(ซ. set มัดใจ) มัดใจยัยซื่อบื้อ

ตอนที่ 27 : ห้ามไปไหน เด็ดขาด...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 445
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    13 เม.ย. 62




ตอนที่ 26

ห้ามไปไหน เด็ดขาด...




     ฉันนั่งอยู่ระเบียงข้างนอกอย่างเงียบๆ เหม่อมองท้องฟ้ายามค่ำคืนด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด...


     เคยไหม เวลาที่มีเรื่องน่าอึดอัดใจแล้วเราไม่สามารถระบายกับใครได้เลยตอนนี้...


     มันเลยนั่งอมทุกข์อยู่แบบนี้ไงล่ะ


     แล้วนี่ฉันจะทำยังไงดีเกี่ยวกับเรื่องที่จะลาออกโรงเรียนแบบนี้ พึ่งจะเรียนแค่ไม่กี่เดือนจะลาออกแล้ว...


     ฉันเคารพและเชื่อฟังคำสั่งพ่อมาตลอด ไม่ว่าพ่อจะทำอะไรสั่งอะไรฉันก็ทำตามท่านตลอดมา แต่ในวันนี้ที่พ่อขอกลับทำให้ฉันรู้สึกขัดใจ...


ตอนนี้พ่อหลับสนิทเลย วันนี้ท่านคงจะเพลียมากสินะ...


     Rrrrr...


     เสียงโทรศัพท์ฉันดังขึ้นจนละสายตามองพ่อ พอดูว่าใครโทรมาหัวใจฉันถึงกับพองโตจนน่าประหลาดใจ


     สายเรียกเข้า ซัน


     กดรับสายอย่างเร็วเลยสิ รออะไรล่ะ!


          "ซันนนนนนนน" ฉันร้องคร่ำครวญเรียกชื่อเขาด้วยความ... เอ๊ะ... ความอะไรอ่ะ...


          (เปิดประตู...) น้ำเสียงหงุดหงิดเบาๆนั่นอะไร!


     ว่าแต่ให้เปิดประตูทำไมอ่ะ...


          "หะ..."


          (อยู่หน้าห้อง เปิดประตู)


     อ๋อ.. อยู่หน้าห้องนี่เอง หะ!!! น..นี่ซันมาหาเหรอ!


     ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก!


     หัวใจฉันเต้นแรงความรู้สึกมันบ่งบอกว่าดีใจสุดๆ ทั้งๆที่มันไม่น่าจะมีอะไร...


     แค่ซันมาหาเท่านั้นเอง ทำไมต้องรู้สึกดีใจขนาดนี้ด้วย


     ฉันเดินดิ่งเพื่อเปิดประตูห้องก็พบร่างสูงยืนถือโทรศัพท์แนบหูอยู่นิ่งๆ สายตาสีเหลืองทองสบตาฉันนิดๆ ก่อนจะสำรวจมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า...


     แล้วทำไมฉันถึงรู้สึกอยากกอดเขาขึ้นมากันเนี้ย... ทำไมความคิดไอดูหื่นๆชอบกล...


     โอ้ย ไอจิบ้า!!


     ซันกดสายทิ้งเมื่อได้เจอฉัน ร่างสูงหันมองสบตาฉันด้วยประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออกอย่างเคย แต่มันทำให้ฉันรู้สึกใจเต้นแปลกๆ


          "จะมองอีกนานไหม..." ซันขมวดคิ้วยุ่ง ส่งเสียงดุใส่ฉันนิดๆ


     หะ!! นี่ตั้งแต่เมื่อกี้ฉันมองเขาอยู่ตลอดเลยเหรอ แถมไม่ทักเขาสักคำ! 

     งื้ออออออออ ไออยากมุดดินหนี!


