(ซ. set มัดใจ) มัดใจยัยซื่อบื้อ

ตอนที่ 17 : เมื่อเบลหาเรื่องมาให้ งานนี้เลยซวยแพ็คคู่...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 489
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    1 มี.ค. 62





ตอนที่ 16

เมื่อเบลหาเรื่องมาให้ งานนี้เลยซวยแพ็คคู่...




     สองวันต่อมา

     ร้าน NisaT Cafe

     ตั้งแต่ห่างกับซัน ฉันก็ทำงานพิเศษติดๆกันจนถึงวันนี้...

     ฉันหันมากลับบ้านกับเบลอีกครั้ง แม้เบลจะมีคำถามนิดหน่อย แต่เขาคงเดาสีหน้าฉันออกแหละว่าฉันกับซันทะเลาะกันมาอ่ะ...

     มีความรู้สึกแปลกๆหลังจากนั้นนิดหน่อย มันคาอยู่ในใจจนไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ร้อนรนแปลกๆ ซึ่งอาจเป็นเพราะ ความเคยชิน...

     ฉันชินอยู่กับซันมามากพอสมควรจนตอนนี้เมื่อไม่มีเขา ในใจก็รู้สึกเหงาๆ แม้จะเห็นกันเฉพาะที่โรงเรียนแต่ไม่เปิดปากคุย มันก็ทำให้อึดอัดนิดหน่อย...

     วันก่อนที่พูดใส่ซันแบบนั้น ฉันพูดแรงไปรึเปล่านะ....

          "ฮู่วววว เหนื่อยยยยย" 

     หลังจากทำงานพิเศษรวมถึงเก็บของเข้าร้านเสร็จ ฉันก็ได้ยินเสียงเบลบ่นอู้อี้อยู่ในห้องเปลี่ยนชุด ส่วนฉันก็นั่งรอเขานี่แหละ...

          "เร็วๆสิเบล..." ฉันเร่งเขา นี่มันก็ดึกมากแล้วนะ อยากกลับบ้านอ่ะ!

          "ออกมาแล้วๆ" เบลเปิดประตูออกมาด้วยหน้าเซ็งสุดขีด

          "ป่ะ กลับกันๆ" ฉันลุกจากที่นั่งพลางพยักหน้าชวนกลับบ้าน

          "เออเว้ย ทะเลาะกับแฟนแล้วมากลับบ้านกับฉัน แฟนเธอไม่ฆ่าฉันใช่มะ" เบลเขม่นใส่ แต่อะไรนะ! แฟนเรอะ!!

          "ไม่ใช่ๆๆๆ ไม่ใช่แฟนนน" ฉันปฏิเสธเสียงดังพร้อมส่ายหน้าไปมา
     จริงสิ เบลไม่รู้ว่าซันเป็นปีศาจ ตระกูลเดียวกันกับพี่เซน...

          "เชื่อตายแหละ..." เบลยักคิ้วใส่เชิงกวนๆ ก่อนจะหิ้วกระเป๋าแล้วออกตัวเดิน

          "จริงๆนะ" ฉันรีบเดินตามเบลให้ทัน เดินเร็วเกินไปไหมเบล...

          "เฮ้ ทั้งสองคน" เสียงพี่ณิศาดังมาจากข้างหลังทำให้เราทั้งสองคนหันไปมอง

          "มีอะไรคะพี่ณิ"

          "เปล่าอ่ะ แค่บอกให้กลับบ้านกันดีๆล่ะ" พี่ณิศาโบกมือโบกไม้อย่างเริงร่า...

          "วุ้ยยย เจ๊! ไม่มีใครมาดักฉุดผมหรอก" 

          "ปากแกนี่น่าตบจริงๆไอ่เบล"

     กลับบ้านช่วงเวลานี้ จะไม่ค่อยมีคนเท่าไหร่นัก แต่ดีที่บ้านฉันกับเบลอยู่ใกล้ๆกัน อยู่ในชานเมือง ก็คิดว่าปลอดภัยแหละนะ...

