(ซ. set มัดใจ) มัดใจยัยซื่อบื้อ

ตอนที่ 16 : งดข้าวกล่องไปซะเถอะ...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 500
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    26 ก.พ. 62





ตอนที่ 15

งดข้าวกล่องไปซะเถอะ...




     ฉันกลับเข้ามาในบ้านด้วยสภาพหน้าแทบดูไม่ได้...

     ไม่เคยร้องไห้หนักขนาดนี้มาก่อน และรู้สึกเจ็บข้อเท้าด้วย...

     ฉันฝืนวิ่งทั้งๆที่ยังเจ็บข้อเท้า ฮือ...

     และนี่เป็นครั้งแรก ที่ฉันโดดเรียนแบบนี้ กระเป๋านักเรียนก็ไม่ได้เอามา...

     ฉันรู้สึกแย่... ไม่เคยแย่เท่านี้มาก่อน พลางนึกถึงเหตุการณ์ไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้...

     ซันในตอนนั้นน่ากลัวมาก น่ากลัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน สายตาดุร้ายนั่นเหมือนจะฆ่าฉัน และดูเหมือนความอดทนของตัวเองจะหมดลงไปพร้อมกับความหวาดกลัวที่มีต่อซัน

     แล้วมันก็ความรู้สึกที่เข้ามาในหัวขึ้นมา... ว่า ฉันเกลียดเขา...

     แต่ในใจกลับรู้สึกสั่นคลอนอย่างรุนแรง เหมือนกับกำลังจะต่อต้านความคิดนี้อย่างนั้นแหละ...

     ไม่เข้าใจตัวเองเลย...

     ฉันฟุบนอนกับหมอนบนเตียงตัวเอง แล้วหลับตาลงพลางสงบสติอารมณ์ จนเผลอหลับไปอย่างไม่รู้ตัว...


     ......

     ซันแอบยืนอยู่บริเวณบ้านของไออย่างเงียบๆ แต่ในใจกลับร้อนรนเป็นไฟ! 
เขาไม่เคยทำยัยตัวเล็กร้องไห้ จนขนาดฝืนตัวเองวิ่งออกมาจากโรงเรียนทั้งๆทีข้อเท้ากำลังจะหายเจ็บ

     ซันทรุดตัวนั่งลงประตูหน้าบ้านของไอที่ปิดสนิทลง พลางกุมขมับแล้วคิดว่าทำใมถึงกลายเป็นแบบนี้ เขาไม่เคยเป็นแบบนี้...

     เพียงเพราะเห็นเธอไม่แตะต้องผู้ชายคนอื่น... เขาก็รู้สึกหงุดหงิดและโมโหขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ พลางดับสติให้ดับวูบลงแล้วเผลอใส่อารมณ์รุนแรงกับยัยตัวเล็กไป

     กว่าจะได้สติ ก็เมื่อเห็นน้ำตาของเธอที่ไหลอาบแก้ม...

     เธอตัวสั่น เธอกลัวเขา เธอต่อต้านเขา...

     เขาไม่รู้จะจัดการกับปัญหาตอนนี้ยังไง ในเมื่อความรู้สึกของตัวเองยังไม่แน่ใจนักเลย

     อยากอยู่ใกล้ๆ อยากให้อยู่ในสายตา หงุดหงิดเมื่อเธออยู่ใกล้ผู้ชายคนอื่น...
     เขาเองก็แปลกใจกับความรู้สึกที่มีต่อยัยตัวเล็กตอนนี้ แต่เขาจะปล่อยเธอไปไม่ได้เด็ดขาด

     ไม่มีทาง...


     ......

     ติ้งต่อง...

     เหมือนเสียงบางอย่างทำให้ฉันค่อยๆลืมตาตื่น รู้สึกหนักๆตาจังเลย พลางขยี้ตาเบาๆ

     ติ้งต่อง...

     เสียงออดหน้าบ้านฉันนี่เอง...

     ฉันค่อยๆยันตัวเองลุกจากที่นอน รู้สึกแปล๊บๆที่ข้อเท้านิดหน่อยแต่ยังเดินได้อยู่ แล้วเดินไปจะเปิดประตูแต่ก็ชะงัก...

     รึว่าซันมา... ไม่เอานะ.. ฉันไม่อยากเห็นหน้าเขาตอนนี้...

