(ซ. set มัดใจ) มัดใจยัยซื่อบื้อ

ตอนที่ 18 : ขอโทษ...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 510
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    4 มี.ค. 62


ตอนที่ 17

ขอโทษ...





          " อยู่กับฉันก่อนได้ไหม..."

     ซันมองฉันด้วยแววตาประหลาดใจนิดหน่อยกับคำพูดของฉันในตอนนี้ ก่อนจะจ้องฉันอยู่นิ่งงัน

     ก็ไม่รู้ว่าฉันทำสายตาแบบนั้นให้เขา แต่ตอนนี้ฉันไม่อยากอยู่คนเดียวเลย...
ความกลัววันนี้ยังหลงเหลืออยู่...

          "อืม..." ซันพยักหน้าเบาๆก่อนจะเดินตามฉันเข้าบ้านไป

     ฉันเข้าไปนั่งโซฟาอย่างเหม่อๆ โดยมีซันที่เดินตามมานั่งอยู่โซฟาตรงข้าม ร่างสูงมองฉันเขม็งจนฉันตั้งสติได้...

     เอ่อ... ฉันมานั่งทำอะไรที่นี่น่ะ...


     โครก...

     เสียงท้องร้องของซันที่ทำหน้าตายเรียกความสนใจฉันได้แทบจะทันที จนฉันเกือบหลุดขำออกมา ในเวลาแบบนี้เนี้ยนะ...

          "งั้นฉันทำกับข้าวให้นะ" ฉันยิ้มน้อยๆก็จะหันไปทำกับข้าวที่ห้องครัว

     พอทำอาหารเสร็จ ซันก็จ้วงกับข้าวในจานอย่างรวดเร็วเหมือนกับไม่ได้กินอะไรมาเป็นเดือนๆ เอ่อ... ทำเอาฉันอึ้งไปเลย...

     ก็ไม่รู้ทำใมแต่ฉันรู้สึกขำเขายังไงไม่รู้นะ...

     หลังจากที่กินข้าวด้วยกันเสร็จ ซันไล่ให้ฉันกลับไปนั่งโซฟาในห้องนั่งเล่น     เมื่อเขาจะล้างจานเอง...หะ แบบนี้ก็ได้ด้วยเหรอเนี้ย... 

     ฉันเดินเข้าไปนั่งโซฟาอย่างงงๆ พลางเปิดโทรศัพท์เล่นเรื่อยๆ ตอนนี้ไม่กล้าบอกฝนกับปลาหรอกว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้านี้ ฉันยังไม่พร้อมที่จะเล่าจริงๆ...

     อยู่แบบนี้ก็ดีอีกแบบ ไม่เหงาเลยเพราะมีซันคอยอยู่เป็นเพื่อน ก็ไม่รู้ว่าจะรบกวนเขารึเปล่าทั้งๆที่ดึกขนาดนี้แล้ว ฉันละจากโทรศัพท์แล้วพิงโซฟาอย่างเหนื่อยๆ วันนี้ทำใมมีเรื่องเยอะนะ...

     ความกลัวในใจตอนนี้ค่อยๆเริ่มหายไปแล้ว...

     ฉันค่อยๆหลับตาพริ้ม จนเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว...


     ......

     ซันยืนมองสาวน้อยร่างเล็กที่หลับอยู่บนโซฟา...

     เขามองเธออยู่เนิ่นนาน แม้จะสำรวจดูแล้วดูอีกว่าไม่มีบาดแผลกระทั่งรอยข่วนเล็กๆก็ไม่มี รอยแดงๆที่ถูกมัดทั้งข้อมือและข้อเท้าก็จางลงแล้ว มีแต่เพียงใบหน้าขาวซีด ที่เปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา...

     เพลียจนหลับแบบนั้น ช่างน่าสงสาร...

     ซันเข้าไปนั่งโซฟาตรงข้ามเธอ พลันนึกย้อนเหตุการณ์ที่ผ่านมา...

     เขาแอบตามเธอเหมือนปกติในสองสามวันที่ผ่านมา และรู้ว่ามีคนแอบมาสอดส่องใครคนหนึ่งที่เดียวกับที่ทำงานพิเศษของเธอด้วย...

