(ซ. set มัดใจ) มัดใจยัยซื่อบื้อ

ตอนที่ 30 : ปีศาจที่หายไป...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 432
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    30 เม.ย. 62



ตอนที่ 29

ปีศาจที่หายไป...





     วันต่อมา


     ฉันเดินออกจากบ้านมาด้วยความฉงนในใจเล็กๆ


     ปกติตอนเช้าๆเวลาฉันออกจากบ้านเพื่อจะไปโรงเรียนก็เจอซันมารออยู่ที่หน้าบ้านหรือป้ายรถประจำทางเสมอ...


     แต่วันนี้กระทั่งหน้าบ้านจนกระทั่งรถประจำทางจะมาอยู่แล้ว แต่ก็ไร้วี่แววของซัน...


     เมื่อคืนโทรไปหาหลายรอบก็ไม่มีการตอบรับแม้กระทั่งข้อความ...


     เกิดอะไรขึ้นกับซันรึเปล่านะ...


          "อ้าว ไอลูกแม่" ฝนวิ่งเข้ามากอดฉันอย่างรวดเร็วและมันก็เป็นอย่างนี้ประจำจนฉันชินไปแล้วล่ะ


     เมื่อฉันเดินมาถึงห้องเรียน ตาก็เหลือบมองหาซันว่าอยู่ในห้องเรียนรึเปล่า แต่ก็ไม่...


          "อรุณสวัสดิ์ฝน" กอดยิ้มให้ฝนน้อยๆ ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้...


     เกือบลืมไป! วันนี้ฉันต้องบ่นใส่ฝนให้หูชาาาาาาาา


     ฉันดึงฝนออกจากตัวแล้วมองเขม็งใส่เธอ จนเธอสะดุ้ง และดูเหมือนฝนจะอ่านใจฉันออก เธอทำหน้าเหยๆทันที


          "ง่ะ ทำไมต้องจ้องตาโหดใส่แม่แบบนี้ล่ะ ติดเชื้อปีศาจมาเรอะ!" ฝนแสร้งทำหน้าเหวอๆ แต่สายตากลับตรงกันข้าม... น่าบ่นดีนัก


          "พูดออกมาเลย"


          "ก็..." ฝนมองบนและยังพยายามเปลี่ยนเรื่องไปอีกอ่ะ


          "เมื่อวานฝนไปคุยกับพ่อเธอเรื่องบริษัท" ปลาเฉลยความจริงในที่สุด เธอนั่งอยู่โต้ะเรียนพลางทำหน้าเซ็งใส่ฝน


          "เห้ยยย บอกทำไม" ฝนอ้าปากเหวอ


          "บอกเถอะ ยังไงไอก็ต้องรู้อยู่แล้วนี่"


          "โธ่..."


          "เล่ามาเลยนะ" ก็ไม่รู้ว่าปลารู้เรื่องนี้ด้วย แต่ไม่ว่ายังไงพวกเขาก็ต้องเล่าออกมาให้หมดเลย...


     ไม่งั้น... ไอจะงอน!


          "คือ.. หลายวันนี้ฉันเห็นสีหน้าเธอไม่ดีเลย" ฝนยอมปริปากเล่าในที่สุด แม้ฉันจะพอรู้ตั้งแต่เมื่อวาน แต่อยากได้ยินจากปากฝนจะดีกว่า "ฉันทนเห็นไม่ได้ เลยให้คนไปสืบดู..."


          "พอรู้ความจริง ฝนเลยใช้วิธีที่จะให้เธออยู่ต่อ โดยการไปคุยกับพ่อเธอเรื่องบริษัท" ปลาพูดต่อ


          "มีตำแหน่งว่างพอดี เลยไปถามดูน่ะ" ฝนยิ้มเหย แต่วินาทีถัดมาฝนก็เปลี่ยนมาทำหน้าดุใส่... "แต่ว่า.. ทำไมไม่ยอมบอกพวกเราเลยอ่ะ เรื่องที่จะย้ายโรงเรียนอ่ะ!"


