(ซ. set มัดใจ) มัดใจยัยซื่อบื้อ

ตอนที่ 40 : งานโรงเรียน...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 292
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    7 ก.ค. 62

ตอนที่ 39

งานโรงเรียน...





     และแล้วงานโรงเรียนก็มาถึง


     ไวสินะ...


     แต่สำหรับฉันถือว่ายาวนานเหลือเกิน เพิ่งรู้ว่าทุกวินาทีมีค่าก็เพราะงานนี้น่ะแหละ


     ผ่านมาอาทิตย์กว่าๆแล้วหลังจากวันนั้น จนถึงวันที่เป็นวันที่มีกิจกรรมงานโรงเรียนเกิดขึ้น บอกเลยว่าลำบากมาก 


     ก็พึ่งรู้ซึ้งก็หลายวันที่ผ่านมานี้ ก่อนจะจัดกิจกรรม ทุกคนรวมถึงฉันจะยุ่งมากๆ ทั้งเก็บกวาดโต๊ะ แล้วจัดตกแต่งห้องเรียนเสียใหม่ตามที่ได้ตกลงกันไว้ และชุดที่ใส่ในวันงานโรงเรียน


     พอจะนึกออกไหมว่าพวกเราจัดกิจกรรมอะไรในห้องนี้


     แฮะๆ ร้านกาแฟน่ะ แต่ยูนิฟอร์มมันแปลกๆนิดหน่อย...


     ฝนเป็นคนเสนอร้านกาแฟเองน่ะ แล้วดันไปบอกอีกว่าฉันมีประสบการณ์การทำงานร้านกาแฟ ไม่พอทุกคนยังพร้อมใจกันตกลง งานนี้ฝนโยนก้อนหินลูกใหญ่ให้ฉันเต็มๆ เพราะกลับกลายเป็นว่าฉันเป็นผู้จัดการร้านกาแฟในห้องเรียนไปเรียบร้อยแล้ว... T^T


     ส่วนยูนิฟอร์มมีเพื่อนเสนอให้ใส่แบบสาวใช้... ยังไงอ่ะสาวใช้ เรื่องชุดฝนเป็นคนจัดการและออกแบบทั้งหมด พอไปเห็นชุดต้นแบบฉันถึงกับอ้าปากค้าง...


     นี่มันชุดอะไรเนี้ยยยยยย...


     นี่มันไม่ต่างกับพวกร้านที่แต่งชุดน่ารักๆที่ดึงดูดลูกค้านี่นา... แถมกระโปรงมันยังออกจะสั้นไปอีก สั้นไปนะ... 


     แต่... มันก็น่ารักดีนะ


     เพื่อนในห้องที่เป็นผู้หญิง ยกเว้นพวกที่อยู่โซนทำกาแฟกับเค้ก จะใส่ชุดมุ้งมิ้งพวกนี้หมด ส่วนผู้ชายจะคัดบางคนที่ใส่ยูนิฟอร์มของผู้ชาย (แค่ใส่ชุดนักเรียนแล้วใส่ผ้ากันเปื้อนที่ฝนออกแบบมาเท่านั้นแหละนะ ง่ายๆเลย) อีกส่วนหนึ่งพวกเขาจะใส่เสื้อยืดสัญลักษณ์ห้องเรียน ใส่ไว้คุมห้องตามที่รุ่นพี่ได้บอกเอาไว้


     ดีนะเพื่อนในห้องไม่ว่าหญิงหรือชายสามัคคีกันดี เว้นเสียแต่... ซัน...


     เจ้าตัวไม่สะท้กสะท้านไม่กระดิกตัวอะไรเลยสักนิด อีกอย่างก็ไม่มีใครกล้าคุยกล้าถามหรือพูดอะไรเกี่ยวกับเขาเลย คงนึกว่าซันคงรำคาญได้ และผลที่ตามมา อาจมีตาย...


     แต่ซันก็ไม่เคยห่างฉัน เวลาฉันจะทำอะไรเขาก็เดินตาม จนกระทั่งถึงวันงานเจ้าตัวก็ยังยืนจ้องฉันเขม็งๆ


     แต่มันน่าแปลกใจอยู่อย่างนะ...


