(ซ. set มัดใจ) มัดใจยัยซื่อบื้อ

ตอนที่ 31 : น้องสะใภ้?...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 439
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    7 พ.ค. 62




 ตอนที่ 30

น้องสะใภ้?...




          "หนูมาหาซันค่ะ"


     ฉันยืนอยู่หน้าประตูทางเข้าบ้านของซัน ตอบคุณลุงตรงหน้าด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ แล้วยิ้มให้คุณลุงนิดๆเพื่อบอกว่า ไอมาดีค่ะ


     คุณลุงไม่พูดอะไรแต่มองตาค้างมาก มองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า ทำแบบนี้ซ้ำไปซ้ำมา จนฉันรู้สึกพะวงนิดๆว่าตัวฉันมีอะไรแปลกอย่างนั้นเหรอ ก็ใส่ชุดนักเรียนนะ ในมือก็ถือข้าวกล่อง มันแปลกตาคุณลุงมากเลยเหรออ่ะ...


          "งั้นเข้ามาก่อนสิ คงยืนเมื่อยแล้ว" คุณลุงเหมือนจะดึงสติตัวเองกลับมาได้ ก็พึ่งรู้สึกตัวว่ามัวยืนอึ้งกันอยู่นานพอแล้ว ก่อนจะเชื้อเชิญฉันให้เข้าไปในบ้านเหมือนกับเจ้าบ้านอ่ะ


     ว่าแต่คุณลุงคนนี้เป็นใคร ไม่รู้ทำไมถึงดูน่ากลัวนิดๆนะ


     ฉันเดินเข้าไปในบ้านตามคุณลุงอย่างงงๆ ที่นี่ยังเงียบเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือซันหายไปไหน


          "นั่งตรงนี้สิ" พอถึงห้องรับแขกคุณลุงให้ฉันไปนั่งโซฟาสุดหรูที่เห็นทีไรไม่กล้าเข้าไปนั่งทุกที แต่...


          "คุณลุงเป็นใครคะ หนูไม่เคยเห็นเลย" ฉันเอียงคองงถามคุณลุงอย่างสงสัย คุณลุงส่งยิ้มกลับมา


          "เป็นพ่อของคนที่หนูมาหาน่ะ"


          "คะ?" ฉันเบิกตาโพลงในคำตอบของคนตรงหน้า เมื่อกี้เขาว่ายังไงนะ!?


     พ.. พ่อ!! พ่อของซัน!! โอ้ยยยยยยยยยย ไอจะบ้า!


          "แล้วมาหาเจ้านั่นมีธุระอะไรงั้นเหรอ" คุณพ่อของซันถามด้วยน้ำเสียงนื่งเรียบ แต่ตาดุสุดๆไปเลย


     ตาดุเหมือนซันไม่มีผิด ก็พ่อลูกกันนี่เนาะ


          "คือซันหายไปน่ะค่ะ ไม่มาเรียน ติดต่อไม่ได้ คุณลุงพอทราบไหมคะ"


     คุณลุง(ขอเรียกแบบนี้แล้วกันนะ)ชะงักนิดๆก่อนจะส่งแววตาเป็นกังวลเหมือนจะรู้เรื่อง เกิดอะไรขึ้นกับซันอ่ะ


          "พ่อ พี่เซนอยู่... อ้าววว น้องสะใภ้!" เสียงพี่ซินดังขึ้นมาในห้องจนเบี่ยงเบนความสนใจฉันให้หันไปมอง กว่าจะรู้สึกตัวฉันก็ถูกตัวนิ่มๆของพี่ซินโอบเข้าเต็มๆ


     ตัวพี่ซินหอมเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือหน้าอกพี่ซินกำลังถูไถหน้าฉันอยู่ งื้ออออออออออ


          "ทำไมเมื่อวานไม่มาฝึกเลยยยยยย" พี่ซินผละออกจากตัว แล้วหันมาหยิกแก้มฉันเบาๆ


          "ม..เมื่อวานทำงานพิเศษค่ะ" ฉันอู้อี้ตอบแทบไม่รู้เรื่องง่ะ...


