(ซ. set มัดใจ) มัดใจยัยซื่อบื้อ

ตอนที่ 33 : เจอตัวเมื่อไหร่... ตาย...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 438
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    21 พ.ค. 62



ตอนที่ 32

เจอตัวเมื่อไหร่... ตาย...






     ทำไมต้องรู้สึกหงุดหงิดด้วยนะ


     คนที่ชื่อ ใบตอง ยืนยิ้มให้ซันอยู่เนิ่นนาน ซันเองก็มองเธอเหมือนกัน มองเธอด้วยแววตามีความหมายบางอย่าง แต่ฉันหงุดหงิดจังเลยอ่ะ!


     นี่จะจ้องกันอีกนานไหม? แต่ในขณะนั้นคนที่ชื่อใบตองดันหันมาสบตากับฉันพอดี...


     แต่ที่ดูๆแล้วเหมือนเธอจะอายุมากกว่านะ...


     เธอเบิกตาโพลงด้วยความแปลกใจเมื่อเห็นฉัน ก่อนที่จะหันกลับไปมองซัน


          "คนนี้ใครน่ะ แฟนเหรอ?" ฟ..แฟนอีกแล้วเหรอ!?


          "ไม่ใช่ค่ะ" ฉันส่ายหัวเบาๆพลางส่งยิ้มน้อยๆ ถึงแม้ในใจจะรู้สึกปวดแปล๊บๆ ก็ไม่รู้ทำไม...


     อารมณ์ความเขินอายมันหายไปหมดแล้ว ตั้งแต่เห็นเธอคนนี้วิ่งเข้ากอดซันอ่ะ...


          "จริงน่ะ ซันไม่น่ามีเพื่อนโดยเฉพาะผู้หญิงน่ารักขนาดนี้นะ" ใบตองอมยิ้มดูเหมือนเธอจะขำซันนิดๆ เธอสวยจริงๆนะ สวยแบบหวานๆอ่ะ พอยิ้มแล้วดูธรรมชาติมากๆเลย "พี่ชื่อใบตองนะ เป็นเพื่อนซิน บ้านอยู่ข้างกันนี่เอง"


     พี่ใบตองยิ้มอย่างเป็นมิตรให้ฉัน แถมตาประกายวิบวับสดใสนั่น ใครเห็นเข้าคงหลงเธอได้ง่ายๆแน่(แหม่... ไม่ดูตัวเองเล้ย...)


          "หนูชื่อไอค่ะ เป็นเพื่อนของซันค่ะ" ฉันตอบกลับพี่ใบตองอย่างอมยิ้ม แต่วินาทีถัดมาตัวเองถึงกับชะงักเมื่อรู้สึกถึงรังสีบางอย่างที่อยู่ข้างๆตัวเอง


     ซันยืนแผ่รังสีอำมหิตใส่ฉันรัวๆเหมือนเขาไม่พอใจอะไรสักอย่าง...

 

     ฉันทำอะไรผิด!! T^T


     แล้วทำไมมีแต่ฉันที่รู้สึกถึงรังสีสังหารสุดขนลุกของเขาได้แค่คนเดียว พี่ใบตองที่ยืนสวยอยู่ตรงหน้ายังไม่รู้สึกอะไรเลย ยิ้มหวานจนละลายให้ฉันขนาดนั้น...


          "พี่ว่าเข้าบ้านกันดีมั้ย พี่มาเซอร์ไพรส์ซินน่ะ" พี่ใบตองขยิบตาให้ฉันกับซันนิดๆ ความมุ้งมิ้งกระแทกหน้าฉันเลยอ่ะ...


     นี่ถ้าฉันไม่ใช่ผู้หญิงนะ คงหลงรักพี่ใบตองแล้วแน่ๆ พอนึกได้ก็เหลือบมองซันนิดๆ


     เจ้าตัวไม่สะทกสะท้านอะไรกับดาเมจของพี่ใบตองเมื่อกี้เลย ยืนนิ่งแสดงสีหน้าไร้อารมณ์เหมือนเสาไฟฟ้า...


     แต่เขาก็เข้าไปเปิดประตูรั้วใหญ่หน้าบ้านก่อนใคร รวดเร็วสมกับเป็นซันจริงๆ


     พวกเราสามคนเดินเข้าไปในตัวบ้าน เสียงพี่ซินดังมาแต่ไกลเลยล่ะ...