     ง่ะ! ไหงโดนดุอ่ะ แต่ฉันก็ผิดจริงๆอ่ะแหละ


          "ขอโทษนะ ฉันไม่อยากให้พวกเธอคิดมากนี่นา..." ฉันก้มหน้างุดๆ ยอมรับผิดแต่โดยดี และลืมคำบ่นตัวเองจนหมดสิ้น...


          "พวกเราอดทนรอเธอพูด แต่ทนไม่ไหวจริงๆอ่ะ"


          "ใช่ๆ สีหน้าเธออ่านออกง่ายเวลามีเรื่องลำบากใจ" ปลาพูดเสริมเข้ามา


          "เห็นมั้ย พอสืบแล้วเกือบช่วยไม่ทัน เธอเองก็ไม่อยากย้ายโรงเรียนหรอกใช่มะ?"


          "อื้อ ใช่แล้วๆ" ฉันพยักหน้าหงึกหงัก ยอมรับความจริงไปอีก นี่พวกเขาทำไมรู้ใจฉันจังเลยอ่ะ...


          "เพราะงั้น มีปัญหาอะไรต้องบอกพวกเรา" ฝนด้วยน้ำเสียงจริงจังกระทั่งแววตา


          "พวกเราช่วยเธอได้ทุกเมื่อ" ปลายิ้มน้อยๆ ก่อนจะชูสองนิ้วสู้ตาย


          "งื้ออออ ขอบคุณมากน้าาาา" ฉันปลื้มปริ่มไม่รู้จะบรรยายความดีใจในอกนี้ได้ยังไง แล้วตรงเข้าไปกอดฝนอย่างมีความสุข


     การมีเพื่อน เป็นแบบนี้นี่เอง...


          "ถ้างั้น เพื่อเป็นการขอโทษ วันนี้ฉันจะเลี้ยงเค้กที่ร้านเองนะ เห็นว่าอยากกินตั้งแต่เมื่อวานแล้วนี่นา..." ฉันผละออกจากฝนแล้วยื่นของกินให้ทั้งคู่จนตาโตทันที


     นานๆทีไอจะเลี้ยงนะ บอกเลย...


          "ได้เลยๆ" ฝนกับปลาดิ้นดุ้กดิ้กอย่างดีใจ ก่อนที่คาบเรียนแรกของวันนี้จะเริ่มขึ้นแล้ว...


     ฉันกลับไปนั่งที่โดยอัตโนมัติ และสายตาดันไปเหลือบมองโต๊ะว่างข้างๆ เหมือนลืมอะไรไป...


     ซัน... ไม่มาเรียนเหรอ?


     พักกลางวัน


     เอายังไงกับข้าวกล่องอันนี้ดี...


     ฉันทำข้าวกล่องเผื่อของซันมาตามปกติ แต่วันนี้เจ้าตัวดันไม่มา โทรหาก็ปิดเครื่องส่งข้อความก็ไม่ตอบ...


     แล้วฉันต้องมานั่งจ้องข้าวกล่องเนี้ยอ่ะ!


          "เออ วันนี้ปีศาจไม่มาแฮะ พึ่งสังเกตนี่ล่ะ" เสียงฝนปลุกให้ฉันตื่นจากการมองข้าวกล่องของซัน แล้วเงยหน้ามองฝนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ


          "อื้อ ติดต่อไม่ได้เลยอ่ะ" ฉันพูดแล้วเผลอทำหน้าสลดโดยไม่รู้ตัว


     การที่ซันหายไปไหนไม่รู้ มันทำให้ฉันรู้สึกกระวนกระวายแปลกๆ


          "แล้วจะเอาไงกับข้าวกล่อง" ปลาหลุบตามองข้าวกล่องที่วางอยู่บนโต๊ะเรียนของฉัน และนั่นทำให้ฝนตาประกายทันที


          "ถ้างั้นฉันขอ..."