          "ก็... วันนี้ไม่ได้เจอกันเลยนี่" ฉันบิดตัวเองนิดๆพลางกลบเกลื่อนความรู้สึกแปลกในใจที่หาคำตอบไม่ได้


          "ออกมาคุยข้างนอก..." ซันปรายตานิดๆก่อนจะเดินนำฉัน ให้ฉันเดินตามเขาไป


     ฉันเดินตามซันไปอย่างงงๆ ซันเดินลงลิฟต์มายังชั้นล่างสุดแล้วก็เดินออกมาข้างนอกซึ่งมีม้านั่งอยู่บริเวณนั้น มันเป็นโซนพักแถวๆหน้าโรงแรม ที่ที่ฉันมายืนรอซันก่อนหน้านี้แล้วโดนวิ่งไล่ตาม...


     งื้อออออ คิดแล้วยังรู้สึกหวาดเสียวอยู่เลยอ่ะ!


          "มานั่งนี่..." เสียงดุๆของซันทำให้ฉันที่คิเอะไรเพลินๆอยู่ถึงกับชะงักกึกแล้วหันมองเจ้าของเสียง... งื้อออออ ทำไมต้องทำหน้าดุร้ายยยยย T^T


     ซันที่หน้าดุนั่งอยู่ม้านั่งบริเวณนั้น พลางส่งสายตาประมาณว่าให้มานั่งข้างๆเขา ยืนเอ๋อตรงนั้นทำซากอะไร...


     ฉันหน้ามุ่ยใส่เขาอย่างนึ่งหมั่นไส้ก่อนจะเดินเต่าะแต่ะไปนั่งม้านั่งข้างๆเขาแต่โดยดี...


     และเดดแอร์...


     ฮือ... เขาต้องการอาร้ายยยยยย


     ก็ดีใจอยู่หรอกนะที่ได้เจอเขาตอนนี้อ่ะ แต่ที่เงียบหมายความว่าไง?


     ฉันก้มหน้างุดๆพลางคิดหนัก ไม่รู้จะพูดเรื่องอะไรดีเพราะรังสีแสนน่าอึดอัดของเขาแผ่กระจายทั่วบริเวณม้านั่ง จนคนที่นั่งข้างๆอย่างฉันขนลุกซู่ทั้งร่าง...


     น... นึกออกแล้ว ที่ฉันออกไปรอเขาก่อนหน้านี้ไง ก็คิดไว้แล้วว่าต้องโดนซันดุแน่ แต่ไม่คิดว่าจะขนาดนี้อ่ะ


          "ซัน.. คือฉัน...!!" อะเฮือกกกกก!! พอเงยหน้าเตรียมจะขอโทษขอโพย ฉันถึงกับพูดไม่ออกเมื่อเจ้าตัวจ้องฉันเขม็งรัวๆ สายตาที่ดุร้ายแบบนั้น... น่ากลัวอ่ะ!!


          "ว่า..." ถ้าจะส่งเสียงขนาดนี้ซันคำรามเลยเถอะ... ไม่ต้องกัดฟันเพื่อข่มเสียงก็ได้.. งื้ออออออออออ


          "ซันน่ากลัวอ่ะ!"


          "อืม..." เขาตอบน้ำเสียงราบเรียบแล้วพยักหน้ายอมรับดื้อๆ...


     พอรู้สึกว่าบรรยากาศดีขึ้นหายใจสะดวกได้นิดหน่อย แค่นี้ฉันก็โล่งอกละ


     ฉันเผลอมองหน้าซันอย่างเหม่อลอย ซันเองก็มองมาเหมือนกัน เขามองมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว รู้สึกว่ามีประกายบางอย่างที่สื่อมาผ่านสายตาซึ่งฉันไม่อาจละสายตาได้ แม้ในใจเต้นแรงแปลกๆ


     อยากมองเขาอย่างนี้ให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนที่จะจากเขาไป...

ไม่อยากไปไหนเลย...


     แปะ...


     พอรู้สึกตัวอีกที ฉันก็สัมผัสได้ถึงความชื้นที่ขอบตาและเริ่มไหลลงอาบแก้มของตัวเอง... นี่ฉันร้องไห้เหรอ? ซันเองก็ดูอึ้งๆไปเหมือนกันเขาเบิกตากว้างนิดๆ อาการเหวอๆเหมือนกับฉันในตอนนี้...


