(ซ. set มัดใจ) มัดใจยัยซื่อบื้อ

ตอนที่ 34 : จะไปเที่ยว!...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 444
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    28 พ.ค. 62



ตอนที่ 33

จะไปเที่ยว!...




     เช้าวันต่อมา...


     ฉันตื่นเช้ามาด้วยอารมณ์สุขเต็มอิ่มสุดๆไปเลย...


     เมื่อคืนพ่อสั่งชุดหมูกระทะมากินกันที่บ้าน สนุกมากอ่ะ หมูก็อร่อย อร่อยไปหมด ฉันคุยกับพ่อจ้ออย่างสนุกสนาน และพออิ่มแล้วช่วงนั้นจำอะไรไม่ค่อยได้เท่าไหร่


     หลังจากที่ฉันเคลียร์โต๊ะอาหารเสร็จ ก็กลับเข้าห้องนอนอาบน้ำแต่งตัวแล้วกระโดดตัวนอนทันที


     เหมือนจะได้ยินเสียงโทรศัพท์อยู่นะช่วงที่กินหมูกระทะอ่ะ แต่คิดว่าคงหูแว่วไปเองล่ะมั้ง...


     แต่ตอนนี้ฉันเปิดโทรศัพท์ดู...


     ไม่ได้รับสายจาก ซัน 20 สาย และข้อความจากเขาด้วย...


     โอ้ยยยยยย ไอจะบ้า... ลืมเรื่องเมื่อวานไปสนิทเพราะหมูกระทะชุดเดียว!!


     ก็มันน่างอนไหมล่ะ ใช่แล้ว! ฉันงอนซัน งอนเขามากด้วย เขายอมให้พี่ใบตองกอดอ่ะ แถมคุยกันอย่างสนิทสนมขนาดนั้น ไอไม่พอใจ!!


     ก็ไม่รู้ทำไมต้องไม่พอใจขนาดนั้น แต่ทำยังไงได้อ่ะ ก็ไอไม่พอใจ...


     ขนาดหน้าซันยังไม่อยากจะมองเลย เห็นแล้วนึกถึงภาพเมื่อวานเข้ามาในหัวรัวๆจนอยากจะหนี!


     มีข้อความจากซันอยู่ ควรจะเปิดอ่านดีไหมอ่ะ...


     ฉันสูดหายใจลึกๆทำใจก่อนจะเปิดอ่านดู...


          "!!!"


     ส...สายตาฉันไม่ได้มองข้อความอื่นเลย เพราะข้อความสุดท้ายที่ซันส่งมาทำเอาฉันขนลุกไปทั้งตัว!!


          'เจอตัวเมื่อไหร่ ตาย...'


แม่เจ้าโว้ยยยยยยยย ไอตาย! ตายแน่ๆ จองโลงรอเลยจ้าาาาา T^T


     สมองฉันรีบประมวลผลทันที เอาไงดี งานนี้ต้องหลบ โชคดีที่วันนี้วันเสาร์ แต่ฉันต้องออกไปทำงานพิเศษอ่ะ!! ซันต้องมาเฝ้าฉันแน่ๆเลย!


     งื้ออออออออ ไอจะบ้า!!


     แต่เอาไงเอากัน วันนี้ไอจะหลบ! วันนี้ไอจะหนี!!


     หลังจากที่ฉันแต่งตัวเสร็จเตรียมตัวจะออกไปทำงานพิเศษ ก่อนออกบ้านฉันไม่ลืมเช็คความเรียบร้อยในบ้านและหน้าบ้าน... แต่...


     กลัวซันจะมาดักหน้าบ้านฉันน่ะสิ!!


     ฉันแอบเปิดประตูหน้าบ้านเบาๆ เหลียวซ้ายแลขวา มองหน้ามองหลัง ฮู่วววววว ไม่มีแฮะ... รออะไรล่ะ วิ่งสิวิ่ง!!!


     ยิ่งกว่าดูหนังประเภทน่าตื่นเต้นก็ฉันนี่แหละที่ตื่นเต้นสุดๆ หนีซันเหมือนหนีฆาตกรต่อเนื่อง กว่าจะถึงที่ร้านพี่ณิศาทำเอาแทบเหนื่อยแหนะ...


     แต่ขอขอบคุณที่ฉันได้ฝึกวิ่งมาจนวิ่งเร็วปานจรวดแบบนี้ละนะ...


     ฉันทำงานพิเศษตามปกติ วันนี้เป็นวันหยุดลูกค้าจะเยอะกว่าวันธรรมดา แม้จะตั้งใจจดจ่อกับงานแต่ความระแวงปีศาจก็ยังมีอยู่เป็นระยะๆ


     แต่แปลกแฮะ วันนี้ไม่เจอตัวเลย...