          "ทำใมมันเงียบกว่าทุกวันวะ" เบลหันซ้ายหันขวาแล้วขมวดคิ้วยุ่ง

          "หะ..." ฉันหลุดจากภวังค์ความคิดทันทีที่เบลส่งเสียง มันทำใมนะ...

          "มันเงียบผิดปกติไง ดูรอบๆสิ" 

     ฉันมองซ้ายขวาอย่างที่เบลบอก นี่มันเงียบจริงๆอ่ะ ปกติแถวนี้ไม่เงียบนะ พวกร้านค้าที่เปิดเวลานี้ทำใมมันปิดกันทั้งแผงเลยอ่ะ...

     ฉันกับเบลพร้อมใจกันเร่งฝีเท้าเดินโดยอัตโนมัติ เงียบไปไหม... เหมือนดูหนังสยองขวัญยังไงไม่รู้อ่ะ...

     อีกนิดเดียวก็จะถึงบ้านอยู่แล้ว...

          "เบล บรรยากาศน่ากลัวอ่ะ.." ฉันกระตุกชายเสื้อเบลรัวๆ

          "อย่าพูด!! รีบเดินเถอะ กลัวว่ะ" เบลกระซิบเสียงเบาแล้วรีบพาฉันเดินให้เร็ว หากแต่...

     เอี๊ยด!!!

     วินาทีที่พวกเราสองคนรีบเดินนั้น โดยไม่รู้ว่ามีรถคันหนึ่งวิ่งตามหลังมา แล้วเบรกมาดักหน้าพวกเราอย่างรวดเร็ว...

          "เห้ยยยยย" ฉันกับเบลร้องลั่นอย่างตกใจพร้อมกัน แล้วหยุดเดินเพราะรถตู้มาขวางทางเดิน

          "เอาแล้วงัย..." เบลพึมพำกับตัวเองเบาๆพลางหิ้วฉันถอยหลังไปด้วย...

     ฮือ... ทำใมขาฉันก้าวไม่ออก T^T

     จังหวะนั้นฉันเห็นประตูรถตู้ถูกเลื่อนออก พร้อมๆกับชายตัวสูงใหญ่แต่ปิดหน้าลงมาทางนี้อย่างอุกอาจ...

          "ไอ!! รีบหนีสิ!" เบลตะโกนเสียงดังแล้วจูงมือฉันออกตัววิ่งหนีทันที
แต่ไม่ทัน เพราะพวกพี่ปิดหน้าคว้ามือฉันได้ทัน...

          "อ้ายยยยย" ฉันหวีดร้องเสียงดังลั่นพร้อมสะบัดมือให้หลุดโดยสัญชาตญาณ และมีเบลช่วยดึงฉันด้วยอีกคน

          "มึงจะไปไหน" พี่ปิดหน้าเสียมเหี้ยมใส่แล้วเริ่มสู้แรงฉันบ้าง โอ้ยยยยย นี่ฉันเจ็บแขนทั้งสองข้างมากเลยนะ

          "ก็จะหนีสิเว้ยยยย ปล่อยเว้ยยย" เบลโวยวายไม่ยอมปล่อยมือฉัน 
     ฉันเบิกตาโพลงเมื่อพี่ปิดหน้าอีกคนลงรถขึ้นมาช่วย... แย่.. แย่สุดๆไปเลยยยย

     เรื่องอะไรฉันก็ไม่รู้หรอกนะ แต่ฉันไม่ยอมให้พวกเขาจับฉันหรอก

     พลั่ก!! 

     ฉันหลับหูหลับตาเตะเป้าพี่ปิดหน้าที่จับมือฉันอยู่ รู้สึกว่าโดนเต็มๆเลยแหละ

          "โอ้ยยยยย สัสสสสส" เขาเผลอปล่อยมือฉันแล้วกุมเป้าตัวเองก่อนจะทรุดลง

     เห้ยยยยย ได้ผลอ่ะ!! 

