้าวอยู่ตรงข้ามพลางส่งสายตามุ้งมิ้งแบบนั้นด้วย อีกอย่างเขายังไม่พอใจนักที่พี่สาวตัวเองเข้ามาขัดจังหวะเมื่อเช้านี้อีกด้วย นึกขึ้นแล้วน่าบีบคอจริงๆ


          "เออ แล้วเรื่องมันยังไงกันวะ เมื่อวานอ่ะ" ซินนึกขึ้นได้พอดี รีบเค้นความจากน้องชายตัวดีของเธอทันที


ซินไม่ได้เผือกเลยนะ มารู้อีกทีตอนซันโทรให้ไปที่โรงเรียนชายล้วนนั่นอ่ะ...


     ไอ้ตอนแรกก็งง เห็นบอกให้เอาพวกสี่อาวุธไปด้วย พอไปถึงโรงเรียนแยงกี้นั่น...


     บอดี้การ์ดของใครไม่รู้สองสามคนสู้กับแยงกี้หน้าประตูโรงเรียนนับสิบ เหมือนกำลังพยายามฝ่าเข้าไปด้านใน ดูเหมือนจะมีเรื่องกันข้างในอีกทีสินะ


     ทางซินก็อยากเข้าไปข้างใน เลยรุมอัดเด็กเกรียนแยงกี้พวกนั้นอย่างช่วยไม่ได้ล่ะนะ และมารู้ทีหลังหลังจากที่บอดี้การ์ดเปิดปากว่า 'คุณไอโดนจับตัวอยู่ข้างใน'


     อื้อหือ... ชัดเจนเลย มิน่า... ไอ้ซันมันถึงโทรมาบอกเธอให้มาที่นี่...


     แสดงว่าน้องชายตัวดีของเธอก็อยู่ข้างในสินะ


     ซินแอบลองส่งคนไปสืบเรื่องทั้งหมดภายในสิบนาที ความเผือกนี่ไม่เข้าใครออกใครจริงๆ แต่ตอนนี้มีเรื่องสนุกให้ทำอีกแล้ว ที่เหลือค่อยเค้นน้องชายตัวเองอีกทีแล้วกัน


     แล้วก็มาเค้นเอาวันนี้ ตอนนี้ด้วย...


     แม้อีกคนที่อยากเค้นมากที่สุดจะไม่อยู่ก็ตาม เมื่อวานเซนก็มีเรื่องเหมือนกัน มันน่าขำตรงที่ทั้งเซนและซันดันมีเรื่องพร้อมๆกันพอดี


          "ถามเซนเถอะ..." ซันตอบน้ำเสียงนิ่งเรียบแล้วโบ้ยไปให้พี่ชายตัวเองทันใด


     เห้ยนี่จะไม่ยอมบอกจริงอ่ะ!


     ซันกินข้าวเร็วมากกว่าพี่สาวตัวเองอยู่แล้ว เขาไม่ยอมอยู่ให้ซินซักไซ้อะไรต่อ ซันรีบลุกหนีออกจากห้องครัว แล้วเดินตึงตังคว้าร่มที่เสียบอยู่หน้าชั้นวางรองเท้า ก่อนจะออกจากบ้านไปอย่างรวดเร็ว ที่ให้ซินนั่งอึ้งไปหลายวินาทีที่ห้องครัวเดียวดาย...



     ท่ามกลางสายฝนที่ตกลงมาเรื่อยๆ แต่ไม่ได้หนักเท่าเมื่อวาน ซันเดินไปนึกถึงเหตุการณ์เมื่อวานไป ทันทีเมื่อเขาไปถึงโรงยิมโรงเรียนชายล้วน เพราะรับรู้ได้ว่ามีคนจำนวนมากที่อยู่ข้างใน แถมยังไม่ได้กลิ่นยัยตัวเล็กแล้ว


     ความกรุ่นโกรธ ความหงุดหงิด บวกทั้งอาการที่อยากจะฆ่าคนพวกนั้นพุ่งขึ้นสูงจนสติเริ่มหายไป พลันทำให้ร่างกายเผลอลงมือกับพวกสวะนั้นไป แทนที่จะตามหายัยตัวเล็กก่อน...


     ไม่ได้แสดงอารมณ์แบบนี้มานานแล้ว เพราะตั้งแต่เหตุการณ์ตอนเด็กก็ไม่มีใครมายุ่งกับเขาอีกเลย อีกทั้งซันยังสร้างกำแพงหนาไว้เพื่อไม่ให้ใครเข้าใกล้ 


     ไอเป็นคนแรก และคนเดียวที่ทำลายกำแพงในใจเขาได้ แม้ช่วงแรกเขาจะหงุดหงิดมากกับความวุ่นวายใจของตัวเองเพราะยัยตัวเล็ก แต่ก็ต้องยอมรับมัน...


