(ซ. set มัดใจ) มัดใจยัยซื่อบื้อ

ตอนที่ 21 : เอาเข้าปาก...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 478
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    12 มี.ค. 62





ตอนที่ 20

เอาเข้าปาก...





     ซันเดินมาส่งฉันถึงที่บ้านหลังจากหลบๆแอบๆระหว่างกลับบ้านก็เถอะ เล่นเอาวุ่นวายอยู่เหมือนกัน

     แต่ไม่รู้ทำใมรู้สึกสนุกดีแฮะ เหมือนเล่นซ่อนแอบเลยไง

     แต่ถ้าโดนเจอตัวนี่ตายแหง๋ๆ...

     หมายถึงพวกนั้นนะที่ตายน่ะ ซันไม่ใช่คนที่จะโดนอะไรง่ายๆแบบนั้นหรอก...
ดูมั่นใจเนาะ เพราะที่ผ่านมาทุกครั้งที่เขามีเรื่อง ฉันไม่เห็นแม้แต่รอยแผลเขาเลย... 

     ก็เห็นมีแต่เลือดติดเสื้อ เอ่อ... เลือดคนอื่นน่ะ...

     กว่าจะถึงที่บ้านก็ปาไปเกือบทุ่ม...

          "วันนี้สนุกมากเลยล่ะ โดยเฉพาะขากลับอ่ะ" ฉันยิ้มอย่างอารมณ์ดี ซันถึงขมวดคิ้วยุ่งเลย 

          "มันน่าสนุกตรงไหน..." ซันตอบพลางทำหน้าตาย ท่าทางเขาดูเบื่อหน่ายในท่าทีของฉันน่าดูอ่ะ...

          "มันเหมือนเล่นซ่อนแอบ..."

          "แต่มันไม่ใช่ซ่อนแอบ..."

     แปะ!

     ง่ะ ไม่พูดเปล่าเขายังดีดหน้าผากฉันด้วยอ่ะ!! 

          "เจ็บอ่ะ! ใจร้ายยยยย" 

          "รีบเข้าบ้านไป..." ซันไม่สนท่าทางโวยวายของฉัน เขาเริ่มไล่ฉันเข้าบ้านแล้วงัยยยย

     เอ๊อะ... แต่เกือบลืมบางอย่างไปเลยแฮะ

          "เดี๋ยวนะ ฉันมีของจะให้" ฉันพูดพลางล้วงๆของที่อยู่ในกระเป๋าเป้ออกมาแล้วยัดใส่มือซันทันที

     ซันมองของในมือแล้วขมวดคิ้วยุ่ง เขาจ้องเขม็งเลยเหมือนตัวร้ายอะไรสักอย่างอ่ะ...

     นั่นมันแก้วน้ำลายหมีนะ ไม่ใช่ตัวร้าย...

     ฉันซื้อเพื่อขอบคุณเขาวันนี้น่ะ โดยเฉพาะเรื่องตุ๊กตาหมีที่เขาคีบมาให้ ก็ไม่รู้จะซื้อะไรนี่ เอาแก้วลายหมีน้อยน่ารักนั่นไปแทยแล้วกันเนาะ...

          "แก้ว..." ซันขมวดคิ้วยุ่งกับของในมือตัวเอง ดูๆแล้วของน่ารักๆแบบนี้ไม่เข้ากับปีศาจอย่างเลย...

     แต่จะให้อ่ะ ขออย่างเดียวห้ามปาทิ้งนะซันนนนน T^T

          "อื้อ" ฉันพยักหน้ารับ แล้วมองคนตรงหน้าที่ยืนนิ่งมองแก้วน้ำในมือตัวเองอย่างลุ้นๆ

     ซันถอนหายใจเบาๆอย่างเบื่อหน่ายแล้วเก็บแก้วน้ำลายหมีใว้ในกระเป๋าเป้ของตัวเอง...

     ฉันอมยิ้มอย่างดีใจพลางรู้สึกดีใจจนผิดปกติก็ไม่รู้ทำไมนะ แต่แบบนี้ก็รู้สึกดีเหมือนกัน...