          "ไม่ได้"


     เอ๊อะ... เพียงแค่ฝนจะฉกเข้าหาข้าวกล่องของซัน ฉันดันปากไวมือไวกว่าความคิดรีบคว้ามันเข้าหาตัวเองอย่างของหวง... ฉันทำอะไรลงปายยยยยย TOT


     ฝนเบิกตาโพลงพลางมองฉันที่เหวอๆกับการกระทำของตัวเองสลับกับข้าวกล่องของซันไปมา อย่างไม่เข้าใจ


          "ทำไมอ่ะ" ฝนดูเหมือนช็อกๆ แต่จะให้ฉันพูดอะไรดีล่ะ ก็มือฉันไปเองงงงงง


          "งื้ออออออ มือฉันไปเองอ่ะ" ฉันเองก็ช็อกเหมือนกัน แต่ไม่รู้จะทำยังไงอ่ะ!


     เสี้ยววินาทีนั้นฉันไม่คิดจะยกข้าวกล่องของซันให้ฝนจริงๆ ไม่รู้ทำไมถึงเป็นอย่างนั้น...


     งื้อออออออออ ไอจะบ้า!


          "สงสัยไออยากเพิ่มน้ำหนัก..." ปลาช่วยพูดแก้ให้แล้วรีบดึงตัวฝนให้ออกห่างฉัน "ไปกัน เดี๋ยวพวกเราไปโรงอาหารแป้ปนะ"


     ปลาขยิบตาให้ฉันก่อนจะลากฝนที่นิ่งค้างในอากาศให้พ้นจากห้องเรียนจนลับสายตา


     ฉันก้มมองข้าวกล่องทั้งสองอันที่วางอยู่บนโต๊ะอย่างเหม่อๆ ไม่รู้ทำไมฉันถึงไม่ค่อยอยากกินข้าวเลย... แต่ก็ฝืนใจกินอย่างช่วยไม่ได้ หลังจากกินเสร็จฉันคว้าโทรศัพท์ออกมาดูข้อความที่ตัวเองส่งหาซันตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงวันนี้ แต่ก็ไร้ข้อความตอบกลับจากเจ้าตัว และมันทำให้ฉันรู้สึกหม่นหมองในใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน


     ความรู้สึกมากมายที่ยากเกินจะแยกแยะได้มีอยู่เต็มหัวไปหมด พลันทำให้ร่างกายอยากจะปลิวไปหาเขาซะเดี๋ยวนี้ เพื่อไปดูไปถามให้รู้เรื่องราว...


     แต่วันนี้ยังไม่ได้ ต้องทำงานพิเศษ ต้องไปคุยกับพี่ณิศาเรื่องทำงาน และต้องเลี้ยงเค้กปลากับฝนด้วย...


     เฮ้อ... ทำยังไงดีนะ...


     ตอนเย็น


     หลังจากที่ออดเลิกเรียนดัง ฉันก็ติดรถของฝนไปที่ร้านเพราะยังไงก็ต้องไปด้วยกันอยู่แล้วล่ะ


     ชื่นใจจังที่ได้ทำงานพิเศษร้านพี่ณิศาต่อโดยไม่ลาออกแล้ว


          "จริงอ่ะ" พี่ณิศาเบิกตาโพลง แววตาประกายด้วยความดีใจสื่อออกมาอย่างเด่นชัด หลังจากที่ฉันบอกเรื่องราวให้พี่ณิศาฟัง


          "จริงค่ะ เลยกลายเป็นว่าหนูไม่ลาออกแล้วค่ะ" ฉันพยักหน้าน้อยๆแล้วยิ้มกว้างให้พี่ณิศา


     จะถามว่าทำไมฉันถึงมั่นใจว่าจะไม่ย้ายโรงเรียน แค่พ่อถูกทาบทามงานเท่านั้น จริงๆแล้วคนของฝนรายงานว่าบริษัทเธอรับพ่อเข้าทำงานแล้วน่ะ เริ่มงานตั้งแต่พรุ่งนี้เลย


          "แม่เจ้าโว้ยยยยยย" พี่ณิศาร่ำไห้แต่ไม่มีน้ำตาสักหยด เข้ามาโผกอดฉันอย่างดีอกดีใจ เสียงพี่ณิศาดังก้องทั่วห้องทำงาน "ฉันไม่เสียลูกค้าไปละโว้ยยยยย"


     เอ๊อะ... แบบนี้เองเหรอคะ?