     เบลรีบคว้าตัวฉันแล้ววิ่งหนีอย่างไว แต่วิ่งเพียงไม่กี่ก้าวเท่านั้น ก็พากันชะงักกึกเมื่อพี่ปิดหน้าอีกคนมาดักหน้าตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ แถมยังถือปืนอีก

          "จะไปกับพวกกูดีๆ หรือจะตายกองตรงนี้..." เสียมเหี้ยมโหดที่ดูก็รู้ว่าเขาเอาจริง ฉันกับเบลยืนนิ่งอย่างไม่รู้จะทำยังไงดี ก่อนจะถูกคนข้างหลังคว้าแขนคนละข้าง

          "เห้ยยย ปล่อยกู!!" เบลพยายามสะบัดออกแต่ก็ไม่เป็นผล

          "หรือมึงอยากตายตรงนี้วะ" พอพี่ปิดหน้าพูดเท่านั้นแหละ เบลถึงกับชะงักกึกทันทีและไม่กล้าพูดอะไรอีก

     ส่วนฉันก็ถูกพี่ปิดหน้าอีกคนลากตัวไปขึ้นรถตู้เป็นคนแรกเลย... ฮือ...

     นี่ฉันไปฝึกป้องกันตัวประสาอะไรทำใมมันไม่ง่ายแบบนี้นะ...

     พอรถตู้ออก ฉันกับเบลก็ถูกมัดมือถูกปิดปากจนขยับไปไหนไม่ได้ พวกพี่ปิดหน้าก็มองเบลสลับกับรูปถ่าย

          "เออ ไอ่หน้าสวยนี่แหละ..." พี่แกพยักหน้ากับพวกน้อยๆ ก่อนที่เบลจะขมวดคิ้วยุ่ง ฉันก็ด้วย...

          "หึ มึงคงอยากรู้ว่าทำใมพวกกูคงจับมึงใช่มั้ย" เสียงเย้ยหยันของพี่ปิดหน้าคนเดิมดังขึ้น "พอถึงที่มึงก็จะรู้เอง..."

เบลเบิกตากว้างอย่างไม่เข้าใจ


     พรึ่บ! 

     ฉันที่เหลียวไปมองที่เบลอย่างงงอยู่ ก็ถูกบีบคางให้หันไปมองอีกทาง สายตาฉันก็สบตาพี่ปิดหน้า... เอ่อ.. ที่โดนฉันเตะเป้าไปนี่...

          "เก่งนักนะมึง ตัวแค่นี้..." เสียงดุร้ายของพี่แกทำเอาฉันขนลุก และตามมาด้วยเนื้อตัวที่เริ่มสั่นเทิ้ม 

          "....." ฉันจะสะบัดหน้าหนีแต่เขาบีบคางฉันแน่นจนเจ็บ จนฉันเบ้หน้าด้วยความเจ็บ

     คนพวกนี้... น่ากลัวกว่าซันอีก...

     ห้ามร้องไห้นะไอ... เธอต้องสู้สิ!

     ไม่นานนักรถก็จอด พวกเขาเปิดประตูรถตู้ แม้ฉันไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน แต่มันเหมือนตึกร้างที่มืดมาก ไม่ทันรู้ตัวฉันก็ถูกพี่เขากระชากตัวลงรถพร้อมกับเบล

          "อื้อ!" เบลสะบัดดิ้นสุดแรงเกิดแต่หาสะทกสะท้านพวกเขาไม่

     ก็เพราะสู้แรงไม่ได้ทั้งฉันและเบลจึงถูกพาเข้าไปข้างในตึกร้าง ที่มีแสงไฟส่องอยู่ภายในห้องร้างห้องหนึ่ง...