          "เข้าบ้านไป..." ซันส่งสายตาข่มขู่ เพื่อไล่ให้ฉันกลับเข้าไปในบ้าน

          "อื้อ กลับบ้านดีนะซัน" ฉันยิ้มน้อยๆ ก่อนจะเปิดประตูกลับเข้าไปในบ้านอย่างว่าง่าย...

     วันนี้สนุกมากๆเลยล่ะ

     ฉันจัดการธุระส่วนตัวกระทั่งกินข้าวเย็นยันอาบน้ำแต่งตัว พลางเดินเต่าะแต่ะเข้าห้องแล้วล้มตัวนอนกลิ้งๆอยู่อย่างนั้น...

     รู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูกแฮะ...

     ฉันคว้าโทรศัพท์บนหัวเตียงมาเปิดดูรูปที่ถ่ายในวันนี้ วันนี้ฉันถ่ายมาเยอะพอสมควร ฉันเลื่อนรูปดูอย่างอารมณ์ดีจนเลื่อนเจอรูปหนึ่ง...

     นี่ฉันแอบถ่ายรูปซันด้วยเหรอเนี้ย... อุ๊บ.. ขำอ่ะ...

     พอฉันเลื่อนรูปเรื่อยๆ ก็ไม่รู้ว่าตอนนั้นนึกสนุกอะไรถึงได้ถ่ายรูปเขาติดมาหลายใบ อีกทั้งยังเป็นอิริยาบถต่างๆของซันในหลายๆรูป ทั้งรูปกำลังมองสัตว์น้อยเขม็ง แอบหาว หน้าเซ็ง และเหม่อ...

     ทำไมเขาน่ารักอย่างงี้อ่ะ ฮ่าๆๆๆ

     ฉันละโทรศัพท์แล้วเหม่อมองเพดานอย่างอารมณ์ดี...

     ป่านนี้เขากำลังทำอะไรอยู่นะ...


     ......

     ณ โรงงานร้างแห่งหนึ่งแถวๆย่าน R เป็นสถานที่ที่ตำรวจไม่เคยเข้าถึง จึงมีพวกนักเลงหรืออัธพาลมาสุมหัวกันที่นี่ แต่...

     บัดนี้คนที่สุมหัวอยู่ที่นี่ นอนเรียงรายคลุกฝุ่นอยู่กับพื้น บ้างก็นอนจมกองเลือดของใครก็ไม่รู้ได้ เหลือเพียงตัวหัวหน้าของพวกที่นอนที่นี่เท่านั้น...

          "ก...กูขอโทษ อย่าทำกูเลย" เขาคุกเข่าพลางอ้อนวอนตัวต้นเหตุที่ทำให้ลูกน้องเขานอนกองอนาถกับกองเลือด เขาแทบเสียขวัญเมื่อเห็นภาพตรงหน้า

     จำนวนคนมากมายขนาดไหนก็สู้มันไม่ได้เลย...

     เขาแทบไม่รู้ตัวเลยว่ามีศัตรูบุกเข้ามา มันคอยจัดการลูกน้องทีละคนสองคนอย่างเงียบๆ จนมาถึงตัวเขาอย่างนี้...

     สมกับคนที่ได้ฉายาว่าปีศาจจริงๆ!

          "กูไม่เคยทำใครก่อน..." ปีศาจที่ยืนอยู่เอ่ยเสียงนิ่ง ซึ่งตรงกันข้ามกับแววตาสีน้ำตาลทองวาวโรจน์ของตัวเอง "ถ้าพวกมึงไม่สะเอ่อะมายุ่งกับกูก่อน..."

     เขาตื่นตระหนกนิดๆ เมื่อปีศาจรู้ว่าเป็นกลุ่มพวกเขาเองที่ไล่ตามมันเมื่อตอนเย็น...

     แม้มันจะมีศัตรูเยอะมาก แต่ปีศาจกลับจำได้ดี...

