(ซ. set มัดใจ) มัดใจยัยซื่อบื้อ

ตอนที่ 39 : ไม่ยอมตาย...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 327
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    7 ก.ค. 62


ตอนที่ 38


ไม่ยอมตาย...






     โครก...


     อือ... เสียงอะไรอ่ะ อย่ามาดังกวนคนจะหลับจะนอนนนน...


     โครก...


     งื้ออออออออ T^T


     ฉันลืมตาเหม่อมองเพดานเพราะได้ยินเสียงบางอย่างปลุก จะว่าไปน่าจะเป็นเสียงท้องร้อง แต่ไม่ใช่ของฉัน รึว่าจะเป็นของ...


     ฉันเงยหน้าขึ้นมองสิ่งมีชีวิตที่เกยตัวเองบนหัวเตียง ซันหลับคาตรงนั้นเหรอ!?


     แถมความอบอุ่นผ่านมือที่จับกันไว้แน่น ทำให้ฉันใจเต้นโครมคราม พร้อมกับที่ร่างทั้งร่างฉันเกร็งไปหมดทั้งตัวจนนอนแข็งทื่ออยู่ที่เดิม...


     ฉันยังไม่กล้ากระดิกตัว เพราะซันหลับอยู่ใกล้ๆจนฉันได้กลิ่นหอมๆจากตัวของเขา น...นี่มันใกล้เกินไปไหม...


     แอบเงยหน้ามองใบหน้าที่มองทีไรก็ดูหล่อ ถ้าไม่ติดที่ว่าเป็นปีศาจนะ สาวๆคงกรี๊ดกร๊าดกันน่าดู แม้ในยามหลับเขายังหน้าดุเลยอ่ะ แต่ดูดีกว่าตอนตื่นอ่ะนะ


     มองไล่เรื่อยๆ ตั้งแต่หู ตา จมูก แต่พอสายตามาหยุดที่ปาก ภาพความทรงจำบนชิงช้าสวรรค์ฉายเข้ามาในหัวอีกครั้ง...


     งื้ออออออ... ทำไมต้องมาคิดถึงเรื่องจูบคราวก่อนด้วย!!


     ฉันหันหน้ากลับไปมองเพดานอีกครั้ง พร้อมกับใบหน้าที่ร้อนฉ่าด้วยความเขิน เผลอบีบมือซันแน่นจนลืมไปว่าร่างสูงที่นอนเกยบนหัวเตียงจะตื่น


     ฟึบ!!


          "โอ้ย!" เพียงแค่เสี้ยววินาทีหลังจากที่ฉันเผลอบีบมือซัน เขาสะดุ้งและดึงแขนฉันขึ้นจนเจ็บ สายตาดุร้ายที่จ้องมองลงมาราวกับว่าฉันเป็นศัตรูของเขา ฉันไม่เคยเห็นซันทำสายตาแบบนี้มาก่อน และมันทำให้ฉันนิ่งไปเลย...


     ซันเบิกตากว้างนิดหน่อยเมื่อรู้ว่าเป็นฉัน เขาจึงเปลี่ยนเป็นสายตาดุๆเหมือนเดิม และปล่อยมือฉันให้นอนลงบนที่นอน


     คิดดูเถอะ... เมื่อกี้ตกใจแค่ไหน ถูกดึงจนเจ็บแถมยังตัวแทบลอยขนาดนั้น... ซันน่ากลัวเกินไปแล้ว...


          "เจ็บไหม..." ซันยื่นมือมาจับมือฉันอีกครั้ง เขาขมวดคิ้วยุ่งแล้วพลิกมือฉันดูไปมา...


          "เจ็บสิ อยู่ๆก็โดนดึงขึ้นอย่างนั้นอ่ะ" ฉันบ่นอู้อี้กลับเกลื่อนความเขินที่ถูกซันจับมือพลิกดูไปมาด้วยความเป็นห่วง และความรู้สึกดีแบบนี้ถูกกลบความกลัวก่อนหน้านี้จนมิด


     ซันไม่พูดอะไรต่อ เหมือนเขาอยากจะพูดอะไรนะ แต่...