          "เดี๋ยว.. ซิน.." เสียงเหี้ยมของคุณลุงที่ฉันเกือบลืมไปแล้ว ทำให้ฉันกับพี่ซินหันไปมองต้นเสียงฉับพลัน ขนลุกซู่เลยจ้า... "ที่ว่าน้องสะใภ้นี่หมายความว่าไง?"


     น.. น้องสะใภ้ คืออะไรอ่ะ?


          "เอ้า ก็หมายความอย่างนั้นแหละ" พี่ซินตอบพ่ออย่างยิ้มแย้มแล้วหันมาส่งยิ้มให้ฉันอีกคน


     หมายความว่ายังไง ที่พวกเขากำลังพูดเรื่องอะไรอยู่ แล้วน้องสะใภ้อะไรนั่นอีก...


     ส่วนคุณลุงอ้าปากค้างไปแล้วอ่ะ! ทำไมอ่ะ! แถมไม่พอยังจ้องเขม็งจ้องแล้วจ้องอีก จ้องฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าไปมาอีกแล้วง่ะ!


     งื้อออออออออ ไอจะบ้าาาา...


          "เอ่อ... คือว่า..."


          "มาหาไอ่ซันใช่มะ" พี่ซินไม่ได้สนใจปฏิกิริยาพ่อของตัวเอง แล้วหันมาถามฉันอย่างเริงร่า


          "ค่ะ คือเมื่อวานเขาไม่ได้ไปโรงเรียน..." ฉันพยักหน้านิดๆ พี่ซินยิ้มมุมปากก่อนจะเหลือบมองไปที่คุณลุง


          "ก็นะ ไอ่ซันโดนลงโทษอยู่..."


     คำตอบของพี่ซินทำเอาฉันเบิกตาโพลง ซันโดนลงโทษเหรอ! ได้ยังไง!? เพราะอะไร!?


          "ซิน ไม่พูดเรื่องนี้..." คุณลุงลุกขึ้นยืนพลางเตือนพี่ซินไม่ให้พูดมากกว่านี้


     แต่ฉันเองก็อยากรู้นะ เปรยมาถึงขนาดนี้แล้วอ่ะ


          "โธ่.. พ่อ มาถึงขนาดนี้แล้ว จะปิดทำไม หรือจะให้หนูฟ้องแม่อ่ะ" พี่ซินประท้วงคัดค้านด้วยสีหน้าเฉยเมยแต่อยู่เหนือกว่าเห็นๆ


     และได้ผล คุณลุงทำหน้าซึมไปเลย ท่านกลับไปนั่งที่เดิมพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่...


          "พี่ซินคะ เรื่องลงโทษ..."


          "ไปกับพี่ก่อนมา..." พี่ซินยิ้มน้อยๆ ก่อนจะโอบไหล่ฉันแล้วออกตัวเดินออกจากห้องรับแขก ก่อนออกจากห้อง พี่ซินยังปรายตามองพ่อนิดๆอย่างข่มขู่...


          "พ่อลงโทษไอ่ซันที่ไปก่อเรื่องเมื่อคราวก่อน..." ระหว่างที่เดินพี่ซินก็เปิดปากเล่าไปด้วย


          "คราวก่อน..." ฉันทวนคำของพี่ซินเบาๆ และพยายามนึกถึง...

ทริปนรกนั่นหรือเปล่า...


          "พี่ก็ไม่รู้รายละเอียดมากหรอก รู้แค่ว่ามันไปก่อเรื่องกับคนมีอำนาจเข้า ถึงปิดยังไงเรื่องมันก็เข้าหูพ่ออยู่ดี..."


     คนมีอำนาจ... ใช่แน่ๆ ต้องเป็นรุ่นพี่ก้องแน่ๆเลย แล้วนี่จะเป็นความผิดของฉันด้วยหรือเปล่า เพราะฉันเป็นต้นเหตุ...


          "อย่าทำหน้าเศร้าเลยน่า เธอไม่ผิดสักหน่อย" พี่ซินแอบสังเกตเห็นสีหน้าของฉัน เธอลูบหัวฉันอย่างเอ็นดู "ไอ่ซันเองก็เตรียมใจโดนลงโทษแล้วล่ะ แต่ไม่ต้องห่วง..."

 

          "แต่ว่า..."


