(ซ. set มัดใจ) มัดใจยัยซื่อบื้อ

ตอนที่ 28 : มันเป็นอย่างนี้นี่เอง...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 409
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    19 เม.ย. 62




ตอนที่ 27

มันเป็นอย่างนี้นี่เอง...




     กิ้งก่อง...


     ออดโรงเรียนดังขึ้นบ่งบอกว่าเรียนของวันนี้จบแล้ว...


     ฉันเก็บหนังสือใส่กระเป๋าด้วยความรู้สึกเลื่อนลอย...


     และความรู้สึกอีกอย่างที่พุ่งขึ้นสูงไม่ยอมหยุดตั้งแต่จบคาบเรียนพละแล้ว...


          'มันเป็นอาการของคนมีความรัก ก็หมายความว่าหนูชอบคนคนนั้นแล้วไงล่ะ'


     คำพูดของอาจารย์ที่ห้องพยาบาลยังดังกึกก้องในหัว แถมยังเป็นมากขึ้นเรื่อยๆ ถ้าอยู่ใกล้ๆซัน


     หลังจากที่ซันปลอบฉันวันนี้ ฉันรู้สึกไม่อยากจะมองหน้าซันเท่าไหร่นัก ไม่รู้สิ! รู้สึกแปลกๆที่มองอ่ะ!! ทั้งอาหารใจเต้นตึกตัก หน้าเห่อร้อนไปอีก...


     งื้อออออออออ ไออยากระเบิด ไออยากจะบ้า T^T


     ฉันไม่เคยสัมผัสความรู้สึกรักๆใคร่แบบชายหญิงเลย จะว่าซันเป็นคนแรกก็ได้ที่ฉันรู้สึกแบบนี้...


     เป็นเพราะฉันอยู่ใกล้เขามากเกินไป จนไม่รู้ว่าไปชอบเขาตอนไหนกันไม่รู้อ่ะ!!!


     แล้วฉันควรจะจัดการกับความรู้สึกนี้ยังไง มันควบคุมไม่ได้ มันต่างกับปิดเรื่องที่จะย้ายโรงเรียนซะอีก...


     พอนึกถึงเรื่องย้ายโรงเรียนฉันชะงักกึกทันที ลืมสนิทเลย... ไม่คิดว่าเรื่องรักๆชอบๆที่ปั่นป่วนในหัวใจตอนนี้จะกลบที่คิดมากเรื่องจะย้ายโรงเรียนอีกสามวันซะได้...


     แต่ความรู้สึกอีกครึ่งหนึ่งกลับโล่งใจที่ได้ระบายเรื่องนี้ให้ซันฟัง...


     เขาจะลำบากใจอย่างที่ฉันคิดรึเปล่านะ...


     ว่าแล้วฉันเหลือบมองซันที่ฟุบกับโต้ะเรียนข้าง ซึ่งเขาก็หลับเหมือนอย่างเคย...


     เจ้าของโต้ะเรียนข้างๆฉันที่ได้ฉายาว่าปีศาจ คนที่เพื่อนๆในห้องและเกือบทั้งโรงเรียนไม่กล้าสุงสิงด้วย หรือแม้กระทั่งเดินเฉียดเข้าใกล้ เขาฟุ่บหลับกับโต้ะเรียน ใบหน้าดุๆมุดกับแขนทั้งสองข้างที่เขาเอามาแทนหมอน ซึ่งตอนนี้มองเห็นแต่กลุ่มผมสีน้ำตาลทองที่มองเท่าไหร่ก็ดูสะดุดตา


     บางทีฉันก็สงสัยนะ ว่าเขาแอบไปย้อมผมมารึเปล่า ทำไมออกทองๆเวลาสะท้อนแสง...