     โครก...


     เสียงท้องร้องของซันดังขึ้นมาซะก่อน ก่อนหน้านั้นที่ดังคงเป็นเสียงท้องร้องของเขาสินะ...


     ฉันค่อยๆยันตัวเองลุกขึ้นจากที่นอน รู้สึกเหงื่อชุ่มตามร่างกายไปหมด อาการปวดหัวก็หายไปแล้ว ฉันปาดเหงื่อที่ชื้นอยู่บริเวณคอออกก่อนจะหันมองดูนาฬิกา...


     เอ่อ.. สี่โมงเย็นแล้ว น่าจะเลิกเรียนแล้วนี่หว่า... แสดงว่าฝนกับปลาก็ใกล้จะมาแล้วน่ะสิ


          "เดี๋ยวกับอาหารให้กิน รอที่ห้องครัวก่อนนะ" ฉันยิ้มน้อยๆให้ซัน และให้เขาออกไปรอข้างรอเพื่อที่ฉันจะเปลี่ยนชุด


     ซันไม่ตอบอะไรกลับมา แต่กลับส่งสายตาแปลกๆไล่มองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วทำไมฉันต้องรู้สึกขนลุกด้วยอ่ะ จากนั้นร่างสูงก็เงยหน้าขึ้นมองฉันนิ่งๆ


          "ให้ช่วยเปลี่ยนชุดไหม..."


          "!!!" หะ!


     เดี๋ยวๆๆๆ ให้ช่วยเปลี่ยนชุด! จะบ้าเหรอซัน!! 


     แถมเขายังทำหน้าจริงจังแบบนี้อีก นี่เขาไม่ได้ล้อฉันเล่นใช่ไหม...


          "ม... ไม่ต้องๆ ฉันว่าซันลงไปรอข้างล่างจะดีกว่านะ แปปเดียว" ฉันรีบปฏิเสธพร้อมส่ายหน้าพั่บๆด้วยความแตกตื่นในใจ ก่อนจะฮึดเอาแรงตัวเองรีบๆดันซันให้ออกจากห้องนอนตัวเอง ซึ่งเขาก็ยอมฉันอย่างว่าง่ายแม้ไม่ปริปากอะไร


     ซันบ้าๆๆๆ คิดอะไรของเขาอยู่นะที่จะช่วยฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าอ่ะ งื้ออออออออ...


     หลังจากที่ฉันเปลี่ยนชุดเสร็จ ความจริงก็แอบอาบน้ำมาด้วยน่ะแหละ สดชื่นเลย ฉันลงมาที่ห้องครัว แอบเห็นซันที่นั่งท้องร้องอยู่ห้องนั่งเล่นรออยู่แล้ว ทำอาหารง่ายๆให้แล้วกัน


     แน่นอนว่าฝนกับปลาก็เข้ามาไม่นานหลังจากที่ซันกินข้าวเสร็จเรียบร้อย ซันเป็นคนเปิดประตูบ้านต้อนรับ(?) ฝนกับปลาถึงกับร้องเสียงหลงเลยทีเดียว


     ทั้งคู่เพียงแค่แวะมาซื้อแผ่นลดไข้และมาเยี่ยมเท่านั้น ไม่นานก็กลับเพราะฝนติดธุระที่บ้าน


     ฉันลงมือทำข้าวต้มปลากินเองเสร็จสรรพ ส่วนของพ่อก็ทำเสร็จแล้วแช่ไว้ในตู้เย็น... ว่าแต่ ทำไมพ่อยังไม่กลับมา...


          "หาอะไร..." ไม่รู้ว่าซันเดินเข้ามาอยู่ข้างหลังฉันตั้งแต่เมื่อไหร่ ระหว่างที่ฉันยืนเก้อรอพ่อบริเวณทางเดินบ้าน ซันขมวดคิ้วยุ่งส่งแววตามีคำถาม


          "พ่อน่ะ เวลานี้ยังไม่กลับเลย"


          "เดี๋ยวก็มา.." พูดจบซันก็ลากฉันเข้าไปนั่งโซฟาในห้องนั่งเล่น ซึ่งฉันก็ยอมเขาอย่างว่าง่ายเลยแหละ ทำตาดุขนาดนั้น ถ้าดื้อมีหวังตายแหงมๆ T^T


     อีกอย่าง ซันชอบพูดอะไรเหมือนรู้อยู่ก่อนแล้วอ่ะ น่าสงสัยนัก...