     พี่ซินหยุดเดิน พอรู้สึกตัวอีกทีพวกเราก็อยู่หน้าประตูห้องห้องหนึ่ง ซึ่งฉันไปเคยเดินผ่านยังบริเวณนี้มาก่อน แถมยังคล้องกุญแจใหญ่ๆไว้อีก...


          "ไปคุยกันเองดีกว่าเนาะ เห็นทำข้าวกล่องมาให้ด้วยนี่" พี่ซินยิ้มกว้าง ก่อนจะล้วงกุญแจมาไขหน้าห้องอย่างเบามือ


     เอ๊ะ... แสดงว่าซันอยู่ในห้องนี้งั้นเหรอ...


     แล้วลงโทษที่ว่าเนี้ย คือขังซันไว้ในห้องนี้น่ะเหรอ!?


     กริ้ก...


     เสียงกุญแจถูกปลดออก พี่ซินแสยะยิ้มน้อยๆ ก่อนจะส่งสายตาแวววาวมาให้ฉัน... มองแบบนี้หมายความว่ายังไงอ่ะ...


          "เข้าไปสิๆ" ไม่พูดเปล่าพี่ซินยังดันฉันเข้าไปหาประตูอีก งื้ออออออออ


     ฉันพยักหน้าเออออไปอย่างนั้น ก่อนจะเอื้อมมือเปิดประตูห้องอย่างช้าๆ สิ่งที่เห็นมีแต่ความมืดปกคลุมไปหมดเลย... ทำไมรู้สึกน่ากลัวยิ่งกว่าดูหนังผีอีก


     พี่ซินย่องเข้าไปเปิดไฟในห้องอย่างเร็ว เบี่ยงเบนความสนใจฉันได้ไม่น้อยเลย แล้วพี่ซินโบกมือนิดๆก่อนจะปิดประตูห้องจากข้างนอก... เห้ยยยยยย ทิ้งกันงี้เลยอ่ะ!


     ฉันยืนนิ่งอึ้งกับการกระทำพี่ซิน แต่กว่าจะรู้สึกตัวถึงรังสีอำมหิตบางอย่างก็ช้าไปแล้ว...


     ฉันหันกลับมามองภาพตรงหน้า พบเจอเจ้าตัวที่ฉันอยากเจอมาตลอดทั้งๆที่เวลาผ่านไปแค่หนึ่งวันกว่าๆ แต่ก็รู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก


          "มาทำไม" ซันขมวดคิ้วยุ่ง น้ำเสียงดูไม่พอใจสุดๆไปเลยแหละ แต่ว่าฉันหาสนใจไม่...


     ซันนั่งอยู่มุมห้องที่ไม่กว้างมากนัก มีเตียงอยู่อีกฟาก มีหน้าต่างที่ถูกกั้นด้วยเหล็ก เอ่อ... เหมือนคุกเลยอ่ะ นี่สินะเรียกว่าการกักขัง...


     ฉันกวาดตามองรอบห้องก่อนจะหันไปสบตากับคนที่ถูกขังที่จ้องฉันอยู่ก่อนแล้วอย่างไม่พอใจ เจ้าตัวไม่แม้แต่จะขยับไปไหนเลยสักนิด น่าหมั่นไส้นัก... ไม่รู้ทำไม...


     ฉันเดินตึงตังตรงไปหาซันที่นั่งอยู่ และเลือกนั่งตรงข้ามเขา ก่อนจะคว้าบางอย่างในมือที่ถือมานาน...


     ใช่... มันคือข้าวกล่องไงล่ะ!


     โครก....


     หึๆ และตามที่คาดเอาไว้ พอฉันเกิดข้าวกล่องปุ้ป กลิ่นหมูทอดข้างในพุ่งเข้าจมูกซันปั๊บเลย ผลเลยทำให้ท้องร้องประท้วงอยู่นี่ไงล่ะ


     คิดไปแว๊บหนึ่งทำไมรู้สึกว่าตัวเองชั่วร้ายจังแฮะ แต่ก็ไม่มีวิธีอื่นแล้วนี่นา...