     หลังจากวันที่ซันทำท่าทางพิโรธสุดๆในวันนั้น จากนั้นการฝึกป้องกันตัวกับซันกลับเข้มงวดขึ้นกว่าเดิม จากที่สลับกันคุมฉันฝึกกับพี่ซิน กลับกลายเป็นว่าซันคุมทั้งหมดและโหดกว่าเดิม!!


     งานนี้บอกเลยว่าน่วม น่วมไปเลย...


     อยากจะถามมากเลยนะ เรื่องอยู่ๆก็ฝึกโหดอ่ะ แต่ดูจากรังสีคุกคามของซันทำให้ฉันต้องยอม... งื้อออออ...



     แต่จะไม่ยอมตรงที่ วันที่ต้องเตรียมงานโรงเรียนนี่แหละ ฉันคัดค้านมากๆ เหนื่อยจากโรงเรียนแล้วต้องเหนื่อยจากการฝึกโหดนี่อีกเหรอ ไม่ไม่หวายยยยยยย... T^T


     สุดท้ายซันก็ยอม เจอฉันใช้ลูกอ้อนขนาดนั้น...


     ฉันเปิดม่านที่มีฉากปิดข้างหลังห้อง ออกมาพลางทำหน้ามู่นิดๆกับชุดมุ้งมิ้งที่ตัวเองใส่...


          "Oh my goddddd!!" ฝนอ้าปากค้างแววตาระยิบระยับเมื่อเห็นฉัน และในมือถือโทรศัพท์กดชัตเตอร์รัวเลยๆ 


     งื้ออออ.. จะถ่ายรูปกันทำมายยยยยยยย TOT


          "ถ่ายรูปทำไมอ่ะ ฝนเองก็ใส่ชุดนี้ด้วยนี่นา" ฉันบ่นอุบอิบแล้วเหล่มองชุดที่ฝนใส่อยู่ เธอก็ใส่ชุดเมดมุ้งมิ้งเหมือนกันแหละ


          "รู้มั้ยที่ฉันจัดการเรื่องชุดเพราะอยากเห็นลูกตัวเองใส่น่ารักๆแบบนี้แหละ อร้ายยย" ฝนกระโดดโลดเต้น แม้มือจะไม่หยุดถ่ายรูปฉันก็เถอะนะ...


     ฉันเพิ่งมาเปลี่ยนชุดทีหลังก็เพราะต้องไปตรวจเช็คความพร้อมของเพื่อนและร้านกาแฟในห้องนี่แหละ มีลูกค้าเข้าบ้างแล้ว เมื่อรู้สึกว่ามันเริ่มคงที่ฉันจึงอยากจะช่วย


     ลูกค้าที่เข้ามาต่างก็เป็นนักเรียนต่างโรงเรียน ผู้ปกครอง และเด็กๆ เป็นกิจกรรมที่เปิดกว้างดีนะ ดูท่าจะน่าสนุกไปอีกแบบ


          "พอเลยนะ รีบออกมาช่วยกันทำงานเลยนะ" ฉันรีบลากฝนออกมาทำงานด้วยกัน แม้จะไม่ยุ่งมาก (ถ้ามันยุ่งฝนคงไม่แอบอู้มาถ่ายรูปฉันหรอก!) แต่ก็ต้องช่วยกันน่ะนะ


     กิจกรรมนี้จัดแค่วันเดียว และทางโรงเรียนจะหยุดเรียนสองวันเพื่อให้นักเรียนมาเก็บของทุกอย่างให้เหมือนเดิมทั้งยังให้นักเรียนพักผ่อนอีกด้วย


     ฉันรีบเดินเข้าไปรับออเดอร์โต๊ะแรก รทำเหมือนที่ทำงานพิเศษร้านพี่ณิศาไปเลย...


          "เมนูค่ะ รับอะไรดีคะ" ฉันวางเมนูของร้านเอาไว้แล้วยิ้มให้ก่อน โดยไม่ได้มองหน้าลูกค้าตรงหน้า...


          "น้องไอใส่ชุดนี้น่ารักดีแฮะ" เอ่อ... เสียงแบบนี้...