     ซันเลือกที่จะไม่สนใจ เพราะมันไม่เกี่ยวข้องกับเธอเสียหน่อย แต่ดูเหมือนเขาจะประมาทเกินไปหน่อย...

     เพราะเธอดันถูกลูกหลงกับการลักพาตัวในวันนี้...

     ตอนที่เธอถูกจับขึ้นรถ เขาจะไปช่วยเธออยู่แล้ว แต่ต้องสติได้ว่าให้มันพาไปถึงที่หมาย จะได้จัดการรวดเดียว...

     ซันโทรหาเซนเพื่อหาตัวช่วย ให้มันง่ายยิ่งขึ้น เพราะเซนมีเพื่อนที่มีเส้นสายที่ตามสืบเรื่องนี้ได้ง่าย จึงพบพิกัดว่าอยู่ตึกร้างแห่งหนึ่ง

     ในตอนที่ซันเข้าไปในตึกเพื่อจัดการเอง เขากลับไม่สนใจคนบงการเรื่อง เพราะห่วงยัยตัวเล็กมากกว่า เขาเดินตามทางเดินมืดอย่างเร่งรีบและเบาเสียง
ที่สุด จนเจอว่าเธออยู่ในห้องที่มีแสงไฟอันน้อยนิด แล้วชายอีกหนึ่งคนกำลังคิดระยำกับเธอ...

     เพียงแค่เห็นมันใช้มือสกปรกมาลูบไล้ตัวเธอ สติเขาแทบขาดผึงจนลืมตัวเองเผลออัดมันจนเลือดอาบตามใบหน้า...

     กว่าจะได้สติก็ต่อเมื่อ คิดถึงยัยตัวเล็กที่จะมองผมยังไง เธอจะกลัวเขาเหมือนครั้งก่อนรึเปล่า แต่ยังดีไป... ที่เธอถูกปิดตาเอาใว้

     ซันก้มมองผลงานที่นอนอนาถอยู่บนพื้นอย่างเย็นชา เขาไม่ได้ทำอะไรมากหรอก... แค่หักแขนข้างที่มันไปลูบไล้ตัวเธอเท่านั้น ที่เหลือ... ช่างแม่ง...

     จากนั้นเขาก็เดินเข้ามาหาร่างเล็กที่สั่นระริกเหมือนล่วงรู้ว่ามีคนเดินเข้ามาใกล้ๆ เธอคงไม่รู้ว่าเป็นเขา... มือหนาค่อยเอื้อมไปแกะเชือกที่ถูกมัดข้อเท้า ตามด้วยข้อมือ ผ้าที่มัดปากเอาใว้... ตามด้วยผ้าปิดตา

     พอคลายผ้าปิดตาเธอออก เธอค่อยๆลืมตาแล้วเงยหน้าขึ้นมามองเขา แววตาสั่นระริกก่อนจะร้องไห้ออกมา...

     วินาทีที่เห็นน้ำตาของเธอ เขารู้สึกสั่นคลอนในใจอย่างรุนแรง เหมือนกับว่าถ้าเธอเจ็บเขาก็เจ็บไปด้วย...

     แล้วร่างกายเขาก็ขยับไปเอง เผลอเข้าไปกอดเพื่อปลอบยัยตัวเล็กให้ร้องไห้ออกมา... ระบายความกลัวออกมาให้หมด...

     เขาจะรับมันใว้ทั้งหมดเอง....

          "อื้อ...." ซันหลุดออกจากภวังค์ความคิด เมื่อได้ยินเสียงอู้อี้ของยัยตัวเล็ก เธอนอนขดอยู่บนโซฟา พลางควานหาอะไรสักอย่างไปด้วย...

     สงสัยจะหนาว...

     เขาลุกขึ้นจากโซฟาแล้วช้อนยัยตัวเล็กพาขึ้นไปนอนในห้อง จัดการห่มผ้าให้เธอ...

     ซันนั่งบนขอบเตียงมองยัยตัวเล็กที่นอนหลับพริ้มท่ามกลางความมืด แม้จะมีแสงไฟลอดเข้ามาทางหน้าต่างน้อยๆ ก่อนจะลูบหัวเธอเบาๆ

     ขอโทษที่ทำให้เป็นอันตรายแบบนี้...

     ขอโทษ...

     และเขาสัญญากับตัวเองในใจ... ว่าจะไม่ปล่อยให้เธออยู่ห่างจากเขาอีก!


