(ซ. set มัดใจ) มัดใจยัยซื่อบื้อ

ตอนที่ 25 : คนที่ปีศาจทำอะไรไม่ได้ แต่ถ้าล้ำเส้นก็ตาย...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 398
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    2 เม.ย. 62





ตอนที่ 24

คนที่ปีศาจทำอะไรไม่ได้ แต่ถ้าล้ำเส้นก็ตาย...





          "ชิบ!! กว่าจะหาเจอแมร่งยากเย็น"

     ชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่เหนือร่างบางที่นอนสลบบนพื้นหญ้าอย่างไม่รู้เรื่องราว เขาสบถกับตัวเองเบาๆ ไม่คิดว่าแค่จับตัวผู้หญิงคนเดียวจะยากขนาดนี้

          "ตายรึเปล่าวะ" อีกคนหนึ่งนั่งชะเง้อมองร่างของสาวน้อยที่หลับไหลอยู่ พลางตรวจดูว่ายังหายใจอยู่

          "ไม่หรอก คงสลบ"

          "คิดว่าจะหาไม่เจอแล้วนะเนี้ย ถ้าไม่ได้ยินเสียงซะก่อน"

          "รีบเอาตัวไปเหอะ"

     Rrrr..

     ก่อนที่พวกเขาจะหิ้วร่างบางขึ้น เสียงโทรศัพท์ที่ไม่คุ้นหูก็ดังขึ้น ไม่ต้องถามว่าใครเป็นเจ้าของ

     เขาชะงักนิดๆ ก่อนจะหาต้นตอของเสียงโทรศัพท์ที่ซุกอยู่ในกระเป๋ากระโปรงคนสลบ แล้วรีบปิดโทรศัพท์ทันทีโดยไม่สนว่าใครโทรมา

          "ใครโทรมาวะ"

          "ไม่รู้ กูปิดเครื่องไปละ" พอปิดเครื่องเสร็จเขาก็อุ้มคนสลบพาดบ่า ก่อนจะหันมองอีกคนที่ร่วมงานด้วย "แล้วโทรหาคุณก้องรึยัง"

          "เออ กำลังโทรไป" แล้วอีกคนก็คว้าโทรศัพท์ส่วนตัวของตัวเองโทรหาคนสั่งโดยตรง

          (....)

          "ได้ตัวแล้วครับ"

          (....)

          "ขอโทษครับ เธอวิ่งเร็วมาก แถมยังพาเข้าป่ามืดๆด้วยครับ"

          (....)

          "ครับ ได้ครับ"

     ติ้ด...

     พอปลายสายถูกวาง เขาก็หันไปมองอีกคนที่กำลังหิ้วตัวเป้าหมายที่สลบอยู่

          "คุณก้องบอก ไม่ให้มีรอยขีดข่วน"

          "เชี่ย... กูว่ามีแน่ๆว่ะ"

          "เออ รีบพาตัวไปเหอะ"

     เขามองร่างเล็กที่อุ้มอยู่ แม้วันนี้จะเป็นคืนเดือนมืด แต่ก็ยังเห็นว่าเธอบาดเจ็บไม่ใช่น้อยๆ ก็ยังดีที่หัวไม่แตกล่ะนะ

     คนข้างหน้าใช้ไฟฉายส่องเพื่อนำทาง ให้พวกเขาออกจากที่นี่ให้เร็วเพื่อพาเป้าหมายไปหาคนสั่ง เวลามีไม่มากนักเพราะพวกเขาต้องผ่านพวกเวรยาม
ของโรงแรมซึ่งตอนนี้ คนของพวกเขากำลังถ่วงเวลาใว้อยู่

     แซ่ก...

     ทั้งคู่ชะงักกึกพร้อมหันไปมองเสียงบางอย่างที่อยู่ข้างหลัง พอใช้ไฟฉายส่องหาต้นเสียงก็พบว่าไม่มีอะไรเลย...