     พอฉันหันไปมองแทบลมจับ.. พี่พาว... ทำไมพี่มานั่งยิ้มร่าอยู่ตรงนี้แต่เช้าเนี้ยยยย กิจกรรมในห้องเรียนพี่ไม่มีเร้ออออ...


          "มาแต่เช้าเลยนะคะ" ฉันยิ้มแห้งๆ


          "ฮะๆ ห้องพี่จัดบ้านผีสิงน่ะ พี่เลยว่างจัด สนใจเข้าไปเล่นได้นะ" พี่พาวยิ้มร่า.. ว่าแต่ว่างจัดเลยเหรอ...


          "แล้วจะรับอะไรดีคะ" 


          "รับหัวใจน้องไอครับ!" พี่พาวตอบน้ำเสียงหนักแน่น แววตาเปล่งประกาย จนน่าขนลุกแต่สิ่งที่มากกว่านั้นคือพี่พาวจับมือฉันทั้งสองข้างเบาๆ


     ซู่...


     ทั้งฉันทั้งพี่พาวต่างสะดุ้งกับบรรยากาศรอบตัว ร่างทั้งร่างขนลุกซู่ไปตามๆกัน...


     เอ๊อะ... ความรู้สึกนี้... รู้เลยว่าใครเป็นคนทำ


     ฉันแอบหันไปมองซันที่นั่งอยู่โต๊ะเรียนซึ่งทำเป็นเคาน์เตอร์ เขานั่งทะมึนปล่อยรังสีกดดันฉันและพี่พาวอยู่ไม่ห่าง.. น่ากลัวมาก... 


     พี่พาวเผลอปล่อยมือฉันแล้วยิ้มแห้งๆ ก่อนจะหันไปบ่นกับตัวเองเบาๆ "ลืมมันไปเลยว่ะ... ชิบหาย..."


     ดีนะซันไม่ลุกเข้ามาหาเรื่องพี่พาวอ่ะ ฉันขอเอาไว้ล่วงหน้าด้วย ว่าห้ามทำอะไร แต่เขาก็ไม่ทำอะไรจริงๆ ยูนิฟอร์มก็ใส่แล้ว หล่อขั้นสุดเลยล่ะ ฉันแอบถ่ายรูปไว้แล้ว แต่ก็ไม่ทำอะไรเลย นั่งอยู่เคาน์เตอร์ที่เดิม... ดูสบายจังเนาะ...


     อีกอย่าง อย่างที่รู้ๆว่าไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ซันได้ ฝนที่พอจะคุยกับเขาได้ ก็มัวแต่เป็นตากล้องถ่ายรูปบรรดาเพื่อนๆ ปลาก็อยู่โซนครัวทำเค้ก


     พี่พาวรีบสั่งรีบกินท่าทางเลิ่กลั่กน่าดู เจอซันแผ่รังสีใส่ขนาดนั้น เป็นใครๆก็กลัวอ่ะ แต่ซันนี่ก็เก่งนะที่ทำให้ฉันกับพี่พาวรู้สึกตัวกันแค่สองคน คนที่อยู่ในห้องคนอื่นๆไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด...


     ฉันออกไปรับออเดอร์คนอื่นๆต่อ ทุกคนต่างมีความสุขเมื่อได้เข้ามาร่วมกิจกรรมในแต่ละห้อง ชักอยากรู้แล้วสิว่าห้องอื่นจะสนุกแบบนี้ไหม


     ดูเหมือนว่าในห้องจะทำงานได้ราบรื่นดีกว่าที่คิด ไม่ทันไรฉันก็ได้พักเบรกสักที...


     แม้งานในห้องจะดำเนินอยู่แต่พวกเราผลัดเปลี่ยนเวรกันทำเพื่อให้แต่ละคนได้พักกันบ้าง...


          "ฝนๆ อยากกินไอติม ไปด้วยกันหน่อยยยย" ฉันสะกิดแขนฝนยิกๆ เธอถ่ายรูปไปทั่วอย่างตื่นตาตื่นใจอยู่...


          "ง่ะ ติดถ่ายรูปอยู่เลย รูปหลุดแบบนี้น่าจะเอามาประจาน" ฝนหันมาคุยกับฉันแล้วหัวเราะคิกคัก แต่ประโยคหลังบ่นกับตัวเอง


     เอ่อ... ที่ถ่ายกันเนี้ย คือรูปหลุดเพื่อนๆในห้องเหรอเนี้ย...