     ระหว่างทางฉันเหลียวมองซ้ายขวาอย่างสำรวจ แตาเพราะถูกพี่เขากระชากตัวอยู่จึงมองไม่ค่อยเห็นทางหนีนัก...

     แม้โอกาสจะมีน้อยก็ตาม...

     ฉันเงยหน้าบุคคลคนหนึ่งซึ่งไม่คุ้นหน้า เขานั่งไขว้ห้างอยู่บนเก้าอี้เหมือนกำลังรออะไรสักอย่าง มีพวกพี่ปิดหน้าล้อมอยู่... และพอเห็นพวกฉันเขาก็แสยะยิ้มทันที

     และชุดยูนิฟอร์มนักเรียนที่เขาใส่ นั่นมันเหมือนกับของเบลนี่นา...

     ฉันเหลียวมองเบลทันที เบลเองก็ดูช็อกๆที่เห็นเขา แต่พูดอะไรไม่ได้เพราะถูกปิดมากอยู่

     พวกพี่ปิดหน้ากดฉันให้นั่งลง แล้วพลักเบลให้ล้มคว่ำต่อหน้าผู้ชายที่นั่งไขว้ห้างอยู่

          "อื้อ!!" ฉันเรียกเบลดังๆ แต่เพราะถูกปิดปากและยังถูกพี่ปิดหน้าอีกคนกดใว้ไม่ให้ขยับไปไหน

          "สภาพโครตอนาถเลยวะเบล.." เขายิ้มร้าย ซึ่งขัดกับใบหน้าที่สวมแว่นตาอยู่ ดูไม่น่าจะเป็นคนบงการเรื่องเลย...

          "......" เบลมองเขาเขม็งอย่างไม่พอใจ 

          "เปิดปากมัน..." เขาสั่งเสียงนิ่งพลางกดมองเบลที่อยู่ต่ำ พวกพี่ปิดหน้าจึงแกะผ้ามัดปากเบลออก

          "แฮ่ก... มึง..." พอเบลหลุดจากการถูกปิดปาก เขาก็ตวัดมองคนตรงหน้าอย่างไม่พอใจ

     พลั่ก!!

     เสี้ยววินาทีที่เบลได้พูด เขาก็ถูกคนตรงหน้าเตะเข้าเต็มๆที่หน้าทันที ผลของมันทำให้เบลล้มกลิ้งกับพื้น

          "อื้อ!!" ฉันร้องเรียกเบลสุดขีดและเริ่มดิ้นจากการที่ตัวเองถูกกดให้อยู่กับที่ แม้จะสู้แรงไม่ได้แต่ฉันก็จะดิ้น

          "ลุกขึ้นมา!" เขาลุกจากที่นั่งแล้วกระชากเบลที่เลือดไหลตรงมุมปากอย่างรุนแรง

          "....." เหมือนเบลจะไม่สะทกสะท้านเมื่อเขาถูกกระชากให้ประจันหน้ากัน เบลมองเขาเขม็งอย่างไม่พอใจ "มึงต้องการอะไร..."

     ผัวะ!!

     เบลถูกต่อยจนหน้าหัน แต่ไม่ล้มเหมือนก่อนหน้านี้ 

          "มึงยังมีหน้ามาถามอีกเหรอ! มึงแย่งแฟนกู นี่คือเหตุผลที่กูจะฆ่ามึงคืนนี้ไง!!" สีหน้าคนพูดเต็มไปด้วยความโกรธและความเจ็บใจ

     ต..แต่จะถึงขนาดต้องฆ่ากันแบบนี้นะเหรอ...

          "กูไม่ได้แย่ง แฟนมึงเข้าหากูเอง..." เบลหันมาตอบเสียงนิ่งและสบตาเย็นใส่คนตรงหน้าจนเขาชะงัก

          "มึงหุบปากไปเลย!!"

     พลั่ก!!