          "ทางนี้ๆ หือ..?" พี่ซินเบิกตาโพลงทันทีที่เห็นใครอีกคนนอกจากฉันกับซัน "เห้ยยยยยยย"


     ภาพที่ฉันเห็นคือทั้งพี่ซินและพี่ใบตองวิ่งเข้ากอดกันอย่างคิดถึง


          "มาได้ไง ทำไมไม่บอก"


          "เดินมาน่ะ ก่ะจะเซอร์ไพรส์ไง"


          "กวนตีนนนนน" พี่ซินเขม่นใส่พี่ใบตองนิดๆ "พึ่งกลับมาเหรอ?"


     ฉันยืนฟังทั้งคู่คุยกันที่ทางเดินในบ้าน แต่ดันถูกซันหิ้วหนีจากที่ตรงนี้เสียก่อน เห้ยยยยยยย...


          "ด...เดี๋ยวสิ จะพาไปไหนอ่ะ" ฉันหันไปถามซันอย่างงงๆ แต่เขาคงไม่ตอบอะไรด้วยซ้ำละมั้ง...


     ไหนว่าจะไม่เอาแต่ใจไง ฮึ้ยยยยยยยยยย... นี่ยังไม่พ้นวันเลยนะซัน... T^T


     ร่างสูงเดินตึงตังลากฉันหลบเข้าฝั่งห้องครัวอย่างไม่ค่อยพึงพอใจนัก ดูจากรังสีอำมหิตที่ยังไม่สงบตั้งแต่หน้าบ้านจนถึงตอนนี้... นี่ฉันทำอะไรผิดไปเหรออ่ะ...


          "มีอะไรอ่ะซัน ท่าทางซันดูอารมณ์ไม่ดีนะ" หลังจากที่ซันปล่อยฉันลง ฉันเปิดปากถามเจ้าตัวทันที


     ซันหันหน้าหนีไปทางอื่นเป็นคำตอบ แต่แว้บหนึ่งฉันเห็นสายตาที่ลังเลของเขา...


     รึว่าจะเกี่ยวกับพี่ใบตองอ่ะ...


     เมื่อไม่ได้รับคำตอบจากคนตรงหน้า เราสองคนก็เงียบทั้งคู่ ฉันยืนเงยมองหน้าซันที่หันหน้าหนีอยู่อย่างนั้นอย่างงงๆ แม้ในใจจะรู้สึกเจ็บนิดๆเมื่อคิดว่าที่ซันมีท่าทางแบบนี้เพราะพี่ใบตอง... แต่อาจจะไม่ใช่ก็ได้


          "อะไร.. สงครามเงียบ" พี่ซินโผล่เข้ามาบริเวณทางเข้าห้องครัวพอดิบพอดี เอาซะฉันตกใจหมด


          "พี่ซิน..."


          "น้องไอมาช่วยพี่ทำกับข้าวหน่อยนะ ส่วนไอ่ซัน.. พายัยตองเข้าไปนั่งในห้องรับแขกไป" พี่ซินเดินร่าเข้ามาหาฉัน และดันซันออกจากบริเวณห้องครัวทันที


     ซันตวัดสายตาดุๆไปที่พี่ซินเขม็ง ก่อนจะเลื่อนสายตามองฉันบ้างให้สะดุ้งเล่น แล้วก็เดินออกจากห้องครัวไป...


          "อารมณ์บูดเชียว น้องไอไปทำอะไรเขาอ่ะ"


          "ไม่รู้ค่ะ หนูก็งงอยู่อ่ะ"


          "ป่ะ ทำกับข้าวกัน วันนี้แม่พี่มา" พี่ซินโอบไหล่ฉันเบาๆแล้วพาฉันเดินเข้าบริเวณเคาน์เตอร์ห้องครัว


          "จริงเหรอคะ แล้วที่หนูมาเนี่ย จะรบกวนพวกพี่รึเปล่าอ่ะ"


          "ไม่เลยๆ ความจริงพี่อยากได้ลูกมือช่วยทำอาหารเด็ดๆ พี่เซนมันไม่อยู่บ้านหลายวันแล้ว" พี่ซินยิ้มเหยพลางเกาหัวแกร่กๆ อย่างนี้นี่เองที่พี่ซินอยากให้ฉันมาน่ะ


     และเนื่องจากห้องครัวกับห้องรับแขกอยู่ติดกัน ฉันที่อยู่เคาน์เตอร์ครัวจึงเห็นภายในห้องรับแขกชัดเจน...