          "กินข้าวๆ" ฉันยิ้มกว้างพลางยื่นข้าวกล่องให้ซัน


     ซันมองฉันสลับข้าวกล่องนิดหน่อย แต่ฉันเห็นนะว่าแววตาเขากำลังบ่งบอกว่าหิวสุดๆอยู่ แล้วซันก็ตัดสินใจจ้วงข้าวกล่องอย่างหิวโหย


     นี่ไปอดอยากมาจากไหน ที่โดนขังเนี้ย ไม่ใช่ว่างดข้าวด้วยใช่มะ...


          "ซัน อย่าบอกนะว่าโดนงดข้าวด้วยน่ะ" ฉันถามตรงๆและสายตาก็เหลือบมองข้าวกล่องที่ซันกำลังจ้วงแล้วจ้วงอีก


          "เปล่า..." ซันตอบสั้นๆด้วยน้ำเสียงราบเรียบก่อนจะหันมากินข้าวต่อ ภายในไม่กี่วินาทีก็หมดเกลี้ยง


     ซันรีบคว้าน้ำดื่มที่อยู่ใกล้ตัวเองยกขึ้นมาดื่มอึกใหญ่เลย ฉันเองก็มองเขาอยู่นิ่งๆนั่นแหละ ให้ทำไงล่ะ...


     แต่หลังจากนี้ ฉันจะต้องเค้นเขายาวแน่ๆ...


     ถึงจะโล่งใจที่เขายังปลอดภัยดีแล้วก็เถอะ แต่บางอย่างมันก็คาใจฉันอยู่ดี...


          "เล่ามาเลยนะ.." ฉันเริ่มเปลี่ยนสีหน้าปกติเป็นหน้าตาดุขึ้น ไม่รู้ทำหน้าดุทำไม แล้วเริ่มเค้นซันทางคำพูดและสายตา


          "เล่าอะไร" ซันเหลือบตามามองฉันแบบไม่พอใจสุดๆไปเลยล่ะ แต่แล้วไงล่ะในเมื่อฉันอยากรู้ซะอย่าง


          "ทำไมซันถึงโดนขัง เพราะฉันใช่มั้ย..." พอนึกถึงจุดที่ตัวเองเป็นสาเหตุที่ซันโดนขังแบบนี้ ฉันก็หน้าเศร้าฉับพลัน จากที่ทำหน้าดุก็หายไปหมดสิ้น


     ซันเบิกตากว้างอย่างนิ่งอึ้งนิดหน่อย ก่อนที่มือหนาจะเอื้อมมือมา... ดีดหน้าผากฉันดังเพี้ยะ


          "ง่ะ!! เจ็บอ่ะ! T^T" งื้ออออออออออ ทำไมต้องรุนแรงงงงงงงง


          "เลิกโทษตัวเองซะ"  ดีดหน้าผากฉันไม่พอยังจับหัวฉันขยี้เล่นไปมาอีก!


          "ซันนนนนน" ฉันส่งเสียงอู้อี้ประท้วงการกระทำของเขาตอนนี้ เพราะเริ่มมึนหัวแล้วไง ทำไมต้องโยกหัวฉันเล่นไปมาแบบเน้!

 

          "เลิกโทษตัวเองรึยัง"


          "งื้ออออออ ไม่โทษแล้ว มึนหัวแล้วอ่ะ!" อยากตีเขานะ ทั้งๆที่สองมือก็ยังว่าง แต่ทำไม่ได้ เพราะกลัวว่าซันจะทำมากกว่าที่ทำตอนนี้อีก และมันอาจทำให้ฉันเจ็บตัว


     แล้วซันก็หยุดมือ โอ้ยยยยยยย ไอผมยุ่งไปหมดแล้วอ่ะ! ทำไมใจร้ายยยยยยยยยย T^T


     ซันนั่งพิงกับฝาผนังติดกับขอบหน้าต่าง ร่างสูงจ้องมองฉันด้วยสายตาประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออกสักที ก็ไม่รู้ทำไมถูกจ้องด้วยสายตาแบบนั้นแล้วไม่กล้าสบตาตอบทุกทีอ่ะ


     ฮึ้ยยยยยยยยย ไออยากมุดดินหนี!