     ตอนนั้นยอมรับว่า คลั่ง สติหายไป และจมลงสู่ความมืดมิด สิ่งที่รับรู้จากสมองก็ฆ่าพวกมันเท่านั้น...


     แต่แล้วเหมือนได้ยินเสียงเล็กๆ ฉุดเขาขึ้นมาท่ามกลางความมืดมิดนั่นได้ทันที เธอทำให้เขาได้สติก่อนที่จะคลั่งมากกว่านี้แล้วเผลอฆ่าคนตาย...


     หึ... ก็ยังดีที่ผลของการฝึกออกมาดี เนื้อตัวไอไม่มีบาดแผลอะไรเลย ซึ่งตรงข้ามกับตัวเองที่เละเทะ สภาพเปื้อนเลือดเป็นครั้งแรกในชีวิตช่างน่าขำชะมัด...


     อีกอย่างยังไม่ได้จัดการตัวการของเรื่องนี้ให้สาแก่ใจ เพราะอย่างนั้นมันจึงยังไม่จบ




     ......



     ตอนนี้ฉันอยู่บ้านเรียบร้อยแล้วล่ะ!


     ขากลับนี่ระทึกมาก กลัวว่าพ่อจะทำห้องครัวพัง


     แม้ในใจจะแอบกลัว ถ้าซันรู้ว่าฉันออกไปจากบ้านเขาก่อน คงพิโรธน่าดู... งื้อออออ.. T^T


     โชคดีที่กลับเข้ามาบ้านตัวเองทันเวลา อาจจะเป็นเพราะฝนตก เลยลืมดูเวลาว่ากี่โมงกี่ยามแล้ว 


     ยังไม่ถึงแปดโมงเลย...


     ตอนที่ฉันเข้ามาบ้าน พ่อวิ่งทั้งปลิวมาหาฉันอย่างรวดเร็วเลยล่ะ แม้พ่อจะเห็นฉันใส่ชุดแปลกตาไปหน่อย


     ชุดพี่ซินน่ะ เป็นฮูดแขนยาวสีแดง ยาวไปถึงต้นขา กางเกงยีนส์ขาสั้นสีน้ำเงิน ไม่คิดว่าจะใส่ชุดพี่ซินได้พอดี พี่ซินเลยจับให้ฉันใส่เหมือนตุ๊กตาเลย...


     อีกอย่างวันนี้กับพรุ่งนี้โรงเรียนก็หยุดหลังจัดงานกิจกรรมโรงเรียนเสร็จ วันนี้น่าจะเก็บกวาดห้องเรียนให้เป็นห้องเรียนเหมือนเดิม 


     จะว่าไปติดต่อฝนกับปลาไม่ได้เลย เพราะโทรศัพท์หายไง! ฮือ... T^T


          "ไอ ข้าวเช้าเสร็จรึยังลูก" เสียงพ่อดังขึ้นในห้องครัว ปลุกฉันให้ตื่นจากภวังค์ความคิดได้ทันที


          "ค่ะๆ เสร็จแล้วค่ะ" ลืมไปว่ากำลังจะเตรียมกับข้าวให้พ่อ พ่อคงหิวจัดแล้วล่ะ


ดีนะฉันเข้าบ้านทันน่ะ พ่อยังไม่ได้แตะห้องครัวเลยสักนิดเดียว แค่เกือบๆเท่านั้นแหละนะ ฮู่ววว...


     ฉันรีบจัดแจงอาหารให้พ่อทันที พ่อมองอาหารเรียงรายจนตาวาวระยิบระยับเลย...


     "จริงสิ เมื่อวานหนูฝนโทรมาหา พ่อบอกว่าลูกอยู่บ้านซันไปแล้วนะ เช้านี้หนูฝนจะมารับลูกไปโรงเรียน" พ่อบอกไปกินข้าวไป


     "ค่ะพ่อ" ฉันตอบรับพ่อด้วยรอยยิ้ม เมื่อเห็นท่านกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อย 


     ฝนน่าจะรู้แล้วแหละว่าโทรศัพท์ฉันหายอ่ะ ถึงได้โทรหาพ่อฉันแทน แต่ก็ไม่รู้ว่าเธอจะรู้เรื่องที่ฉันถูกจับเมื่อวานรึเปล่าก็ไม่รู้ แต่ให้ฉันลองเดานะ คงรู้แน่ๆ


     อย่างที่รู้ๆว่าฝนรวยอ่ะ คงส่งคนของเธอไปสืบเหมือนกับที่ไปสืบเรื่องของฉันที่คิดจะลาออกโรงเรียนคราวที่แล้วน่ะแหละ เก่งจริงๆ


     จะว่าไป ถ้าไปโรงเรียนวันนี้ แล้วรุ่นพี่ก้องจะทำอะไรอีกนะ คงไม่ก่อเรื่องอีกแล้วใช่มั้ย...


