(ซ. set มัดใจ) มัดใจยัยซื่อบื้อ

ตอนที่ 26 : ลาออกแบบนี้ก็เท่ากับว่า...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 445
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    5 เม.ย. 62



ตอนที่ 25

ลาออกแบบนี้ก็เท่ากับว่า...




     แอ๊ด


     เสียงประตูห้องถูกเปิดออก ทั้งฉันกับฝนต่างพร้อมใจกันหันไปมองผู้ที่เดินเข้าห้องมาสภาพไร้วิญญาณ คือพ่อนั่นเอง...


     พ่อเดินกลับเข้าห้องมาด้วยสีหน้ารู้สึกผิดอย่างที่ฉันคาดไว้ แต่ดวงตาท่านตอนนี้ดูเหม่อๆ หาสนใจว่าลูกสาวตัวเองฟื้นแล้ว...


          "พ่อคะ" ฉันเรียกพ่อเพื่อให้ได้สติจากการเหม่อลอย พ่อรีบหันมองหน้าฉันให้ขวับเมื่อได้สติ ก่อนจะถลาเข้ามาโผกอดฉันอย่างรวดเร็ว...


          "ไออออออออ T^T" พ่อร้องครวญครางร่ำไห้น่าสงสารจับใจ ท่านกอดฉันแน่นแม้จะเจ็บแผลแต่อาการตัวสั่นระริกของคนตรงหน้าทำให้ฉันยอมให้พ่อกอดฉันต่อไปโดยไม่ขัดขืน


     ฝนยิ้มให้ฉันน้อยๆก่อนที่เธอจะเดินออกจากห้องอย่างเงียบๆเพื่อให้เราคุยกันตามลำพัง


          "ไอ พ่อขอโทษ ไอ้เวรตะไลนั่นพ่อจะไม่ยกโทษให้มันเด็ดขาด" พ่อผละกอดแล้วส่งเสียงแข็งกร้าวเมื่อสายตาท่านกวาดมองเห็นบาดแผลเต็มตัวของฉัน


     ว่าแต่คำว่าไอ้เวรตะไล... หมายถึงรุ่นพี่ก้องใช่มั้ย...


     เปลี่ยนไวมากอ่ะ จากคุณก้อง เป็นไอ้เวรตะไล...


          "พ่อห้ามโทษตัวเองนะ รู้มั้ย" ฉันยิ้มให้พ่อเพื่อบ่งบอกว่าฉันไม่เป็นไรแล้ว

 

          "แต่..."


          "หนูรู้ว่าพ่อคิดยังไงกับเรื่องวันนี้ แต่หนูขอได้มั้ย..."


          "...."


          "พ่อห้ามโทษตัวเอง เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของพ่อสักหน่อย"


     พ่อมองฉันอยู่นานในที่สุดท่านก็ถอนหายใจเบาๆ


          "ก็ได้ลูก" แม้จะเห็นสายตาที่ลำบากใจของพ่อ แต่ฉันเชื่อว่ามันคงต้องใช้เวลาแหละนะ


          "ค่ะพ่อ"


          "ไหนดูซิ แผลเต็มตัวไปหมดเหมือนไปสู้กับฝูงแมว เล่าให้พ่อฟังได้ไหมลูกว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้าง..."


          "ได้ค่ะพ่อ แต่พ่ออย่าตกใจนะคะ" ฉันเหล่ตาใส่พ่อนิดๆระแวงว่าที่เล่าไปมันจะทำร้ายจิตใจพ่อรึเปล่า...


          "ไม่หรอก ลูกปลอดภัยกลับมาแล้วไง" พ่อยิ้มนิดๆพลางลูบหัวฉันเบาๆ


          "คืออย่างนี้ค่ะ..." ฉันเปิดปากเล่าเรื่องของวันนี้ให้พ่อฟัง กระทั่งเจอกับรุ่นพี่ก้องครั้งแรกจนจบ พ่อเบิกตากว้างนิดๆ สีหน้าท่านเป็นกังวลมากเมื่อรู้ว่าฉันกับรุ่นพี่ก้องอยู่โรงเรียนเดียวกัน


     แววตาพ่อเหมือนกำลังกรุ่นคิดอะไรบางอย่าง แล้วมันทำให้ฉันรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่



     ......