          "เรื่องลงโทษน่ะ ทำไมไม่คิดจะบอกกันเลยนะ" เกือบลืม ถามตอนนี้เลยดีกว่าให้หายคาใจสักที


          "โดนยึดโทรศัพท์..." ร่างสูงตอบสั้นๆได้ใจความ คำถามที่คาใจของฉันหายไปหมดสิ้น...


          "แล้วจะถูกปล่อยเมื่อไหร่อ่ะ ไม่ไปโรงเรียนไม่ได้นะซัน"


          "เที่ยงคืนนี้..."


          "เอ๊อะ! จริงด้วยๆ พูดถึงโรงเรียน ฉันเลคเชอร์ที่ซันขาดเรียนไปสองวันมาให้ด้วย" พูดจบฉันก็หันไปล้วงๆสมุดเลคเชอร์ที่อยู่ในกระเป๋าเป้แล้วยื่นให้เจ้าตัวที่ขมวดคิ้วยุ่งมองสมุดเหมือนสิ่งชั่วร้าย...


     ซัน... นั่นสมุดเลคเชอร์ ไม่ใช่ตัวร้ายที่ไหนนะ จะจ้องแบบนั้นทำไมเล่า! เนี้ย! ย่อสั้นๆพอเข้าใจที่สุดแล้วนะ แค่ห้าหกเล่มเองงงงงงงงง...


     แต่สุดท้ายเจ้าตัวก็รับมันไปแต่โดยดีล่ะนะ


          "อืม..." ซันตอบสั้นๆ


          "พรุ่งนี้ก็ไปโรงเรียนด้วยนะ"


          "อืม..."


          "แล้วก็เรื่องสอบย่อยเมื่อวาน ไปติดต่อสอบกับอาจารย์ที่ห้องพักครูเลยนะ"


          "อืม..."


          "แล้วก็..." ฉันมองบนน้อยๆ พลางรวบรวมความกล้าทั้งหมดให้ออกมาจากคำพูดทีเดียว "ดีใจที่ซันปลอดภัยนะ..."


     พูดจบฉันยิ้มให้น้อยๆ ก็ไม่รู้ว่าเผลอส่งสายตาแบบไหนให้ซัน แต่รู้สึกอยากระเบิดตัวเองสุดๆไปเลยล่ะ! งื้ออออออออออออ...


     ซันเบิกตากว้างขนาดนั้นหมายความว่าไงกันน่ะ สักพักเขาก็หลบสายตาฉันเฉย แต่ร่างกายเขากลับเคลื่อนไหวแทน...


     หมับ!


     เกิดคาดสุดๆ ซันขยับจากผนังห้องแล้วโถมตัวเองเข้ามากอดฉันอย่างรวดเร็วโดยที่ฉันไม่ทันตั้งตัว ฉันเบิกตาโพลงกับความรู้สึกของเจ้าตัวที่กำลังโอบรัด และมัน... เป็นความรู้สึกเดียวกับฉันเลย


     ตึ่กตั่ก ตึ่กตั่ก ตึ่กตั่ก!


     หัวใจฉันเต้นระรัวอย่างฉับพลัน หน้าเริ่มร้อนผ่าว และส่งเสียงไม่ได้อีกด้วย...


     ฉันไม่ได้ร้องไห้เสียใจสักหน่อยนะ แล้วซันเข้ามากอดฉันทำไม แต่ความรู้สึกในอกกลับรู้สึกอบอุ่นอย่างน่าประหลาด และมันทำให้ฉันรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก


     ฉันนั่งนิ่งปล่อยให้ซันทำตามใจตัวเอง(ทุกทีก็ชอบทำตามใจตัวเองอยู่แล้วนะ)จนเนิ่นนาน ฉันเกือบหลับคาอกเขาละ... ซันจึงยอมผละออก


          "ฉันไม่ได้ร้องไห้ซะหน่อย ไม่เห็นต้องกอดแบบนี้เลย" ฉันหน้าบูดพลางขยี้ตานิดๆ เกือบหลับไปจริงๆ


          "หึ..." ซันหัวเราะในลำคอ แววตาดูขบขันในคำพูดของฉัน มันน่าขำตรงไหนกัน!?


          "ไม่ตล้กกกกกก" ฉันเริ่มจะโวยวายใส่ซัน ถ้าไม่ติดที่ว่าดันหาวหวอดๆเสียก่อน...