     คราวนี้เบลถูกคนโกรธตรงหน้าถีบเบลล้มนอนกับพื้นแล้วกระทืบเหยียบเบลซ้ำๆ โดยไร้เสียงร้องเจ็บของเบล

          "อื้อ!!!" ฉันร้องห้ามพลางส่ายหน้าไปมาขอร้องไม่ให้เขาทำร้ายเบลมากกว่านี้...

     ดูเหมือนจะเรียกความสนใจคนตรงหน้าได้ไม่น้อย เขาเหลียวมามองฉันก่อนจะแสยะยิ้มร้าย 

          "ผู้หญิงคนนี้แฟนมึงเหรอ" เขายิ้มเยาะอยางผู้ถือไพ่เหนือกว่าใส่เบล เบลเบิกตาโพลงก่อนจะปฏิเสธเสียงดัง

          "ไม่ใช่... มึงอย่าคิดจะทำอะไรเพื่อนฉัน!!"

          "เพื่อน... เหอะ!" เขาหัวเราะในลำคอก่อนจะปลายตามองฉันอย่างมีแผนชั่วร้ายในใจ วินาทีนั้นฉันรู้สึกถึงลางร้ายที่กำลังจะมาหาตัวเอง... "ลากอินี่เข้าอีกห้อง และมึงจะทำระยำอะไรก็ตามใจมึงเลย..."

          "ไอ้เชี่ยต้อม!!! มึงปล่อยเพื่อนกูนะเว้ย" เบลลุกขึ้นมาตะคอกใส่ วินาทีนั้นก็ถูกถีบลงไปอีก

          "อื้อ!!" ฉันขัดขืนสุดขีด เมื่อพี่ปิดหน้าที่กดตัวใว้หิ้วตัวฉันขึ้นบ่า ก่อนประโยคถัดมาที่เขาพูดแทบทำให้ฉันร้องไห้

          "เดี๋ยวเรามาเล่นผัวเมียกันดีกว่านะน้อง..."

     ฉันดิ้นสุดแรงเกิดขณะที่ห่างจากเบลที่อยู่อีกห้องเรื่อยๆ และยังได้ยินเสียงเบลโหวกเหวกไกลๆจนกระทั่งเงียบลง 

     ตุ่บ!!

     ฉันถูกปล่อยลงในเบาะเก่าๆอยู่อีกห้องหนึ่งซึ่งแสงสว่างมีเพียงน้อยนิด ฉันรีบมองหน้าตัวการที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความตื่นตระหนก...

     ไม่เอานะ...

     ฉันถดตัวเองจนติดอยู่กับฝาผนังห้องแล้วส่ายหน้าไปมาอย่างขอร้องอ้อนวอน หาพี่แกเขาใจอ่อนไม่ เขาแสยะยิ้มเหี้ยมก่อนจะคว้าผ้าบางๆแล้วเดินเข้ามาหาฉัน

          "อื้อ!!" ฉันถูกล็อกตัวไม่ให้ดิ้นแล้วถูกผ้าบางๆนั่นปิดตาตัวเอง...

          "อยู่นิ่งๆสิที่รัก" เสียงที่น่าขยะแขยงจนฉันขนลุกมากระซิบข้างๆหูฉัน เขากักตัวฉันไม่ให้ฉันหนีไปไหน กระทั่งปิดการมองเห็นของฉัน...

     ฉันสะดุ้งเฮือกเมื่อถูกมือหยาบกระด้างสัมผัสที่ต้นขาตัวเอง แล้วค่อยๆรูดขึ้นไปพร้อมๆกับกระโปรงนักเรียน...