     แต่ก็จริงนะ ที่เขาหูไวตาไว แถมยังเคลื่อนไหวรวดเร็วจนน่าตกใจ...


     แกร๊ก...


          "ไอลูกพ่อ! พ่อกลับมาแล้ว~~~" เสียงประตูบ้านถูกเปิดตามด้วยเสียงของพ่อดังโหยหวนมาแต่ไกล เห้ย.. ซันเดาถูกอ่ะ!! รู้ได้ไงเนี้ยยยยย...


     ฉันหันหน้ามองซันอย่างมีคำถาม เจ้าแค่เลิกคิ้วขึ้นสูงเหมือนกำลังจะบอกว่า 'นั่นไง...'


     น่าสงสัยนัก ไม่อยากรู้ก็ได้อ่ะ ไปหาพ่อดีกว่า...


          "กลับมาแล้วเหรอคะพ่อ" ฉันเดินออกมาต้อนรับพ่อ พ่อยิ้มกว้างเลย


          "ดีขึ้นแล้วใช่มั้ยลูก ออกมาเดินเต่าะแต่ะตรงนี้ได้ อ้าว.." พ่อเดินเข้ามาหาฉันแล้วลูบหัวเบาๆ ก่อนจะเห็นซันที่เดินโผล่ออกมาพอดี


     ซันยกมือไหว้พ่อฉันโดยไร้เสียงทักทาย ก็ปกติแหละ ซันมักจะทำแบบนี้กับผูใหญ่โดยไร้เสียงแต่กระทำแทน


          "หิวมั้ยคะพ่อ"


          "หิวมากกกกกก... ไหนทำอะไรให้พ่อกินเอ่ย..." พ่อยิ้มร่า ก่อนจะเดินเข้าห้องครัวไป


          "กลับล่ะ..." ขณะที่ฉันกำลังเดินตามพ่อ ซันพูดขัดเสียก่อนจนฉันต้องหยุดชะงักไปเลย

          "จะกลับแล้วเหรอ งั้นฉันไป..."


          "หน้าทางเข้าบ้านพอ..." ซันดักคอฉันเสียก่อนเหมือนรู้ทัน ร่างสูงเดินไปหยิบกระเป๋านักเรียนที่วางอยู่แถวนั้นแล้วออกมายังบริเวณทางเดินหน้าประตู


          "กลับบ้านดีๆนะ แชทบอกด้วย" ฉันส่งเสียงน้อยใจนิดๆที่ซันจะกลับแล้ว ใจจริงไม่อยากให้กลับเลย... แต่ไม่มีเหตุผลที่เขาจะอยู่ต่อแล้วนี่อ่ะ...


          "อืม..." ซันพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะยกมือขึ้นลูบหัวฉันให้หายน้อยใจ ความอบอุ่นที่ผ่านมือเข้ามาทำให้ชื่นใจเพียงนิด "พรุ่งนี้จะมารับไปโรงเรียน"


          "อื้อ" ฉันพยักหน้ารับ ซันมองด้วยหางตานิดๆก่อนจะหันหลังเปิดประตูบ้านแล้วเดินกลับบ้านไป...


     ฉันเดินกลับไปหาพ่อด้วยหัวใจห่อเหี่ยว พ่อที่กำลังจ้วงข้าวเข้าปากถึงกับขมวดคิ้วยุ่งเลย...


          "ซันล่ะลูก..." ถามทำไมให้ฉันน้อยใจขึ้นไปอีกอ่ะพ่อ...


          "กลับแล่ว..." 


          "ดูทำหน้าเข้าสิ เหมือนไม่อยากให้เขากลับเลยนะ" พ่อแซวเหมือนรู้ทันฉันอ่ะ เริ่มเขินๆแล้วอ่ะ...