     ......   

     เช้าวันต่อมา

          "อือ..." ฉันค่อยๆลืมตาปริบๆ มองเพดานในห้องนอนตัวเอง...

     หะ! ทำใมฉันมาอยู่ที่นี่ได้ละเนี้ย... เมื่อคืนฉันนอนที่โซฟานี่...

     หรือซันจะอุ้มฉันมาใว้ที่นี่ งื้อออออออ...

     พอลุกออกจากเตียงแทบร้องไห้ ฮือ... ฉันไม่ได้อาบน้ำ.. เน่าไปหมดทั้งตัวแล้วอ่ะ T^T

     หลังจากนั้นฉันก็จัดการตัวเอง แม้จะรู้สึกเมื่อยนิดๆ แต่ก็ไม่มากเท่าไหร่ และตอนนี้ฉันกำลังทำข้าวกล่องอยู่ สายตาเหลือบเห็นกล่องข้าวที่เคยทำให้ซันพอดี...

     เอ่อ... ฉันควรทำให้เขาดีไหม...

     ติ้งต่องๆๆๆ

     เสียงออดดังรัวๆ จนฉันขมวดคิ้วยุ่ง นี่ยังเช้าอยู่เลยนะ ใครมาเอาป่านนี้ แถมยังรัวออดบ้านคนอื่นเขาแบบนี้อีก...

     หรือว่าจะเป็นซัน...

     ฉันคิดแค่นั้นก่อนจะวิ่งไปเปิดประตูอย่างเร็วไว แล้วทำใมฉันต้องแอบดีใจไปแว๊บหนึ่งด้วย

     แอ๊ด...

     พอเปิดประตูชะโงกหน้าดูก็เป็นซันจริงด้วย เจ้าตัวยืนแผ่รังสีตามปกติของเขาอย่างนั้น แต่รู้สึกสีหน้าเขาจะดูดีขึ้นรึเปล่า...

     นี่เขาไปอารมณ์ดีมาจากไหนกันน่ะ...

          "เข้ามาก่อนสิซัน" ฉันยิ้มน้อยๆก่อนจะเชื้อเชิญเขาเข้ามาในบ้าน

     ซันเข้ามาแล้วมานั่งโต๊ะในครัวที่อยู่ติดกับเคาน์เตอร์ครัวแล้วมองฉันเขม็ง...

     เอ่อ... ทำไมรู้สึกเหมือนเขาจะจ้องฉันจนผิดปกตินะ...

     แบบนี้ฉันก็ทำอะไรไม่ถูกน่ะสิ...

          "วันนี้กินข้าวกล่องมั้ย" 

          "อืม..." ซันพยักหน้ารับ แล้วมองฉันเขม็งเลย...

     หลังจากนั้นซันก็ทำตัวแปลกไปนิดหน่อย คือการที่มานั่งจ้องฉันจ้องแล้วจ้องอีกจนฉันรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เดินตามแบบระยะประชิด ยกเว้นเข้าห้องน้ำ เมื่อก่อนเขาก็ตามฉันนะ แต่รู้สึกเลเวลเขาเพิ่มขึ้นรึเปล่า...

     กระทั่งทำงานพิเศษวันนี้... ซันก็ยังตาม...

     เบลก็มาทำงานวันนี้นะ แต่พอพี่ณิศาเห็นแผลที่หน้าก็โดนไล่ตะเพิดกลับไปในห้องทำงานพี่ณิศาเพราะอยากคุยด้วย ฉันก็อยากคุยด้วยเช่นกัน...

          "รับอะไรดีคะ" ส่วนฉันก็ทำงานตามปกติแหละ เพียงแต่วันนี้ซันมานั่งเฝ้าที่เก่าที่เดิม เพิ่มเติมคือแผ่รังสีอำมหิตรัวๆจนรู้สึกเสียวสันหลังพิกล...

     นี่ฉันกับซันคืนดีกันแล้วใช่มะ... 

          "รับน้องไอไปทานสักมื้อครับ" ลูกค้าผู้ชายยิ้มแป้นใส่รัวๆ จนฉันชะงักกึก... เดี๋ยวนี้คือต้องพูดขนาดนี้แล้วเหรอ...