          "กูจะไม่ตามมึงอีกแล้ว..." 

     พลั่ก!!!

     พูดไม่ทันจบเขาโดนคนตรงหน้าเตะเต็มๆที่หน้าอย่างรุนแรง เขาเจ็บจนล้มกลิ้งลงกับพื้น

     เขารู้สึกถึงเลือดที่ไหลอาบหน้า พลางเงยหน้าปีศาจทั้งเบ้หน้าด้วยความเจ็บ...

     ปีศาจในเวลานี้ดูโหดร้ายมาก โหดร้ายอย่างไร้ซึ่งความปราณี แม้เขาจะเก่งแค่ไหนก็ไม่อาจจะหมายหัวมันได้เลย...

     แม้ในใจจะอยากล้มมัน แต่หลักฐานสลบเหมือดกองที่นี่มันก็ชัดเจนอยู่แล้ว...

          "อย่าให้กูเห็นหน้ามึงอีก..." ซันพูดจบแค่นั้น ก่อนจะหมุนตัวกลับออกไปจากบริเวณนี้จนลับตาไป...

          "อึก...." คนเจ็บสะอึกนิดๆ พลางหายใจโล่งขึ้นนิดหน่อย รังสีสังหารของมันรุนแรงขนาดนั้น เขารอดก็ดีแค่ไหนแล้ว...

     ซันเดินค่อยๆเดินออกจากที่สุมหัวของคนที่ไล่ตามเขาเมื่อตอนเย็น เขาคงลงมือไปนานแล้ว ถ้าไม่ติดที่ว่ามียัยตัวเล็กติดมาด้วย...

     ยัยนั่นไม่กลัวเลยรึงัย ทำหน้านึกสนุกอยู่นั่น...

     หึ แปลกคนจริงๆ


     ......

     สามวันต่อมา...

          "งือออออออ" ฉันครางอือออมุดหน้ากับโต๊ะเรียน ฝนกับปลามองมาด้วยความอยากแกล้งล้วนๆ

          "โธ่... ทำท่าทางแบบนี้ฉันว่าลูกฉันสอบเลขวันนี้ผ่านชัวร์" ฝนยิ้มแป้นพลางทำหน้าเย้ยอย่างหยอกล้อ...

     บางที่ฉันก็รู้สึกหมั่นไส้ฝนเหมือนกันนะ ถ้าไม่ติดตรงที่เธอน่าร้ากกกกก...
          "ไม่แซวสิ..." ปลากระตุกแขนฝนรัวๆ

          "งื้ออออออ ทำไมชอบแซวววววว" ฉันร้องโหยหวนเบาๆ พลางดิ้นยุกยิกอย่างนั้น...

     ใช่แล้ว... วันนี้สอบเลขไงล่ะ สอบพึ่งเสร็จแล้วด้วย... เจอโจทย์แต่ละข้อแทบดูดวิญญาณฉันออกจากร่างอ่ะ!!

     สองวันมานี้ฉันก็ติวนะ ปลาส่งวิดิโอเรื่องเลขมาให้ฉันอ่ะ ดูไปงงไป พอขอให้ซันช่วยติวเขากลับตอบว่า...

          'ไม่!'

     งื้อออออ ตอบเด็ดขาด ชัดเจน ฉะฉาน! ไอจะบ้าาาาาาา

     ผลเลยเป็นแบบนี้ไง ทำได้บ้างไม่ได้บ้าง ไม่มั่นใจเลย ฮือ... T^T

     ฉันหันไปมองซันที่โต๊ะข้างๆกัน นี่เขาฟุ่บหลับกับโต๊ะเรียนอีกแล้ว แถมตอนสอบเขายังเขียนยิกๆเลย... ฮือ... น่าอิจฉาอ่ะ!