          "ใช่อ่ะ ความรู้สึกซับซ้อนมากเลยค่ะพ่อ" ฉันบ่นอู้อี้แล้วนั่งเก้าอี้ข้างๆพ่อ พลางทำหน้าบูด


          "ความรักก็แบบนี้แหละลูก ซับซ้อนยากเกินเข้าใจ" พ่อยิ้มอย่างอ่อนโยน ใช่อ่ะ... มันใช่อ่ะ! "ในหัวลูกจะมีแต่เขา ห่วงเขา อยากอยู่ใกล้ๆ ไหนจะหึงตอนที่เขาเจ๊าะแจ๊ะกับผู้หญิงคนอื่นอีก"


     หึง... อะไรคือหึงอ่ะ?


          "หึง?" ฉันเอียงคองง ทวนคำพูดพ่ออย่างสงสัย ท่านถึงกับทำหน้าระอาใส่


          "ก็อาหารหงุดหงิด หัวร้อน ถ้าเห็นผู้หญิงคนอื่นเข้ามาตีสนิทซันไงลูก เขาเรียกว่าหึง" พ่อยิ้มแป้น แถมยังย้ำชื่อซันกับคำว่าหึงชัดเจน "แล้วนี่ตกลงคบกันรึยัง เขาเป็นคนดีดูแลลูกดีขนาดนั้น"


     เดี๋ยวนะ! ซันเป็นคนดี?


     เขาก็ดีนะ แต่ดันได้ฉายาว่าปีศาจนี่สิ อีกอย่างพ่อก็ยังไม่รู้เรื่องนี้...


          "ยังค่ะ หนูไม่กล้าพูดหรอก" ฉันบอกไปตามความจริง...


     เรื่องที่คบกันเป็นแฟน สำหรับฉันยังไม่ได้คิดถึงเรื่องนั้น แม้ฉันจะไม่รู้ว่าซันคิดยังไงกับฉันก็เถอะ แต่หัวใจฉันมันฟ้องชัดเจนว่าเขาอาจจะคิดแบบเดียวกับฉัน...


ทั้งท่าทาง สายตาที่อ่านไม่ออกของซันเขาก็สื่อมาให้รับรู้เหมือนกัน...


          "เฮ้อ.. วัยรุ่นน้อวัยรุ่น..." พ่อบ่นอุบอิบ แล้วกินข้าวต่อให้หมดจาน


     ฉันนั่งกรุ่นคิดถึงอนาคตที่ยังไม่มาถึง ว่าทั้งฉันกับซัน จากนี้จะเป็นอย่างไรต่อ มีเวลาอยู่ด้วยกันแค่สามปี พอจบการศึกษาก็แยกย้ายกันหมดแล้ว ถึงมันจะน่าเสียใจก็เถอะ แต่ไม่อยากแยกกับซันเลย...




     ......



     เช้าวันต่อมา



     ฉันไปโรงเรียนตามปกติ โดยมีซันมารับฉันเหมือนทุกวัน 


     เรื่องไข้ก็ดีขึ้นมากแล้ว พอไปโรงเรียนได้ แม้ยังจะไม่หายสนิทก็เถอะ แต่ขาดเรียนหลายวันไม่ได้ๆๆ


     เมื่อฉันเดินเข้ามาถึงห้อง เพื่อนๆที่เรียนห้องเดียวกันรีบถลาเข้ามาหาด้วยความคิดถึง แต่กลับชะงักกับปีศาจที่ส่งสายตาเขม็งอยู่ข้างหลังฉัน พวกเขาเลยไม่กล้าเข้าใกล้ฉันเลย...


     ฉันพอจะสนิทกับเพื่อนๆคนอื่นบ้างพอสมควร ลับหลังซันน่ะ...


     เพราะงั้น ฉันถึงโดนซันคาดโทษทางสายตาหลังจากนั้นทันทีเลยง่ะ แง้...