     หลังจากที่ฝนเดินออกมาจากห้องของไอ เธอก็ขึ้นลิฟต์ขึ้นไปชั้นบนสุดแล้วเดินตรงไปที่ห้องห้องหนึ่ง ซึ่งตอนนี้เจ้าของห้องได้เชคเอ้าท์ออกเรียบร้อยแล้ว


     ฝนเปิดประตูห้องโดยใช้คีย์การ์ดที่เธอไปขอมา พบว่าห้องสะอาดเรียบร้อยไร้ร่องรอยว่ามีคนใช้งานก่อนหน้านี้ หรือแม้กระทั่งของพัง


     หึ เร็วกันจริงนะ


     ความจริงเธอแค่มาดูสภาพของตัวการที่ทำกับเพื่อนเธอเท่านั้นว่าจะปางตายขนาดไหน แต่เธอลืมไปนิดหน่อยว่าเขามีอำนาจมากพอจะจัดการแค่เรื่องจิ้บจ้อยแค่นี้ได้ และหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย


     ตอนที่ปีศาจบุกเข้าไปในห้องนี้ เธอไม่ได้อยู่ดูเพราะมัวเป็นห่วงไอถึงได้แยกตัวออกมา...


          "มาทำอะไรที่นี่ ยัยเตี้ย"


          "หมอนั่นหายไปไหน" ฝนไม่สะทกสะท้านเสียงบุคคลที่อยู่ข้างหลัง เพราะรู้อยู่แล้วว่าเป็นใคร น้ำเสียงยียวนน่าตบนี่มีแค่คนเดียว


          "เผ่นแล้วมั้ง แต่มันคงไม่จบแค่นี้หรอก" พาวยักไหล่ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้


          "แล้วปีศาจทำอะไรมันบ้าง" ฝนหันไปถามพาวแววตาไม่พอใจสุด


          "ก็ต้มยำทำแกงตามปกติของมันนั่นแหละ" พาวเหลือบตามองบนนิดๆ เหมือนอยากจะกลบเกลื่อนอะไรสักอย่าง


     แม้ฝนจะมองมันออก แต่ก็รู้ว่าตัวการในวันนี้คงจะเละเทะน่าดู...


          "กลับเข้าไปนอนได้แล้วไป" พาวเท้าเอวใส่ฝนนิดๆ ใบหน้ายียวนนั่นน่าหมั่นไส้นัก


     เดี๋ยวนี้กล้าสั่งนะ เขาเป็นเบ๊เธอไม่ใช่เหรอ...


          "ก็ได้ค่ะ เห็นแก่วันนี้ที่รุ่นพี่ใจกล้าหน้าด้านเสนอตัวเข้าไปช่วยเพื่อนของฉัน" ฝนยิ้มมุมปากพลางประชดพาวแล้วเดินหน้าเชิดออกจากห้องทันที


          "ชิ ยัยเตี้ยนี่ จะขอบคุณก็บอกมาสิวะ" พาวเหวใส่ฝนจากข้างหลัง ร่างเล็กเดินสะบัดโดยไม่สนใจคำพูดของพาวเลยสักนิด


     พาวถอนหายใจเบาๆ นึกเหนื่อยใจกับฝนเข้าไปทุกวัน นอกจากเขาจะยอมให้ตัวเองเป็นเบ๊ของเธอจนถึงทุกวันนี้ เขารู้ว่าเธอได้ใกล้ชิดเธอก็อาจจะได้ใกล้ชิดไอมากกว่าที่ทำงานอีกนิด


     และมันก็เกิดขึ้นจริงๆ แม้เหตุการณ์จะอุตลุดนิดหน่อย...