          "พ...พี่ณิ..." ฉันคร่ำครวญเล็กๆ นี่พี่เขาคิดอย่างนี้จริงดิ?


          "ล้อเล่นโว้ยยย มันแค่ส่วนหนึ่งน่า" พี่ณิศายิ้มเหยแววตาเชิงหยอกล้อ พูดแบบนี้ก็อุ่นใจขึ้นหน่อยยย "ฉันเห็นพวกเธอเป็นลูกเลยไม่อยากให้ไป..."


     ง่ะ... ลูกอีกแล้ว ทำไมรู้สึกมีแม่หลายคนแล้วนะ แต่ก็ไม่ว่าอะไรหรอกนะ ดีใจด้วยซ้ำอ่ะ


     ขณะที่ฉันกำลังทำงานสายตาของฉันก็เหลือบมองโต๊ะประจำที่ซันคอยมานั่งเฝ้าฉันอยู่ทุกวัน แต่วันนี้โต๊ะนั้นกลับไร้เจ้าตัว ไม่พอยังมีคนอื่นมานั่งอีกด้วย...


     ฉันพยายามตั้งใจทำงานเพื่อปัดความรู้สึกหม่นหมองในใจนี้ออกไป แต่เหมือนจะไม่ค่อยได้เท่าไหร่ เพราะภาพในความทรงจำที่กวาดตามองไปทั่วร้านมีแต่เขาเต็มไปหมด


     โอ้ยยยยยยยย ไอจะบ้า!


          "ทำไมทำหน้าแบบนั้น" เสียงแหยะๆของเบลดังขึ้น เมื่อฉันเดินเหมือนลอยไปหาเขาที่หน้าเคาน์เตอร์


          "อื่อ.. ไม่มีอ่ะ" ฉันส่ายหน้าอย่างเชื่องช้าเพราะรู้สึกไม่มีแรงจะทำอะไรแล้ว


          "เออ จะว่าไปปีศาจตัวนั้นไม่มาแฮะ ไหงงั้น?"


     ฉึก!!


     คำพูดของเบลเหมือนหอกแทงอกตัวเองเต็มๆ งื้อออออออออออออ


          "ฉันเข้าห้องน้ำก่อนนะ ขอพัก" ฉันเผลอทำหน้าห่อเหี่ยวโดยไม่รู้ตัว บอกเบลด้วยน้ำเสียงอู้อี้ก่อนจะเดินลอยๆไปที่ทางเดินหลังเคาน์เตอร์


     เบลมองตามพลางขมวดคิ้วยุ่ง ก่อนจะแสยะยิ้มเหมือนรู้อะไรบางอย่าง


          "อาการหนัก..."


     ฉันเดินมาเข้าห้องน้ำด้วยสภาพไร้วิญญาณ ทำไมความรู้สึกเหมือนถูกล่องลอย ล่องลอยไปไหนไม่รู้ ภาพในหัวมีแต่ซันเต็มไปหมด และมันเต็มไปด้วยคำถามมากมาย


     ฉันควักโทรศัพท์ที่เก็บไว้ใต้ชุดยูนิฟอร์มร้านกดเปิดข้อความที่ไร้การตอบกลับของซัน จนถึงเวลานี้...


     ความรู้สึกมากมายเริ่มโถมเข้ามาในหัวไม่หยุดตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว กระทั่งจนตอนนี้มันเริ่มที่จะรับไม่ไหวแล้ว...


     ฮึ้ยยยยยยยย ไอโกรธ!! ไอหงุดหงิด!!


     ฉันเผลอจิกเล็บบนโทรศัพท์โดยไม่รู้ตัว ฉันเริ่มจะทนไม่ไหวแล้ว จะมารับความรู้สึกมากมายแบบนี้ไม่ไหวหรอกนะ!