          "ไอ เหม่อเชียวลูก" ฝนเดินเข้ามาทักหลังจากเคลียร์ของบนโต้ะเสร็จ พลางปลุกฉันตื่นจากภวังค์ความคิดได้ทันที


          "แค่กำลังคิดอยู่ว่าซันแอบไปย้อมผมทองมารึเปล่า..." ฉันหันไปตอบฝมแล้วยิ้มแห้งๆ


          "โว่ย ช่างหมอนี่เถอะ" ฝนเท้าเอวแล้วมองบนอย่างนึกหมั่นไส้ หมั่นไส้ใคร? "วันนี้ทำงานพิเศษรึเปล่า ฉันว่างพอดี ก่ะจะกินเค้กที่ร้านทำออกมาใหม่ น่ากินมากกกก"


          "ไปด้วย" ปลายกมือขึ้นพลางลุกพรึ่บเดินเข้ามาประชิดตัวฝน


          "เรื่องกินนี่เร็วเกิ้นนนน" ฝนจิ้ปากใส่ปลา แล้วกันสองกันก็แขวะกันไปมา

     ฉันอมยิ้มกับทั้งคู่น้อยๆ ไม่ว่าจะตอนไหนฝนกับปลาก็เป็นแบบนี้ตลอด และมันทำให้ฉันรู้สึดดีขึ้นได้ แต่ว่านะ...


          "วันนี้ไม่ได้ทำงานพิเศษอ่ะ" ฉันยิ้มแห้ง พลางคิดว่าคำตอบของฉันจะทำให้ทั้งคู่อดกินเค้กวันนี้รึเปล่านะ...


     กึก...


     แต่ก็เป็นอย่างที่คิด... ทั้งคู่ชะงักแล้วพร้อมใจหันมองหน้าฉันทันที...


          "อ้าว!" ตอบยังพร้อมกันอีก ไม่พอยังทำหน้าเสียดายกันทั้งคู่เลย...


          "พรุ่งนี้ก็ได้"


     พรุ่งนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่ฉันได้ทำงานพิเศษ ฉันคุยเรื่องที่จะย้ายโรงเรียนให้พี่ณิศาฟังหมดแล้ว พี่เขานอยด์ไปหลายวันเลย ไม่รู้เจอกันพรุ่งนี้พี่แกจะดีขึ้นรึเปล่า...


     แต่เรื่องนี้ไม่แพร่ออกไปกระทบหูลูกค้าอย่างแน่นอนจนกว่าพี่ณิศาพร้อมที่จะบอก รวมถึงบอกเบลด้วย...


          "วันนี้อด แต่พรุ่งนี้ก็ได้" ฝนถอนหายใจแล้วก็ยิ้มขึ้นมาใหม่ "ถ้างั้น..."


     พรึ่บ!


     ฉันสะดุ้งสุดตัวกับเสียงคนลุกจากเก้าอี้เสียงดังจากข้างหลังฉันนี่เอง วินาทีนั้นทั้งตัวฉันก็ถูกยกลอยขึ้นตามมา...


          "กลับ!" เสียงอันน่าสะพรึงกลัวสุดที่ทำให้ทุกคนขนลุกได้ แม้กระทั่งฉัน แต่ฉันก็ไม่ได้กลัวเขามากนักหรอกนะ...


     แต่ทำไมต้องหิ้วฉันอ่ะ!! ซันนนนนนนน T^T


     อยากตะโกนแบบนี้ แต่ดูจากสีหน้าท่าทางซันแล้วพิโรธน่าดู จึงทำให้ฉันเงียบปากแล้วทำหน้าร่ำไห้ใส่ฝนกับปลาแทน...


          "เห้ย..." ฝนร้องเสียงหลง เธอไม่ทันพูดอะไรต่อ ซันออกตัวเดินลิ่วๆออกจากห้องเรียนไปอย่างรวดเร็ว...


     งื้ออออออ ทำไมทำกันอย่างนี้ TOT



     ......


          "ทำไมปีศาจมันเอาแต่ใจแบบนี้อ่ะ!!" ฝนโวยวายใส่อากาศในห้องเรียนเพื่อปัดความเงียบของเพื่อนๆในห้องที่เห็นฉากไอถูกปีศาจหิ้วกลับบ้าน...


     มันก็ไม่แปลกตาเท่าไหร่นัก นานๆครั้งมันจะหิ้วไอแบบนี้...


          "ตามไปไหม" ปลาสะกิดแขนฝนยิกๆ ส่งสายตาจริงจังมาให้


          "ไม่ล่ะ วันนี้กินเค้กไม่ได้แล้ว พรุ่งนี้นะ"


          "ได้สิ" ปลาพยักหน้ารับหงึกหงักทั้งหน้าตาเรียบเฉย...


