(ซ. set มัดใจ) มัดใจยัยซื่อบื้อ

ตอนที่ 14 : วันหยุดที่มีปีศาจมาอยู่ด้วย...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 575
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    21 พ.ค. 62






ตอนที่ 13 

วันหยุดที่มีปีศาจมาอยู่ด้วย...





          "เจ็บๆๆๆๆ เบาๆ" ฉันเบ้หน้าด้วยความเจ็บสุดขีดจนน้ำตาซึมไปเลย T^T

     ฮือ.. เพราะวิ่งแล้วตามัวแต่ไปมองซันแท้ๆ ถึงได้เป็นแบบนี้... แล้วนี่ฉันจะเดินได้มั้ย ไม่พิการใช่มั้ย

          "เบาสุดแล้ว..." ซันพูดเสียงเรียบ แล้วประคบข้อเท้าฉันอย่างเบามือ...

     เบามือเขาเองน่ะสิ สำหรับฉันเหมือนกับซันกำลังกดข้อเท้าฉันเลย ฮือ...

     กระดูกฉันจะแตกไหม? ตอบ!!

          "ฉันทำเองได้มั้ย.. เจ็บอ่ะ" ไม่ไหวแล้วจริงๆ แม้จะทำไม่เป็นแต่ขอทำเองจะปลอดภัยกว่านะ...

          "ได้เหรอ..." ซันเงยหน้ามองแล้วเลิกคิ้วสูง สายตาเจ้าเล่ห์นี่มันอะไร นี่ก่ะจะกวนฉันใช่มะ... "ไม่ใช่ว่าลื่นอีกแล้วขาพลิกอีกข้าง..."

          "ซันนนนน T^T" สาบานได้เลย ถ้าไม่เจ็บเท้าละก็ฉันจะพุ่งไปงับหัวนายยยย

          "อยู่นิ่งๆน่า..." ซันขมวดคิ้วยุ่งแล้วล็อกขาข้างซ้ายฉันแน่นไม่ให้ขยับไปไหน

     นี่เขาจะยืนยันให้ฉันยอมจนได้ใช่มะ เจ็บนะโว้ยยยยย...

          "ไม่นิ่งๆๆๆ ปล่อยดิ" ฉันก้มลงแกะมือซันที่ล็อกอยู่ออก นี่มือคนหรือกาวเนี้ย ทำใมมันแน่นอย่างนี้

          "....." ซันแผ่รังสีอำมหิตใส่ซะแล้ว แต่ยังไงฉันก็ไม่ยอมอ่ะ

     แต่ก่อนที่ฉันจะตัดสินใจงับหัวซันจริง พี่ซินก็เดินร่าเข้ามาแล้วแหวกน้องชายตัวเองออกทันที...

          "น้องไอ เดี๋ยวพี่ทำเองเนาะ ไม่เจ็บแน่ๆ" พี่ซินยิ้มระรื่นซึ่งตรงข้ามกับซันที่แผ่รังสีไม่พอใจสุดๆใส่พี่สาวตัวเอง

     เหอะๆ เหมือนสวรรค์จะเมตตาฉันอยู่นะ...

          "ทำเลยค่ะพี่ซิน ซันทำแล้วเจ็บมาก" ฉันแอบบ่นกับพี่ซินเบาๆ หารู้ไม่ซันได้ยินเต็มๆสองหู...

     พี่ซินหัวเราะคิกคักแล้วเหล่มองน้องชายตัวเองที่ตอนนี้แผ่รังสีอำมหิตใส่ฉันรัวๆ

          "เบามือไม่เป็นน่ะสิ ถึงทำน้องเจ็บน่ะ" พี่ซินบ่นไปแล้วเอื้อมมือพันผ้าพันแผลไป "แล้วนี่ต้องงดฝึกอีกหลายวันเลยนะ..."