     หรือว่าจะอยู่กับพี่ใบตอง... ไม่เอาๆๆๆ ไม่คิดฟุ้งซ่าน ทำงานซะ! ทำงานๆๆๆ


     ฉันส่ายหัวไปมากับตัวเองเบาก่อนจะก้มหน้าก้มตาทำงานของตัวเองต่อ จนถึงเวลาพัก...


          "น้องไอ" เสียงทุ่มติดจะเริงร่านิดๆ เรียกฉันระหว่างที่กำลังพักเบรก พี่พาวนี่เอง...


     ฉันยิ้มแห้งๆเมื่อเจอพี่พาว วีรกรรมพี่แกยังติดตาฉันอยู่เลย...


     ฉันพึ่งนึกออกเมื่อไม่นานมานี้ ว่าพี่พาวคือรุ่นพี่พลาสเตอร์ปากไม่ดีตอนนั้น เป็นคนที่เข้ามาหาเรื่องซัน และเป็นคนทำข้าวกล่องพัง...


     งื้อออออออ ทำไมไอจำไม่ได้.. พี่พาวตอนนี้กับรุ่นพี่พลาสเตอร์คนนั้นมันต่างกันลิบลับเลยนะ!! ถามว่าทำไมถึงพึ่งมานึกออก ก็บังเอิญไปเจอพี่เขาใส่ชุดนักเรียนเดินเข้ามาทักนั่นแหละ ถึงได้จำได้แทบจะทันที...


     แม้ตอนนี้พี่พาวจะไม่ได้ทำไม่ดีแล้วก็เถอะ แต่ยังไว้ใจไม่ค่อยได้ไงเล่า!...


          "ค่ะพี่พาว" ฉันปั้นหน้ายิ้มเหมือนที่ทำต่อหน้าลูกค้า จะให้ฉันยิ้มตอบรับพี่เขาแบบบริสุทธิ์ใจได้ยังไง ในเมื่อยังระแวงเขาแบบนี้อยู่อ่ะ


     ซันก็เคยบอกไว้ว่าอย่าเข้าใกล้พี่พาวด้วย...


     ตอนซันมาเฝ้าฉันที่ร้านเหมือนปกติ เขาก็ดันเจอพี่พาวทำงานพิเศษก่ะเดียวกับฉันพอดี เจ้าตัวไม่พอใจสุดๆ ถึงกับลุกไปลากคอ... เอ่อ.. ดึงตัวพี่พาวเข้าหลังร้านไม่ปานว่าตัวเองเป็นเจ้าของร้านอ่ะ...


     ฉันก่ะจะเข้าไปห้ามแต่ถูกเบลรั้งเอาใว้ พี่ณิศาเกือบแจ้งความแล้วแหละ ถ้าไม่ติดที่ว่าทั้งคู่ไม่ได้เปิดเวทีทะเลาะวิวาทแต่อย่างใด...


     เหมือนจะคุยกันนะ แต่... ไม่รู้คุยกันเรื่องอะไรกันแน่...


          "ปีศาจอยู่ไหน ไม่ยักกะเห็นมันเลย" พี่พาวถามอย่างสงสัย แต่สายตาดูมีความสุขพิกล...


          "เอ่อ.. เรื่องนี้..." จะให้ตอบยังไงดีล่ะ... ฉันหนีเขามาค่ะ จะให้บอกอย่างนี้เหรอ ไม่เอาอ่ะ!


          "ไอว้อยยยยยยย" เสียงโหวกเหวกของเบลดังมาแต่ไกล ดีนะที่เป็นหลังร้านอ่ะ ไม่งั้นโดนพี่ณิศาลงโทษเขาแน่ๆ


     เบลวิ่งร่าเข้ามาโอบไหล่ฉันเบาๆ ฉันรู้นะว่าเบลพยายามกันฉันออกจากพี่พาวอยู่ ไม่รู้เพราะอะไรแต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน


     ฉันไว้ใจเบลถึงขั้นยอมให้เขาแตะตัว อย่างเช่นโอบแล้วแหละ เพราะผ่านอะไรด้วยกันมาเยอะ เลยสนิทมากขึ้นไง เขาเหมือนเป็นเพื่อนสาวฉันได้เลยนะ ถึงจะเป็นผู้ชายก็เถอะ


          "น้องเบลครับ ก็ไม่เห็นต้องโอบไหล่น้องไอแบบนี้เลย" พี่พาวยิ้มและฉันรู้สึกถึงสายตาพิฆาตของทั้งคู่ เหมือนกำลังจะต่อสู้กันด้วยสายตา


          "ก็สนิทกันไงครับ สนิทมากกกก" เบลเบะปาก ยกยิ้มราวกับผู้ที่เหนือกว่าเห็นๆ


     จริงสิ! นึกออกแล้ว เห็นว่าเบลมีเรื่องจะคุยด้วยนี่


          "เบล.. ที่ว่ามีเรื่องจะคุย..."