          "ฉันต้องไปจัดการอะไรต่อ ติดรถไปด้วยมะ"


          "ไปไหนอีก ทำไมกะทันหัน เมื่อกี้จะกินเค้กอยู่เลย" ปลาเอียงคองงอย่างสงสัย


          "เปลี่ยนแผนน่ะ จะไปมั้ย" ฝนถือกระเป๋านักเรียนติดตัวแล้วเดินดุ่มๆออกจากห้องเรียน ให้ปลาเดินตามไปด้วย


          "ไปไหนอีก"


          "เดี๋ยวก็รู้..." ฝนตอบปลาเรียบๆ แต่แววตาฉายความเจ้าเล่ห์เพียงนิด ปล่อยให้ปลางงเป็นไก่ตาแตก...


     แต่ปลาก็ยอมเดินตามฝนไปอย่างงงๆ


     ฝนลอบยิ้มน้อยๆ แม้จะไม่ชอบใจการกระทำของปีศาจเมื่อครู่ แต่ก็เปิดโอกาสให้ฝนได้ลงมือทำอะไรบางอย่าง...


     ก่อนที่มันจะสายเกินไป...



     ......


     หลังจากที่ซันปล่อยฉันลง... เอ่อ... ลงให้ยืนพื้นน่ะ แต่มือเขาไม่ปล่อยจากตัวฉันง่ายๆ


     จากหิ้วเป็นลากอ่ะ... ทำไมใจร้ายยยยยยย T^T


          "ซ... ซันจะไปไหนอ่ะ ไม่กลับบ้าน?..." ฉันเงยหน้ามองร่างสูงที่เดินจูงกระเป๋านักเรียนที่ติดตัวฉัน ให้ฉันเดินตาม แม้จะเห็นแค่เผ่นหลังแต่ดูก็รู้ว่าเขาอารมณ์ไม่ค่อยจะดีนัก...


     ไร้คำตอบจากคนข้างหน้าเอาซะฉันไปไม่เป็นเลยง่ะ... ฉันเหลียวซ้ายมองขวามองเส้นทางที่ซันพาเดิน มันตรงข้ามกับทางเข้าบ้านฉัน นี่เขาจะพาไปไหนเนี้ย...


     ไม่นานนักเจอถึงจุดหมายปลายทาง ดูเหมือนจะเป็นย่านขายของอะไรสักอย่าง และเป็นที่ที่ฉันไม่เคยมา...


     ก็เมืองนี้มันกว้างนี่นา... ใครจะไปเที่ยวได้ทั่วถึงเล่า...


     ฉันหันไปมองพระอาทิตย์ที่ใกล้จะลับขอบฟ้าอยู่แล้ว นี่ซันคิดจะทำอะไร...


     ฉ่า...


          "ง่ะ! เย็นอ่ะ!" อยู่ๆก็สัมผัสได้ถึงความเย็นจัดที่แก้มตัวเอง ทำเอาฉันสะดุ้งสุดตัวแล้วหันไปมองตัวการที่ยืนถือน้ำอัดลมขนาดกลางมองมาด้วยสายตานิ่งเรียบ


          "น้ำอัดลม..." ซันยื่นน้ำอัดลมให้หลังจากที่แกล้งฉันได้ งื้ออออออออ...


     ฉันรับน้ำอัดลมในมือเขาพลางทำหน้ามุ่ยใส่เขาอย่างไม่ชอบใจนัก


          "แล้วซันพามาทำไมที่นี่"


          "เที่ยว..." ซันตอบพลางทำหน้าตาย ร่างสูงยกดื่มน้ำอัดลมในมืออึกใหญ่จนหมดขวด


     หะ! เที่ยว... ตอนนี้อ่ะนะ? แถมคนอย่างเขาเนี้ยนะ จะเที่ยวไปไหนมาไหนอ่ะ


     "ทำไมอ่ะ ซันไม่ถูกกับของแบบนี้นี่" ฉันขมวดคิ้วยุ่ง พลางชี้นิ้วไปที่ย่านการค้า ซึ่งดูแล้วมีแต่ร้านมุ้งมิ้ง ยันร้านของกินน่ารักๆ ซึ่งซันไม่ถูกกับของแบบนี้สุดไปเลย


     เห็นพาเข้าร้านพวกนี้ทีไร ซันมักจะปล่อยรังสีอำมหิตฟาดฉันรัวๆอ่ะ...