     แต่ทั้งคู่กลับสัมผัสได้ถึงรังสีและกลิ่นอายบางอย่างที่รู้สึกไม่ค่อยดีนัก

          "มีคนอยู่แถวนี้..." คนถือไฟฉายเริ่มเลิ่กลั่ก หันซ้ายมองขวา แม้เขาจะไม่เห็นตัวแต่เขาก็รู้สึกได้

     เขาทำงานแบบนี้มาหลายปีทำใมเขาจะไม่รู้สึกได้...

          "มึงรีบพาตัวไป กูจะถ่วงเวลาเอง ไป..."

          "เออ" พอตกลงกันเสร็จ คนอุ้มก็ออกตัววิ่ง แต่...

          "จะรีบไปไหนเหรอลุง..."

     ทั้งคู่สะดุ้งเฮือก กับน้ำเสียงยียวนที่อยู่ด้านหลัง ด้านเดียวกับต้นเสียงที่พวกเขาได้ยินก่อนหน้านี้

     พอใช้ไฟฉายส่องดูบุคคลที่อยู่ข้างหลัง พวกเขาแทบพูดไม่ออกเมื่อถูกจับได้ แต่พวกเขาก็รู้จักคนคนนี้เป็นอย่างดี

          "คุณพาว..."

          "รู้จักกูแบบนี้ แสดงว่าคนสั่งคงเป็นไอ้ก้องจริงๆสินะ" พาวยิ้มเยาะให้ทั้งคู่ แต่แววตาไม่ค่อยพอใจนักเมื่อเห็นสภาพของสาวน้อยที่ดูเหมือนไปขลุกดินมา...

          "เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณ กรุณาถอยไปเถอะครับ ผมไม่อยากลงมือ" เขายืนสบตาพาวนิ่ง ประกาศว่าถ้าพาวไม่ยอมถอยเขาจะลงมือจริงๆ

          "ผมว่าปล่อยเธอลงดีกว่า..." พาวยิ้มเหี้ยมแต่พวกเขาหาสะทกสะท้านไม่ "ถ้าไม่ปล่อย..."

     กริ้ก...

     คนที่อุ้มร่างบางชะงักกึกกับบางอย่างที่จี้อยู่ด้านหลัง เขาขยับตัวมากกว่านี้ไม่ได้เพราะสิ่งที่จี้เขาอยู่... มันเป็นปืน

          "พวกมึงจะได้ลงนรกแทน" น้ำเสียงดุร้ายของอีกคนคำรามขึ้นมาพร้อมกับจังหวะที่ถือปืนจี้หลังคนอุ้มร่างบางเตรียมบางที่จะลั่นไกเต็มที่

     คนอุ้มถึงจะยอมปล่อยร่างสาวน้อยที่ยังสลบอยู่วางพื้นโดยอัตโนมัติ ด้วยบางอย่างของคนข้างหลังเขา ทำให้รู้สึกน่ากลัวอย่างถึงที่สุด

     อีกคนที่มองดูการกระทำของพวกเดียวกันอย่างเหวอๆ ที่กำลังคิดว่าเขากล้าปล่อยตัวเด็กคนนี้ลงไปได้ยังไง ทำใมไม่ใช่เป็นตัวประกันแต่เมื่อหันไปมองตัวต้นเหตุใหม่อีกคนที่ถือปืนจ่ออยู่เขาถึงกลับเข้าใจ...

     รังสีอำมะหิตที่เขาสัมผัสได้ว่าอันตราย... มาจากคนคนนี้นี่เอง

          "เอ้า! มาให้มัดซะดีๆนะ" พาวฉีกยิ้มร้ายกาจ ก่อนจะยกเชือกในมือโชว์ให้ดูให้พวกเขานึกเจ็บใจเล่น

     หลังจากมัดมือมัดเท้าเสร็จกันทั้งคู่ พาวก็เหลือบไปมองปีศาจที่เขาตามมาด้วยเป็นพักๆ

     ปีศาจกำลังอุ้มตัวน้องไอที่สลบอยู่ ร่างบางซบอกปีศาจอยู่อย่างไม่รู้เรื่องราว แมร่งงงงงงง หงุดหงิดชิบหาย!