          "ใช่แล้วๆ ไปคุยกันที่ห้องพักพนักงานเถอะ" เบลพยักหน้านิดๆก่อนจะลากตัวฉันไป โดยไม่สนใจพี่พาวเลยสักนิด


          "ชิ... ทำไมก้างเยอะจริงๆ!" พี่พาวบ่นเบาๆ ก่อนจะหายใจเฮือกใหญ่อย่างยอมแพ้


     เบลพาฉันมาที่ห้องพักพนักงานห้องเดิม จับฉันนั่งเก้าอี้ ก่อนที่เจ้าตัวจะเข้ามานั้งเก้าอี้ตรงข้าม แล้วล้วงๆอะไรสักอย่างออกมาให้ฉันดู...


          "พรุ่งนี้ว่างใช่ไหม ไปด้วยกันมะ?" เบลโชว์ตั๋วสวนสนุกจำนวนสองใบให้ฉันดู และฉันก็สนใจมันไม่น้อยเลย...


     สวนสนุกอย่างนั้นเหรอ น่าไปอ่ะ! งื้อออออออออออออ....


     แต่ยังข้องใจอยู่อย่าง...


          "ว่าแต่ทำไมชวนฉันอ่ะ สาวๆก็มีเยอะแยะ"


          "โว้ยยยย สวนสนุกเนี้ยนะ! สาวๆที่ไหนจะไปด้วยเล่า ปัญญาอ่อน!" เบลจิ้ปาก


          "แต่เบลก็จะชวนฉันไป" อะไรคือปัญญาอ่อน นี่เบลกำลังว่าสวนสนุกมันปัญญาอ่อน แล้วถ้าเบลไปก็เท่ากับว่าเบลปัญญาอ่อน...


          "ใช่ ถึงได้คิดว่ามันน่าจะเหมาะกับเธอมากกว่า" เบลโบกตั๋วสวนสนุกไปมาเพื่ออะไรไม่รู้ "ฉันอยากไป ขืนเอาพวกสาวๆไปด้วยเขาไม่มองฉันเป็นพวกปัญญาอ่อนรึไง อีกอย่างมีแค่สองใบ"


          "อื้อๆ" ฉันพยักหน้าเข้าใจ แล้วยังไงต่อล่ะ


          "เพราะอย่างนั้นถึงได้ชวนเธอไง ฉันไม่อึดอัดดี น่าจะสนุกกว่า" เบลยิ้มแป้นอย่างอารมณ์ดี "ตกลงไปไหม"


          "ไปสิๆ" ฉันพยักหน้าแล้วยิ้มกว้าง ตื่นเต้นจังที่จะได้ไปสวนสนุก


          "พาไปเปิดหูเปิดตาด้วย"


          "ไปๆๆ" ฉันพยักหน้ารัวๆ


          "ถ้างั้นพรุ่งนี้เจอกันที่ป้ายรถประจำทางตอนเก้าโมงนะ"


     ฉันพยักหน้าไม่หยุด พร้อมกับยิ้มกว้าง สวนสนุกงั้นเหรอ? อยากไปอ่ะ อยากปายยยยยย... เบลชวนขนาดนี้ไปด้วยแน่ๆ พรุ่งนี้จะว่าง! จะไปเที่ยว! เย้ๆๆ



     ......



     จะไปเที่ยวสวนสนุกกันสองคนอย่างนั้นเหรอ!?


     พาวกร่นด่าอยู่ในใจ พลางแอบดูไอกับเบลที่ดูสนิทสนมกันมาก มากจนรู้ว่าเบลเองก็มารขวางคอเขาไม่ต่างกับปีศาจเลย...


     ทุกครั้งที่พาวพยายามเข้าหาไอ ไม่ปีศาจก็เบลนี่แหละที่เข้ามาขวาง...


     ทั้งๆที่วันนี้ปีศาจไม่อยู่แท้ๆ ไม่รู้ว่าหายไปไหนของมัน ช่างแม่งเหอะ... โอกาสเข้าหาน้องก็มีมากขึ้นหน่อย แต่ดันมีมารอีกตัวมาขวางเสียดาย


     พาวเคยส่งคนไปสืบประวัติเบล รู้มาแค่ว่าเป็นเพื่อนสนิทในที่ทำงานของไอเท่านั้น ไม่มีอะไรเกินเลย...


     เหอะ! ไปเที่ยวพรุ่งนี้อย่างนั้นเหรอ ตูจะไปขวางแมร่งเลย!!



     ......