     อ่ะ... จริงด้วยสิ งั้นงานพิเศษก็งดด้วยนะสิ

          "ใช้เวลากี่วันกว่าจะหายคะพี่ซิน" 

          "สักสี่ถึงห้าวัน ถ้าดูแลดีก็หายเร็วแหละ อ่ะเสร็จละ" พี่ซินเก็บกล่องปฐมพยาบาลแล้วกะละมังใว้ที่เดิม

     ซันที่ยืนนิ่งจนฉันสังเกตได้ หน้าเขาดูเหมือนไม่พอใจอะไรสักอย่าง แต่คิดว่าสาเหตุคงมาจากฉันล้วนๆแหละ งื้อออออ...

          "ซัน มานี่ๆ" คือฉันต้องง้อใช่มั้ย เหอะ... กวักมือเรียกเขาแบบนี้เขาจะยอมมาไหม 

     ซันหันมาสบตาฉันส่งสายตาพิโรธรัวๆ งื้อออออ นี่เขาโกรธจริงเหรอเนี้ย...

          "โธ่.. ซัน ก็ฉันเจ็บนี่อ่ะ" ฉันหน้าบูดนิดๆ นี่ฉันต้องมาง้อแบบนี้มันรู้สึกแปลกพิสึกสุดอ่ะ...

          "หึ... โทษตัวเองแล้วกัน" ซันหัวเราะในลำคอ ก่อนจะแสยะยิ้มเหี้ยม... "ใครบอกตอนวิ่งให้มองที่อื่น..."

     สะดุ้งในทันที นี่เขารู้เหรอว่าฉันแอบมองเขาตอนวิ่งอ่ะ...

     โอ้ยยยยยยย อายอ่ะ ไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว ไม่มีข้อแก้ตัวใดๆ

          "ถ้าไม่ฝึกก็พาน้องกลับ..." พี่เซนโผล่มาจากไหนไม่รู้ เข้ามาพร้อมกับกล่องหนึ่งอัน 

     อื้อหือ... พึ่งสังเกตนี่แหละ พี่เซนที่หน้าตาดูดุๆพอๆกับซัน พอมาอยู่ในชุดผ้ากันเปื้อนสีน้ำเงินแบบนี้ ความมุ้งมิ้งพุ่งเข้าตา...

          "พี่... จะออกมาก็ถอดผ้ากันเปื้อนออกเถอะ น้องไอมองตาค้างหมดแล้ว" พี่ซินยิ้มแซวพร้อมกับเหล่ไปมองซันน้อยๆ

     แล้วซันกลับมาแผ่รังสีอำมหิตใส่ฉันอีกทำใมเล่า...

          "ไปส่งน้อง..." พี่เซนไม่สนใจแล้วหันไปสั่งน้องชายตัวเองทันที

          "อืม..." ซันพยักหน้าน้อยๆ ก่อนจะเดินเข้ามา...

     เห้ยๆๆๆ ท่าแบบนี้จะช้อนตัวอุ้มนี่! ไม่เอาท่าเจ้าหญิงแล้วนะ! อายคนอื่นเขาบ้างเถอะ TOT

          "ไม่นะซันๆ ขี่หลังนะ" ฉันโบกมือปฏิเสธรัวๆ 

     ซันมองฉันด้วยแววตาประหลาดเหมือนจะประมาณว่า 'ทำไม?' ยังจะถามแบบนี้อีก มันน่าอายงัย...

     แล้วนี่เขาไม่รู้สึกอะไรเลยรึยังไงกัน!

     ส่วนพี่ซินกับพี่เซนก็ยืนกลั้นขำ ไม่ช่วยพูดกันสักคำ!!

          "ขี่หลังน่ะถูกแล้ว ถ้าอุ้มแบบนั้นน้องไอหัวใจวายพอดี" พี่ซินที่อดไม่ได้ แอบแซวมานิดๆ

     หือ... ถ้าอุ้มแล้วหัวใจวายงั้นเหรอ หมายความว่าไง แต่ถ้าอายนี่ยังพอว่าอยู่นะ...