          "เอาไงกับพวกนี้ดี" พาวลุกขึ้นมองปีศาจที่ตอนนี้มันกำลังจ้องเขม็งไอ้พวกที่ถูกมัดนี้อยู่ อยู่ท่าจะแค้นฝังลึกมาทีเดียว

     แต่ดูจากสภาพน้องไอ เป็นกูก็แค้นว่ะ!

     นี่ปีศาจคงอยากจะฆ่าพวกนี้เต็มแก่ แต่พาวเขาเตือนใว้ก่อนว่าถ้าฆ่าหมกป่าตอนนี้สงสัยคงจะเป็นข่าว ใหญ่มากจากไหนก็ช่วยอะไรไม่ได้หรอก

     พ่อมันเป็นทหาร ขึ้นชื่อว่าทหารมันต้องพยุงความยุติธรรมอะไรทำนองนั้นอยู่แล้ว...

     แม้เรื่องบางอย่างที่ไม่ถึงตายที่ผ่านมาจะกลบกันมิดก็เถอะ...

          "...." ปีศาจนิ่งไม่พูดอะไร ก่อนจะออกตัวเดินออกจากป่าไป

          "เห้ยๆ จะทิ้งพวกมันใว้ที่นี่จริงดิ" พาวรีบตามปีศาจอย่างเร็วไว แต่เข้าใกล้ไม่ได้มากนักเพราะยังเกลียดมันอยู่

          "ปล่อยมัน..." น้ำเสียงอำมะหิตพร้อมรังสียังคงแผ่อยู่อย่างนั้น พาวถึงกับขนลุกไม่หาย

          "แล้วมึงจะไปจัดการไอ้ก้องใช่ไหม ไอ้เวรนั่นใหญ่มากนะเว้ย" พาวรีบห้ามปรามนิดๆ พลางเตือนสติปีศาจไม่ให้ไปยุ่งกับมันมากกว่านี้...

     ทั้งๆที่ในใจพาวเองก็อยากจะจัดการมันเต็มแก่ แต่ก็แอบกลัวความบ้าอำนาจของมัน

          "กูไม่สนมัน.. อีกแล้ว"

     ชิบหาย... นี่แสดงว่ามันจะลุยจริงๆสินะ...

ไอ้ก้องเอ้ยยยยย คราวนี้ต่อให้มึงยกภูเขามาหยุดปีศาจตอนนี้มึงก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว...

     คนที่ปีศาจทำอะไรไม่ได้อย่างมัน แต่ถ้ามันล้ำเส้น...

     มันก็ตาย...

     คิดแล้วขนลุกซู่เลยตรู...

     พาวกร่นในใจก่อนจะเดินตามปีศาจที่อุ้มไอนำหน้าเขา แค่มองรังสีอำมะหิตจากข้างหลังเขาก็ไม่กล้าพูดอะไรต่อแล้ว...


     ......

          "อือ..."

     ฉันลืมตาตื่นก็มองเห็นภาพเพดานห้องของโรงแรมที่ฉันพักอยู่ หือ... ทำใมฉันมาอยู่ที่นี่กันเนี้ย...

     ฉันกระพริบตาปริบๆ และทันใดนั้นความทรงจำก่อนหน้านี้ก็เริ่มกลับมาทีละนิดๆ

     ฉันถูกไล่ตามนี่นา แล้วทำไมถึงมานอนในห้องงี้อ่ะ!

     พรึ่บ!

          "โอ้ยยยย" ทันทีที่ฉันเผลอลุกขึ้นจากเตียง ฉันก็รู้สึกเจ็บแปล๊บบริเวณหัวตัวเองจนเผลอร้องเสียงดัง งื้ออออออ...

     แล้วทำใมหัวฉันมันปูดๆอ่ะ เหมือนไปกระแทกอะไรมา...