          "ขานุ่มชะมัดเลยว่ะ..." เสียงหื่นกระหายของคนตรงหน้า ทำเอาฉันแทบร้องไห้ ฉันสั่นเทิ้มไปทั้งตัว เจ็บใจที่ขัดขืนไม่ได้...เลยสักนิด

          "ไม่ต้องกลัวไปน่าที่รัก... พี่จะจัดให้ถึงใจเลย" 

          "งั้นกินตีนกูให้ถึงใจมึงก่อนดีไหม..." หะ... เสียงใครน่ะ

     ฉันสะดุ้งสุดตัว เมื่อคนที่กำลังคุกคามฉันถูกใครไม่รู้ลากตัวออกไปจากฉัน นี่มันอะไรกันเนี้ย... ฉันไม่เห็นอะไรเลย ได้ยินแค่เสียงเท่านั้น

          "มึงเป็นใครวะ!"

     ผัวะ!! 

          "อัก!..."

     ตุบ! ผัวะ!! ปึ๊ก!! กร๊อบ!!!!

          "อ้ากกกกกกกก" เสียงร้องโหยหวนเสียงดังจนฉันสะดุ้ง

     ก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น รู้แค่ว่าพี่ปิดหน้าโดนชกต่อย เสียงแกร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดขนาดนั้น... ตามด้วยเสียงกระดูกหัก แล้วใครกันล่ะที่ทำ...

     ฉันฟังเสียงโหยหวนสลับกับพยายามฟังเสียงของคนที่ทำ จนกระทั่งเงียบไป...

     เสียงฝีเท้าหนักๆที่เดินเข้ามาใกล้เรื่อยจนฉันตกใจ เนื้อตัวเริ่มสั่นเทาด้วยความกลัว...

          "อื้อ..." ฉันสะดุ้งเมื่อรู้สึกเหมือนมีสัมผัสบางอย่างที่บริเวณข้อเท้าที่ถูกมัด ตามมาด้วยข้อมือ นี่เขาแกะเชือกมัดให้ฉันเหรอ....

     ตามมาด้วยแกะผ้าปิดปากฉัน ก่อนจะแกะผ้าปิดตาฉันต่อมา...

     พอผ้าผิดตาหลุดออกฉันลืมตาขึ้นมองคนตรงหน้าแทบจะร้องไห้...

     ซัน... เขามาอยู่ที่นี่ได้ไงกัน... 

     ซันก้มมองฉันจนเห็นแววตาสีเหลืองเข้มเจือปนด้วยความเป็นห่วงที่สื่อออกมาให้ วินาทีนั้นฉันก็รู้สึกถึงน้ำตาตัวเองที่ไหลออกมาอาบแก้มพร้อมกับเนื้อตัวที่สั่นเทา...

          "ซ...ซัน... ฮึก...ฮือ..." ฉันร้องไห้ออกมาโดยไม่รู้ตัว 

     ดีใจที่เขามาช่วยฉัน...

     ดีใจที่เป็นเขา...

     เพราะน้ำตาที่ไหลอยู่ ทำให้บดบังการมองเห็นของตัวเองจึงมองเห็นได้แค่ลางๆ ไม่รู้ว่าซันทำสีหน้าแบบไหนในเวลานี้...

     แต่ในเวลาต่อมาฉันก็สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากคนตรงหน้า เมื่อซันตรงเข้ามากอดฉันแน่นพร้อมกับรู้สึกถึงตัวที่สั่นเทาของซันได้เป็นอย่างดี...

          "ฮือ... ซัน.. ซัน..." ฉันกอดซันตอบและร้องไห้ด้วยความหวาดกลัว ไม่อยากขยับไปไหนตอนนี้ ร่างสูงเหมือนจะเข้าใจ เขาก็กอดฉันนิ่งอยู่อย่างนั้นยอมให้ฉันร้องไห้จนพอใจ...

     อ้อมกอดของเขาทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัยและอบอุ่นมากกว่าพ่อฉันซะอีก...