     ฉันจะไปหาซันที่บ้าน ไปคุยให้รู้เรื่อง! อย่างน้อยถ้าเข้าไปหาแล้วไม่เจอตัวก็ต้องถามพี่ซิน พี่น้องกันย่อมรู้ด้วยกันอยู่แล้วแน่ๆ!


     แต่วันนี้ฉันทำงานพิเศษกว่าจะไปที่บ้านซันคงดึกแล้วแน่ๆ แบบนี้ไม่รบกวนคนจะหลับจะเหรอเหรอ?


     ก็ได้!! พรุ่งนี้!! พรุ่งนี้ไอจะบุกกกกกกกกกก


     ฉันเดินฟึดฟัดออกจากห้องน้ำด้วยอารมณ์โกรธล้วน เพราะโกรธเลยทำให้มีแรงเดิน แถมเดินกระแทกเท้าลงพื้นตุ่บตั่บ พอถึงบริเวณเคาน์เตอร์ร้านจึงรีบเก็บอาการแทบจะทันที


     ฉันเดินผ่านเบลที่ยืนทำหน้าเหวออย่างนั้น ก็ไม่รู้ว่าจะทำหน้าอย่างนั้นทำไมเดี๋ยวลูกค้าสาวๆก็ตกใจกันหมดซะหรอก! ฉันไม่ทักท้วงอะไรกับเบลแล้วเดินไปทำงานต่อโดยไม่ได้ยินเสียงเหวอๆของเบลจากด้านหลัง


          "ทำไมอยู่ดีก็ทำหน้าโหดขึ้นวะ?"



     ......


     วันต่อมา


         "ไอ หน้าตึงเชียวนะ" ปลาเข้ามาทักหลังจากที่ฉันเดินมาถึงห้องเรียนกำลังจะจัดหนังสือที่จะเรียนคาบแรกของวันนี้...


     นี่ถึงขั้นแสดงสีหน้าขนาดนี้เชียวเหรอ แต่ช่างเถอะนะ ความรู้สึกมากมายสะสมจนถึงขนาดนี้แล้วอ่ะ..


          "ไม่มีอ่ะ แค่งอนพ่อที่แอบเข้าทำอาหารในห้องครัวน่ะ" ฉันตอบยิ้มๆให้ปลา


          "แหม แค่นี้เอง หายโกรธเขาเถอะน่าาาา" ฝนเข้ามาขยิบตาเล็กตาน้อยใส่อย่างอารมณ์ดี "เมื่อวานเค้กอร่อยมากกกกกกกก"


          "ใช่ๆ ว่างๆว่าจะไปกินอีก" ปลาพยักหน้าหงึกหงักแววตาประกายวิบวับ


          "ไปด้วยเด้"


     ฉันมองฝนกับปลาที่คุยกันจ้ออย่างสนุกสนาน พลางนึกว่าถ้าไปที่บ้านซันเย็นนี้จะได้คำตอบอะไรหรือไม่ แต่ฉันมั่นใจ... ว่าต้งรู้แน่ๆ


     และการเรียนของวันนี้บอกตรงๆว่าแทบเรียนไม่รู้เรื่อง เพราะใจดันลอยไปหาซันที่บ้านก่อนแล้ว


     เตรียมใจไว้เถอะซัน หายไปโดยไม่บอกไปกล่าวแบบนี้ ต้องเค้นออกมาให้หมดให้ได้!


     พอเลิกเรียนแล้วฉันรีบเดินไปหาซันที่บ้านทันที แต่ก็กลับเข้าบ้านตัวเองก่อนเพื่อทำข้าวกล่องให้ซัน ทอดหมูเยอะๆและหอมๆ เพราะคราวก่อนใช้วิธีนี้แล้วซันยอมปริปากพูด


     พอเดินไปยังหน้าประตูรั้วหน้าบ้านของซัน ฉันก็เจอพวกพี่คล้ายการ์ดมายืนคุมบริเวณรั้วหน้าบ้านของซัน เห้ย... ปกติมาทีไรไม่เห็นมีนี่นา แล้วไหงถึงมีคนพวกนี้มาเฝ้าอยู่ได้อ่ะ แล้วฉันจะเข้าบ้านซันได้ง้ายยยยยยยยย


     ฉันยืนอ้าปากค้างอยู่บริเวณหน้ารั้ว และแน่นอนว่าพวกพี่ที่มาเฝ้านั้นสังเกตเห็นฉัน และต่างมองฉันเขม็งราวกับฉันเป็นสัตว์ร้าย


     งื้ออออออออออ ไอจะบ้า!!