     ตอนที่เขานั่งเช็คเอกสารบริษัทให้เธออยู่นั้น อยู่ๆไอ้ปีศาจก็โทรเข้ามาหาฝน ตาเขาดีจนรู้ว่าเป็นมัน ก็พึ่งรู้ว่าสองคนนี้คบค้าสมาคมถึงขั้นโทรคุยแบบนี้ แต่การที่มันโทรมาก่อนคงไม่ใช่เรื่องดี...


     และตามคาด ฝนมาโวยวายใส่พาวเรื่องก้อง บุคคลที่มีอำนาจเข้าขั้นอันตรายที่เรียนอยู่ข้างห้อง แม้จะพอรู้ว่าไอ่ก้องมันเล็งปีศาจไว้อยู่ แต่มันเกี่ยวอะไรกับการที่มันโทรมาหาฝน


     ปกติมันจัดการเองได้สบายอยู่แล้ว...


     ฝนตัดสินใจพ่นบอกว่าไอ่ก้องมันเล็งไอไว้อยู่ และวันนี้ทั้งสองเผชิญหน้ากันอยู่ที่ต่างจังหวัด...


     ชิบหาย! พาวรู้แผนก้องในบันดลว่ามันพยายามกันไอออกจากปีศาจ แม้ว่าเรื่องมันจะเป็นยังไงและทำแบบไหนแต่ไม่ดีแล้ว!


     ปีศาจเข้ามาที่บ้านฝนไวมาก ไวจนไม่สนสีหน้าอ้ำอึ้งที่เจอกันในรอบที่สามของพาว เพราะอารมณ์ของมันในตอนนี้เหมือนอยากจะฆ่าใครสักคน พาวดันตาดีขึ้นไปอีก! เมื่อเห็นปืนที่มันพกติดตัวมาด้วย...


     เวรแล้ว! นี่มันจะเอามาฆ่าไอ้ก้องใช่มั้ย...


     พาวเออออตามไปกับทั้งสองคนด้วย เดินทางโดยใช้เครื่องบินส่วนตัวที่ฝนจัดการ ฝนเตรียมการ์ดมาด้วยสักห้าหกคน แถมบรรยากาศโคตรอึดอัดที่สุด!


     พอถึงที่หมายที่พาวตามสืบดูก่อนหน้านี้(ดันทำตัวมีประโยชน์แฮะ) พอถึงโรงแรมซึ่งเป็นที่หมาย อยู่ๆปีศาจหันมองอะไรสักอย่างก่อนจะกระโดดลงจากรถที่มารับแล้ววิ่งเข้าไปในป่า แต่ด้วยความคิดของพาวว่ามันต้องรู้อะไรสักอย่างแน่ๆ พาวจึงวิ่งตามปีศาจไป


     แม้ทางจะมืด แต่พาวก็ยังตามปีศาจทัน จนได้ยินเสียงผู้ชายสองคนดังเข้ามาใกล้ๆ


     ปีศาจหูไวตาไวกว่าที่พาวคิด เชี่ย... มันคว้าปืนขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่วะ!


          "ไอ้บ้านี่ อย่ายิงคนนะเว้ย" พาวกระซิบกระซาบพลางเตือนปีศาจอยู่ห่างๆ แต่เท้าตัวเองดันไปเหยียบใส่พุ่มหญ้าเล็กๆเสียก่อน...


     แซ่ก...


     อ้าวเวรละตู... สองคนนั่นดันรู้ตัวอีกว่ามีคนอยู่แถวนี้...


          "เสือก..." ปีศาจตวัดมองพาวด้วยหางตาจนพาวขนลุกซู่... นี่มันโกรธสุดๆไปเลย...


     กว่าจะเกลี้ยกล่อมมันได้ ใช้เวลาไปหลายนาที เห็นสภาพไอน่าสงสารมาก รู้งี้น่าจะยิงทิ้งเลยดีกว่า...