     ส่วนเรื่องเรียนฉันต้องเร่งให้ทันเพื่อนเพราะลาไปตั้งสองวันแหนะ เรียนยิ่งไม่ค่อยดีแล้วยังจะป่วยอีก บ้ามากๆอ่ะ!


     และในที่สุด ก็หมดเวลาเรียนช่วงเช้า...


     น็อคไปเลย...


     ฉันเกยคางกับโต๊ะเรียนตัวเอง พร้อมกับวิญญาณหลุดไปแล้วเรียบร้อย...


          "โธ่ ลูก..." ฝนลูบหัวฉันเบาๆอย่างปลอบโยนแฝงไปด้วยแววตาขี้แกล้งนิดๆ


          "งือ..." ฉันครางอือออออย่างคนไม่ได้สติ เรียนไม่ทันเพื่อนแล่ว...


          "น่าสงสาร..." ปลาบ่นอยู่เหนือหัวเบาๆ แม้ฉันจะไม่ได้เงยหน้ามองก็รู้ว่าพวกเขาแอบขำฉันอยู่อ่ะ!


          "ซัน วันนี้กินข้าวที่ห้องคงได้นะ" ฉันเงยหน้าขึ้นหันไปมองซันที่นั่งมองฉันอยู่ก่อนแล้ว เจ้าตัวพยักหน้ารับเบาๆ


          "อืม..."


     ฉันยิ้มมุมปากน้อยๆ ก่อนที่จะยันตัวเองลุกแล้วควานหาข้าวกล่องในกระเป๋าข้างๆโต๊ะเรียนยื่นมาให้ซันที่โต๊ะเรียนของเขา


          "งั้นพวกเรากินที่โรงอาหารนะ" ฝนลุกจากโต๊ะแล้วลากปลาออกมาจากโต๊ะเรียนตัวเองบ้าง ก่อนจะโบกมือให้ฉันนิดๆอย่างยิ้มแย้ม


     หลังจากที่ฝนกับปลาออกห้องไปก็เหลือนเพื่อนๆไม่กี่คนในห้องนอกจากฉันกับซัน คงเพราะยังนึกกลัวซันอยู่ละมั้ง...


     เคยมีความคิดที่จะให้ซันเข้าถึงเพื่อนๆในห้องเรียนได้อยู่นะ แต่ดูจากเพื่อนๆในห้องที่มีปฏิกิริยาและท่าทีที่กลัวในตัวซัน ฉันเลยไม่รู้จะทำยังไง


     ลองจินตนาการดูนะ ถ้าซันเข้าหาคนอื่นก่อนด้วยรอยยิ้ม มันคงเป็นการแสยะยิ้มที่โหดเหี้มน่าดู...


          "เอายามารึเปล่า..." ซันตวัดสายตาดุๆมองฉันเขม็ง เหมือนราวกับว่าถ้าไม่ได้เอายามาเขาจะฆ่าฉันอย่างนั้นแหละ


          "เอามาสิ" ฉันพยักหน้ารับแล้วยิ้มให้แห้งๆ


          "ไม่ไหวก็บอก..." ซันหันกลับไปเปิดข้าวกล่องในมือก่อนจะลงมือกินข้าวทันที


          "อื้อๆ" 


     หลังจากที่กินข้าวกินยาเสร็จได้ไม่นานนัก ฉันพึ่งสังเกตว่ามีเสียงคนฮือฮามากกว่าปกติ หรือมันเป็นแบบนี้ทุกวันอ่ะ...


     ส่วนซัน หลับคาโต๊ะไปแล้วเรียบร้อย...