     ติ๊งต่อง...

     สียงออดดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับปลุกให้ฉันตื่นในภวังค์ความคิด ร่างกายเริ่มสั่นโดยอัตโนมัติ...

          "โห้ยยยย ไอออออออ อยู่บ้านปะเนี้ยยยยย" เสียงโหยหวนดังมาจากข้างนอก รู้เลยว่าเป็นใคร

     เมื่อรู้ว่าเป็นใครฉันเลยเผลอโล่งใจนิดหน่อย ก่อนจะเปิดประตู...

          "ฝน ปลา..." ฉันมองทั้งคู่อย่างดีใจ พลางเหลือบเห็นกระเป๋านักเรียนของฉันที่ติดมือฝนมาด้วย ฝนรีบถลาเข้ามาหาฉันเป็นคนแรก

          "เธอเป็นอะไร ทำใมตาบวมแบบนี้ ช่วงบ่ายก็ไม่มาเรียน พวกเราเป็นห่วงแทบแย่" ฝนบ่นยาวๆ แล้วกอดฉันแน่น ส่วนปลาก็ยิ้มอย่างโล่งใจเมื่อเห็นหน้าฉัน

          "เข้าไปในบ้านเถอะ ใว้จะเล่าให้ฟังนะ" ฉันกอดฝนตอบนิดๆ ก่อนจะชวนเข้ามาในบ้าน

     ฝนผละกอดแล้วก็พยักหน้ารับ ปลาก็เช่นกัน...

     หลังจากนั้นฉันก็เล่าทั้งหมดให้ฟังรวมถึงเรื่องการพิสูจน์แตะตัวผู้ชายด้วย...

          "ฉันไม่เข้าใจทั้งเธอทั้งปีศาจ" ฝนทำหน้างง หลังจากฟังฉันเล่าจนจบ

          "ฉันด้วย.." ปลาพยักหน้านิดๆพลางกรุ่นคิดไปด้วย

          "....." เอ๊อะ มาถึงจุดนี้ ฉันก็ไม่รู้จะพูดยังไงแล้วอ่ะ T^T

          "เอาเรื่องเธอก่อนนะ เธอคิดว่าถ้าได้แตะตัวผู้ชายแล้วเธอจะใจเต้นแรง หน้าแดง เธอคิดอะไรเนี้ยยยยย" ฝนแยกเขี้ยวใส่พลางเขย่าตัวฉันจนโยก

          "ก็ไม่รู้อ่ะ... ฉันถึงได้พิสูจน์งั้ยยยย" ฉันส่ายหน้าเบาๆ

          "แล้วทำใมไม่ปรึกษาเราก่อนล่ะ คิดจะทำก็ทำ ไอ่เรานี่แทบช็อค"
 
          "ขอโทษ ก็ไม่อยากให้ลำบากใจนี่นา..." ฉันทำหน้าสลดแล้วก้มหน้างุดๆรับความผิด

          "บื้อจริงๆ" ฝนถอนหายใจเฮือกใหญ่ "แล้วที่ทำไปน่ะ ใจเต้นมั้ย หน้าแดงมั้ย"

          "ไม่เลย แปลกอยู่เหมือนกัน..." ฉันส่ายหน้าควั่บๆพลางขมวดคิ้วยุ่ง

     ในตอนนั้นที่จับเฟิร์สไปก็ไม่รู้สึกอะไรเลย ทั้งอาการใจเต้นแรง ร้อนวูบวาบ หน้าเห่อร้อน ก็งงๆอยู่เหมือนกัน...

     ฝนเบิกตากว้างอย่างช็อคๆ เหมือนจะคิดอะไรออก "รึว่า...."

          "อะไรอ่ะ" ฉันมองฝนด้วยความอยากรู้ จะพูดอะไรอ่ะ...

          "แสดงว่าอาการพวกนี้เป็นเฉพาะกับปีศาจใช่มั้ย" ปลาที่เงียบอยู่นานเอ่ยขึ้นมา เธอยิ้มมุมปากน้อยๆแล้วเหล่มองฝนที่อ้าปากค้าง...

     หะ... เป็นเฉพาะกับซันเหรอ อะไรยังไง? ไองง...