     จริงสิ ฉันลื่นตกลงไปในเนินป่า หัวคงกระแทกกับต้นไม้ละมั้ง... ไม่ใช่แค่หัวแล้วแหละ ตามเนื้อตามตัวมีแต่รอยข่วน แผลถลอก...

     งื้ออออออ เจ็บอ่ะ!

          "ไอ!" เสียงฝนดังขึ้นมาจนตกใจรีบหันไปมอง เป็นฝนจริงๆด้วย

          "ฝน..." ฉันมองฝนอย่างไม่เชื่อสายตาว่าเธอจะมาปรากฏตัวอยู่ตรงนี้ ก่อนหน้านี้ฉันเกือบถูกจับตัวส่งให้รุ่นพี่ก้องแล้วแท้ๆ ไม่คิดว่าจะรอดอ่ะ ฮือ....

          "โอ๋ๆ ไม่ต้องร้องๆ" ฝนเข้ามากอดฉันเบาๆเพราะกลัวฉันเจ็บแผลตามตัว นี่ฉันเผลอร้องไห้ออกมาอีกแล้ว...

          "อื้อ" ฉันพยักหน้าด้วยความดีใจ พลางปาดน้ำตาตัวเองออก

     พอสติกลับมาฉันก็กวาดตามองรอบห้อง นี่มันห้องฉันนี่ ห้องที่พ่อจองเอาใว้ จะว่าไปแล้วพ่อล่ะ พ่อรู้เรื่องที่ฉันบาดเจ็บรึเปล่า...

          "ฝนเห็นพ่อฉันไหมอ่ะ"

          "อ๋อ อยู่ข้างนอกกับปีศาจนู้น"

     เพียงแค่ได้ยินคำว่าปีศาจซึ่งหมายถึงซัน ฉันถึงกับตื่นตระหนกยิ่งกว่าเดิม จริงด้วยสิ! ซันก็มาด้วยนี่...

     ถึงจะงงก็เถอะ แต่ถามเอาแล้วกัน

          "ถ...ถ้างั้นทำไมฉันมาอยู่ที่นี่ได้อ่ะ"

          "คืองี้..." ฝนเริ่มเปิดปากเล่า "ปีศาจมันติดต่อมาเรื่องที่จะมาหาเธอให้เร็วที่สุด เพราะจากที่นี่กับที่นู่นมันไกลมากๆ คงเป็นเพราะอิพี่ก้องมันวางแผนกันเธอออกห่างปีศาจเพื่ออะไรไม่รู้สักอย่างเนี้ยแหละ"

          "รุ่นพี่ก้องเขาขู่ให้ทำตามเขา ไม่งั้นจะไล่พ่อออกอ่ะ แต่ฉันปฏิเสธไปแล้ว" ฉันพยักหน้านิดๆ เมื่อฝนเริ่มเกริ่นมา...

          "นั่นแหละ เธอนี่ยังจะเรียกหมอนั่นว่ารุ่นพี่อีกนะยะ" ฝนมองเขม่นเหมือนไม่ค่อยพอใจที่ฉันเรียกรุ่นพี่ก้องแบบนี้

          "ต่อสิๆ"

          "ฉันเลยพาขึ้นเครื่องบินส่วนตัว นี่ถ้าเป็นจรวดคงถึงนานแล้ว..."

     เอ่อ... จรวดนี่มันเกินไปนะ อีกอย่างมันใช้กับอวกาศนู้นนนน...

          "อื้อ" นั่งฟังอย่างใจจดใจจ่อ

          "พอถึงโรงแรมที่เธอพัก อยู่ๆปีศาจก็วิ่งพรวดเข้าไปในป่าเฉ้ยยยย ตอนแรกก็งงๆนะแต่พอกลับมาเท่านั้นแหละ เห็นอุ้มเธอกลับมาสภาพเหมือนไปขลุกโคลนมาอ่ะ"

          "อย่าบอกนะว่าพวกที่ไล่ตามฉัน..."