     ก็ไม่รู้เวลานานไปเท่าไหร่แล้ว ฉันเริ่มหยุดร้องไห้ เริ่มรู้สึกดีขึ้นแล้ว พอพยายามดันซันให้ออกจากตัว แต่ดูเหมือนซันจะดื้อกอดฉันแน่นยิ่งกว่าเดิมซะอีก...

     งื้อออออออ นี่ฉันทำอะไรลงไปเนี้ย ฉันกอดซันเหรอ บ้าไปแล้ววววว...

     พอรู้สึกตัวและตั้งสติได้ ใจฉันเริ่มเต้นแรง เริ่มหน้าแดง กับสัมผัสระยะประชิดจนแนบเนื้อแบบนี้ ไอจะระเบิดอยู่แล้ววววววว....

          "อื้อ... ซัน.. ปล่อยยยยย" ฉันส่งเสียงอู้อี้อยู่ในอ้อมอกของซัน แล้วทุบเบาๆเพื่อให้เขาปล่อย งื้อออออ.. กลิ่น... กลิ่นหอมเกินไปละ...

     ซันยอมปล่อยฉันแต่โดยดีก่อนที่ฉันจะระเบิดตัวเองตาย... และเขาก็เอื้อมมือมาหยิกแก้มฉันเบาๆ

          "อ่ะ..." ฉันเบ้หน้าน้อยๆ แต่ไม่เจ็บนะ ก่อนที่ซันมาดเดิมของเขาจะกลับมาส่งสายตาดุๆใส่ฉันทันที

          "ทำใมถึงชอบวิ่งเข้าหาเรื่องตลอด..." น้ำเสียงดุๆของซันดังขึ้นมา จนฉันรู้สึกหมั่นไส้ในคำพูดของเขา

     ชอบวิ่งเข้าหาเรื่องเหรอ... เรื่องมันวิ่งเข้าหาสิไม่ว่า!

          "ไม่รู้นี่นา..." ฉันหน้าบูดพลางสะบัดหน้าออกเพื่อไม่ให้เขาหยิกมากกว่านี้...

          "ลุกไหวไหม..." ซันสำรวจฉันทั่วตัวตั้งแต่หัวจรดเท้า...

     และไม่ทันที่ฉันจะได้ตอบ ร่างสูงก็ช้อนตัวฉันอุ้มทันที เห้ยยยยยย....

          "ซันนนน อุ้มทำใม!" ฉันเผลอเหวใส่เสียงดัง

          "จะอุ้ม..." ดูเขาตอบสิ น่าทุบนัก...

     ทำใมเขาดูมึนขึ้นกันนะ... รึว่าฉันคิดไปเอง...

     ฉันยอมให้ซันอุ้มแล้วพาเดินเรื่อยๆจนถึงห้องที่เบลอยู่ก่อนหน้า... จริงสิ.. เบลละ!?

          "ทำใมนาน..." ประจวบเหมาะกับที่เห็นพี่เซนยืนนิ่งอยู่กลางห้องพอดี พี่แกยืนหิ้วเบลที่เหงื่อตกอย่างนั้น 

          "ไอ!!" เบลยิ้มกว้างอย่างดีใจก่อนจะกุลีกุจอวิ่งมาทางฉัน ก่อนจะชะงักกึกเพราะซันจ้องเบลเขม็ง...

     ทำใมไปจ้องกันอย่างนั้นเล่า...

          "เบล... ไม่เป็นไรใช่มั้ย" ฉันก้มมองเบลตั้งแต่หัวจรดเท้า สภาพเขาตอนนี้เหมือนโดนฝุ่นรุมเลย มีแค่มุมปากกับหางคิ้วที่มีเลือดแห้งๆติดเท่านั้น...

          "ไม่เลย เฮียทัพพาตำรวจมาช่วยได้ทัน" หะ... พี่ทัพเรอะ! 