     ฉันแอบทอดสายตามองห้องรับแขกเป็นระยะๆ เห็นพี่ใบตองชวนซันคุยไม่หยุด แต่ที่น่าแปลกคือซันยอมคุยด้วยแม้จะไม่กี่ประโยค แต่บรรยากาศดูดีจังเลยอ่ะ...


     ก็ไม่รู้ว่าคุยเรื่องอะไรกันแต่รู้สึกน่าหงุดหงิดพิกล แถมยังเจ็บแปล๊บในใจไม่หยุด... ทรมานจังอ่ะ...


     เริ่มไม่อยากอยู่ตรงนี้ละ ขอกลับบ้านก่อนได้ไหมอ่ะ...


     ฉันส่ายหัวกับตัวเองเบาๆแล้วหันมาทำกับข้าวต่ออย่างช่วยไม่ได้ มีสมาธิกับตรงนี้จะดีกว่า ขนาดพี่ซินยังตั้งใจมากจนไม่หันไปทางอื่นเลยสักนิด


     ไม่นานนักฉันกับพี่ซินก็ช่วยกันทำอาหารเย็นเสร็จ ซึ่งมากมายมหาศาลเหลือเกินเหมือนกำลังจะเปิดงานเลี้ยง แต่คงเป็นงานเลี้ยงครอบครัวล่ะนะ ที่บ้านซันมีสมาชิกครอบครัวเยอะนี่นะ ก็มี พ่อและแม่ของซัน พี่เซน พี่ซิน ซัน และพี่ใบตอง...


     พี่ใบตองบอกว่าบ้านอยู่ใกล้กันกับบ้านซัน คงสนิทกันน่าดู อาจจะสนิทมากกว่าฉันก็ได้...


     แต่ฉันเป็นแค่คนนอก มาแค่ช่วยพี่ซินทำอาหารเท่านั้นเอง...


     รู้สึกน้อยใจแฮะ.. แต่ช่างมันเถอะ ตอนนี้ฉันอยากกลับบ้านเต็มแก่ ไม่อยากรับรู้อะไรแล้วอ่ะ...


          "มากินด้วยกันนะน้องไอ" พี่ซินยกยิ้มอย่างพอใจกับอาหารเรียงรายตรงหน้าแล้วหันมายิ้มให้ฉันต่อ


          "ม..ไม่เป็นไรค่ะพี่ซิน อีกอย่างหนูมีนัดกับพ่อ" ฉันยกเหตุผลมาอ้างเพื่อปฏิเสธเรื่องนี้ ถึงแม้จะคุยกันไม่ดังนัก เพราะกลัวว่าซันที่นั่งคุยกับพี่ใบตองอย่างสนุกสนานนั่นจะได้ยิน


     แต่ก็ไม่ได้ยินจริงๆ รู้สึกผิดหวังไปเลยแหละ... น..นี่ฉันหวังอะไรกันน่ะ! ไอจะบ้าาาาาา...


          "อ่าว ได้ไง" พี่ซินหน้าเหวอทันที แววตาดูผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด


          "ไว้วันหลังนะคะ" งื้ออออออออ หนูขอโทษค่ะพี่ซินที่โกหกไปอ่ะ...


          "เดี๋ยวให้ไอ่ซันไปส่ง..."


          "ไม่ต้องค่ะๆ" ฉันรีบปฏิเสธทันทีพร้อมกับส่ายหน้าพั่บๆ พี่ซินเลิกคิ้วสูงขึ้นอย่างแปลกใจ ฉันหันไปมองซันกับพี่ใบตองที่กำลังคุยกันอยู่ "วันนี้แม่พี่ซินมานะคะ หนูอยากให้อยู่กันพร้อมหน้าอ่ะ"


          "ซะงั้น..." พี่ซินมองตามฉัน ทอดมองไปยังห้องรับแขกเช่นกันก่อนจะถอนหายใจเบาๆ "งั้นกลับดีๆละ พี่จะไม่บอกซันเรื่องที่กลับก่อนแล้วกัน"


     ซินขยิบตาหนึ่งทีให้ฉันอย่างเจ้าเล่ห์ สมกับเป็นพี่ซินจริงๆ รู้ใจฉันตลอดเลย


     ว่าแต่ทางท่าแบบนั้นพี่ซินกำลังคิดอะไรแผลงๆอยู่ใช่มั้ย และมันจะไม่ส่งผลต่อฉันใช่มั้ย... แต่ช่างเถอะ! ตอนนี้ฉันอยากกลับบ้านมากกว่า!