          "ไม่รู้อ่ะ พวกนั้นไม่ได้บอก ว่าแต่โดนคนของอิพี่ก้องไล่ตามจริงๆสินะ"

          "อื้อ กลัวมากอ่ะ" ฉันพยักหน้าแล้วมองบาดแผลรอบตัว ยังดีที่วิ่งเร็วขึ้นกว่าเมื่อก่อนมาก ถ้าวิ่งช้ามีหวังโดนจับแน่อ่ะ คงไม่นอนงงอยู่ตรงนี้หรอกอ่ะ

          "แต่ก็โล่งใจแล้วล่ะนะ" ฝนหายใจเบาๆพลางโล่งใจไปด้วย

          "แล้วพ่อรู้เรื่องที่ฉันบาดเจ็บแล้วใช่ไหม..."

          "รู้..." ฝนบอกพลางทำหน้าเครียดไปด้วย ทำเอาฉันใจไม่ดีเลยอ่ะ... "รู้เรื่องหมด กระทั่งคนที่ทำให้เธอเป็นแบบนี้..."

          "หะ..." ฉันอ้าปากเหวอทันทีทันได...

     เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้... คนที่ฉันไม่อยากให้รับรู้มากที่สุดคือพ่อ...

     เพราะพ่อจะโทษตัวเอง ว่าเป็นคนชวนฉันมา ท่านจะรู้สึกผิดถึงที่สุดและฉันไม่อยากให้พ่อคิดแบบนั้น...

          "ไม่ต้องห่วง ฉันอธิบายหมดแล้วที่เหลือให้เขาตัดสินใจนะ" เหมือนฝนจะรู้ความรู้สึกตอนนี้เธอจึงพยายามปลอบฉันนิดๆ

          "แต่..."

          "แผลเต็มตัวแถมหัวโนขนาดนี้ปิดไม่มิดหรอก อย่าบื้อ!"

          "ง่ะ!!" อยู่ๆก็โดนด่าเฉ้ย... T^T

          "ขวัญเอ๋ยขวัญมานะลูกกกกก" แล้วฝนจอมขี้เล่นก็กลับมาเข้ามากอดฉันเบาๆอย่างออดอ้อน

     จะไป... รุ่นพี่ก้องล่ะ?

          "รุ่นพี่ก้องล่ะฝน" พอฉันถามเท่านั้นแหละ ฝนถึงกับชะงักแล้วผละออกพลางมองบนนิดๆเหมือนจะรู้...

          "เอ่อ.. อย่าถามดีกว่าเนาะ"

     มะ.. หมายความว่ายังไง? นี่อย่าบอกนะ ว่าซันเปิดเวทีทะเลาะวิวาทกับรุ่นพี่ก้องน่ะ เห้ยยยยยยย...

          "ไม่ต้องห่วง ปีศาจน่ะสบายดี อย่างที่บอกไปว่าอยู่กับพ่อเธอข้างนอกไง" ฝนยิ้มแป้นพลางกลบเกลื่อนความจริงบางอย่าง แต่ฉันเองก็น่าจะรู้คำตอบแล้วแหละ

     รุ่นพี่ก้องคงเละเทะไม่ต่างกับสภาพคนก่อนๆที่ซันเคยจัดการมา...

     งื้อออออออออ คิดแล้วสยองอ่ะ ไอจิบ้าาาาา...





(to be continued)

Minetji : ตัดจบแค่นี้พอเนาะ ดูเหมือนจะสั้นไปเลย ถามเองว่าทำใมไม่ยอมแต่งพาร์ทของซันหรือคนอื่นๆ เพราะมันเชื่อมโยงไม่ได้ไง.. ซึ่งยากมาก แต่งแบบกลางๆดีที่สุดจะได้บรรยายความรู้สึกได้หลายๆคน อิอิ


ขอบคุณที่อ่านนะคะ

ขออภัยสำหรับคำผิดค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

95 ความคิดเห็น

  1. #23 PP MT (@pipimjtm) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 13:32

    รีบมาต่อนะคะ~~
    #23
    0