     ฝนกับปลาเดินเข้าห้องเรียนมาพอดี เอ่อ... ว่าแต่ทำหน้าเครียดคิ้วขมวดแบบนั้นหมายความว่าไง


          "เฮ้อ..." ฝนมานั่งโต๊ะเรียนของตัวเองแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ น่าสงสัยนัก


          "มีอะไรเหรอฝน หน้าเครียดเชียว" ฉันถามด้วยความสงสัยและอยากเผือกล้วนๆ


          "ก็เดือนนี้น่ะสิ โรงเรียนจะจัดกิจกรรมสร้างสรรค์ เร็วไปไหม" ฝนบ่นอย่างไม่พอใจดูจากสีหน้าแบบนั้นคงไม่ชอบใจมากสินะ 


          "เท่าที่ฉันรู้มาที่นี่จะจัดกิจกรรมนี้ทุกปี เพื่อประเมินความสามัคคีในห้องเรียน แต่ปกติกิจกรรมนี้จะจัดก่อนปิดเทอม มันเลยน่าแปลกที่มาจัดเร็วขนาดนี้" ปลาช่วยขยายความให้ก็พอเข้าใจอยู่ แต่ที่ฝนหน้าเครียดเนี้ยเป็นเพราะมันจัดเร็วอย่างนั้นเหรอ?


          "เรียกสั้นๆว่างานโรงเรียน" ฝนหันไปตอบแทนปลาเพื่อให้มันชัดเจน "น่าแปลกที่อยู่ๆเลื่อนมาจัดเร็วขนาดนี้ ถึงจะบอกเหตุผลว่าไม่ให้กระทบการเรียนของพวกรุ่นพี่ก็เถอะ"


     ถึงฝนจะสงสัยอย่างนั้น ฉันก็งงอยู่ดี


          "มันทำไมอ่ะ" โอเค ปลาก็งงเป็นเพื่อนฉันเหมือนกัน


          "ไม่รู้สิ มันแปลกอ่ะ" ฝนยักไหล่เหมือนไม่รู้จริงๆทั้งๆที่คิ้วนี่ขมวดยุ่งเลย... "แล้วเนี้ย งานเลยมาตกที่พวกเราว่าห้องเราจะจัดกิจกรรมอะไรกันดี"


          "หือ... กิจกรรม?" 


          "ใช่ๆ กิจกรรม แต่ละชั้นปีแต่ละห้องจะจัดกิจกรรมในห้องเรียนตัวเอง และมีผู้ปกครอง พวกนักเรียนห้องอื่นมีส่วนร่วมด้วย เช่น ร้านกาแฟ ร้านเค้ก บ้านผีสิง ปาร์ตี้จับคู่ บลาๆๆ เยอะแยะมากมายก่ายกอง"


     แบบนี้ก็มีด้วยแฮะ เพิ่งเคยได้ยินเลยนะเนี้ย


          "คิดว่าเย็นนี้คงมีประชุมในห้องเรียนเพื่อหาข้อตกลงกันล่ะมั้ง" ปลาพูดอย่างยิ้มๆ


          "เหลืออีกไม่กี่วันที่พวกเราต้องเตรียมงานด้วย หัวหน้าห้องคงต้องรีบตัดสินใจอ่ะนะ" ฝนพยักหน้าหงึกหงัก


     กึก...


     เสียงบางอย่างจากข้างๆฉันทำให้พวกเราสามคนหันไปมอง วินาทีนั้นร่างทั้งร่างถึงกับขนลุกซู่...


     ซันตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่ แถมยังปล่อยรังสีอำมหิตหนาวเย็นไปทั่วห้องจนเพื่อนๆในห้องรวมถึงฉันถึงกับเงียบกริบ... อารมณ์ไหนอ่ะนั่น...


          "อะไรเนี้ย..." ฝนบ่นพึมพำเบาๆให้ได้ยินกันแค่สามคน โดยสายตาพวกเราหันไปสบตาซันกันหมด ซึ่งตรงข้ามกับซันที่มองไปทางอื่นด้วยสายตาอาฆาตมาดร้ายคล้ายกำลังจะเปิดเวทีวิวาทเดี๋ยวนี้เลย


          "ซัน..." ฉันใจดีสู้เสือ เข้าไปเรียกสติซันเบาๆ เจ้าตัวได้ยินถึงกับตวัดสายตาดุเดือดใส่ฉันทันที งื้ออออออออ...กลัวอ่า...


     ฉันทำอะไรผิดอีก ทำไมต้องมองฉันด้วยสายตาน่ากลัวแบบนั้นด้วยอ่ะ...