          "กลับบ้านไป ตาจะปิดอยู่แล้ว"


     ง่วงจริงๆน่ะแหละ พอเรื่องคาใจหายไป ความง่วงก็เข้ามาแทนที่ทั้งหมดเลย...


          "อื้อ กลับก็กลับ" ฉันพยักหน้ารัวๆ แล้วย่นจมูกนิดๆซึ่งบ่งบอกว่าง่วงเต็มที่


          "อ้าว จะกลับแล้ว ยังไม่ถึงชั่วโมง??" เสียงพี่ซินดังขึ้นแถวๆหน้าประตูห้อง แทบทำให้ฉันสะดุ้งจากที่กำลังง่วง...


     เห้ยยยยย พี่ซินมาอยู่ในห้องตั้งแต่เมื่อไหร่อ่ะ!! แถมยังแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์แบบนั้นอีก!!


          "แหม... พี่ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น ถามไอ่ซันดูก็ได้"


     งื้อออออออออออออ ทำไมรู้สึกไม่เชื่ออ่ะ!


          "ฉันไปส่งน้องไอที่บ้านเอง ไม่ต้องห่วง ป่ะๆ" พี่ซินชูสองนิ้วให้พร้อมกับขยิบตานิดๆ ซันเองก็พยักหน้ารับเบาๆ ก่อนที่พี่ซินจะพาฉันออกไปจากห้อง อย่างไว...


     เดี๋ยววววววว ฉันยังไม่ทันลาซันเลยอ่ะ!!


     ระ...เร็วมาก! พี่ซินลากฉันออกมาจากห้องเร็วมาก ปากยังไม่ทันขยับสักคำ! และผลเลยทำให้ฉันช็อคอยู่นี่ไงเล่า...


     แต่... แค่นี้ก็ดีใจแล้วล่ะมั้ง หายคาใจแล้วล่ะ...


     พี่ซินเดินมาส่งฉันอย่างที่เขาบอกไว้กับซันจริงๆ ก่อนกลับฉันไม่ลืมไหว้ลากับคุณลุงที่ยังดูเหมือนอึ้งๆอะไรสักอย่าง แต่มาดสุขุมนิ่งๆตามผู้ใหญ่ของท่านปิดเอาไว้แม้จะไม่มากเท่าไหร่


          "คุยกันแล้ว เป็นไงบ้าง ไอ่ซันมันไม่ดุใช่มั้ย" พี่ซินถามขึ้นระหว่างที่ส่งฉันกลับบ้าน


          "เกือบโดนดุแล้วค่ะ อีกนิดเดียว ถ้าไม่ใช้ข้าวกล่องมาล่อ" ฉันฉีกยิ้มให้พี่ซิน แล้วยกกล่องข้าวเปล่าๆให้พี่ซินดูอย่างภาคภูมิใจ


          "แหม.. น่ารักจัง ความแม่บ้านแม่เรือนนี้" พี่ซินยิ้มกรุ้มกริ่ม ว่าแต่แม่บ้านแม่เรือนอะไรนั้นอีกแล้ว ฉันไม่ใช่พนักงานทำความสะอาดดดดดดดดด

ไม่นานนักพี่ซินก็ส่งฉันถึงบ้าน ก่อนพี่ซินจะไปยังบอกว่า


          'พรุ่งนี้หลังเลิกเรียนถ้าไม่มีธุระอะไร ก็มาที่บ้านด้วยล่ะ ต้องมา!'


     ย้ำว่าต้องมาด้วยอ่ะ เหมือนจะสำคัญมากซะด้วยสิ... คงต้องคุยกับซันเรื่องนี้ก่อนล่ะมั้ง...


     งื้อออออ ช่างเถอะ ไอง่วงแล้วอ่ะ!




     ......


     ซินกลับเข้าบ้านอย่างอารมณ์ดีผิดจากเมื่อวานซึ่งหน้าบูดทะมึนตึงโดยสิ้นเชิง ถามว่าทำไม?