          "อย่าพูดนะยัยปลา ฉันไม่ยอมรับ!" ฝนหน้ามู่

          "ฉันพูดให้ไอยอมรับ ไม่ใช่เธอ..." ปลาแสยะยิ้มเบาๆ จนน่าหมั่นไส้...
นี่พวกเขาพูดเรื่องอะไรกันอ่ะ...

          "หมายความว่างัยอ่ะ" ฉันเอียงคองงถาม ทั่งคู่หันมองควั่บมาพร้อมกัน
          "ก็...อุ๊บ!!" ปลากำลังเปิดปากพูดแต่ถูกฝนเอามืออุดปากเอาใว้

          "เอ่อ.. ก็..ก็ปกติงัยยยย ฉันก็เป็น" ฝนยิ้มแล้วที่เหงื่อตกตามใบหน้านี่คืออะไร...

          "อ...อย่างนี้เองเหรอ" ฉันประหลาดใจน้อยๆ ไม่คิดว่าฝนก็เป็นด้วยเหมือนกัน เธอบอกว่าปกติ ปกติสินะ

     ขณะที่ฉันกำลังคิดว่ามันปกติ ปลาหันไปมองค้อนใส่ฝนทันที...

          "ชู่วววว... ไม่พูด! จบนะ.." ฝนกระซิบข้างหูปลาเบาๆ ให้ได้ยินกันแค่สองคนเท่านั้น

     ปลามองฝนอย่างเบื่อหน่ายพลางถอนหายใจเบาๆ "งั้นต่อไปก็เรื่องปีศาจต่อ..."

     พอปลาเอ่ยถึงซัน ฉันก็หันควั่บไปมองทั้งคู่ด้วยความอยากรู้...

          "เรื่องนี้ก็พูดไม่ได้..." ฝนกระตุกแขนปลายิกๆ พลางกระซิบเบาๆ

          "โห่ยยยย อะไรนักหนาเนี้ยฝน" ปลาเขม่นตาดุใส่

          "คุยรัยกันอ่ะ.." ก็ไม่รู้หรอกนะว่าทั้งคู่คุยอะไรกันอยู่ แต่ฉันก็อยากรู้นะ...

          "ก็.. เขาทำรุนแรงกับเธอขนาดนั้นงัยยย ถึงยังไม่อยากพูดถึงอ่ะ" ฝนยิ้มแก้เก้อพลางเกาหัวแกร่กๆ 

     ก็จริงอยู่นะ แต่ใช่ว่าจะไม่อยากรู้เลย...

          "เฮ้อ ฉันขอไม่พูดแล้วกัน ให้ปีศาจพูดด้วยตัวเองดีกว่านะ" ปลาถอนหายใจเบาๆ

     หะ หมายความว่างัยที่ให้เขาพูดเองอ่ะ...

          "ไม่ต้องทำหน้างง ฉันไม่อยากให้เธอคิดอะไรมากไปกว่านี้" ฝนเข้ามาหยิกแก้มฉันเบาๆด้วยความหมั่นเคี้ยว

          "อื้อ..." ฉันพยักหน้าน้อยๆ พลางทำหน้าบูด...

          "แล้วตอนนี้รู้สึกยังไง..." ปลาถามขึ้นมาด้วยแววตาจริงจัง

          "เอ๊ะ..." รู้สึก...เรื่องอะไร

          "จากเหตุการ์ณที่ผ่านมาเธอเกลียดเขารึเปล่า" คำถามของปลาเหมือนศรแทงอกฉันเต็มๆ

     เกลียด..งั้นเหรอ 

     แค่คิดแบบนั้นทีไร ในใจก็รู้สึกสั่นคลอนทุกครั้ง จนไม่เข้าใจตัวเอง...