     ปีศาจอุ้มไอออกจากป่า แล้วส่งตัวให้ฝนเพื่อที่มันจะเข้าไปจัดการตัวการเรื่องครั้งนี้


          "ห้องมันอยู่ชั้นบนสุด บุกเลย..." ฝนบอกด้วยน้ำเสียงนิ่งๆที่ตรงข้ามกับแววตาซึ่งโกรธจัด ก่อนจะช่วยการ์ดผู้หญิงที่เธอพกมาแบกไอขึ้นกลับไปรักษาตัว


     พาวเดินตามปีศาจไปยังจุดมุ่งหมาย เจ้าตัวมองคนด้านหน้าที่เดินแผ่รังสีสังหารจนน่าอึดอัดทำให้เขาเว้นระยะห่าง


     พอถึงที่หมายคิดว่าจะปีศาจมันจะล้มง่ายๆน่ะ...


     ไอ่ก้องมันฉลาดที่มันเตรียมการ์ดนับสิบไว้หน้าห้อง ไม่รู้ในห้องยังมีอีกเท่าไหร่แต่มันพลาดไปก้าวหนึ่งที่ปีศาจมันเร็วกว่า มันจัดการการ์ดหน้าห้องซะอ่วม คิดแล้วยังสยองไม่หาย


     พาวจำเป็นต้องลงมือช่วยปีศาจ เพราะถึงมันจะเก่งยังไงพวกการ์ดก็มีอาวุธติดตัวกันทุกคนซึ่งมันไม่ง่ายเลยที่จะจัดการพวกมันทีละคน แต่ถึงอย่างนั้นปีศาจก็ไม่ยอมใช้อาวุธที่มี


     โครม!!


     พาวสะดุ้งสุดตัวเมื่อเห็นปีศาจกระทืบประตูที่ปิดตายอยู่ให้เปิดออกแค่ครั้งเดียว โว้ยยยยย แรงดีชิบหายเลยว่ะ...


     หลังจากนั้นไม่ต้องบอกเลยว่าสภาพไอ่ก้องมันเป็นยังไง...


          "มึงคิดเหรอว่ากูจะยอมจบแบบนี้!" ก้องประกาศเสียงกร้าวหลังจากที่มันโดนปีศาจกระทืบมันจนสาหัส ยังจะมีแรงขยับปากได้อีก


          "มึงรนหาที่ตายเอง..." ปีศาจที่ยืนอยู่เหนือร่างไอ่ก้องตอนนี้นับว่าน่ากลัวกว่าที่ผ่าน


          "ก่ะอีแค่ผู้หญิงคนเดียว นี่มึงจะหลงมันจริงๆสินะ" ก้องยิ้มเยาะ เลือดที่กบปากอยู่ไหลออกมาทีละหยด


     พาวเบิกตากว้างเมื่อก้องได้พูดในสิ่งที่มันอยากรู้คำตอบของมันสักที พาวหันไปมองปีศาจที่เงียบกริบโดยไม่คิดจะต่อปากกับมันสักคำ...


     ภาพความทรงจำทั้งหมดที่พาวเคยเห็นไออยู่กับปีศาจตลอดเวลากระทั่งวันนี้ผุดขึ้นมาในหัวพาวรัวๆ จนเริ่มปะติดปะต่อได้ว่าปีศาจเองก็คิดยังไงกับไอเช่นกัน...


     นี่กูโง่ถึงขนาดลืมสังเกตเรื่องนี้เลยเหรอวะ!!


     ผัวะ!!


     พาวตื่นจากภวังค์ความคิดตัวเองแล้วหันมองเหตุการณ์ที่ก้องถูกปีศาจเตะปากอีกครั้ง ก้องล้มไปตามแรงเตะ จังหวะที่มันยันตัวเองลุกขึ้นจากพื้นปีศาจก็ควักปืนที่เก็บไว้มานานจนพาวลืมออกมาจ่อหัวก้องเตรียมที่จะลั่นไกเต็มที่...

เห้ยยยยย ไอ้บ้านี่!!


          "มึงหยุดเลยไอ้ปีศาจ" พาวรีบเดินเข้ามาห้ามหาสนใจรังสีที่น่าอึดอัดของปีศาจไม่


          "มึงอย่าเสือก ถ้าไม่อยากตายด้วยอีกคน..." ปีศาจตวัดสายตาดุร้ายมองพาวจนสะดุ้งสุดขีด


          "แต่ถ้ามึงยิงมึงจะรับผลที่ตามมาได้รึไง คิดดีๆสิวะ!"