          "เอ่อ ใช่คุณไอ ใช่ไหมครับ"


          "!..." สติฉันกระเจิงออกทันทีที่ได้ยินเสียงระยะใกล้ นี่พวกเขามาใกล้ๆตั้งแต่เมื่อไหร่เนี้ย งื้ออออออ


     ว่าแต่ทำไมถึงรู้จักฉันได้อ่ะ...


          "คุณหนูรอพบคุณตั้งแต่เมื่อวานแล้วครับ"


          "คะ??" ฉันอ้าปากเหวอทันที


     ใคร!? ใครคุณหนู!!?


     พวกเขาเชื้อเชิญให้ฉันเข้าไปในประตูรั้วตามที่ได้รับสั่งมา ฉันนี่งง! งงมาก! งงหนักมาก!!


     น...นี่มันเรื่องอะไรกันเนี้ยยยยยยยยยยย


     ฉันเดินผ่านรั้วเข้าไปในบ้านอย่างงงๆ และพอจะเปิดประตูบ้าน...


     แกร๊ก...


     ประตูบ้านดันถูกคนข้างในเปิดก่อน และเผชิญหน้ากับฉันที่ยืนอยู่ข้างนอก...


     แต่คุณลุงที่ไม่คุ้นหน้าคุ้นตามองเขม็งใส่ฉัน เหมือนกำลังจะถามว่าฉันเป็นใครและเข้ามาได้ยังไง ฉันเองก็มองคุณลุงอย่างงงงวยเช่นกัน


          "มาฝึกงั้นหรือ?" เสียงทุ่มเข้มทักมาก่อน พร้อมกับแววตาดุๆ ที่ทำให้รู้สึกคุ้นๆจนน่าขนลุก


          "ค...คือว่า... มาหาซันค่ะ"


          "อะไรนะ!?" คุณลุงเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อหู พร้อมถามขึ้นเสียงสูงเลยทีเดียว


          "หนูมาหาซันค่ะ"





(to be continued)


Minetji : ยังไงคะน้องไอ ไหนบอกอาการให้ฟังหน่อยสิคะ??? ช้าไปนิดนะคะ พอดีดูหนังตอนจบวันนี้แล่ววววว ><


ขอบคุณที่อ่านนะคะ

ขออภัยสำหรับคำผิดค่ะ










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

95 ความคิดเห็น

  1. #35 intira0625058322 (@intira0625058322) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 15:58
    'ปีศาจที่หายไป' อืม..ไรท์ก็หาย
    #35
    2
    • #35-1 minetji2 (@Minetji) (จากตอนที่ 30)
      5 พฤษภาคม 2562 / 21:54

      ไม่ได้ห้ายยยย วันที่ 7 จะอัพลงจ้าาา
      #35-1
    • #35-2 intira0625058322 (@intira0625058322) (จากตอนที่ 30)
      6 พฤษภาคม 2562 / 20:17
      ติดเรื่องนี้หนักมากก แต่งได้สนุกจริงๆ รอแบบวนอ่านตั้งแต่ตอนที่1จนถึงตอนปัจจุบันได้3รอบแล้วว
      #35-2
  2. #34 Koy_Jaja (@mornman) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 09:46
    รอๆๆๆๆ
    #34
    0
  3. #32 intira0625058322 (@intira0625058322) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 23:12
    น้องยังเป็นขนาดนี้แล้วอิซันจะขนาดไหน
    #32
    0
  4. #31 panpapiyong (@ppan_ling) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 22:58
    สวัสดีพ่อตาหน่อยเร้วววววววส
    #31
    0