          "งื้ออออ... อยากกินไอติม" ฉันก้มหน้าบ่นกับตัวเองอู้อี้เหมือนเด็กถูกขัดใจ 


     ก็ระหว่างที่ทำงานได้ยินเสียงซุบซิบจากลูกค้าว่ามีห้องเรียนไหนไม่รู้ทำร้านไอติมด้วยง่ะ งื้อออออออ... ไออยากกิน อยากกินๆๆๆ ถึงไม่รู้ว่ามันขายอยู่ไหนก็เถอะ...


     สายตาฉันเหลือบไปเห็นซันที่นั่งมองฉันอยู่ก่อนแล้วพอดี จากนั้นฉันก็เริ่มตาประกายอย่างมีความหวัง...


     ฉันเดินเต่าะแต่ะไปหาซันที่นั่งนิ่งอยู่โต๊ะเคาน์เตอร์ ร่างสูงดูเหมือนว่าจะรู้ความคิดของฉันเหมือนกัน เห็นเลิกคิ้วขึ้นสูงรัวๆเลย



          "ซัน ฉันอยากกินไอติม ไปด้วยกันหน่อยยยย..." ใช้ลูกอ้อนช้อนตามองวิ้งๆเหมือนที่เคยใช้ ซันจะได้ใจอ่อน เหมือนทุกที...


     ถึงแม่ยิ่งทำซันจะยิ่งต่อต้านได้ เพราะฉะนั้น ฉันต้องเพิ่มเลเวลตัวเองบ้าง...


     ไม่ถูหน้าใส่ซันเหมือนลูกแมวก็ดีแค่ไหนแล้ว น่าอายจะตาย...


          "อืม..." ซันพยักหน้ารับ ก่อนจะยันตัวเองลุกออกจากโต๊ะเคาน์เตอร์แล้วเดินนำฉันออกไปจากห้องเรียน


     เอ่อ... คนเยอะไปนะ...


     ฉันลืมไปเลยว่าคนมันเยอะ มีบรรดาผู้ปกครอง เด็กและนักเรียนโรงเรียนอื่นมากันเต็ม เต็มทางเดินอาคารเลยอ่ะ ล...แล้วทำไมพวกผู้ชายที่จะเดินผ่านต้องจ้องฉันด้วยสายตาแปลกๆแบบนั้นอ่ะ


     ตุบ...


          "โอ่ะ..." ก็เพราะมัวหันมองซ้ายมองขวาอย่างงงๆ จนชนคนนำที่อยู่ข้างหน้า พอฉันเงยหน้ามอง ซันเองก็หันมาก้มมองฉันเหมือนกัน วินาทีที่สบตากันฉันก็รู้สึกถึงความกรุ่นโกรธที่ผ่านแววตาสีเหลืองของเขา...


     ซันโกรธอะไรฉันอ่ะ!!


          "ทำไมไม่เปลี่ยนชุด..." เสียงเหี้ยมๆที่ไม่ได้ยินมานานกระแทกเข้าหูฉันเต็มๆ พร้อมกับแววตาที่ดูหงุดหงิดสุดๆจ้องลงมาที่ชุดเมดที่ฉันใส่... 


     งื้อออออ... ไม่ได้เปลี่ยนเพราะอยากกินไอติมอ่ะ!!


     คนที่เดินผ่านไปผ่านมาก็เริ่มเว้นระยะห่างเพราะเริ่มสัมผัสได้ถึงบรรยากาศมาคุรอบๆตัวของซัน งื้อออออออ...


     "ก็... ลืมเปลี่ยน..." ฉันยิ้มแห้งๆแล้วเสตาหลบมองไปที่อื่น ขืนหาข้อแก้ตัวมีหวังซันคงโกรธมากกว่านี้... แต่เดี๋ยว...


     แล้วซันโกรธฉันเพียงเพราะฉันใส่ชุดเมดออกมาข้างนอกห้องน่ะนะ!?


     คนอื่นๆก็ใส่ออกมาข้างนอกได้นี่นา... เพราะอะไรอ่ะ?