     ตกเย็น


     วันนี้ฉันทำงานพิเศษทั้งวันจนเสร็จเรียบร้อย แต่ก็ไร้วี่แววของซัน...


     ซันหายไปไหนของเขา แม้อีกครึ่งหนึ่งจะโล่งใจที่เขาไม่โผล่มา แต่อีกใจหนึ่งก็เป็นห่วงเขาว่าไปทำอะไรที่ไหน...


     รึว่าจะเกี่ยวกับพี่ใบตอง...


     โอ้ยยยยยยย... ทำไมต้องวกมาที่พี่ใบตองกันล่ะ แล้วทำไมต้องหงุดหงิดด้วยเนี้ย...


     แต่ยังไงก็เถอะ ช่างซันไปเถอะ... เย็นนี้ฉันจะกลับบ้านกับเบลอ่ะ!


     จะมีวันหยุดแบบนี้เท่านั้นแหละที่ฉันจะทำงานพิเศษจนถึงห้าโมงเย็น ส่วนวันปกติจะทำถึงสามทุ่ม ตามก่ะที่พี่ณิศาจัดเอาไว้...


          "ไอ ไปรอที่หลังร้านนะ ฉันจะเก็บตรงนี้ก่อน" เบลหันมาคุยกับฉันก่อนจะง่วนอยู่กับเคาน์เตอร์ต่อ ก็ว่าจะเข้าไปช่วยนะ แต่เบลไล่ให้ฉันเข้าร้านแบบนี้ซะก่อน


          "อื้อได้" ฉันพยักหน้าหงึกหงัก ก่อนจะหมุนตัวกลับไปที่ห้องพักพนักงานหญิง


     ฉันเปลี่ยนเสื้อผ้า ถอดยูนิฟอร์มของร้านออก ทำอะไรเสร็จสรรพก็เดินไปที่ล็อกเกอร์ในห้องพักพนักงานรวมเพื่อที่จะเอากระเป๋าออกมา ก็ทำเหมือนเช่นเคยอ่ะนะ...


          "น้องไอ..."


          "!!" ฉันแทบสะดุ้ง เมื่อได้ยินเสียงพี่พาวดังข้างๆหู จึงหันไปมองพร้อมผงะไปหาต้นเสียงที่ยิ้มเริงร่าอยู่


     เอ่อ... พี่พาว... ไอตกใจ...


          "อ่า... ขอโทษ ตกใจเหรอ" พี่พาวยิ้ม เขาเปลี่ยนชุดเสร็จแล้วสินะ ถึงได้มายืนยิ้มอยู่ตรงนี้...


     ว่าแต่ทำไมช่วงนี้พี่เขาถึงเข้าหาฉันบ่อยจังนะ...


          "ไม่เป็นไรค่ะ ว่าแต่มีอะไรเหรอคะ?" ฉันแสร้งยิ้มรับ พร้อมกับรีบดึงกระเป๋าออกจากล็อกเกอร์แล้วเดินออกห่างพี่พาวอย่างช้าๆและเนียน... แต่ก็ไม่ห่างเกินไป...


     รู้สึกไม่ปลอดภัยเท่าไหร่ และรู้สึกแปลกๆกับพี่พาว...


     แปลกๆที่ว่า ไม่ใช่ว่าชอบเหมือนที่ชอบซันนะ(พูดแล้วเขิน...) แต่แบบคล้ายๆกับความรู้สึกเจอที่ผีอะไรทำนองนี้น่ะ...


          "พอดีพี่อยากไปเที่ยวสวนสนุก พรุ่งนี้น้องไอไปกับพี่ไหม"


     อ..อะไรนะ!!


     นี่มันจะบังเอิญเกินไปไหม ไปเที่ยวสวนสนุกเนี้ย แต่ฉันมีนัดกับเบลก่อนแล้วนี่เนาะ


          "คือหนูจะไปกับเบลพอดีค่ะ วันพรุ่งนี้..."


          "หะ.. อย่างนั้นเหรอ พี่ไปด้วยได้ไหม" พี่พาวทำตาประกายเชิงขอร้องอ้อนวอน อะไรของเขากันน่ะ! นี่หมายความว่าเขาคิดไปตามพวกฉันไปเที่ยวด้วยอย่างนั้นสินะ


     เบลไม่ยอมแน่ๆอ่ะ ฉันก็ด้วย...


          "เอ่อ... ต้องคุยกับเบลอีกทีนะคะ ไปก่อนค่ะ!" ฉันรีบปฏิเสธแล้วรีบออกตัวเดินจากห้องพักพนักงานรวม


     หมับ!!


          "อุ้ย..." เพียงแค่เดินออกจากห้องพักพนักงานไม่กี่ก้าวเท่านั้น พี่พาวรีบคว้ามือฉันอย่างเร็ว แม้ไม่เจ็บแต่รู้สึกขยาดทันที...