          "ขอบคุณค่ะพี่ หนูกลับก่อนนะคะ"


          "จ้าาา ไว้วันหลังพี่จะพาไปเลี้ยงขอบคุณนะ" พี่ซินโบกมือนิดๆ ก่อนจะพูดอุบอิบเบาๆให้ได้ยินกันแค่สองคนเท่านั้น


     ฉันยิ้มให้พี่ซินนิดๆ ก่อนจะย่องๆออกจากห้องครัวแล้วเดินออกจากบ้านซันไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย...


     เจ็บในใจ หงุดหงิด และน้อยใจ...


     ฉันเดินกลับบ้านคนเดียวด้วยความรู้สึกพวกนี้ ตอนนี้เหมือนเดินทั้งลอย เหม่อมองท้องฟ้ายามเย็นที่ใกล้มืดเต็มที่ ความทรงจำในอดีตก็ฉายเข้ามาในหัวในเสี้ยววินาที


     เป็นความทรงจำวัยเด็ก ตอนที่แม่ยังมีชีวิตอยู่...


     คิดถึงแม่จัง...


     ฉันเดินกลับเข้าบ้านด้วยท่าทางเหนื่อยๆ วันนี้รู้สึกเพลียจังเลยนะ...


          "กลับมาแล้วเหรอลูกสาวของพ่อ ทำไมหน้ามุ่ยแบบนี้ลูก" พ่อเดินเข้ามาต้อนรับอย่างยิ้มแย้ม แต่พ่อเห็นหน้าสุดบูดของฉันเข้าท่านก็เปลี่ยนสีหน้าทันที


          "เพลียมากค่ะพ่อ" ฉันเดินเข้าไปกอดพ่ออย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน ปกติฉันไม่อ้อนพ่อขนาดนี้นะ...


     แต่วันนี้อยากให้คุณพ่อปลอบฉันจัง...


          "คิดมากอะไรอีกน่ะเรา ดีนะพ่อกลับเข้าบ้านมาก่อน เลยซื้อชุดหมูกระทะมาฝาก" พ่อปลอบประโลมเบาๆ แต่ว่าไงนะ.. หมูกระทะ!?


     ฉันเงยหน้ามองพ่อทั้งกอดอยู่ด้วยแววตาประกายวิบวับ ความรู้สึกเศร้าที่พานทำให้เหนื่อยล้าก็ค่อยๆหายไปหมดสิ้นเมื่อท่านเอ่ยถึงหมูกระทะ


     หมูกระทะ!! ไออยากกินนนนนนนนนนน


          "พ่อสั่งมาเรียบร้อยแล้ว ไปกินด้วยกันนะ" พ่อยิ้มร่าพลางชี้ๆไปที่บริเวณโต๊ะอาหารที่ถูกจัดวางด้วยบรรดาของที่จะกินหมูกระทะล้วนๆ


          "อื้อๆ" ฉันพยักหน้ารัวๆแล้วยิ้มกว้าง ก่อนจะเดินจูงมือพ่อเดินเข้าไปกินหมูกระทะอย่างอารมณ์ดี


     ขอบคุณนะคะพ่อที่ช่วยให้หนูรู้สึกดีขึ้นอ่ะ



     ......



     หลังจากที่ไอกลับไปบ้านได้ไม่นาน ซินได้แต่ลอบมองซันและใบตองคุยกันอยู่...


     ก็ไม่แปลกที่ทั้งคู่จะคุยกันนานขนาดนั้น สมัยเด็กซันติดใบตองขนาดไหน แต่ใบตองเธอดันมาเสียแผนของซินเสียได้อ่ะ...


     วันนี้ก่ะจะเปิดตัวน้องสะใภ้สักหน่อย น่าเสียดายชะมัด...