          "แล้วซันจะโกรธทำไมล่ะ คนอื่นๆเขาก็ออกมาทั้งอย่างนี้ได้นี่นา..." ฉันหันมามองแล้วถามเขาอย่างงงๆ


          "...." ซันเงียบกริบ เขาเสตาหลบไปมองที่อื่น สายตาเขาดูเหมือนคนโดนขัดใจอย่างเห็นได้ชัดเลย...


     ไม่ตอบ ไหงงั้นอ่ะซัน...


     หมับ!


          "อ๊ะ..."


     ร่างสูงไม่ได้อยู่เฉยเขายื่นมือมาจับมือฉันแล้วลากฉันให้รีบเดินออกจากบริเวณนี้อย่างรวดเร็ว เอาซะฉันตั้งตัวไม่ทันเลยทีเดียว...


     นับวันซันยิ่งรับมือยากขึ้นแล้วนะ เลเวลเพิ่มขึ้นสินะ ขึ้นจริงๆสินะ! งื้ออออ... ไอจะบ้า!! T^T




     ......



     แชะ แชะ แชะ



     ปรายฝนสนุกกับการถ่ายรูปเพื่อนๆในห้องอย่างสนุกสนาน เธอได้ฉายาว่าเป็นตากล้องประจำร้านในห้องเรียนซะแล้ว แม้เธอจะใส่ชุดเมดอยู่ก็ตาม...


     เธอไม่ถนัดทำงานเสิร์ฟสักเท่าไหร่ เพราะงั้นถึงได้โยนงานให้ลูกสาวเต็มๆ


     ช่วงก่อนงานโรงเรียนจะเริ่มนั้นเธอยุ่งมาก เพราะดันรับหน้าที่ออกแบบเสื้อผ้า ไหนจะเงินทุนของรเานอีก แม้จะมีงบมาให้เธอคิดว่าคงไม่พอ ดังนั้นเธอจึงลงมือเอง...


     ถ้าแลกกับรูปถ่ายสวยๆและหลุดๆของเพื่อนๆ เธอถือว่าคุ้มค่าแล้วล่ะนะ...


          "ปรายฝน..." เสียงทุ้มที่คุ้นหูและไม่ได้ยินมานานทำให้มือละออกจากกล้องถ่ายรูป แล้วหันไปมองต้นเสียง


          "อ้าว.. พี่พาว นึกว่าไปสบายแล้ว เห็นหายเงียบเลยนะคะ" ฝนยิ้มร่าเมื่อเห็นพาวนั่งเป็นลูกค้าในตอนนี้ และแทงคำพูดจิกกัดทันที จนพาวชักสีหน้าอารมณ์เสีย


     ฝนเห็นพาวมานั่งที่นี่ตั้งนานแล้ว เพื่อมาจ้องลูกสาวเธอ แม้เธอจะไม่เข้าไปยุ่งแต่พาวคงไม่กล้าทำอะไรหรอก ปีศาจนั่งเฝ้าไอตาดุขนาดนั้น...


     ตอนนี้ไอก็ออกไปข้างนอกกับปีศาจแล้ว นึกว่าจะหน้าด้านไปด้วยกันอีก แสดงว่าต้องมีอะไร...


          "ปากดีนักนะ มานั่งนี่..." พาวฉีกยิ้มมุมปาก ก่อนจะกวักมือเรียกฝนให้เข้ามานั่งด้วย


     ฝนขมวดคิ้วเล็กน้อยกับคำเชิญชวนของคนตรงหน้า แต่เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของอีกฝ่ายเธอจึงเออออเข้ามานั้งตรงข้ามกับพาว "อะไรคะ"


          "ช่วงนี้มีงานโรงเรียนเลยยุ่งกันมาก แต่เธอคงสงสัยเรื่องงานโรงเรียนอยู่ใช่ไหม..." พาวรีบเข้าประเด็นจนสะกิดใจของฝนได้พอดี


          "ฉลาดนี่คะ ใช่แล้วค่ะ แต่ฉันไม่ได้ลงมือไปสืบอะไรทั้งนั้น" ฝนยักไหล่แล้วส่ายหน้าเบาๆ แต่จังหวะเดียวกันที่พาวพูดแบบนี้ทำให้เธอรู้สึกไม่ดีบางอย่าง