     ฉันเหลียวมองหาพี่ทัพก็พบว่าเขา...เอ่อ... กำลังถือปืนใว้ข้างตัว เหมือนกำลังคิดจะยิงพวกพี่ปิดหน้าที่มัดรวมกันอยู่เบื้องหน้า พร้อมๆกับตำรวจที่ยืนรายล้อม 

     ส่วนคนบงการ...

ทำใมสลบเหมือดอย่างนั้นอ่ะ... ใครทำกันเนี้ย...

          "ไอ ฉันขอโทษที่อยู่เธอมาติดร่างแหไปด้วย..." เบลทำหน้าสลด "ฉันไม่คิดว่าไอ้ต้อมมันจะทำบ้าๆได้ขนาดนี้..."

          "ไม่เป็นรัย ปลอดภัยก็ดีแล้วล่ะ" ฉันส่ายหน้าน้อยๆเชิงบอกว่าไม่เป็นอะไร แต่ขอรอบหน้าไม่มีแล้วนะ ไม่เอาแล้วจริงแบบนี้อ่ะ...

     พอฉันพูดจบซันเดินดิ่งๆ เตรียมจะออกจากตึกทันที... เห้ยยยย ลืมไปว่าซันอุ้มฉันอยู่อ่ะ... T^T

          "เดี๋ยวคนของกูจะไปส่ง ขึ้นรถไป..." พี่ทัพเหลือบมองพลางพูดเสียงเหี้ยมตามปกติ "ทางนี้พวกกูจะจัดการเอง..." 

          "ครับเฮีย..." เบลพยักหน้ารัวๆก่อนจะวิ่งตามมาให้ทันฉัน

     ซันอุ้มฉันมาถึงรถก่อนที่จะปล่อยฉันลงแล้วเปิดประตูให้... 

          "เข้าไปสิ..." ซันตอบเสียงเรียบนิ่ง จนฉันอือออยอมฟังเขาแล้วมุดเข้าไปนั่งข้างใน ก่อนที่ซันจะเข้ามานั่งข้างๆ ส่วนเบล...

     เขาดูกลัวๆซันนะ พอขึ้นรถแล้วเขาสร้างระยะห่างกับซันจนนั่งติดประตูรถอีกฝั่ง รึว่าเบลรู้แล้วว่าซันเป็นปีศาจน่ะ

     และก็เดดแอร์ตลอดทาง ไม่มีใครเปิดปากพูดเลยรวมถึงฉัน เหตุการณ์วันนี้ยังติดตาฉันอยู่เลย... ฉันเหม่อมองกระจกฝั่งที่นั่งมาตลอดทาง...

     จนรถส่งถึงบ้านฉัน ซันก็ลงมาด้วยเช่นกัน

          "แล้วเจอกันนะเบล" ฉันยิ้มน้อยๆแล้วโบกมือให้เบล

          "เออ ไปละนะ" เบลยิ้มเหยพลางเกรงใจซันที่แผ่รังสีอยู่ข้างหลัง ก่อนที่รถจะออกตัวไปจนลับตา...

     ฉันเดินหากุญแจบ้านด้วยสภาพเหนื่อยๆเพลียๆ ส่วนซันก็นิ่งเงียบจนฉันสังเกตได้จึงหันไปมองเขา...

     ซันเองก็มองฉันด้วยสายตายากเดาความอีกอีกแล้ว สายตานั่นอีกแล้วมองทีไรรู้สึกวูบวาบไปทั่วร่างทุกที...

     ฉันมองซันอยู่นาน ก่อนที่ปากจะเผลอขยับไปเองเป็นคำพูด...

          "อยู่กับฉันก่อนได้ไหม..."


 


(to be continue.....)


Minetji : ปั่นจนตาแทบแหก ฮ่าๆๆๆ



ขอบคุณที่มา https://www.pinterest.com/pin/674625219160914767/

ขอบคุณที่อ่านนะคะ <3 <3 

ขออภัยสำหรับคำผิดค่ะ ^^




 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

95 ความคิดเห็น