          "...." คำพูดของพาวดูเหมือนจะมีผลต่อปีศาจไม่น้อย ปีศาจมองพาวนิ่งงันด้วยสายตาดุร้ายอย่างนั้นอยู่นาน ก่อนจะตวัดมองก้องที่แอบลอบยิ้มน้อยๆ


          "ยิ้มหาป้ามึงเหรอไอ่ก้อง มึงก็อีกคน!" พาวแอบเห็นรอยยิ้มที่น่ารังเกียจของก้องแล้วอยากจะกระโดดเตะปากมันซ้ำอีกสักที เขาเองก็อยากลงมือเต็มแก่ แต่เพราะกลัวอำนาจของมัน...


     ถ้ามันรอดไปวันนี้ วันข้างหน้ามันจะก่อเรื่องอะไรอีก...


          "ไม่ยักรู้ว่ามึงญาติดีกับปีศาจแล้ว..." ยังจะหาเรื่องพูดอีกนะไอ้สลัดก้อง


          "มึงหุบปากได้แล้วไป...!!"


     ผัวะ!!


     พาวพูดยังไม่ทันจบ คนที่นั่งฟังก็ถูกปีศาจใช้ปืนในมือฟาดเข้าที่หัวอย่างรุนแรง ผลของมันทำให้ก้องล้มสลบกับพื้นนิ่ง...


     เห้ยยยย หวังว่าคงไม่หัวแตกตายนะเว้ยยยยย


          "มึงทำอะไรเนี้ย" พาวเผลอร้องเสียงหลงมองคนทำอย่างไม่เชื่อสายตา...


          "ให้มันเงียบ" ปีศาจหันมาตอบเสียงนิ่ง แววตามันตอนนี้ดูเย็นลงอย่างเห็นได้ชัด นี่แสดงว่ามันเปลี่ยนใจไม่ฆ่าก้องแล้วสินะ...


     ขนาดไม่ฆ่านะเนี้ย สภาพหน้าห้องยันในห้องเละเทะเหมือนฉากหนังฆาตกรรมขนาดนี้...


     จบ.. แล้วมั้ง...


     ปีศาจที่ยืนเงียบอยู่นาน ร่างสูงที่สูงพอๆกับพาวเดินเอื่อยเฉื่อยออกจากห้องไปโดยไม่รับรู้เรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ตามนิสัยของปีศาจมันเอง...


          "เห้ยเดี๋ยว!!" พาวรีบเดินตามให้ทันปีศาจ เขามีเรื่องขัดใจอยู่อย่าง..

.

     แต่หาปีศาจสนใจพาวไม่ เขาเดินดิ่งๆไม่รับรู้เสียงโวยวายของพาวเลยสักนิด


          "นี่มึงชอบน้องไอจริงเหรอวะ!" พาวพ่นคำถามออกไป ขืนรอให้มันหยุดเดินคงจะชาติหน้า...


     กึก..


     ปีศาจชะงักกึกพร้อมๆกับหยุดเดิน พาวได้แต่มองปีศาจที่ไม่รู้ว่ามันทำสีหน้าแบบไหนจากข้างหลัง...


     ดันได้ผล สงสัยชาตินี้ยังได้อยู่...


          "เสือก..." แต่คำตอบของปีศาจทำเอาพาวเหวอไปเลย


     ปีศาจทิ้งคำด่าไว้เพียงแค่นั้นเจ้าตัวเดินดิ่งๆหายลับไปกับตา ปล่อยให้พาวยืนอึ้งรับคำด่าจากปีศาจไปหลายคำแล้วในวันนี้...


     พาวถอนหายใจเบาๆเมื่อนึกถึงความหลังในวันนี้ แม้จะเจ็บใจที่เขาทำอะไรได้ไม่มากนัก แต่เขาก็รู้อะไรหลายอย่าง...


     ว่าปีศาจมันก็ชอบน้องไอด้วย...



     ......