     พี่พาวกุมมือฉันเอาไว้ พร้อมกับแววตาเป็นประกายวิบวับเหมือนเด็กน้อยขอขนม... งื้ออออออออออ....


          "นะครับ..." แล้วตามมาด้วยน้ำเสียงออดอ้อนซึ่งไม่เข้ากับหน้าพี่เขาเลย...


     โอ้ยยยยย ไอจะบ้า เจอแบบนี้ใครๆก็ใจอ่อนนะ หมายถึงกับคนอื่นนะ กับพี่พาวนั่นอีกเรื่อง...


          "คือ..." ฉันกล้ำกลืนเหมือนคำพูดติดคอ ไม่รู้จะพูดอะไรแล้วจริงๆ เจอแบบนี้ใครจะพูดอะไรออกมาได้เล่า!


     แล้วตรงนี้มันทางเดินหลังร้านนะ คนอื่นเดินผ่านไปผ่านมาเขาก็มองกันหมดแล้วอ่ะ!


     แล้วนี่เบลยังไม่มาอีกเหรอ ฉันกำลังจะแย่แล้วนะ!!


          "มึงจะทำอะไร!"


     ฟึ่บ!


     เสียงอันน่าขนลุกที่ฉันลืมไปชั่วขณะ ลืมไปเลยจริงๆ และดังกระหึ่มจากข้างหลังฉัน วินาทีนั้นร่างทั้งร่างฉันถูกดึงจากข้างหลังจนไปซบกับเจ้าของ...


     ทั้งน้ำเสียง รังสีอำมหิตที่น่าขนลุกนั่น บวกกับกลิ่นเจ้าตัว ที่ฉันไม่กล้าเผชิญกับเขาในวันนี้...


     ซัน... เขาโผล่มาแล้ว... งื้ออออออออออ ไอตายแหงมๆ T^T


          "เห้ยยยย เห็นหายหัว นึกว่าตาย" พี่พาวอ้าปากเหวอ เหวอจนพ่นคำพูดที่ไม่เสนาะหูกับปีศาจเข้าซะแล้ว...


          "บอกว่ายังไง..." ซันไม่ได้พูดกับฉันนะ แต่กำลังพูดกับพี่พาวพร้อมๆกับรังสีเยือกเย็นจนฉันขนลุกไปแล้วคุกคามใส่พี่พาวรัว

 

     หลังจากที่ซันพูดจบแขนอีกข้างที่โอบฉันไว้กับตัวอยู่ กลับรัดแน่นขึ้นไม่อีก โอ้ยยยยยย ไอจะบ้า!! ไม่รู้จะโกรธหรือเขินดี!


          "รู้น่า.." พี่พาวยกสองมือขึ้นอย่างยอมแพ้ แม้จะไม่มีท่าทีว่าจะกลัวซันเลยก็ตาม นี่เป็นคนแรกที่ไม่มีท่าทีหวาดกลัวซันเลยแม้แต่น้อย มั้ง...


          "อะไรกันวะ เห้ยยยย" ประจวบกับที่เบลออกจากห้องพักพนักงานพอดี พอเขาเห็นซันถึงกับสะดุ้งและที่มากกว่านั้น เขามองฉันสลับกับซันไปมาด้วยนี่สิ...


     ฉันลืมไปเลยว่าตัวเองถูกซันโอบเอาไว้อยู่ แถมโอบแน่นมากด้วย งื้อออออออออ... ดิ้นไม่ได้เลย ช่วยด้วยยยย...


          "ซัน.. ปล่อย.." ฉันส่งเสียงอู้อี้อยู่ในลำคอ นี่เขารัดฉันแน่นมาก ถึงขนาดเงยหน้าขึ้นไปมองไปได้เลยอ่ะ เขาไปโกรธมาจากไหน..


     เอ๊อะ... รึว่าจะเป็นเมื่อวาน... ที่รัดฉันแน่นเนี้ยคือจะรัดฉันให้ตายใช่ไหมอ่ะ!!


     ม่ายยยยยย... แม้จะรู้สึกดีที่ได้ชิดกันแนบสนิทแบบนี้ แต่ถ้าจะถูกเขารัดจนตายไอไม่เอา!!


          "กลับ!" ซันกระแทกน้ำเสียงเด็ดขาดจนฉัน เบล และพี่พาวต่างก็สะดุ้งโหยง ก่อนที่เขาจะออกตัวเดินโดยไม่ลืมหิ้วฉันกลับไปด้วย เห้ย...