     แถมน้องสะใภ้ก็เดินหงอยๆกลับบ้านคนเดียว น่าสงสารโคตรเลยว่ะ แต่ก็เป็นโอกาสที่ดีที่จะได้แกล้งน้องชายตัวเอง ดูซิว่ามันจะมีปฏิกิริยายังไงถ้าน้องสะใภ้กลับบ้านก่อนโดยไม่บอกไม่กล่าวแบบนั้น... หึๆๆ


     ไม่นานนักพ่อก็กลับเข้าบ้านมาพร้อมแม่ที่ไม่ได้เจอกันนานมาก ท่านไปทำงานที่ต่างประเทศนานๆจะกลับเข้าบ้าน


          "แม่จ๋า!" ซินวิ่งเริงร่าเข้าไปกอดแม่ให้หายคิดถึง ประจวบกับที่ซันกับใบตองออกมาต้อนรับพอดี


          "คิดถึงแม่ไหมลูกรัก ซันมานี่มา" แม่ยิ้มกว้าง พลางกวักมือเรียกซันซึ่งเขากำลังกวาดสายตาหาใครบางคนอยู่


     ซันเริ่มเหลียวซ้ายมองหาคนที่ชิ่งกลับบ้านไปเรียบร้อยแล้วตามที่ซินคาดไว้ เขาขมวดคิ้วยุ่งอย่างไม่พอใจนักที่เธอหายไปจากสายตาเขา และ...หายไปได้ยังไง...


     แม่ลูบหัวซันเบาๆ ใบตองเข้ามาไหว้ทั้งพ่อและแม่ ไม่นานนักซินจึงพาไปที่โต๊ะอาหาร วันนี้ได้กินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตาแล้วล่ะนะ


     เว้นแต่เซนที่ไม่มา และคาดว่าคงเป็นเพราะใบตองล่ะนะ...


     แต่เรื่องนั้นช่างมันก่อน เพราะมีเรื่องอื่นที่น่าสนุกกว่า...


     ซินมองท่าทางของซันนิดๆแล้วยิ้มอย่างถูกใจ ซันเหมือนจะคว้าโทรศัพท์แล้วกดยิกๆคาดว่าน่าจะโทรหาน้องสะใภ้แต่เธอดันไม่รับสายเสียนี่ ซันถึงได้หงุดหงิดจัดสุดๆไปเลย


     น้องไอท่าจะงอนไอ่ซันหนักเลยว่ะ ฮ่าๆๆ


          "เซนไม่อยู่ แล้วใครทำอาหารกันเนี้ย น่ากินจัง" แม่ดูปลื้มอกปลื้มใจกับอาหารที่ซินกับไอทำตรงหน้า ท่านมองดูอย่างไม่วางตา


          "น้องสะใภ้... เอ้ย! เพื่อนไอ่ซันน่ะแม่" ซินหันไปตอบแม่ตัวเองอย่างยิ้มแย้ม แต่ไม่ลืมแขวะน้องชายตัวเอง


     ซันตวัดตาดุที่หงุดหงิดอยู่แล้วใส่ซินอย่างไม่พอใจ แต่ก็พูดอะไรไม่ได้...


     เธอเล่นย้ำคำว่าเพื่อนชัดเจนเพื่อแทงใจดำซันนี่เอง...


          "หืม... ที่รักลูกชายคนนี้มีเพื่อนแล้วน่ะ" แม่หันไปแซวซันนิดๆ พลางเหลือบมองพ่ออย่างถูกอกถูกใจ


          "อื้ม..." พ่อพยักหน้านิดเป็นการตอบรับ ท่านนิ่งเฉยตามปกติ


     เก็บอาการเก่ง... สมกับเป็นมัจจุราชของบ้านจริงๆ


     ซินเหลือบตามองบนนิดในขณะที่กินข้าว เพราะรู้ว่าน้องชายตัวเองกำลังคาดโทษเธอด้วยสายตาอำมหิตนั่นอยู่ แววตาเจ้าตัวตอนนี้ดูร้อนรนเอาเรื่องเลย สะใจซินยิ่งนัก


     ซันก้มมองโทรศัพท์ที่ไร้การตอบรับของยัยตัวเล็กเป็นระยะๆ การสนทนาบนโต๊ะทานอาหารไม่เข้าหูเขาแม้แต่นิด ในหัวของเขานั้นมีแต่คำถาม


     เธอหายไปไหน? กลับบ้าน? กลับคนเดียวอย่างนั้นเหรอ? แล้วทำไมถึงไม่บอกเขากัน!?