     ซันรีบปาดน้ำตาฉันออกอย่างไวก่อนที่ฉันจะไหวตัวแล้วรีบเช็ดเอง บางทีมือเขาก็ไวไปนะ.. ไม่สิ ซันน่ะ ไวตลอดกระทั่งเดินยันกินทุกอิริยาบถแหละ!


          "ร้องไห้ทำไม?.." เสียงดุไม่พอใจดังมาใกล้ๆ จนฉันรีบสังเกตดูซัน เขาขยับมาใกล้ฉันตั้งแต่เมื่อไหร่น่ะ...


     แถมแววตาขุ่นมัวที่มองมา และคิ้วขมวดยุ่งเลย มันทำให้ฉันรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก...


     เหมือนกับว่าเขาเป็นห่วงฉัน แคร์ฉันอะไรทำนองนี้...


          "ไม่อ่ะ... แค่นึกถึงความหลัง" ฉันส่ายหัวเบาๆ พลางกลบเกลื่อนความรู้สึกก่อนหน้านี้...


     เรื่องลาออกจากโรงเรียน... ฉันว่าฉันไม่ควรบอกกับซัน...


     อย่างน้อยฉันก็ไม่อยากให้เขามาลำบากใจอย่างวันนี้หรือครั้งที่ผ่านมาอีกแล้วล่ะ...


          "กลัวเหรอ"


          "อื้อ กลัวมากเลย" ฉันพยักหน้ายอมรับ ตอนนั้นฉันกลัวจริงๆนั่นแหละเรื่องที่ถูกไล่ตามนั่นอ่ะ รวมถึงเรื่องที่ตกเนินป่านั่นอีก...


     ซันไม่ตอบ เขามองหน้าฉันอยู่อย่างนั้น ก็ไม่รู้ว่าความรู้สึกกลัวที่มีตอนนี้มันออกมาจากท่าทางสายตาฉันรึเปล่า ก่อนที่ร่างสูงจะโถมตัวเข้ามาจนฉันตั้งตัวไม่ทัน


     ฟึบ...


     ซันเข้ามากอดฉันแน่นจนฉันตกใจสุดขีด ฉันนิ่งอึ้งไร้ความขัดขืน แต่ความรู้สึกบางอย่างมันพุ่งสูงขึ้นมาแทน...


     ความรู้สึกที่อบอุ่นและปลอดภัย...


     เหมือนกับตอนนั้นไม่มีผิด... ซันพยายามไม่ให้ฉันกลัวมากกว่านี้...


          "ขอบคุณนะ..." ฉันหลับตาลงพลางซุกอ้อมอกของซัน มือทั้งสองข้างจิกเสื้อเขาแน่น ความรู้สึกกลัวที่มีอยู่ทั้งหมดเริ่มระบายออกผ่านน้ำตา...


     วันนี้เป็นวันที่เหตุการณ์น่ากลัวที่สุด...


     แต่เหนือสิ่งอื่นใด... ฉันกลัวที่จะไม่มีซันอยู่ข้างๆ อีกแล้ว...



     ......


     หลายวันต่อมา...


     เหม่อ...


     ฉันเหม่อลอยแบบนี้ตั้งแต่กลับมาจากเที่ยวทริปนรก(ตั้งใหม่ไฉไลกว่าเดิม...)แล้วล่ะ...


     และจนถึงทุกวันนี้ฉันไม่กล้าปริปากบอกใครเรื่องที่ฉันจะลาออกจากโรงเรียนย้ายกลับไปบ้าน ไม่ว่าจะฝนหรือปลา...


     แม้กระทั่งกับซันก็ด้วย...


     ส่วนพ่อ.. หลังจากจบทริปนรกพ่อก็ยื่นใบลาออกและตอนนี้ท่านก็เอื่อยเฉื่อยเรื่อยเปื่อยอยู่บ้าน


     ส่วนรุ่นพี่ก้อง ฉันก็ไม่เห็นเขาอีกเลยแม้กระทั่งที่โรงเรียน แต่มันไม่น่าสนใจเท่ากับเรื่องของฉันในตอนนี้แล้ว


     อีกสามวันพ่อจะมาทำเรื่องย้ายโรงเรียนให้ฉันแล้ว...