     และก็ถึงเวลาพักเที่ยง

     ฉันก็ยังกินข้าวที่พุ่มไม้หลังห้องสมุดเช่นเดิมเหมือนปกติ มันกลายเป็นกิจวัตรประจำวันของฉันไปแล้ว คิดว่าซันก็เช่นกันนะ

     ส่วนฝนกับปลา ทั้งสองก็รู้เหมือนกันว่าฉันกับซันมากินข้าวที่นี่ จะมีบางวันเท่านั้นที่ทั้งสองคนจะห่อข้าวกล่องหรือไม่ก็ยกถาดอาหารที่โรงอาหารมากินด้วย ซึ่งซันก็ไม่ได้ว่าอะไร...

     แต่วันนี้ทั้งสองคนบอกจะกินที่โรงอาหาร...

          "หมูทอดไม่มี?" ซันขึ้นเสียงสูงพลางขมวดคิ้วยุ่ง กับข้าวกล่องในมือตัวเอง ดูท่าทางเขาจะไม่พอใจนักกับหมูทอดหายไปในวันนี้...

     ฉันเหล่ตามองซันนิ่งๆ โดยที่ร่างสูงมองฉันเขม็งอย่างไม่พอใจก่อนอยู่แล้ว นี่เขาไม่รู้สินะ...

     เอาคืนไงเล่า... เอาคืนไง ที่เขาไม่ยอมติวเลขให้ฉันอ่ะ!

     ฉันยิ้มมุมปากน้อยๆพลางนึกขำสีหน้าของซันในวินาทีนี้ เหมือนเขาจะดูออกว่าฉันเอาคืนเขาอยู่...

     ซันเลื่อนสายตามองข้าวกล่องของฉันที่มีหมูทอดเต็ม... ก่อนจะส่งสายตาดุร้ายเข้าให้...

     กลัวอ่ะ! แต่ไอไม่ยอมมมมมม

          "งั่มๆๆๆ" ฉันรีบคีบหมูทอดเข้าปากรัวๆ โดยไม่สนใจคนตรงหน้าที่กำลังเริ่มโมโหหิวหมูทอด(แบบนี้ก็ได้เหรอ)

          "....." 

     เหลือหมูทอดชิ้นสุดท้ายในกล่องตัวเอง ก่อนจะเหลือบมองซันดูอีกที อื้อหือออออ แผ่รังสีน่าขนลุกใหญ่เลยอ่ะ!

          "งั้นกินชิ้นเดียวพอแล้วกัน" ฉันยิ้มเหยก่อนจะคีบหมูทอดชิ้นสุดท้ายลงในข้าวกล่องซัน

     น่ากลัวขนาดนี้ต้องลดโทษแล้วแหละนะ ไม่งั้นฉันไม่รู้ว่าชะตาตัวเองจะโดนอะไรถ้าได้ฝึกป้องกันตัวกับเขาในวันพรุ่งนี้...

          "....." ซันไม่พูดเปล่าแถมยังอ้าปากรอ รออะไร? หือ... อะไรของเขา

          "อะไรอ่ะ..." ฉันเอียงคองงอย่างสงสัย ทำใมเขาต้องอ้าปากอย่างนั้น เดี๋ยวแมลงก็บินเข้าปากซะหรอก!

     และท่าทางอ้าปากเขาอย่างนั้นทำใมฉันถึงมองว่าน่ารักอย่างงี้อ่ะ...

          "เอาเข้าปาก..." ซันขมวดคิ้วยุ่งพลางเหลือบมองหมูทอดที่ฉันคีบลงใส่ข้าวกล่องเมื่อกี้ แล้วอ้าปากใหม่...

     หะ!! หมายความว่าไง?? นี่เขาจะให้ฉันเอาหมูทอดเขาปากเขาเหรอ!!

     ใจฉันเต้นโครมครามทันที ดูจากสายตาซันแล้ว นี่เขาเอาจริงเรอะ!!

     ทำไมฉันรู้สึกอายๆอย่างบอกไม่ถูกเนี้ย!!

          "ไม่มีทางโว้ยยยยยยย" เสียงโวยวายของฝนดังขึ้น

     จนฉันสะดุ้งสุดตัว เธอแหวกพุ่มไม้โผล่ออกมาด้วยท่าทางเหนื่อยหอบ...