          "อืม..." ซันพยักหน้ารับ ก่อนจะหันหลังให้

          "มะ พี่ช่วย..." พี่ซินเดินเข้าไปพยุงแขนเพื่อให้ฉันลุกสะดวก

     เห่อ... ในที่สุดก็ขี่หลังแทนที่จะเป็นอุ้มเจ้าหญิง โล่งอกไปที

          "ฉันทำกับข้าวมาให้ เป็นการขอโทษแล้วกัน" พี่เซนยืนกล่องมาให้ฉัน ก่อนที่ฉันจะรับไป งื้อออ หอมแฮะ...

          "ขอบคุณมากค่ะ" ฉันยิ้มให้พี่ซินและพี่เซน ก่อนที่ซันจะแบกฉันกลับบ้านไป...


     และฉันพึ่งรู้สึกตัวว่าขี่หลังซันแบบนี้ก็น่าอายไม่ต่างกับอุ้มท่าเจ้าหญิง...


     ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก...


     แล้วทำไมต้องใจเต้นแรงแบบนี้ด้วยเล่า...


          "อย่าดิ้นให้มากนักสิ..." เสียงเหี้ยมจองซันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ทำเอาฉันสะดุ้งในทันที


     นี่เขารู้ด้วยเหรอ ว่าฉันพยายามดันตัวเองออก...


     ก็ดันไม่ให้เขารู้ว่าฉันใจเต้นไงเล่า อาย... อายมากด้วย!


          "ซันไม่หนักเหรอ..." ถามไปงั้นแหละ เพื่อกลบเกลื่อนไง


          "หึ..." ซันหัวเราะในลำคอ หัวเราะทำไม มีอะไรน่าขำอ่ะ!


     ไม่นานนักซันก็แบกฉันถึงที่บ้าน ที่บ้านตอนนี้มืดไปหมด ลืมไปว่าพ่อไปทำงานต่างจังหวัดตั้งแต่เมื่อวานแล้ว...


     ฉันชี้ที่ซ่อนกุญแจบ้าน แล้วให้ซันเดินดุ่มๆพาไปเปิดไฟก่อนที่เขาจะวางฉันนั่งบนโซฟาของบ้าน


     ซันหันซ้ายแลขวา ก่อนจะหันมองฉันแล้วขมวดคิ้วสงสัย "พ่อเธอล่ะ..."


          "ออกไปทำงานที่ต่างจังหวัดตั้งแต่เมื่อวานแล้วล่ะ"


          "ต่างจังหวัด..." ซันขมวดคิ้วยุ่งไปอีก อะไรของเขาน่ะ...


          "อื้อ เป็นแบบนี้บ่อยๆแหละ" ฉันพยักหน้ารับน้อยๆ 


          "กี่วัน..."


          "ประมาณอาทิตย์กว่าๆนะ" พอฉันตอบเขาไปเท่านั้นแหละ ซันถึงกับปล่อยรังสีอำมหิตใส่ทันที นี่ฉันทำอะไรผิดอีกอ่ะ!


     จะลุกหนีก็ไม่ได้ ข้อเท้ายิ่งเจ็บอยู่...


          "มีอะไรอ่ะซัน..." ฉันกล้าๆกลัวถามเขาออกไป เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายแบบนี้ฉันตั้งตัวไม่ทันนะ...


     ซันชะงักกึกเหมือนพึ่งรู้สึกตัว เขาก็ปรับสีหน้าท่าทางให้เหมือนเดิม "เปล่า..."


     บางทีซันก็เดาซันไม่ถูกเหมือนกันนะ...


     แต่เดี๋ยวนะ! แล้วฉันจะลุกทำกับข้าว อาบน้ำ เข้านอนยังไง??


          "จะทำอะไรต่อ..." ซันยืนนิ่งถามฉัน ในขณะที่ฉันยังคิดอะไรไม่ออกว่าควรจะทำยังไงในเมื่อข้อเท้าก็เป็นซะแบบนี้...


          "จะให้ทำยังไงได้ล่ะ ข้อเท้าฉันเป็นซะแบบนี้..." ฉันตอบพลางทำหน้ามู่ใส่ซัน


     ซันเหลือบมองกล่องที่พี่เซนให้มาก่อนหน้านี้ ก่อนที่เจ้าตัวจะคว้าไปแล้วเดินดุ่มๆไปยังห้องครัว...