     เฮ้ออออ ฉันไม่อยากย้ายโรงเรียนเลย... ทำไงดีนะ...


          "ไอ ไม่วิ่ง??" เสียงฝนสะกิดให้ฉันตื่นจากภวังค์ความคิดและความเหม่อ


     จริงสินะ ตอนนี้เราเรียนพละอยู่นี่ วันนี้เป็นวิ่งน่ะนะ ไม่มีอะไรมากหรอกแค่วิ่งจับเวลาสามรอบสนาม


          "อื้อ... จะไปเดี๋ยวนี้แหละ" ฉันลุกจากพื้นหญ้าแล้วเดินเต่าะแต่ะเพื่อรายงานตัวกับครูที่มาคุมวิ่งวันนี้



     คงเป็นเพราะผลจากการซ้อมวิ่งที่บ้านซัน ฉันจึงวิ่งเร็วมากขึ้นจนทันเพื่อนๆในห้องได้ แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่มากหรอก ถ้าไม่ติดที่เรื่องที่กำลังคิดอยู่ตอนนี้...


     จะเรื่องอะไรล่ะ อย่างไอจะคิดเรื่องอะไรอีกอ่ะ...


     หลังจากวิ่งเสร็จฉันก็เดินเต่าะแต่ะไปหาฝนกับปลาที่นั่งขอบสนามใต้ร่มไม้รออยู่แล้ว


          "หน้าบูดมาเชียว..." ปลาขมวดคิ้วยุ่ง


          "นั่นสิไอ บูดแบบนี้มาหลายวันละ" ฝนส่งสายตาข่มขู่พลางขุดคุ้ยความจริงจากฉัน...


     หลายวันนี้ฝนกับปลาเอาแต่รุมถามว่าฉันเป็นอะไร เพราะดูจากใบหน้าฉันที่บูดสุดๆไปเลย แต่ฉันยังไม่อยากบอกตอนนี้น่ะ ไม่พร้อมบอกเลยจริงๆ


          "ไม่อ่ะ แค่เหนื่อยๆ" ฉันส่ายหัวพลางปฏิเสธด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ซึ่งตรงข้ามกับใบหน้าที่เศร้าหมอง


          "มีอะไรก็บอกฉันได้นะไอ" ฝนยิ้มบางๆ เธอลูบหัวฉันเบาๆ


     แม้ฉันจะไม่ยอมเปิดปากพูด แต่ทั้งฝนและปลาก็ไม่ได้ขุดอะไรต่อ พวกเขาคงรอให้ฉันพร้อมที่จะเล่าจริงๆ


     แต่ถ้าจะให้พูดคงมีคนเดียวที่พยายามขุดคุ้ยฉันด้วยสายตาอำมหิตสุดๆ...


     ปี๊ด!


     เสียงนกหวีดดังจนทำให้ฉันหันไปมอง ดูเหมือนว่าพวกเพื่อนในห้องที่เหลือจะวิ่งกันแล้ว และหนึ่งในนั้น...


     นั่นไงล่ะ... คนที่พยายามคาดคั้นคำตอบฉันจากสายตา ซึ่งเจ้าตัวกำลังวิ่งติดจรวดอยู่ลู่วิ่งกลางสนาม ดูฟอร์มเขาสวยมาก วิ่งทั้งหน้าเฉยเมย เหงื่อผุดพรายไหลตามใบหน้า ออร่าตอนวิ่งดูดีเหลือเกิน...


     ซันวิ่งเร็วมากจนทิ้งระยะห่างจากเพื่อนที่เหลือได้ไกลลิบ หรือไม่ก็เพื่อนๆในห้องไม่กล้าวิ่งเข้าใกล้เขานั่นแหละ...


     ฉันเหม่อมองซันโดยไม่รู้ตัว จนเจ้าตัวที่วิ่งเสร็จตวัดสายตาดุๆใส่ฉันเขม็งเลย...