     เธอคอยน้องสะใภ้ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ตอนแรกคิดว่าไม่กล้าเข้ามารึเปล่า แต่ยังดีที่วันนี้น้องเดินเข้ามาที่บ้านด้วยตัวเอง หึๆ สมใจซินจริงๆ


     ซินแอบจิ้กกุญแจจากพี่ชายตัวเอง เพื่อการนี้โดยเฉพาะ ดีนะช่วงนี้เซนไม่ค่อยอยู่บ้าน นอกจากจะให้น้องชายตัวเองได้เจอกับไอแล้ว ยังทำให้พ่อตัวเองเห็นว่าที่ลูกสะใภ้ที่น่ารักงุ้งงิ้งอีกด้วย ฮ่าๆๆ


     พอซินเดินเข้าบ้าน จะเข้าห้องตัวเอง แต่สายตาคมๆของเธอดันเห็นมัจจุราชซึ่งเป็นพ่อของตัวเอง นั่งรอเธออยู่ในห้องรับแขก...


     แถมยังทำหน้าทะมึนสุดๆไปเลย ซินอยากหัวเราะให้ดังๆจริงๆ


          "นี่หรือ คำตอบที่ลูกพูดถึงคราวก่อน" พอซินเดินเข้าห้องรับแขก มัจจุราชก็ส่งเสียงคำรามทันที


          "ใช่แล้วๆ" ซินพยักหน้าหงึกหงักพลางกอดอกอย่างภูมิใจ


          "จริงงั้นรึ?" มัจจุราชขมวดคิ้วยุ่งเหมือนไม่เชื่อสายตา แต่หลักฐานคาตาขนาดนั้นนี่นะ...


     แต่มันก็แค่ส่วนหนึ่ง...


     เพราะพรุ่งนี้พ่อจะได้เห็นแบบจะๆไปเลยยยยยยยย...


          "เฮ้อออออ...." มัจจุราชถอนหายใจยาว ยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเอง


          "เอาน่าพ่อ เห็นของแปลกน่าสนุกดีออก" ซินยิ้มกรุ้มกริ่ม "หนูกับพี่เซนสนุกจะตาย"


          "เที่ยงคืนนี้ก็ปล่อยซันออกมาแล้วกัน ฝากด้วย"


          "ได้แน่นอนค่าาาา" ซินรับทราบคำสั่งด้วยท่าวันทยหัตถ์ ก่อนจะขอตัวออกไปทำธุระส่วนตัวต่อให้เสร็จ พลางนึกถึงเวลาของวันพรุ่งนี้ที่กำลังใกล้จะมาถึง


     งานนี้.. ได้เปิดตัวน้องสะใภ้แน่นอน!!






(to be continued)



Minetji :  ดูเหมือนเจ๊ซินจะถูกอกถูกใจน้องไอสุดๆฝุดๆไปเลยเนาะ ไหนใครไม่พอใจที่คู่นี้ทำได้แค่กอดเอ่ย??? 555 ค่อยๆไปเนาะ ใจเย็นนะๆ (ถึงแม้คนเขียนจะไม่ใจเย็น!)


ขอบคุณที่อ่านนะคะ

ขออภัยสำหรับคำผิดค่ะ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

95 ความคิดเห็น

  1. #38 intira0625058322 (@intira0625058322) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 11:52
    วันนี้วันอะไรนะไรท์~มาอัพได้แล้ววว
    #38
    2
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
    • #38-2 minetji2 (@Minetji) (จากตอนที่ 31)
      14 พฤษภาคม 2562 / 19:28
      กำลังอัพลงจ้า รอนิดหนึ่งนะคะ จุ๊ฟๆ
      #38-2
  2. #37 Koy_Jaja (@mornman) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 14:42
    รออ่านนะ
    #37
    0
  3. #36 intira0625058322 (@intira0625058322) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 09:09

    ตอนต่อไปต้องรออีกกี่วันคะ
    #36
    3
    • #36-1 minetji2 (@Minetji) (จากตอนที่ 31)
      7 พฤษภาคม 2562 / 10:28
      จะอัพทุกวันอังคารค่ะ
      #36-1
    • #36-3 minetji2 (@Minetji) (จากตอนที่ 31)
      9 พฤษภาคม 2562 / 20:36
      ขอบคุณที่ติดตามนะคะ ^^
      #36-3