     แล้วทำไมถึง...


          "รีบเข้า ก่อนที่จะถูกทิ้งกลางทาง.." เสียงซันพิโรธขึ้นมาทันทีจนฉันสะดุ้ง งื้อออออออออ ทำไมต้องบังคับบบบบบ


     ถึงจะชอบแต่ไม่ใช่ตอนนี้!! ต... แต่ก็ต้องยอมทำตามที่เขาบอกแล้วมั้ง


          "เข้าไปแล้วซันจะไม่โกรธใช่มะ" ฉันถามเขาอย่างกล้าๆกลัวๆ จนซันขมวดคิ้วยุ่งเลยทีเดียว


          "ไม่..." อื้อ.. ตอบชัดเจนแต่น้ำเสียงตรงข้ามอ่ะ!!


     ฉันยอมทำตามที่ซันบอกแม้จะไม่รู้เหตุผลที่เขาทำแบบนี้ แต่ไม่นานนักความคิดนั้นก็หายไปเมื่อเดินเข้าไปร้านแรกเป็นร้านตุ๊กตาหมีตัวใหญ่มากกกกก วางอยู่เรียงรายจนสามารถดึงดูดฉันให้เดินเข้าไปใกล้ๆ


     งื้ออออออออออ ทำไมน่ารักอย่างนี้...


     หลังจากนั้นฉันก็ลืมทุกอย่างหรือแม้กระทั่งซันที่เดินตามจนหมดสิ้น พอเข้าไปเที่ยวร้านแรกแล้วก็เข้าร้านอีกถัดไป ถัดไป และก็ถัดไปอีก


     ความอยากได้อยากซื้อมีเต็มหัวไปหมด งื้ออออ ไออยากได้มาก! มากๆๆๆ แต่ติดที่ว่าวันนี้พกเงินมาไม่พอ แต่วันหลังก็ได้... วันหลังไอจะกลับมาซื้อ!! รอก่อนนะน้องหมี!!


     ฉันเดินไปเรื่อยเปื่อย แล้วแอบสังเกตซันเป็นบางครั้ง เจ้าตัวผลุบๆโผล่ๆ แล้วพึ่งเห็นว่าเขาใส่แว่นตาปลอมตัวที่ดูยังไงก็ดูออกอีกแล้ว...


     โครก...


     งื้ออออออออออ เสียงท้องร้องของซันดังจนฉันได้ยิน เจ้าตัวยืนทำหน้าตายใส่อากาศซึ่งตรงข้ามกับท้องที่ประท้องเขา...


     อุ๊บ!! ฮ่าๆๆๆๆ ทำไมถึงอยากหัวเราะขึ้นมาอ่ะ!


          "กลับก่อนดีมั้ย ไว้จะทำอาหารให้กิน" ฉันลอบยิ้มน้อยๆ แอบกลั้นขำเอาไว้สุดชีวิต


          "อืม" ซันพยักหน้ารับอยากไว เรื่องกินนี่ตอบไวนักนะ...


     ฉันเดินออกมาจากร้านพร้อมๆกับซัน พลางนึกว่าจะทำกับข้าวอะไรให้ซันกินดี แวะซื้อของตอนนี้ได้ไหมนะ...


          "สนุกไหม..." เสียงเรียบๆของซันดังขึ้นจนฉันเงยหน้ามองร่างสูงที่เดินอยู่ข้างๆ ดวงตาสีเหลืองเข้มจ้องมองมาด้วยประกายบางอย่าง


     สนุก.. อย่างนั้นเหรอ?


     รึว่าซัน... พาฉันมาที่นี่เพื่อให้ฉันรู้สึกดีขึ้นน่ะ...


          "อื้อ สนุกสิ" ฉันพยักหน้าแล้วยิ้มกว้างให้ซัน พลางสบตากับซันอย่างมีความหมายบางอย่าง


     ฉันเดินไปยิ้มไปอย่างอารมณ์ดีโดยมีซันเดินอยู่ข้างๆ หัวใจพองโตและรู้สึกดีอย่างที่ไม่เคยเป็น ความจริงมันน่าจะเป็นอย่างนี้นานแล้วนะ เพียงแค่ฉันสับสนกับความรู้สึกเท่านั้นเอง


     การที่ชอบใครสักคน มันเป็นอย่างนี้นี่เอง


     แต่จะจัดการกับความรู้สึกนี้ยังไง ฉันยังไม่รู้เลย...