     งื้อออออ กลัวอ่า... T^T


     ฉันรีบหันหน้าหนีทันที ใครจะไปมองต่อกันเล่า ส่งสายตาดุร้ายขนาดนั้น...


     ยิ่งช่วงหลังๆมานี้... ฉันยิ่งรู้สึกใจเต้นแรงแปลกๆอยู่อ่ะ!


     เพราะคิดมากเรื่องที่จะย้ายโรงเรียน เลยไม่ทันได้ปรึกษาหมอเรื่องนี้อ่ะ!!


     โอ้ยยยยย ไอจะบ้า!!


          "หมดคาบแล้วฉันขอไปห้องพยาบาลนะ" ฉันหันไปบอกฝนกับปลาที่นั่งอยู่ข้างๆ ทั้งคู่หันมองฉันอย่างไวและพร้อมใจกันกวาดมองตั้งแต่หัวจรดเท้า


          "นี่เธอเป็นอะไร เจ็บแผลเก่าเหรอ!" ฝนนี่หน้าแตกตื่นยิ่งกว่าใคร


          "รึว่าไม่สบาย ทำไมไม่บอกอาจารย์" ปลาเขม่นตาดุใส่ฉันนิดๆ


          "ไม่ๆๆ จะขอยาพาราอ่ะ ปวดหัวนิดหน่อย" ฉันพูดแก้เก้อไปงั้นแหละ


          "งั้นไปเดี๋ยวนี้เลย เดี๋ยวพวกเราไปส่งนะ"


          "ไม่ต้องหรอก จากที่นี่ไปห้องพยาบาลมันไม่ไกลมากหรอกน่า..."


          "ก็ได้ๆ รีบๆล่ะ เดี๋ยวฉันจะบอกครูให้แล้วกัน"


          "อื้อ ขอบคุณมากน้า..." ฉันโบกมือลาฝนกับปลาน้อยๆ และวิ่งปรี่ตรงไปที่ห้องพยาบาลทันที หวังว่าอาจารย์จะอยู่ในห้องนะ



     ......


     พอไอวิ่งออกจากสนามไป ปลาก็ลุกเดินไปหาอาจารย์ที่สอนในคาบนี้ว่าเพื่อนของเธอไปขอยาที่ห้องพยาบาล


     หลายวันนี้ทั้งฝนและปลาสังเกตได้เลย ว่าไอมีเรื่องหนักใจอะไรบางอย่าง แต่เธอไม่ยอมปริปากพูดมันออกมา...


     แม้แต่กระทั่งกับปีศาจเองก็ด้วย...


     ปีศาจดูหงุดหงิดเท่าตัวเลย แต่ก็ไม่ได้คาดคั้นไอเช่นกัน เขาเองก็ยังอดทนรอ...


     รอมากเลยล่ะ ส่งสายตาคาดโทษใส่ไอตลอดเวลาขนาดนั้นน่ะ..


     แต่น่าแปลกไปนิด ไอชอบหลบหน้าปีศาจตลอดเวลา มันไม่ใช่เพราะสิ่งที่เธอปิดบัง แต่เป็นความรู้สึกบางอย่างที่ฝนรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ค่อยดีเท่าไหร่...


     ฝนเองก็ไม่ได้ส่งคนไปสืบเรื่องของไอ เธอให้เกียร์ติเพื่อนตัวเอง ไว้รอให้เจ้าตัวเล่าจะดีกว่า... แต่เป็นเธอซะเองที่เริ่มจะทนไม่ไหว เธอทนเห็นสีหน้าเป็นทุกข์ของเพื่อนไม่ได้แล้ว


     ว่าแล้วฝนเหลียวซ้ายมองขวาหาปีศาจ ถ้ามันอยู่นี่ทางจะได้สะดวกหน่อยจะได้คำตอบจากไอทั้งสองอย่าง แต่...


     ปีศาจหายไป...


     เห้ยยยยย รึว่ามันตามไอไปอ่ะ!!



     ......