          "แต่ไม่สืบก็รู้แล้วมั้ง ว่าไอ้ก้องมันมาเรียนได้หลายวันแล้ว"


          "รู้ค่ะ ก็จับตาดูอยู่ แต่ไม่เห็นว่าเขาจะทำอะไรเลยแม้กระทั่งสมุนของมัน" ฝนกรุ่นคิดนิดเมื่อได้พูดขึ้นมา ซึ่งมันก็น่าแปลกที่รุ่นพี่ก้องจะยอมจบง่าย ทั้งๆที่นิสัยเขาไม่ใช่คนที่ยอมแพ้เลย


          "เพิ่มการ์ดหน่อยก็ดีนะปรายฝน ฉันคิดว่ามันต้องวางแผนอะไรอยู่แน่ๆ"


          "แผน?" ฝนขมวดคิ้ว แผนอะไรของมันอีก...


          "ไม่รู้สิ แค่รู้สึกน่ะ คนอย่างมันยอมเจ็บฝ่ายเดียวซะที่ไหน" พาวยักไหล่แล้วยิ้มน้อยๆ แต่ดวงตากลับฉายความกังวลอย่างเห็นได้ชัด...


     ถ้ามันไม่จบเรื่องของปีศาจ แล้วไอล่ะ แบบนี้คงไม่ปลอดภัย


          "แล้วรุ่นพี่ก้องตอนนี้อยู่ไหนล่ะ"


          "นั่งสบายๆหน้าระรื่นกวนตีนอยู่ในห้องเรียน" พาวพูดไปกรอกตามองบนอย่างหมั่นไส้ไป


          "ฉันว่าต้องแยกไอให้ห่างจากปีศาจก่อนไหม"


          "เหอะ มันคงยอมแหละ..." พาวยักไหล่กับความคิดแสนงี่เง่าของฝน "เอาเป็นว่าส่งการ์ดจับตาดูทั้งคู่แล้วกัน ฉันจะช่วยอีกแรง"


          "แหม่ เกิดเป็นคนดีอะไรคะเนี้ย ไม่ยักก่ะเห็นรุ่นพี่เข้ามายุ่งแบบนี้" ฝนยิ้มกรุ้มกริ่มล้อเลียนพาวเต็มที่จนอีกฝ่ายเลิ่กลั่กเลยดีเดียว


          "ฉันห่วงน้องไอว้อยยย..."


          "จ้าๆ" ฝนหัวเราะคิกคัก เพิ่งมาเห็นพาวทำท่าเลิ่กลั่กแบบนี้เป็นครั้งแรก ก่อนจะยันตัวเองลุกออกจากที่นั่งแล้วเดินไปถ่ายรูปต่อ ทิ้งให้พาวนั่งกระแอมกระไอตัวเองอย่างนั้น...


     แต่สิ่งที่พาวพูดมันก็น่าคิด และมันตรงกับสิ่งที่เธอรู้สึกสังหรณ์ไม่ดีอยู่ก้นบึ้งของจิตใจ ทำตามไปก่อนคงไม่เสียหาย




     ......



     งื้อออออ... อร่อยอ่ะ!


     ฉันนั่งฟินกับไอติมที่ซื้อมา แล้วนั่งกินแถวบริเวณม้านั่งที่ลับตาคน ซันพามาที่นี่ ก็ไม่รู้เขาจะลากฉันมานั่งที่นี่ทำไม?


     ซันนั่งแผ่รังสีอำมหิตอยู่ข้างๆฉัน ในมือก็ถือถ้วยไอติมด้วยเช่นกัน ฉันซื้อให้เขาน่ะ ตบรางวัลที่พากันเดินหาร้านไอติมมานานแสนนานกว่าจะเจอ...


     แต่กว่าจะเจอก็แทบลืมมันไปแล้ว เพราะระหว่างที่หาฉันเกิดสนใจกับความอลังการของแต่ละชั้นปีแต่ละห้องที่เขาจัดกิจกรรม เหมือนมหากรรมขายของ ตลาดนัด อะไรแบบนั้นเลย...