     แม้ฉันจะยังงงๆอยู่ว่าเรื่องราวมันเป็นยังไงมายังไง แต่เขาก็มุ่งเป้าไปที่ซัน และอย่าลืมว่าฉันเป็นเหยื่อ เขาน่าจะจับฉันเป็นตัวประกันเพื่อล่อซันออกมา เดาได้แค่นี้เท่านั้นแหละ


          "โทรศัพท์ลูกหายเหรอ พ่อติดต่อไม่ได้เลย" 


          "ค่ะ.." หลังตอบรับ ฉันถึงกับนั่งเศร้าคอตกกับโทรศัพท์ที่หายไป


     ฮือ... โทรศัพท์หาย และที่มากกว่านั้นคือบรรดารูปภาพที่ถ่ายไว้ งื้อออออ... เสียดาย


          "ซื้อใหม่ก็ได้ลูก" พ่อยิ้ม ราวกับว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรนัก


     แต่มันเรื่องใหญ่ของฉันน่ะสิ...



     ติ้งต่องๆๆ


     เสียงออดห้นาบ้านทำให้ฉันหันไปมองที่ต้นเสียง


          "สงสัยหนูฝนจะมารับแล้วมั้ง"


          "เดี๋ยวหนูออกไปดูก่อนนะคะ กินข้าวเสร็จพอดี" ฉันลุกออกจากโต๊ะอาหาร


          "รับแขกเถอะ เดี๋ยวพ่อล้างจานเอง" พ่อบอกยิ้ม ฉันพยักหน้ารับนิดๆก่อนจะรีบวิ่งร่าจะไปเปิดประตู


     แต่รู้ว่าฝนจะมาก็ดีใจแล้ว คิดถึงฝนมากๆ มีเรื่องเล่าให้ฟังเยอะแยะเลยล่ะ!


     ฉันเปิดประตูพร้อมกับยิ้มกว้าง แต่พอได้เห็นคนที่มาเท่านั้นแหละ...


     ยิ้มค้างเลยอ่ะ... ไม่กล้าหุบ... T^T


          "ซัน..." ฉันเรียกเขาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เมื่อร่างสูงยืนกางร่มสีดำที่เข้ากับรังสีอำมะหิตบ่งบอกว่าไม่พอใจสุดๆเลย เขาอยู่ข้างหน้าฉันเพียงไม่กี่ก้าวเอง...


     ซันน่ากลัวมาก ดูก็รู้เลยว่าเพราะอะไร เพราะฉันไง!! งื้อออออ... T^T


          "ทำไมกลับบ้านไม่บอกกันก่อน..." แค่น้ำเสียงสุดขนลุกต่างกว่าปกติก็ทำให้ฉันขนลุกซู่ทันใด นี่เขาไม่พอใจที่ฉันกลับบ้านก่อนสุดๆไปเลยอ่ะ!


     อากาศหนาวอยู่แล้ว จะหนาวขึ้นอีกเพราะบรรยากาศหนาวเย็นที่ซันส่งมาเนี้ยแหละ...




      ไอกลัวแล้วอ่ะ!! งื้อออออออ... TOT






(to be continued)



Minetji : โธ่... น้องซัน หายไปจากสายตาไม่ได้เลยน้า.. ทำตัวดุใส่น้องไอตลอดเลย หึๆๆ


ช่วงนี้คนแต่งปั่นเรื่อยๆค่ะ ตอนจะปั่นนิยายต้องต่ออารมณ์ให้ติดด้วย ไม่รู้ทำไม 555+ ถ้าเรื่องนี้จบก็จะต่อเรื่องของเฮียเซนต่อเลยเนาะ 


ขอบคุณที่อ่านนะคะ


ขออภัยสำหรับคำผิดค่ะ









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

95 ความคิดเห็น

  1. #75 Icebear-cox (@Icebear-cox) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 12:53

    เเย้ๆ มาแล้ว

    #75
    0
  2. #74 intira0625058322 (@intira0625058322) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 17:42
    เกรี้ยวกราดเก่งงง
    #74
    0
  3. #73 Koy_Jaja (@mornman) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 15:09
    หวงเก่งงงงง
    #73
    0