     ฉันเดินออกจากห้องด้วยท่าทางเหม่อๆ ความรู้สึกมันเลื่อนลอยไปไหนต่อไหนแล้วก็ไม่รู้...


     ก่อนหน้านี้ฉันไปปรึกษากับอาจารย์ห้องพยาบาลเกี่ยวกับอาการที่ฉันเป็นอยู่ตอนนี้...


     ซึ่งคำตอบของมันทำเอาฉันหลุดลอยไปไกลลิบ...


     ฉันเข้าใจผิดว่ามันเป็นโรคหัวใจอะไรแบบนี้ แต่ความจริงมันไม่ใช่... มันเป็นอาการของ...


     หมับ!!


          "!!" ฉันสะดุ้งสุดขีด เมื่อเดินอยู่ดีก็ถูกคว้าข้อมืออย่างเร็วแต่ไม่เจ็บ แรงดึงจากคนข้างหลังทำให้ฉันเซไปจนหันไปประจันหน้ากับเจ้าของ...


     เอ่อ... ซัน... จำเป็นต้องขนาดนี้มั้ย...


     ทำไมต้องส่งสายตาดุๆใส่ฉันตลอดดดดดดดด...


          "มีเรื่องจะคุย" ซันเอ่ยเสียงเรียบ ไม่รอให้ฉันตอบ ก็ลากฉันเดินดิ่งๆไปอีกทางที่ไม่ใช่สนามที่เรียนพละเมื่อกี้...


     เห้ยยยยยย เขาจะพาไปไหนอ่ะ ที่บอกว่ามีเรื่องจะคุยเนี้ย! อยากบอกนะว่า...


     ปัง!


     ซันลากฉันเข้าห้องเรียนห้องหนึ่งซึ่งเป็นห้องที่ไม่ได้ใช้ เขาปล่อยมือฉันแต่โดยดี และเขากักร่างตัวเองเอาไว้กับประตูเพื่อขวางไม่ให้ฉันออกไป...


     แถมสายตาคาดคั้นเอาคำตอบแบบนั้น ฉันรู้เลยว่าชะตาชีวิตตัวเองจะเป็นยังไงหากฉันไม่ยอมบอกเขาตอนนี้...


     งื้ออออออออออ ไอกลัวอ่า...


          "พูดมันออกมา..." อื้อหือ... เสียงคำรามเรียบๆ แต่สั่นคลอนในใจของคนฟังนั่นช่างน่ากลัวจริงๆ ทำเอาขนลุกซู่ทั้งตัวเลยอ่ะ ฮือ...


     ช่วยไอด้วย... แง...


          "พ..พูดอะไร" ฉันยืนนิ่งกับรังสีกดดันของซัน จนทำให้ไม่กล้าขยับตัวไปไหนเลย ถึงขยับได้นึกเหรอว่าจะหนีเขาพ้นอ่ะ ไม่พ้นแน่นอน ฮื่อ...


          "พูด..." ซันไม่สนคำเฉไฉของฉันสักนิด เขากดน้ำเสียงต่ำลงกว่าเดิมอีก แต่ร่างสูงก็ไม่แม้แต่ขยับตัวเข้ามาใกล้ฉันสักนิด


          "ก็..."


          "จะพูด หรือจะตาย" สิ้นเสียงคำขู่ ฉันถึงกับขนลุกซู่ไปทั้งตัวเลย...


     กรี๊ดดดดดดดดดดดดด นี่ซันจะฆ่าฉันจริงอ่ะ!!


          "ซันจะฆ่าฉันจริงอ่ะ T^T" ฉันเริ่มกลัวกับคำพูดของซัน จนเขาชะงักนิดๆ ก่อนจะลดความโมโหตัวเองลง


          "ก็พูดมาจะยากอะไร" น้ำเสียงดูอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัดเลย ค่อยโล่งใจหน่อย... ฮู่ววววว...


          "ฉันพูดไม่ได้" ฉันส่ายหัวพั่บๆเพื่อปฏิเสธสิ่งที่อยู่ในใจ


          "ทำไมจะไม่ได้..."