     และฉันก็เผลอลากซันแวะร้านโน้นร้านนี่ อาทิเช่น ร้านปาเป้าตุ๊กตา...


     ฉันไม่ได้ปานะ แต่ซันเป็นคนปาอ่ะ แต่อย่างที่รู้ว่าซันเก่ง เก๊งเก่ง... เขาปาได้ทุกตาจนเจ้าของต้องขอร้องขอโพยให้ไปเล่นที่อื่น


     ตุ๊กตาที่ได้มีแต่ตุ๊กตาหมีเพราะฉันเป็นคนเลือกเอง น่ารักมุ้งมิ้งที่สุดเลย! มีตั้งสามตัวแหนะ ฮิฮิ


     ที่เหลือก็เป็นร้านของกินทั้งนั้น ขนม อาหารแปลกตาและน่ากิน ฉันลากซันเข้าแวะหมด ซันเองก็ว่าง่ายดีนะแต่ช่วงหลังๆเขาเหมือนจะทนไม่ไหว จึงเป็นฝ่ายลากฉันไปซื้อไอติมที่เป็นเป้าหมายแล้วพามานั่งเนี้ย...


     งื้อออออ... ยังแวะไปดูไม่หมดเลยยยยยย... T^T


     ฉันตักไอติมเข้าปากจนหมดถ้วย แล้วเงยขึ้นช้อนตามองร่างสูงที่นั่งมองอยู่ก่อนแล้วอย่างออดอ้อน...


          "ซัน.. อยากฉันอยากไป..."


          "นั่งนี่..." งื้ออออ... น้ำเสียงคำสั่งเด็ดขาดทั้งๆที่ฉันยังพูดไม่ทันจบเลยอ่ะ!


     ปล่อยรังสีอำมหิตคุกคามฉันรัวๆระยะประชิดขนาดนี้จะให้ฉันโต้แย้งอะไรได้ไหมล่ะ... ฮื่อ... ซันใจร้ายยยยยย...


     ฉันหันหน้าหนีเขาอย่างงอนๆ ลมหายใจฟึดฟัดของฉันคงทำให้ซํนรู้สึกตัวแหละว่าฉัน.. งอนเขา!!


     Rrrrr....


     แต่เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน ไม่ใช่ของฉันแต่เป็นของซัน...


     ซันถือโทรศัพท์ขึ้นมาดู แล้วขมวดคิ้วยุ่งเลย ฉันเงยมองอย่างงงๆ ว่าแต่ใครโทรมาหาซันน่ะ...


     ซันลุกไปรับโทรศัพท์อย่างเร่งรีบ ร่างสูงเดินห่างออกไปเพื่อไม่ให้ฉันได้ยินในสิ่งที่พวกเขาจะคุยกัน แต่ก็ไม่ห่างจากสายตา ความอยากเผือกเข้ามาเต็มหัวไปหมด ใครโทรมาอ่ะ ถึงทำให้ซันมีสีหน้าไม่ค่อยดีขนาดนั้น...


     แต่ตอนนี้ฉันสนใจอย่างอื่นมากกว่านะ...


     อีกฝั่งจากระดับสายตาฉันที่อยู่ไม่ไกลนักฉันเห็นมาสคอตน้องหมีที่ฉันชื่นชอบเหมือนกำลังยืนแจกใบปลิวอยู่ และมันน่าดึงดูดความสนใจฉันได้อย่างดี...


     ก่ะจะลุกแล้วแหละ แต่ก็ชะงัก ถ้าซันรู้มีหวังฉันโดนเขาฆ่าแน่ๆ!


     หันไปมองดูซันที่ยืนหันหลังคุยโทรศัพท์และไม่มีท่าทีว่าจะกลับมา ฉันอาศัยจังหวะนี้ออกไปได้สินะ แป๊บเดียวเอง เดี๋ยวก็กลับมา


     คิดได้แค่นั้นฉันจึงค่อยๆยันตัวเองลุกจากม้านั่งแล้วค่อยๆย่องออกจากบริเวณนั้นและเพื่อไม่ให้ซันเห็น วิชาย่องเบา... ที่พี่ซินสอนมา...