     อยู่ๆก็รู้สึกเสียวสันหลัง จนทำให้ฉันหันไปมองต้นเหตุโดยอัตโนมัติ อื้อหือ... น่ากลัวจ้า...

     ซันนั่งจ้องแผ่รังสีอำมหิตใส่รัวๆ พร้อมสายตาดุร้ายประมาณว่า 'อยากตายเหรอ...' ใส่ลูกค้าที่แซวฉันโดยไม่รู้ตัว

     งื้ออออ เลเวลซันเพิ่มจริงๆด้วยง่ะ...

     พอถึงเวลาปิดร้าน ฉันถึงกับโล่งอก เมื่อซันไม่ได้เปิดเวทีทะเลาะวิวาทกับใครในร้าน ฉันเดินเข้าห้องพักพนักงานเพื่อเปลี่ยนชุดแล้วเดินไปหาเบลที่อยู่ในห้องทำงานของพี่ณิศา โดยมีซันเดิมตามด้วยง่า...

     แอ๊ด...

     ฉันเปิดประตูห้องแล้วชะโงกดูจะพบพี่ณิศากับเบลอยู่ข้างใน...

          "ชิบหาย.. เอาแฟนมาด้วยเหรอวะ!" เบลมองตาแทบหลุดออกจากเบ้าเมื่อเห็นซันเดินตามหลังฉันมาต้อยๆ

          "ไม่ใช่แฟน..." ฉันเขม่นตาใส่เบลนิดๆก่อนจะหาที่นั่ง

          "มากันครบแล้ว แม้จะแถมหนึ่ง..." พี่ณิศายิ้มมุมปากแล้วปรายตามองซันนิดๆอย่างหยอกล้อ "เล่ามาเบล..."

          "คือ... คนที่บงการเรื่องเมื่อวานมันอยู่โรงเรียนเดียวกันกับผมเอง..." เบลเปิดปากเล่า สายตาหม่นหมองนิดๆ "คือแฟนมันชอบมาเจ้าะแจ๊ะกับผมบ่อยๆ มันเห็นเลยเรียกผมไปคุย..."

          "แล้วไงต่อ..." 

          "ก็คุยไม่ลงตัวไงเจ๊ มันว่าผมไปอ่อยแฟนมันอ่ะ!" เบลเริ่มมีอารมณ์โมโหแล้วแหละ "มันเลยไม่พอใจผม บอกจะมาเอาคืน ไม่คิดว่ามันจะถึงขั้นลักพาตัวผมไปรุมกระทืบซะเกือบเละ..."

          "ก็เห็นว่าทัพไปช่วยนี่ ทันป่าว"

          "ทันสิเจ๊ เฮียเล่นยกพวกตำรวจมาจนพวกนั้นแตกฮือ สะใจโว้ยยยยย" เบลทำหน้าสะใจช่างน่าหมั่นไส้จริงๆ "หลังจากนั้นไอ่ต้อมมันก็โดนเฮียเซนหิ้วตัว ก็เปิดช่องให้ผมเข้าไปซัดเลยงัยยยย ซัดจนสลบเลย"

     แล้วเบลก็หัวเราะสะใจเต็มห้องทำงานพี่ณิศา ทั้งฉันกับพี่ณิศาทำหน้าเอือมใส่... อย่างนี้นี่เองตัวบงการที่นอนสลบเหมือดเมื่อวานเป็นฝีมือเบลสินะ

          "หลังจากนี้จะเป็นยังไงต่อไม่รู้ ไอ่ตัวบงการนั่นคงรวยน่าดูถึงจ้างพวกห่านั่นมาลากตัวแกได้..." พี่ณิศากุมขมับ

          "ใช่ มันรวยมากเลยนะเจ๊" เบลพยักหน้าหงึกหงักดูไม่ทุกข์ไม่ร้อนอะไรเลย

          "แสดงว่ามันคงรอดอ่ะ..." พี่ณิศากรอกตามองบนไปมาอย่างเซ็ง "อย่างนี้แหละกูถึงเกลียดพวกอำนาจบ้าบอ..."

          "แต่สามีเจ๊ก็บ้าอำนาจพอๆกัน..." เบลเหล่ตาใส่พี่ณิศาจนโดนเขกหัวรัวๆ

     เบล.. ถ้าพี่ทัพได้ยิน ดีไม่ดีเบลอาจจะตายในคืนนี้ได้...