     แม้ฉันจะทรมานที่จะได้ห่างกับเขา ก็ไม่รู้ซันจะคิดยังไงกับเรื่องย้ายโรงเรียนนี้ แต่ตอนนี้ฉันขอรู้สึกดีแบบนี้ก่อนนะ


     ก่อนที่ทุกอย่างมันกำลังจะหายไปจากสายตาของฉัน...



     ......


     ไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้...


     ซันยืนมองไอที่ส่งสายตาประกายรัวๆให้ของที่เธอว่าน่ารัก แต่มันน่าขยาดในสายตาของเขา จึงได้แต่มองอยู่ห่างๆ


     แต่มันน่าหงุดหงิดแปลกๆที่ไอให้ความสนใจกับของพวกนั้น... มากกว่าเขา...


     หรือเขาจะอิจฉา... ไม่หรอก! คนอย่างเขาไม่เคยมีความรู้สึกอิจฉาอะไรใครเลยสักนิด แต่ทำไมถึงหงุดหงิดชอบกล


     เขาอาจจะหงุดหงิดเรื่องก่อนหน้านี้ก็เป็นได้ เรื่องที่ไอไม่ยอมบอกซันเรื่องที่จะย้ายโรงเรียน...


     คิดแล้วความกรุ่นโกรธในใจยิ่งเพิ่มมากขึ้น ความรู้สึกอยากฆ่าใครสักคนเริ่มครอบงำ เขาไม่พอใจที่ไอกล้าปิดบังเขาได้หลายวันแบบนี้ แต่เขาไม่กล้าทำอะไรรุนแรงกับเธอ กลัวว่าจะถูกตีตัวออกห่างแถมโดนงดข้าวกล่องอีก มันไม่คุ้มเลย...


     สิ่งที่เขาได้ตอนนี้ คือทำให้เธอหายเครียดเท่านั้น...


          "...." ซันก่ะจะเดินลากไอให้เปลี่ยนไปร้านอื่น แต่ก็ชะงักเมื่อรู้สึกถึงใครสักคนกำลังมองมา...


     ซันตวัดสายตาคมดุมองซอยมืดๆผ่านกระจกร้าน แล้วแสยะยิ้มเบาๆ


     หึ ไม่ได้มาคนเดียวซะด้วยสิ เป้าหมายคงจะเป็นเขา... ตามเคย เพราะเขาลืมใส่แว่นตามาเวลาออกไปไหนมาไหน...


     พอดีเลย เขากำลังรู้สึกหงุดหงิดอยู่พอดี ในเมื่อเอาลงกับยัยตัวเล็กไม่ได้ ก็คงต้องเอาคงกับไอ้พวกนี้


     คิดแบบนั้นแล้วร่างสูงก็เดินแว่บออกจากร้านอย่างรวดเร็วทั้งยิ้มมุมปากเล็กๆ โดยทิ้งไอไว้ที่ร้านโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัวเพราะมัวแต่สนใจแต่อย่างอื่น...


     ถือว่าเป็นความซวยของพวกมันแล้วกัน ที่ดันมาหาเรื่องซันผิดเวลา...





(to be continued)


Minetji : ขอบคุณทุกกำลังใจนะคะ คนเขียนที่ป่วยคราวที่แล้วหายจากไข้หวัดได้สองวันแล้วค้าาาา ดีใจมากกกกก แต่อดเล่นสงกรานต์ ฮ่าๆๆ วิ่งหลบน้ำกันเลยทีเดียว ^^ 

ตอนสั้นไปนิดนะคะ ขอยกยอดไปตอนหน้าค่ะ เดี๋ยวค้าง


ขอบคุณที่อ่านนะคะ


ขออภัยสำหรับคำผิดค่ะ






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

95 ความคิดเห็น

  1. #27 Koy_Jaja (@mornman) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 11:42

    ยังไงก็รออ่านอยู่นะ
    #27
    0