          "ก็ฉันไม่อยากให้ใครต้องลำบากใจ..!!!" ฉันรีบปิดปากตัวเองทันทีที่เผลอพูดมันออกมาเกือบหมด พอเหลือบตามองซันตอนนี้เขาแสยะยิ้มทันที...


     นี่เขากำลังหลอกให้ฉันพูดเหรออ่ะ! ทำไมใจร้ายยยยยยยยยยยยย


          "เหอะ.. ลำบากใจ เรื่องอะไร"


     ถึงตอนนี้ฉันคงปิดอะไรไม่ได้แล้วมั้ง เฉลยผลของมันซะขนาดนี้แล้วอ่ะ...


     ถ้าพูดแล้ว.. ซันจะคิดยังไง...


          "คือฉัน..."


          "...."


          "ฉันจะ..ย้ายโรงเรียนแล้วน่ะ..."


          "!!" ซันเบิกตากว้างกับคำตอบของฉัน ก็ไม่รู้ว่าคนตรงหน้ารู้สึกแบบไหนแต่ฉันทนมองซันต่อไม่ได้จริงๆ


          "พ่อลาออกจากที่ทำงานน่ะ ฉันเองก็ต้องย้ายตามท่านไปด้วย..." ฉันฝืนกล้ำกลืนฝืนเล่า ทั้งๆที่ความรู้สึกตัวเองกำลังเศร้า ยิ่งพูดก็ยิ่งเจ็บปวดในใจ


          "ไม่..."


          "...." ฉันหันมองซันที่เขาเอื้อนเอ่ยประโยคหนึ่งด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง ร่างสูงเดินตรงปรี่เข้ามาพลางจับไหล่ฉันทั้งสองข้าง... ความรู้สึกของซันส่งผ่านสายตาที่มองได้เป็นอย่างดีจนแทบจะร้องไห้...


          "ห้ามไปไหน..."


          "...."


          "เด็ดขาด..."


          "อื้อ..." ฉันพยักหน้าพร้อมๆกับน้ำตาที่เริ่มไหลอาบแก้ม รู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูกที่ได้พูดให้ซันฟัง ความรู้สึกอึดอัดในใจตลอดหลายวันมานี้หายเป็นปลิดทิ้ง


     ซันดึงฉันเข้าไปกอดแน่น ปล่อยให้ฉันร้องไห้โฮจนน้ำตาเปียกเสื้อนักเรียนเขา...


     ความรู้สึกกอดตอนนั้นเหมือนตอนนี้ไม่มีผิด... แม้ฉันไม่อยากให้เขาเห็นฉันร้องไห้ แต่เขาก็เป็นคนเดียวที่ฉันอยากระบายความรู้สึกด้วย...


     สิ่งที่คุยกับอาจารย์ห้องพยาบาลกลับผุดขึ้นมาในช่วงวินาทีนั้น...


          'มันเป็นอาการของคนมีความรัก ก็หมายความว่าหนูชอบคนคนนั้นแล้วไงล่ะ'




(to be continued)



Minetji : อัพช้าไปหน่อย ขอโทษนะคะ คนแต่งเป็นไข้หวัดหลายวันแล้วค่ะ อดเล่นสงกรานต์ไปเลยค่ะ เง้ออออออ T^T


ขอบคุณที่อ่านนะคะ

ขออภัยสำหรับคำผิดค่ะ






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

95 ความคิดเห็น

  1. #26 intira0625058322 (@intira0625058322) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 19:54
    ไรท์จ๋าาาา 19แล้ววว หลายวันแล้วเมื่อไหร่จาอัพพพ
    #26
    1
    • #26-1 minetji2 (@Minetji) (จากตอนที่ 27)
      19 เมษายน 2562 / 21:29
      วันนี้ค่ะ รอนิดหนึ่งนะคะ
      #26-1
  2. #25 fonthanya (@fonthanya) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 13:38
    น้ำตาไหลเลยอ่ะ
    #25
    0
  3. #24 Koy_Jaja (@mornman) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 11:05
    อย่าย้ายเลยนะ อยากให้อยู่กับซัน
    #24
    0