          "ฉ..ฉันกลัวมากกว่า..." ฉันพูดด้วยแววตาที่สั่นระริก

          "ธรรมดาแหละ หมอนั่นน่ากลัวจะตาย" ฝนลูบหัวฉันอย่างแผ่วเบาเพื่อปลอบโยน

          "เธอคงชินกับเขา แต่ใช่ว่าจะชินทุกอย่าง" ปลายิ้มน้อยๆ

          "อื้อ..." ฉัรพยักหน้าน้อยๆอย่างตอบรับ

          "แล้วก็โดดเรียนซะได้ ลูกเอ๊ยยยย" ฝนบ่นอุบอิบพลางทำหน้ากวนใส่

          "ปะ เล่นเกมกัน" ปลาพยักหน้าหงึกหงักพลางควักเกมกดแบบพกพาจากกระเป๋านักเรียนตัวเองแล้วยิ้มอย่างภาคภูมิใจ

          "หูยยยย พกของแบบนี้ด้วย" ฝนทำหน้าเหยมองเขม่นใส่ปลาอย่างหมั่นไส้

          "น่าเล่นดีนะ" ฉันพยักหน้าเห็นด้วยกับปลาอย่างตื่นเต้น

     หลังจากนั้นพวกเราทั้งสามคนก็พลัดกันเล่นเกมอย่างสนุกสนาน พลางลืมเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้าได้เลย และความรู้สึกที่เคยหนักอึ้งก็เบาลงอย่างน่าประหลาด

     ฝนกับปลานี่เป็นคนดีจริงๆ พวกเขาไม่เคยทิ้งฉันเลย ฉันดีใจจังที่ได้เป็นเพื่อนกับพวกเขา

     เราเล่นกันจนเวลาล่วงเลยไปเกือบทุ่ม...

          "สนุกมากเลย.." ฉันยิ้มกว้างแม้จะแอบเสียดายนิดๆที่พวกเขาไม่ได้อยู่ต่อเพราะตอนนี้มันก็ค่ำแล้ว

          "ใช่มั้ยล่ะ" ปลายิ้มอย่างภูมิใจ

          "ไม่ต้องคิดอะไรมากนะไอ พวกเราอยู่ข้างๆเสมอ" ฝนกุมมือฉันแน่นพลางส่งแววตาด้วยความเป้นห่วง

          "อื้อ ฉันไม่เป็นไรแล้วล่ะ วันนี้ขอบคุณมากนะ" ฉันพยักหน้าให้น้อยๆ ก่อนที่รถสีดำของบ้านฝนจะแล่นเข้ามาบริเวณหน้าบ้านพอดี

          "พวกเรากลับล่ะ เจอกันในแชทน้า..." ฝนกับปลาโบกมือลา ก่อนจะขึ้นรถสีดำแล้วออกจากบ้านไปจนลับตา

     หวังว่าพรุ่งนี้คงไม่มีเรื่องอะไรให้น่าปวดหัวเหมือนวันนี้นะ...

     ถึงแม้ในใจจะรู้สึกติดค้างอยู่ก็เถอะ...


     ......

     เช้าวันต่อมา

     เช้านี้ฉันตื่นตามปกติ แล้วเช็คดูข้อเท้าตัวเองก็ไม่ได้เจ็บมากเท่าไหร่นะ แต่อย่าฝืนวิ่งเหมือนเมื่อวานอีกแล้วกัน...

     ฉันออกมาทำข้าวกล่องตามปกติ ในใจรู้สึกติดขัดอะไรสักอย่าง...

     เหมือนมีความรู้สึกบางอย่างที่ต่างไปจากเดิม...

          "อ่ะ..." ฉันเผลอหลุดจากในภวังค์ความคิด เมื่อพึ่งรู้สึกตัวว่าตัวเองทำข้าว     กล่องตามความเคยชิน ซึ่งก็คือทำในส่วนของซันอีกกล่องหนึ่ง...

ฉันเหม่อมองกล่องข้าวที่ว่างเปล่าของซันอยู่นาน ก่อนจะตัดสินใจเอาลงไปเก็บ...

     งดข้าวกล่องไปซะเถอะ...

     พอจัดทุกอย่างเรียบร้อย ฉันก็เปิดประตูบ้านเตรียมไปโรงเรียนเหมือนปกติ อีกสองสามวันพ่อก็จะกลับมาแล้วคงไม่เหงาแล้วล่ะนะ

     กึก...

     สายตาฉันดันสะดุดกับร่างสูงที่ยืนอยู่หน้าบ้าน เขาหันมาสบตาฉันเดินพ้นประตูบ้านทันที... ทำให้ฉันรู้สึกสั่นคลอนในใจอย่างรุนแรง... 

     ไม่ต้องถามว่าเป็นใคร จะใครที่ไหนล่ะ แล้วทำใมเขาถึงมาที่นี่กัน...