     ความโมโหเริ่มก่อตัวภายในจิตใจ ไม่คิดว่าเธอจะทำตามใจตัวเองแบบนี้(แหม่.. ไม่ดูตัวเองเลยx2)


     ซันเกือบบีบโทรศัพท์แหลกคามือ แต่มีประโยคสนทนาหนึ่งแทรกเข้าหูพลันให้ได้สติก่อน...


          "แล้วหนูใบตองกลับบ้านคราวนี้ มีธุระอะไรเหรอจ้ะ" แม่เอ่ยถามใบตองขณะที่กำลังกินข้าว เธอชะงักกับคำถามของแม่ก่อนจะยิ้มกลบเกลื่อน


          "ไม่พ้นเรื่องพ่อจอมบังคับใช่ไหม" พ่อเอ่ยขึ้นมาอย่างรู้ทัน ฉับพลันทั้งโต๊ะที่ดูครึกครื้นกลับเงียบกริบ


     พ่อจอมบังคับที่ว่า... พ่อของใบตอง


          "ค่ะ..." ใบตอบพยักหน้า สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวลอย่างเห็นได้ชัด


          "เห้อ ถ้าเรื่องใหญ่บอกลุงได้ เดี๋ยวจัดการให้"


          "เดี๋ยวๆพ่อ จัดการยังไงอ่ะ ไม่ใช่ว่าพ่อกับลุงอำไพไม่ถูกกัน" ซินแก้ขัดขึ้นมาซะก่อน


          "ก็เพราะไม่ถูกกัน ถึงได้จัดการ..."


          "โอ้ย เห็นทีคงยากอ่ะ ลุงแกยอมง่ายซะที่ไหน..."


     หลังจากนั้นก็ก่อเกิดสงครามขนาดย่อมระหว่างพ่อกับซิน ก็เถียงกันเล่นตามปกตินั่นแหละ ซันไม่สนใจทั้งคู่แล้วก้มมองโทรศัพท์ในมืออีกครั้ง...


     เขาเปิดข้อความที่เคยส่งให้ยัยตัวเล็ก ซึ่งก็ไร้ข้อความตอบกลับของเธอ


          ซัน : อยู่ไหน?


          ซัน : กลับบ้านแล้ว?


          ซัน : ทำไมไม่บอก?


          ซัน : เตี้ย..


          ซัน : .......


     ความโกรธบวกกับความหงุดหงิดรวมถึงอารมณ์ด้านมืดของซันเริ่มแผ่ออกจากตัว เขาไม่คิดว่าตัวเองจะเป็นถึงขนาดนี้ เพราะการกระทำของยัยตัวเล็ก.. แค่คนเดียว และเขา.. ไม่ชอบใจอารมณ์ความรู้สึกพวกนี้เอาซะเลย...


     ซันตัดสินใจอย่างเด็ดขาด ก่อนจะพิมพ์ข้อความบางอย่างต่อ....



          'เจอตัวเมื่อไหร่ ตาย...'




(to be continued)


Minetji : อย่าฆ่าน้องงงงงง T^T ทำน้องน้อยใจแล้วต้องไปง้อสิ ไม่ใช่ไปฆ่าน้องงงงงง....

ว่าแต่ตอนมันสั้นไปไหมนะ... งื้อออออ


ขอบคุณที่อ่านนะคะ

ขออภัยสำหรับคำผิดค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

95 ความคิดเห็น

  1. #45 intira0625058322 (@intira0625058322) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 16:59
    แหมมม จะฆ่านุ้งลงหราจ้ะะ
    #45
    0
  2. #44 Miss- N (@nadtarika19894) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 16:52
    โอยย ซันจะโหดไปหนายยยย
    #44
    0
  3. #43 mama260238 (@mama260238) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 09:49
    ง้อแบบนี้เหรอ ฆ่า
    #43
    0
  4. #42 panpapiyong (@ppan_ling) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 09:35
    คราวนี้ต้องง้อนะ
    #42
    0