          "แล้วน้องไอไม่ได้เป็นอะไรใช่มะ..." พี่ณิศาหันมาถามฉันที่เงียบอยู่นาน ก่อนที่พี่ณิศาจะมองฉันสลับกับซันไปมาแล้วแสยะยิ้มร้าย "สงสัยมีฮีโร่มาช่วยใช่มะ อิอิ"

     ฮีโร่มาช่วย... ใครเหรอ? คนที่มาช่วยคือปีศาจต่างหากเล่า...

          "พี่ณิก็พูดเกินไปค่ะ..." ฉันยิ้มแห้งๆ ขืนพูดมากกว่านี้มีหวังโดนซันแผ่รังสีใส่อีกแน่ๆ จังหวะนั้นฉันก็เหลือบมองนาฬิกาที่แขวนผนังห้อง...

     เห้ยยย.. ลืมไปเลยว่าวันนี้พ่อกลับบ้าน!

          "พี่ณิคะ งั้นหนูกลับบ้านก่อนนะ วันนี้พ่อหนูกลับบ้านอ่ะ" ฉันลุกพรวดพราดรีบลาพี่ณิก่อนจะเดินดิ่งออกจากห้อง

          "กลับดีๆนะ" พี่ณิศาโบกมือลาน้อย อย่างยิ้มแย้ม ก่อนที่ฉันจะรีบวิ่งกลับบ้านให้เร็วที่สุด...

          "อ่าว ทิ้งกันเฉยเลย" เบลนั่งคอตกอยู่ในห้อง ก่อนจะโวยวายนิดๆ "ว้อยยย พอคืนดีกับแฟนก็ทิ้งกูเฉ้ยยย..."

          "แล้วทำใมไม่วิ่งตามไปเล่า..." ณิศาเหล่ตามองเบลแต่เธอคงรู้คำตอบอยู่แล้วแหละ

          "ตามได้ไงเจ๊ หมอนั่นเขม่นใส่ผมขนาดนั้น ถ้ามันฆ่าผมได้มันฆ่าไปละ" เบลทำหน้ามู่ พลางเหยียดตัวกับเก้าอี้ในห้องอย่างเซ็งๆ

          "เฮ่อ... โลกกลมจริ๊งๆ น้องไอดันมาพัวพันกับปีศาจคนน้องแบบนี้..." ณิศาถอนหายใจเบาๆ


     ......

     หลายวันต่อมา

     ชีวิตประจำวันของฉันก็เหมือนปกติ

     แต่สิ่งที่น่าแปลกนิดหน่อยก็คือซันนี่แหละ...

     นี่เขาเป็นอะไรนักหนาเนี้ย วันที่เรียนปกติก็นั่งข้างกันอยู่แล้วนะ แต่เขากลับจ้องฉันด้วยประกายตาแปลกๆจนรู้สึกร้อนวูบวาบตัวเอง วันไหนมาทำงานพี่เศษก็มานั่งเฝ้าแถมแผ่รังสีใส่ฉันรัวๆ อย่างที่บอกไปว่าเขาเพิ่มเลเวลตัวเองมากขึ้น ฉันเลยรู้แปลกๆงัยเล่า...

     ส่วนฝนกับปลาก็รู้แล้วนะว่าฉันกับซันหายกันแล้ว เพิ่มเติมคือซันที่เพิ่มเลเวลตัวเอง 

     และเรื่องฝึก...

     ตั้งแต่เกิดเรื่องลักพาตัวคราวก่อน ฉันเลยฝึกเตะต่อยกับกระสอบทรายให้แรงขึ้น ตามที่พี่ซินบอก พี่ซินบอกว่าต้องเอาให้สลบ ไม่พอพี่แกยังเปิดวิดีโอการเอาตัวรอดจากพวกผู้ชายที่ตัวใหญ่กว่า...

     เนื้อหามันรุนแรงมาก เช่น เอาหินทุบหัว ทรายปาใส่ตา ไม้ทุบ ขึ้นอยู่กับสภาพแวดล้อมของสถานที่ และต้องมีหนึ่งอย่างที่เราต้องตั้งมั่นใว้ คือ สติของเราเอง...

     แต่เรื่องพวกนี้ช่างมันก่อน ตอนนี้กำลังเกิดปัญหาใหญ่...