     ย...อยากจะโวยวายใส่เขาอยู่หรอกนะ แต่ท่าทางการเดิน และรังสีอำมหิตที่ดุร้ายเกินกว่าปกติทำให้ฉันเลือกที่จะเงียบ เขาแสดงออกอย่างนี้ก็หมายความว่าเขาโกรธอย่างชัดเจน...


     ทั้งเบลและพี่พาวไม่มีใครกล้าเดินตามมารั้งฉันเลยสักคน! งื้อออออออออออ ไอจะร้องไห้... T^T


     ใครก็ได้... ช่วยจองโลงศพให้ฉันที...


     ตุ่บ...


     เพราะมัวแต่คร่ำครวญตัวเองในความคิด รู้สึกตัวอีกทีเมื่อถูกซันจับฉันนั่งกับม้านั่งข้างทาง ที่ที่ไม่ไกลจากร้านพี่ณิศามากนัก


     ฉันค่อยๆเงยหน้ามองซันที่ยืนคุกคามอยู่ตรงหน้า งื้ออออออ ขนลุกซู่เลย!!


     ซันยืนอยู่ตรงหน้า เหมือนจะกักตัวฉันไม่ให้ลุกออกจากม้านั่งตรงนี้ แต่แค่รังสีอำมหิตฟาดฟันขนาดนั้น ฉันก็กลัวจนไม่กล้าลุกไปไหนแล้วอ่ะ!


          "เมื่อวาน..." เพียงแค่ประโยคที่เอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงน่าสะพรึงกลัวของคนตรงหน้า ฉันนี่คิดเลยว่าชีวิตนี้คงจบสิ้นแล้ว... ฮื่อ... ก้มหน้าหนีงุดๆเลยจ้า...


     คดีเมื่อวานยังติดตัวไว้อยู่ แต่เดี๋ยวนะ!?


     จะว่าสาเหตุของเรื่องที่ฉันกลับบ้านโดยไม่บอกซัน นั่นก็เป็นเพราะตัวเขาเองไม่ใช่เหรอ!? ชิ... ก็เมื่อวานเขายอมให้พี่ใบตองกอดยังไงล่ะ แถมยังคุยกันสนิทสนมมากกว่าฉันอีก...


     แต่แบบนี้ก็กลับกลายเป็นว่าฉันอิจฉาอย่างนั้นสิ...


          "ตอบ..." เสียงอันน่าสะพรึงกลัวกว่าเมื่อกี้ทำให้ฉันหลุดจากภวังค์ความคิด ฉันเงยหน้ามองซัน... งื้อออออ น่ากลัวอ่ะ! ไม่เห็นต้องทำท่าน่ากลัวขนาดนี้เลย


          "ก็... ฉันไม่อยากรบกวนซันไง อีกอย่างที่ไม่ได้ตอบข้อความเพราะเมื่อวานพ่อสั่งหมูกระทะมา..." ฉันยิ้มเหยพลางหาข้อแก้ตัวแก้เก้อ เอาเถอะๆ คิดว่าน่าจะมีน้ำหนักพอที่จะไม่ให้ตัวเองตายละนะ...


          "หมูกระทะ..." จบประโยคที่เขาทวน วินาทีนั้นแววตาของซันก็ฉายความหงุดหงิดอย่างชัดเจน...


          "ใช่ๆ กินจนดึก ตื่นก็สายเลยรีบไปทำงานร้านพี่ณิ และไม่ได้ตอบข้อความน่ะ" แก้ตัวเข้าไปอีก! อันนี้แหละโกหกเลยล่ะ! "จริงสิ วันนี้ไม่เห็นมาเฝ้าที่ร้านเลยนี่นา..."


     รีบเปลี่ยนเรื่องดีกว่า คนตรงหน้าในตอนนี้ดูพิโรธมากๆเลย... ไอกลัวแล้วอ่ะ!


          "อยู่กับใบตอง..." ซันตอบที่สีหน้าและท่าทางนิ่งเฉย แต่คำตอบของเขาก็เหมือนหอกแทงอกฉันเต็มๆ


          "อ...อื้อ" ฉันยิ้มแห้งๆตอบรับแม้ในใจจะรู้สึกปวดแปล๊บๆ แต่เดี๋ยวเรียกพี่ใบตองว่า ใบตอง ห้วนๆแบบนี้เลยอ่ะ...


     สงสัยคงสนิทกันมากกว่าที่ฉันคิดเสียอีก งื้ออออออ... ไม่เอาๆๆ ไอจะไม่คิดมาก!! แต่หงุดหงิดแทน!!


          "แล้วเรื่องเที่ยว..." เสียงหงุดหงิดของซันปลุกฉันจากภวังค์ความคิดได้ทันที แล้วหงุดหงิดทำไม? ว่าแต่...