     พอถึงตัวมาสคอตฉันตาเป็นประกายระยิบระยับ มาสคอตตุ๊กตาหมีถือใบปลิวเอียงคองง ก่อนจะเข้ามาจูงมือฉันแล้วเดินเต่าะแต่ะตามทางเดิน ซึ่งฉันก็คล้อยตาม...


     มาสคอตตุ๊กตาหมีมาหยุดที่ร้านๆหนึ่งซึ่งอยู่ค่อนข้างห่างกับบรรดาร้านที่ห้องเรียนออกมาจัดข้างนอกอาคารนิดหน่อย แถมยังติดหน้าประตูทางเข้าโรงเรียนอีกด้วย 


     เอ่อ.. ร้านน้ำหอม...


     อยากรู้ว่าชั้นปีไหนห้องเรียนไหนคิดทำร้านน้ำหอมเนี้ย... โรงเรียนมีกฎไม่ให้ใช้น้ำหอมนี่นา...


          "ว้ายยยย ลูกค้า!! สวัสดีค่ะคุณลูกค้า สนใจลองดมดูได้นะคะ" แม่ค้าหน้าตาจิ้มลิ้มคาดว่าน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกัน แต่ทำไมไม่คุ้นหน้าสักเท่าไหร่ 


          "คือ..."


          "สนใจลองดมดูได้นะคะ เผื่อถูกใจเดี๋ยวลดให้!"


          "เอ๊ะ..." คือ... ฉันไม่ได้จะมาซื้อน้ำหอมนะ ฉันจะถ่ายรูปมาสคอตตุ๊กตาต่างหากล่ะ...


          "ลองกลิ่นนี้ได้นะครับ เดี๋ยวมือฉีดให้" ผู้ชายแปลกหน้าอีกคนเดินเข้ามาประจบ พร้อมกับคว้าน้ำหอมขึ้นมา


          "ลองดูนะคะ" 


          "แต่..." ฉันลังเลน้อยๆ ส่งสายตาขอความช่วยเหลือจากมาสคอตตุ๊กตาหมีที่ยืนอยู่ใกล้ แต่ไม่เลย...


          "เอ้า ลองดูนะครับ" ยิ้มกริ่ม แต่เขาฉีดน้ำหอมเข้าหน้าฉันเต็มๆเลย...


          "แค่กๆๆ" อ...อะไรเนี้ยยยย มาฉีดเข้าหน้าทำไม!? ที่อื่นก็มีทำไมไม่ฉีดเล่า.. ว่าแต่... ไม่มีกลิ่น...


          "ขอโทษครับ!! มือมันลื่น..."


     ฉันพยายามเช็ดออก ผู้หญิงที่เป็นแม่ค้าก็ขอโทษขอโพย แต่ในจังหวะที่กำลังเช็ดออกอยู่นั้น ฉันก็รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีกับคนรอบข้าง เหมือนพวกเขากำลังแสยะยิ้มกันอยู่เลย...


     ฉันจะเงยหน้าขึ้นมองพวกเขาเพื่อให้แน่ใจ แต่รู้สึกว่าเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังลบสติฉันให้หายไปในวินาทีนี้...


     ฉันเซไปล้มตัวลงไปตามแรงโน้มถ่วง แต่มาสคอตตุ๊กตาหมีเข้ามาประคองฉันไว้ และเริ่มมองเห็นภาพพร่าเลือน เปลือกตาฉันค่อยๆ ปิดลงอย่างช้าๆ การรับรู้ค่อยๆหายไปทีละนิด จนสติฉันดับลงไปในที่สุด...







(to be continued)



Minetji : เอาแล้วๆ น้องไอจะเป็นยังไงต่อหนอ? ตัดจบแบบนี้คนอ่านคงไม่ฆ่าคนแต่งหรอกใช่ไหม? -^-


กำลังเริ่มเกริ่นเรื่องของเฮียเซนแล้วนะคะ ส่วนนางเอกนั้น... คือใครพอเดาได้ไหมเอ่ย?



ขอบคุณที่อ่านนะคะ


ขออภัยสำหรับคำผิดค่ะ















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

95 ความคิดเห็น

  1. #61 intira0625058322 (@intira0625058322) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 17:54
    ซันนนนนอยู่ไหนนน
    #61
    0