     เพราะอีกสามวันข้างหน้ามีสอบย่อยวิชาเลข!!!

     และฉันก็อ่อนวิชานี้พอๆกับวิชาพละเลยล่ะ... งื้ออออออ

          "โถๆๆ ไอเอ้ยยยย งานเข้าลูกแล้วงัย" ฝนนั่งแซวอยู่ข้างๆขณะที่ฉันนั่งวิตกกับเรื่องสอบย่อย

          "งื้ออออ ฉันสอบไม่ได้แหงๆ"

          "นั่นสิ เห็นเรียนวิชานี้ทีไร ไอก็หลุดไปนอกโคจรทุกที..." 

          "ติวให้ฉันหน่อยจิ..." ฉันส่งสายตาประกายวิบวับให้ฝน

          "ฉันติวไม่เป็นย่ะ" ฝนทำหน้ามู่ พลางหันไปมองปลาที่นั่งอ่านหนังสือ "ปลาติวให้ลูกฉันหน่อย..."

          "ได้อยู่นะ..." ปลาพูดเรียบโดยไม่หันมามอง เพราะอ่านหนังสืออยู่... โห.. สุดยอดอ่ะ " พรุ่งนี้ฉันไปห้องสมุดสาธารณะพอดี เจอกันที่นั่นก็ได้..."

          "งั้นดีเลย ฉันไปด้วยแล้วกัน" ฝนยิ้มเริงร่าพลางยกนิ้วให้ปลา

     หือ... มีห้องสมุดสาธารณะด้วยเหรอ... ไอไม่รู้...

          "ห้องสมุดสาธารณะนี่อยู่ไหนอ่ะ" ฉันเอียงคองงถามฝนและปลา ทั้งสองชะงักกึกแล้วหันคว่ำมองฉันอย่างเซ็งๆ

          "นี่.. ปีศาจ รู้จักใช่มะ" ฝนชะโงกหน้าไปมองซันที่นั่งฟังพวกเราอยู่นานแล้ว...

          "อืม..." ซันตอบพลางทำหน้าตาย

     ไม่อยากคุยเท่าไหร่หรอก ตอนนี้ซันเริ่มคุยกับปลาและฝนแล้ว แม้จะเป็นคำๆแบบนี้ก็เถอะ...

          "งั้นพรุ่งนี้นายพาไอไปแล้วกันนะ" ฝนพูดเสร็จสรรพโดยไม่ถามฉันสักคำ!

     ง่ะ!! สรุปว่าจะให้พาซันไปด้วยงั้นสินะ!! 

     เอ่อ... แต่เขาก็ไม่ยอมห่างฉันไปไหนหรอก เอาเป็นว่าต้องยอมแล้วล่ะ...


     ......

     พาวแอบสอดส่องห้องเรียนที่มีปีศาจอยู่อีกด้านหนึ่ง ดูเหมือนจะจับกลุ่มคุยกับผู้หญิง...

     มันคุยกับคนอื่นได้เหรอวะ!!

     เขานอนที่โรงพยาบาลเกือบเดือนพอมาเห็นอีกที ทำใมมันดูเปลี่ยนไปวะ!?

     คราวก่อนปีศาจเล่นเขาซะอ่วมจนนอนโรงพยาบาล ทำเอาเจ็บแสบแสนสาหัส คิดเหรอวะว่าจะยอมจบง่ายๆ!

     ในหัวเขาคิดแต่เรื่องที่จะล้างแค้นปีศาจให้ได้!

          "มีโอกาสเมื่อไหร่ มันได้ตายคาตีนกูแน่!"





(to be continue.....)


Minetji : ใครคือพาว? พาวคือใคร? ใครจำได้ไหม... รุ่นพี่พลาสเตอร์ไง!!

ขอบคุณที่อ่านนะคะ <3 <3 

ขออภัยสำหรับคำผิดค่ะ ^^




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

95 ความคิดเห็น

  1. #12 Miss- N (@nadtarika19894) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 07:42
    ปีศาจอะไรเล่า นี่มันเทพยุตรต่างหาก เทพบุตรสีเลือด55
    #12
    0
  2. #11 panpapiyong (@ppan_ling) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 19:33
    สนุกกกกกก
    #11
    0