     เอ่อ.. ฝน... ชุดนักเรียนมีแต่ใบไม้เต็มไปหมดแล้วนะ...

          "ฝน..." ฉันเรียกเธอพลางทำหน้าเหย นี่มันอะไรเนี้ย ทำไมฝนถึงมาอยู่ที่
นี่ละ ไหนบอกว่าไปกินข้าวที่โรงอาหารไงเล่า...

          "เผลอไม่ได้เลยนะไอ่ปีศาจ..." ฝนจ้องซันอย่างไม่พอใจนัก พลางจะเข้าไปเขย่าคอเจ้าตัวให้ได้ แต่คงทำไม่ได้หรอก...

     ซันตวัดตาดุๆใส่ฝนด้วยท่าทางหงุดหงิดพอตัว แถมไม่พอยังแผ่รังสีน่าขนลุกนั่นอีก...

          "พวกเราเปลี่ยนใจมากินกันที่นี่น่ะ..." เสียงปลาดังขึ้น เธอโผล่ออกมาให้เห็นพอดี และพอจะขัดจังหวะบรรยากาศน่ากลัวแบบนี้ได้

          "อื้อๆ มากินด้วยกันเยอะๆสนุกดีนะ" ฉันพยักหน้ารับรัวๆ ก่อนจะเหลือบๆมองไปที่ซัน...

     ซันดูหงุดหงิดพิกล อะไรของเขาอีกเนี้ย...

     และฉันเองก็รู้สึกโล่งใจที่ฝนกับปลาเข้ามาขัดจังหวะพอดี ก็ไม่รู้ทำไมนะ...      แต่ก็ยังงงๆว่าทำไมซันต้องให้ฉันป้อนหมูทอดให้เขาด้วย...

     งื้อออออออ... ไอ้จะบ้า!

     พอตกเย็นวันนี้ฉันต้องไปทำงานพิเศษตามปกติ และซันคงตามฉันไปอย่างเคยแหละนะ...

          "วันนี้ไม่ไป..." 

          "หะ..." ฉันขมวดคิ้วยุ่ง เมื่ออยู่ดีๆซันก็ไม่นั่งเฝ้าฉันเหมือนทุกที 
"ทำใมอ่ะ..."

          "มีเรื่องต้องจัดการ..." เสียงเหี้ยมโหดจนผิดปกติของซันทำเอาฉันแทบสะดุ้ง นี่แสดงว่าเรื่องที่ต้องจัดการคงซีเรียตน่าดู...

     คงไม่พ้นเรื่องเปิดเวทีทะเลาะวิวาทละมั้ง...

     บางทีฉันก็ไม่ชอบใจเหมือนกันนะ ที่ซันชอบไปเปิดเวทีทะเลาะวิวาทแบบนี้น่ะ

          "อื้อ..." ฉันตอบรับด้วยน้ำเสียงสลด รู้สึกเหงาๆอย่างบอกไม่ถูก...

          "กลับกับเพื่อนเธอซะ..." น้ำเสียงเชิงข่มขู่นั่นมันอะไร! นี่เขาก่ะจะไม่ทิ้งฉันให้เดินคนเดียวให้ได้สินะ...

          "อื้อ" ฉันพยักหน้ารับคำ 

          "ทางนี้พวกเราจะจัดการเอง นายไปไหนก็เถอะ" ฝนเดินเข้ามาอยู่ข้างๆฉันพลางโบกมือไล่ซัน

     ซันปรายตามองนิดๆและไม่มีท่าทีที่จะสนใจฝนมากนัก ก่อนที่เขาจะหิ้วกระเป๋านักเรียนตัวเองแล้วออกห้องเรียนไป

          "วันนี้เราสองคนจะอุตหนุนที่ทำงานพิเศษเธอนะ" ปลายิ้มน้อยๆ 

          "อื้อ สั่งเยอะๆนะ ฝนรวยนี่" ฉันพยักหน้ารับหงึกหงัก ถ้าเป็นเรื่องที่ร้านนี่ไอชอบโปรโมทเลยล่ะ "วันนี้เค้กเปิดสูตรใหม่ด้วย ลองเลยนะ"

          "โธ่ ไอลูกรัก" ฝนเข้ามากอดฉันด้วยความเอ็นดู

     แม้จะรู้สึกแปลกๆนิดหน่อย แต่ก็ยังมีฝนกับปลาล่ะนะ...