     ฉันมองแววตาไม่สบายใจของพ่อ เหมือนพ่ออยากจะพูดบางอย่างแต่ท่านกลับเก็บเงียบ สีหน้าของท่านบ่งบอกชัดเจนมาก และมันพลอยทำให้ฉันไม่สบายใจด้วยเช่นกัน


          "พ่ออยากพูดอะไรเหรอคะ"


          "คือพ่อ..." พ่อทำหน้าลำบากใจมาก ท่านยังลังเลที่จะพูดมันออกมา...


     แต่การที่พ่อไม่สบายใจแบบนี้ ฉันต้องรู้ให้ได้อ่ะ...


          "พ่อพูดมาเถอะค่ะ"


          "พ่อคิดว่าพ่อจะลาออกจากบริษัท..."


          "เอ๊ะ..." คำตอบของพ่อทำฉันเบิกตามองท่านอย่างไม่น่าเชื่อ รู้สึกว่าในใจมันสั่นวูบภายในเสี้ยววินาที


     ลาออกแบบนี้ก็เท่ากับว่า...


          "กลับบ้านเรานะลูก..." พ่อจับไหล่ทั้งสองข้าง น้ำหนักมือที่ท่านสื่อมาทางไหล่ดูหนักแน่นบวกกับแววตาของพ่อที่คิดไตร่ตรองมาอย่างดีแล้ว


          "แต่..." ฉันยังอ้ำอึ้งในเวลานี้ เพราะสับสนอย่างหนักที่พ่อพูดก่อนหน้านี้...


          "พ่อไม่อยากให้ลูกเจอกับปัญหานี้อีกแล้ว ถ้าเราไปลูกก็ไม่ต้องเดือดร้อนอีกแล้ว" พ่อพูดน้ำเสียงสั่นเครือสีหน้าเจ็บปวดสื่อออกมาให้เห็นชัด...


     ในใจของฉันกลับประท้วงว่าไม่...


     นี่มันเร็วเกินไป...


          "...." แม้ฉันจะไม่ได้พูดอะไร แต่ฉันส่ายหน้าปฏิเสธพ่ออย่างชัดเจนพร้อมกับน้ำตาที่เริ่มคลอเบ้า...


          "พ่อขอล่ะลูก ลูกย้ายไปเรียนที่อื่นไม่ได้เหรอ ย้ายกลับไปเรียนแถวบ้านเรานะ"


     ไม่เอาอ่ะ ฉันไม่อยากย้ายโรงเรียน...


     ฉันเริ่มสับสนอย่างหนักจนเริ่มจะรับไม่ได้กับคำพูดขอร้องอ้อนวอนของพ่อ แม้จะไม่ได้พูดอะไรแต่สีหน้าฉันบ่งบอกความรู้สึกนี้ชัดเจน...


     ภาพความทรงจำทุกอย่างที่ผ่านมาตั้งแต่มาเรียนที่เดียวกับซัน ได้เจอเพื่อนอย่างฝนกับปลา ได้ทำงานที่ร้านของพี่ณิศาและเบล ฉายขึ้นมาในหัวของฉันเต็มไปหมด ที่ผ่านมามันสนุกมากแม้จะมีเรื่องเลวร้ายในบางครั้ง แต่ซันก็ยื่นมือเข้ามาช่วยฉันได้ทุกครั้ง...


     แต่พอเห็นสีหน้าเจ็บปวดของพ่อ ความคิดทุกอย่างที่มันดูสับสนกลับหยุดหมดทุกอย่าง...


     ที่พ่อทำไปพ่อก็เจ็บเหมือนกัน ฉันเข้าใจดี... ว่าท่านคงไม่อยากให้ฉันต้องมาเจอเรื่องแบบนี้อีกแล้ว...


     นี่ฉัน.. ต้องลาออกจากโรงเรียนจริงๆเหรอ...





(to be continued)


Minetji : วันนี้น้องซันแจก 'เผือก' ให้เฮียพาวเยอะมากค่ะ กินเผือกให้อร่อยนะจ้ะพาว ^^


ขอบคุณที่อ่านนะคะ


ขออภัยสำหรับคำผิดค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

95 ความคิดเห็น