     ฉันไม่พร้อมจะเจอหน้าเขาตอนนี้หรอก...

     ฮือ... อยากกลับเข้าบ้านซะตอนนี้เลย...

     ฉันยืนค้างอยู่นาน ซันเองก็ไม่มีทีท่าจะขยับเขยื้อนไปไหน สายตาดุๆเช่นเคยนั่นก็ยังคงจ้องฉันเขม็ง...

     ก็ไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ แต่มันก็ไม่เกี่ยวกับฉันอยู่แล้วนี่นา... เพราะงั้น...ไอจะเมิน!

     ฉันเดินดิ่งๆเมินเขาทันที แต่เพราะวิ่งไม่ได้มันเลยดูช้า ซันจึงเดินตามมาทันแล้วดักหน้าฉันทันที

          "อะไรอีก..." ฉันส่งเสียงแข็งใส่ร่างสูงไป ซันประหลาดใจนิดๆก่อนจะหลบสายตาไปที่อื่น...

          "....." และไม่พูดอะไรเลย... แล้วมาดักทางฉันทำใมเล่า...

     ถ้าเขาไม่พูดฉันก็ขอพูดเองเลยละกัน

          "จากนี้ไปห้ามตาม! ข้าวกล่องก็ไม่ต้องกิน! จะไม่ไปฝึกแล้วด้วย! ลาขาด!!" ฉันพูดรัวๆเพื่อตัดจบ แม้จะแอบเห็นซันเบิกตากว้างด้วยความนิ่งอึ้ง แต่หาฉันสนไม่...

          "อยากตาย..." เสียงอันน่าสะพรึงกลัวทำเอาฉันสะดุ้งทันที 

     ฉันไม่ยอมแน่ ถ้าเรื่องมันจะลงเอยเหมือนเมื่อวานแบบนี้ แม้ฉันจะกลัวแต่ไอขอสู้ตาย!

          "ฉันอยู่กับซัน ฉันก็ตายอยู่ดีแหละ..." ฉันพูดเสียงแข็ง พลางสบตาเขาอย่างไม่ยอมแพ้ 

     พอฉันพูดจบซันถึงกับชะงักตัวเอง แล้วมองฉันนิ่งอยู่อย่างนั้น... สีหน้าฉันดูเศร้ามองอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะพูดประโยคสุดท้ายด้วยแววตาสั่นระริก

          "เพราะอย่างนั้น... ก็อย่ามายุ่งกันอีกเลย..."


     ......

     ตกเย็น

          'เพราะอย่างนั้น... ก็อย่ามายุ่งกันอีกเลย...'

     คำพูดโดยยัยตัวเล็กยังดังกึกก้องอยู่ในหันของซันตลอดเวลา แม้เขาจะรู้สึกถึงความหวาดกลัวในสายตาของเธอ แต่ยังไงคำตอบของเขาก็คือ ไม่มีทาง...

     ไม่มีทางที่เขาจะเลิกยุ่งกับเธอแน่ 

     เขาปล่อยเธอไปไม่ได้ ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่เขาทำมันไม่ได้จริงๆ

     ตั้งแต่ครั้งแรก เขาจะปล่อยให้เธอเป็นเหยื่อเลยก็ได้ แต่เขากลับไม่ทำแบบนั้น เพราะรู้สึกถูกใจในนิสัยเข้าสู้ของเธอ...


     ถูกใจ.. หึ จะพูดแบบนั้นก็ได้...

     ข้าวกล่องที่กินประจำจากฝีมือเธอนั่น วันนี้เขากลับไม่ได้กิน อย่างที่เธอพูดใว้จริงๆ ซันแทบโมโหหิวแล้วอยากพาลใส่เธอแต่ก็ทำไม่ได้...

     คดีเมื่อวานยังติดตัวอยู่...

     ถึงแม้เธอจะบอกไม่ให้เขาตามเธอ แต่เขาก็ยังตามอยู่ดีเพียงแค่เพิ่มระยะห่างไม่ให้เธอรู้สึกตัวเท่านั้น...