     หะ... นี่เขารู้เรื่องจะไปเที่ยวพรุ่งนี้ด้วยอย่างนั้นเหรอ!? ร.. รู้ได้ไงอ่ะ!?


          "ทำไมอ่ะ..."


          "ไม่ให้ไป..." อ..อะไรนะ!?


     เดี๋ยวสิ! ฉันจะไปเที่ยว เรื่องอะไรเขามาห้ามฉันได้ล่ะ!?


          "ทำไมอ่ะ..." ฉันถามด้วยน้ำเสียงที่เริ่มขุ่นเคือง แล้วทำไมต้องห้ามไม่ให้ฉันไปล่ะ...


     ฉันไม่เคยไปเที่ยวสวนสนุกมากก่อน และฉันก็ตั้งหน้าตั้งตารออย่างมากเลยที่จะได้ไปพรุ่งนี้...


          "ไม่ให้ไปก็คือไม่ไป ต้องมีเหตุผลรึไง?" ซันตอบไม่ตรงคำถามอ่ะ ไม่บอกเหตุผล คือเอาง่ายๆ ทำตามใจตัวเอง!


     พึ่งตกลงกันเมื่อวันก่อนเรื่องเอาแต่ใจตัวเอง แต่เขาก็รั้นจะทำ... ถ้าเป็นอย่างนั้นฉันก็ต้องเอาแต่ใจบ้างแล้วกัน!


          "จะไปอ่ะ..." ฉันหน้ามุ้ยใส่เขาเชิงว่าเริ่มโกรธเขาแล้วจริงๆ ตั้งแต่เมื่อวานแล้วนะ! เรื่องอะไรจะยอมให้เขาเอาแต่ใจตัวเองเรื่องฉันแบบนี้...


          "อยากตายเหรอ?" ซันขมวดคิ้วยุ่ง ก่อนจะส่งสายตาข่มขู่อย่างชัดเจน


          "ไม่อยาก! แต่จะไป! อย่าห้าม!" ฉันลุกจากม้านั่งก็ประจันหน้าซันอย่างไม่ยอมแพ้ นี่ฉันโกรธจริงๆนะ!


     เรื่องเมื่อวานก็หงุดหงิดมากพอแล้ว ยังจะโดนขัดใจเรื่องเที่ยวแบบนี้อีก! ไอไม่ยอม!!


     ซันฉายแววตาด้วยความประหลาดใจนิดหน่อยในท่าทีของฉัน ร่างสูงยังยืนสบตาฉันนิ่งไม่มีท่าทีจะเคลื่อนไหวอะไรสักนิด...


          "ซันใจร้าย ชอบบังคับ เอาแต่ใจๆๆๆๆ" เมื่อไม่มีปฏิกิริยาจากคนตรงหน้า ฉันก็ยิ่งโกรธใหญ่พร้อมกับมือที่ระดมทุบอกเขาตุ่บตั่บๆ "ตั้งแต่เมื่อวานแล้วนะ! ทำไมต้องยอมให้พี่ใบตองกอดอ่ะ! ฉันน่ะ! ชอ.. เห้ยยยย"


     ฉันรีบยกมือขึ้นปิดปากเมื่อเผลอพลั่งปากพูดความในใจของเมื่อวานออกไปจนแทบหมดสิ้น ซันเองก็เบิกตากว้างมองฉันอย่างนิ่งอึ้งเช่นกัน เหมือนเขาจะประหลาดใจมากกว่า...


          "ไม่มีอะไรๆๆ ฉ..ฉันกลับนะ!!" ฉันพูดเลิ่กลั่กพร้อมๆด้วยอาการหน้าแดง และเขินอายที่สุด รีบบอกลาซันที่ยังคงยืนนิ่งค้างอยู่ ก่อนที่จะใช้โอกาสนี้รีบวิ่งหนีเขาอย่างรวดเร็ว...


     งื้อออออออออออ ฉันพูดอะไรออกปายยยยยยยยยยยยยยย... T^T


     น่าอายที่สุด!! แบบนี้เขาก็รู้นะสิว่าฉันอิจฉาพี่ใบตองอ่ะ!!! แถมไม่พอจะบอกว่าชอบซันอีก!!


     วิ่งติดจรวดสุดๆ ฉันรีบวิ่งเข้าไปในบ้านแถมปิดประตูดังปัง! ความเหนื่อยพุ่งเข้ามาจนฉันเข่าอ่อนทรุดตัวเองลงอยู่หน้าประตูในบ้าน แฮ่ก... เหนื่อย...


     ตอนวิ่งฉันไม่ได้เหลียวมองข้างหลังเลย ไม่รู้ว่าซันจะตามฉันมารึเปล่า...