     หวังว่าซันคงจะไม่เป็นไรนะ...

     ร้าน NisaT Cafe

     ฉันเข้ามาที่ร้านตามปกติ ฝนกับปลาก็นั่งรอที่โต๊ะข้างหน้าแล้วล่ะ...

          "ไอ วันนี้มาช้านะ" เบลเดินเข้ามาทักหลังจากที่ฉันเปลี่ยนชุดเสร็จ และเตรียมเปลี่ยนกะกับพวกพี่ๆ วันนี้เบลกะเดียวกับฉันสินะ...

          "ไม่ช้าสักหน่อย" ฉันหน้ามู่ใส่เบลเบาๆ นับวันเขายิ่งชอบแกล้งฉันเข้าไปทุกที

     คงเป็นเพราะผ่านอะไรมาด้วยกัน จากที่ไม่ค่อยสนิทกันมากนักเลยสนิทกันแบบนี้เลยไงล่ะ

          "วันนี้มีพนักงานใหม่เข้ามา"

          "หะ..." ฉันขมวดคิ้วยุ่งมองหน้าเบลทันที พนักงานใหม่... ไหนพี่ณิศาบอกว่าไม่รับคนอื่นแล้วนี่...

          "เออ ก็งงอยู่เหมือนกัน เจ๊บ้าบอจะตาย" เบลหน้าเหย พลางเหย่พี่ณิศาในอากาศเล่น หารู้ไม่ว่าพี่ณิศาเดินเข้ามาได้ยินเต็มๆสองหู...

          "มึงว่าใครไอ่เบล..." พี่ณิศาส่งเสียงคำรามดังทันที ส่งผลให้เบลสะดุ้งสุดตัว...

          "ป่าวนี่เจ๊ ผมไม่ได้พู๊ดดดด" เบลส่ายหน้าพั่บๆ... ไม่ได้พูดเหรอ... โกหกเนียนจริงๆนะเบล(ประชด)

     ฉันเหล่ตามองเบลเบาๆด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะเหลือบเห็นคนข้างหลังพี่ณิศาที่ไม่รู้จัก... มั้ง..

          "สวัสดีค่ะพี่ณิ ว่าแต่..." ฉันไหว้พี่ณิศาแล้วชี้ๆไปที่คนที่ยืนด้านหลัง

          "จริงสิทั้งสองคน นี่พนักงานใหม่..." พี่ณิศาเบี่ยงตัวหลบจึงเผยให้เห็นผู้ชายร่างสูงดูสง่าสุดคุ้นหน้าคุ้นตา...

     เอ๊ะ... คนๆนี้...

          "สวัสดีครับ พนักงานใหม่ ชื่อพาวครับ" เขายิ้มอย่างผู้ดีมีสกุล แต่หน้าคุ้นๆแบบนี้เหมือนเคยเจอที่ไหนกันนะ...

     โอ้ยยยย ทำใมไอนึกไม่ออกอ่ะ!






(to be continue.....)


Minetji : น้องไอ... น้องความจำสั้นเหรอคะ!???


ขอบคุณที่อ่านนะคะ <3 <3 

ขออภัยสำหรับคำผิดค่ะ ^^




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

95 ความคิดเห็น

  1. #19 intira0625058322 (@intira0625058322) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 15:58

    เอาแล้วไง
    #19
    0
  2. #18 panpapiyong (@ppan_ling) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 12:37
    เอาจริงๆตอนนี้เหมือนคนเป็นแฟนกันเลย><
    #18
    0