          "ซันเป็นอะไร..." ฉันถามเขาเสียงสั่นๆ โดยมีฝนสะกิดห้ามฉันอยู่ข้างหลังยิกๆ


     ซันถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะหันหน้าไปทางอื่น บรรยากาศรอบตัวเริ่มดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

 

          "เปล่า..."


     ตอบสั้นๆ แต่โกหกอ่ะ ท่าทางเมื่อกี้มันฟ้องเลยนะว่าซันกำลังโกรธใครอยู่อ่ะ!


     ว่าแต่โกรธใคร โกรธฉันเหรอ!?


     ฝนกับปลาถอนหายใจด้วยความโล่งอก ซึ่งต่างกับฉันที่ได้แต่มองเขาอย่างสงสัย...


     ซันเป็นอะไรของเขากันนะ... 




     ......



     หลังเลิกเรียนไอต้องทำงานพิเศษ...


     ทั้งๆที่ไข้เธอพึ่งหายแต่ยังไม่ขาด เธอยังจะฝืนทำงานโปรยยิ้มหวานให้พวกลูกค้าพวกนี้อีก


     น่าหงุดหงิดมากและขัดใจในเวลาเดียวกัน...


     ซันนั่งจับตาดูไออยู่เหมือนเดิม พลันสมองก็คิดย้อนไปถึงเรื่องเมื่อตอนกลางวัน...


     หึ.. งานโรงเรียนที่ว่างั้นเหรอ?


     อยู่ๆขยับเข้ามาเร็วแบบนี้ เหมือนจงใจให้เป็นอย่างนั้น น่าแปลกดี


     จังหวะนั้นก็มีข้อความเข้ามาพอดี


     ซันเปิดโทรศัพท์ดู เขาขมวดคิ้วยุ่งนิดหน่อยเพราะคนที่ส่งข้อความมา ก็คือพาว...


     ก็ไม่รู้ว่ามีเบอร์ติดต่อมันได้ยังไง แต่ก็มีแล้ว ที่สำคัญคือเนื้อหาข้อความนั้นมากกว่า...



          'ไอ้ก้องมันมาเรียนได้หลายวันแล้ว ดูเหมือนมันกำลังวางแผนเล่นงานมึงอยู่'



     ซันแสยะยิ้มร้ายเพียงเสี้ยววินาที และเผลอแผ่รังสีฆ่าฟันรอบตัว อารมณ์โกรธและตื่นเต้นมีอยู่เต็มไปหมด อยากรู้เหมือนกันว่ามันจะทำยังไงต่อ...


     ที่เหลือคิดแค่เพียงว่าจะเก็บยัยตัวเล็กที่เหมือนจะเป็นจุดอ่อนของเขาไว้ที่ไหนให้ปลอดภัยดี

หรือต้องเพิ่มการฝึกให้เข้มงวดกว่านี้ดี...


     จากนั้นซันก็เลื่อนสายตามองยัยตัวเล็กที่รับออเดอร์จากลูกค้าด้วยรอยยิ้มที่สดใสตามปกติ แต่น่าขัดตาตรงที่ลูกค้ามองเธอซะตาเยิ้ม...


     อยากเอาแก้วปาใส่หัวมันให้รู้แล้วรู้รอด แต่ต้องอดทนไว้...


     ซันกรุ่นคิดว่าจะใช้แผนอะไรดีเพื่อที่จะจัดการกับก้อง...


     ยิงทิ้ง ฆ่าถึงบ้าน หรือ ดักระยำมันตรงนั้น...


     สำหรับซันเรื่องแค่นี้ถือว่าเล็กน้อย แต่ผลที่ตามมาอาจจะใหญ่ไป พ่อเขาจะโกรธเอาได้เหมือนคราวที่แล้ว...


     หึ ถ้าฆ่าแล้วไม่ยอมตาย ก็ฆ่ามันอีกรอบจะเป็นอะไรไป...


     ซันแสยะยิ้มกับตัวเองนิดๆ และเผลอแผ่รังสีชั่วร้ายจนคนรอบข้างตกใจ




     ......