     แต่อย่างที่รู้ว่าซันไวกว่าเสมอ เขาอาจจะไม่ได้ตามมา คงเป็นเพราะอึ้งกับคำพูดอิจฉาของฉันเมื่อกี้แน่ๆ ฮือ... ไอจะบ้าตาย... T^T


     ว่าแต่หน้าแดงๆ กับหัวใจที่ยังเต้นแรงอยู่ตอนนี้ เป็นผลมาจากการวิ่งรึเปล่านะ...


     งื้ออออออ ทำไมไออยากระเบิด ไออยากมุดดินหนี!!!


     ไม่!! ไอจะไม่คิดมาก!! ไม่คิดมาก!! เพราะพรุ่งนี้จะไปเที่ยวสวนสนุกกกกกกก ฮื้ออออ... พอมาคิดเรื่องนี้แล้วตื่นเต้นจัง


อยากให้ถึงพรุ่งนี้เร็วๆจังเลย



     ......


     วันต่อมา


     วันนี้ฉันตื่นแต่เช้า บอกตรงๆว่าไม่ค่อยจะได้นอนสักเท่าไหร่เพราะมัวตื่นเต้นเรื่องไปเที่ยวสวนสนุกวันนี้...


     โตมาอายุก็ปานนี้แล้ว ฉันไม่เคยเที่ยวสวนสนุกเลย งื้ออออออออ...


     ว่าแต่เหมือนฉันลืมอะไรบางอย่างไป แต่ช่างเถอะเนาะๆ


     ฉันรีบออกจากบ้านไปที่ป้ายรถเมย์ตามที่นัดกับเบลเอาไว้ พอไปถึงดูเหมือนเจ้าตัวจะยืนรออยู่แล้ว


          "เบล!"


          "เออ ยังรอดว่ะ โทษทีที่เมื่อวานไม่ได้วิ่งตาม กูกลัว..." เบลขอโทษขอโพยพลางทำหน้าขยาดไปด้วย...


     หือ... ขอโทษเรื่องอะไรอ่ะ... เมื่อวานมันทำไม??


     แม่เจ้า... ไอลืมเรื่องซันไปได้ยังไง๊!!


          "ฉันมัวแต่ตื่นเต้นเรื่องสวนสนุกจนลืมเรื่องซันไปเลย" ฉันอ้าปากเหวอ นี่ฉันลืมจริงๆนะ! ทำไมถึงลืมอ่ะ ไอไม่เข้าจายยยยยยย T^T


          "เวร.." เบลยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเอง "เอาเถอะ ลืมก็ลืม ไม่อยากซักไซ้เรื่องนี้ เอาเป็นว่าเรามาสนุกเรื่องเที่ยวกันดีกว่านะ"


          "อื้อ เอาอย่างนั้นก็ได้" ฉันพยักหน้ารับนิดๆ แม้จะแอบพะวงเรื่องซันเมื่อวานอยู่ก็ตาม แต่พอไม่นานหลังจากนั้น ความพะวงนั่นก็หายไปหมดสิ้น... เมื่อ...


     สวนสนุก A


     แค่หน้าประตูทางเข้าใหญ่ ก็ทำให้ฉันตื่นตาตื่นใจมากพอแล้ว พอทอดมองข้างในแล้วสุดยอดไปเลย!! สวนสนุกจงเจริญ!! นี่ขนาดอยู่ตรงหน้าประตูทางเข้ายังขนาดนี้ แล้วพอได้เข้าไปจะขนาดไหน อลังการมากอ่ะ!!


     เคยรู้มาว่าสวนสนุกมีชิงช้าสวรรค์ที่ใหญ่มากๆ ม้าหมุน เครื่องเล่นชนิดหวาดเสียว บ้านผีสิง อะไรอีกไม่รู้สารพัดที่ฉันยังไม่รู้ และวันนี้ฉันจะได้เข้าไปเห็นมัน!!


     ตื่นเต้นนนนนนนนนนนนนนนนนน...


     ฉันกับเบลตาประกายวิบวับด้วยความตื่นเต้นกันทั้งคู่ ก็พึ่งรู้ว่าเบลเองก็ชอบอะไรแบบนี้ด้วย ก่อนจะพากันเดินเข้าไปจุดแลกตั๋วเข้าสวนสนุก แต่...



     หือ?








(to be continued)


Minetji : หมูกระทะกับสวนสนุก! สำคัญกว่าซันงั้นเหรอคะน้องไอ!?


ขอบคุณที่อ่านนะคะ


ขออภัยสำหรับคำผิดค่ะ









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

95 ความคิดเห็น

  1. #47 panpapiyong (@ppan_ling) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 09:45
    เมื่อไหร่ซันจะสารภาพสักทีเดี๋ยวคนอื่นก็ชิงสารภาพไปก่อนหรอก...
    #47
    0