     วันนี้ยัยตัวเล็กก็ทำงานพิเศษตามปกติ ซันแอบอยู่ในตรอกซอยแคบๆอยู่ตรงข้าม แม้จะอยู่ไกลแต่ก็มองเห็นเธอได้ชัด

     เด่นออกขนาดนั้น ไม่ว่าจะเป็นสีผมสีน้ำตาลเข้มที่ถูกรวบขึ้น นัยน์ตาสีน้ำตาลทองเปล่งประกาย ตัดกับผิวขาวๆนั่น เพราะอย่างนั่นเธอถึงโดดเด่นจนผู้ชายหันมองได้ง่ายๆ

     หึ... พูดถึงเรื่องนี้เขาก็รู้สึกหงุดหงิด อาการเดียวกับเมื่อวานเป้ะๆ

     ซันแอบมองและตามเธอ จนกระทั่งเธอถึงที่บ้านโดยปลอดภัย เขาถึงจะโล่งใจแล้วหันหลังกลับบ้านตัวเอง แม้ในใจตอนนี้ยังคิดว่าจะหาเรื่องคุยกับเธอได้ตอนไหนดี...

          "เข้าบ้านมาก็หน้าเครียดเลยนะไอ่ซัน" เสียงซินทักขึ้นมาจากในห้องนั่งเล่นที่เขาเดินผ่านพอดี ซันมองพี่สาวตัวเองอย่างเย็นชา

          "....."

          "ตั้งแต่เมื่อวานละ เป็นไร? แล้วทำใมไม่้ห็นน้องไอเลย" ซินขมวดคิ้วยุ่งและถามเขารัวๆ

          "....." ซันเงียบเพราะไม่รู้จะพูดยังไง... มันอธิบายยาก

     แต่ซินรู้ทันเขาแน่ๆ เธอไม่ใช่คนโง่ขนาดนั้น...

          "ไปทำน้องโกรธมาอ่ะดิ..." ซินยิ้มเย้ย คำพูดเธอเหมือนศรแทงกลางอกซันเต็มจนชะงักกึก

          "....." ซันตวัดมองพี่สาวตัวเองอย่างไม่พอใจทันที

          "อุ้ยยย จริงซะด้วย ไปทำให้น้องโกรธยังงัยเนี้ย พูด! เดี๋ยวฉันหาทางช่วย..." ซินยิ้มร่าเดินลิ่วๆเข้ามาหาน้องชายที่ตัวสูงกว่าตัวเอง

     บอกได้ไหมนะ... เขาเองก็ไม่รู้จะแก้ยังไงเหมือนกัน...

          "แค่หงุดหงิด เวลาที่ยัยนั่นไปใกล้ผู้ชายคนอื่น..." ซันพูดเสียงเรียบ พยายามกลบเกลื่อนความรู้สึกแปลกๆใว้ในใจ

          "หึงน้องอ่ะดิ..." 

          "....." หึง... เขาน่ะเหรอหึง...

          "โว้ยยย ทึ่มจริงว้อย นี่แกชอบน้องไอเข้าแล้วงัยเล่า!" ซินแยกเขี้ยว พลางจะเขย่าคอน้องชายสุดทึ่มของตัวเองอยู่แล้ว...

     ซันเบิกตากว้างก่อนจะรู้สึกตัว พลางในใจก็เต้นระรัวชั่วครู่ อย่างนั้นเองเหรอ... ที่ผ่านมาที่เขาทั้งรู้สึกแปลกๆ ทั้งการกระทำแปลกๆกับเธอนั่น...

     หึ... ได้เรื่องซะแล้วสินะ...

          "ทำน้องงอนก็ไปง้อน้องซะนะ" ซินตบไหล่ซันเบาๆ เมื่อเธอได้พูดเฉลยให้เขาฟังหมดแล้ว ก่อนจะกลับไปนั่งโซฟาดูทีวีต่อ...

     ซันขมวดคิ้วยุ่งกับพี่สาวตัวเอง พลางกรุ่นคิดน้อยๆ

     ง้อเหรอ... มันทำกันยังไงวะ?



 
(to be continue.....)


Minetji : สรุป... น้องซันทึ่ม น้องไอซื่อบื้อค่ะ โคจรมาเจอกันได้ไงเนี้ย

ขอบคุณที่อ่านนะคะ <3 <3 

ขออภัยสำหรับคำผิดค่ะ ^^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

95 ความคิดเห็น