     ทัพแอบยืนดูลาดเลาในร้านบริเวณหลังร้าน ซึ่งมองจากตรงนี้จะเห็นภยในร้านชัดเจน

     ณิศาเดินมาพอดี เธอเบิกตาโตไม่ยักเห็นสามีเธอมาป้วนเปี้ยนแถวนี้ อะไรทำไมมายืนหล่ออยู่หลังร้านแบบนี้ได้


          "ทัพ มายืนทำอะไรตรงนี้"


          "ปีศาจตัวนั้นมันแผ่รังสีชั่วๆอยู่นั่น ไม่เห็น?" ทัพเหลือบมองณิศาแล้วเลิกคิ้วขึ้นเหมือนกวนประสาท


          "ก็เป็นแบบนี้ประจำ ทำไม?" ณิศาหันไปมองปีศาจคนน้องซึ่งนั่งแผ่รังสีชั่วๆอย่างที่ทัพบอก สงสัยหวงน้องไอ...


     ทัพไม่ตอบอะไร ได้แต่เหม่อมองร้านต่อไปอย่างเฉยเมย


          "ว่าแต่ช่วงนี้ไม่เห็นเซนเลยนะ" 


          "กกเมียมันอยู่" ทัพตอบน้ำเสียงราบเรียบ ณิศาได้ยินถึงกับตกใจ


          "หะ!" กกเมีย! ใครเมียมัน!! คนอย่างมันเนี้ยนะ จะมีเมีย!! ว่าแต่ทัพรู้ได้ยังไงเนี้ย!


          "ก็ตามนั้น" ทัพยิ้มมุมปากให้ณิศา ณิศายังอ้าปากค้างเหมือนกับไม่เชื่อเขาอยู่


          "ใครอ่ะ" ความเผือกมาเต็มๆ เป็นใครก็อยากรู้ เห็นเรียนด้วยกันมาตั้งแต่มัธยมไม่เห็นมันมีแฟน เห็นแต่มันวิวาทอย่างเดียว


          "จะรู้ไปทำไม รู้เรื่องกำไรของร้านก่อนไหม" ทัพหรี่ตามองต่ำพลางส่งสายตาดุๆให้ณิศาจนสะดุ้งตัวโยน


     เอ่อ... กำไรหดมานิดหน่อยแฮะๆ


          "ถ้าอาทิตย์นี้กำไรตกลงอีก ก็เตรียมเห็นร้านนี้ถูกทุบทิ้งได้เลย..." ทัพเสียงเหี้ยมแล้วแสยะยิ้มชั่วร้าย ก่อนที่จะหมุนตัวกลับไปที่ห้องตัวเองไป ทิ้งให้ณิศายืนอ้าปากค้าง...



     จิ๊!! ไอ้สามีเลวเอ๊ยยยยยยยย







(to be continued)




Minetji : ใครถามหา nc ของเรื่องนี้ บอกเลยว่าไม่มี!! ฮ่าๆๆ เสียใจด้วยนะคะ คนแต่งพยายามคิดอยู่นะ คิดแล้วคิดอีก คือนิสัยคู่นี้ เป็นคู่ทึ่มกับซื่อ โซมาเดคอมยากค่ะ ฮ่าๆๆ

 

เรื่องนี้อ่านฟรีนะคะ ถึงจบคนแต่งก็ไม่ล็อกหรือติดเหรียญอะไรคะ สบายใจได้เลย ^^


ไม่รู้ว่าอีกเรื่องที่เป็นเรื่องของเซนจะติดเหรียญไหมเพราะ nc จัดหนักจัดเต็มเลยค่ะ ฮ่าๆๆ



ขอบคุณที่อ่านนะคะ


ขออภัยสำหรับคำผิดค่ะ











ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

95 ความคิดเห็น

  1. #59 intira0625058322 (@intira0625058322) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 20:02
    รู้สึกเหมือนโดนมีดแทง .. อะเฮือก!
    #59
    0
  2. #58 panpapiyong (@ppan_ling) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 17:34
    เสียใตno nc TOT...
    #58
    0