     นี่เขากำลังจะอะไรน่ะ... ฮือ... ลุกไปดูก็ไม่ได้ง่ะ!


     โครก... เอ่อ เสียงท้องร้องของฉันนนนน 


     ฮือ.. หิวแล้วอ่ะ อยากลุกไปทำกับข้าวง่ะ!!


     ไม่นานนักซันก็เดินเข้ามาทางฉัน โดยที่ไม่พูดอะไรแล้วเข้ามาช้อนตัวฉันอุ้มอย่างรวดเร็ว


          "ว้ายยยย" อะ...อะไรเนี่ยยยย จะอุ้มกันทำใมเล่า นี่มันน่าอายมากเลยนะ!


     ซันไม่ได้สนใจปฏิกิริยาของฉันในตอนนี้แล้วเดินเข้าห้องครัวที่มีอาหารวางครบเรียบร้อย


     ฉันมองกับข้าวที่วางเรียงรายบนโต๊ะอาหารอย่างนิ่งอึ้ง ก่อนที่ซันจะวางฉันกับเก้าอี้


          "มาจากไหนอ่ะ..." ฉันชี้พวกกับข้าวที่วางอยู่บนโต๊ะสลับกับมองหน้าซันอย่างแปลกใจ


          "ในกล่อง..." ซันตอบเสียงเรียบ แล้วเริ่มตักข้าวกิน ในกล่องที่ว่าคงหมายถึงกล่องที่พี่เซนให้มาสินะ...


     เอ๊ะ... ซันกินข้าวบ้านฉัน ได้เหรอ!?


     แล้วก่อนหน้านี้เขาก็เป็นคนจัดแจงทุกอย่างด้วยตัวเองงั้นเหรอ ไม่น่าเชื่ออ่ะ!


     ฉันนิ่งอึ้งอยู่ได้ไม่กี่วินาทีก็ตักข้าวกินบ้าง หิวววว อย่าพึ่งสนเรื่องอื่นเลย...


     หลังจากกินข้าวเสร็จ มันก็มีปัญหาตามมา...


          "ไม่เอา ไม่เด็ดขาด!" ฉันส่ายหน้าพั่บๆ เมื่อซันคิดจะเซอร์วิสฉันจนเกินไป...


     จะไม่ให้เกินได้ไงเล่า ก็เขาเล่นจะอุ้มฉันไปเข้าห้องน้ำ อาบน้ำ และอุ้มไปถึงที่ห้องนอนตัวเอง...


     นี่ขนาดอุ้มท่าเจ้าหญิงแบบนั้นฉันอายมามากพอแล้วนะ และถ้ายิ่งทำพวกนี้ไปด้วยฉันไม่อายมุดดินหนีไม่ก็ระเบิดตัวเองตายรึไง


          "แล้วจะทำยังไง" ซันขมวดคิ้วยุ่งพลางส่งสายตาข่มขู่มาให้ นี่เขาจะบังคับกันใช่มะ...


     คำก็บังคับ สองคำก็บังคับ สามคำก็บังคับ ฉันจะงับหัวนายยยยยย


          "ฉันจะคลาน..." พูดอ้างไปเรื่อย หาได้ผลไม่...


          "อย่าโง่..." พูดไม่ทันจบซันด่าทันที แถมน้ำเสียงน่าสะพรึงกว่ามากอ่ะ...


     งื้อออออ เสียวสันหลังอย่างบอกไม่ถูก...


     สุดท้ายฉันก็โดนซันบังคับ T^T ทั้งพาฉันไปอาบน้ำ ไม่ได้เข้าไปอาบด้วยหรอกนะ แค่ไปส่งถึงหน้าห้องน้ำเท่านั้น พออาบเสร็จก็ถูกอุ้มขึ้นห้องนอน น่าอับอายที่สุด! นี่ถ้าพ่อมาเห็นพ่อคงลมจับแน่อ่ะ...


     หลังจากนั้นซันก็ไม่รู้ไปทำอะไรอยู่ข้างในบ้านทิ้งฉันใว้ที่ห้องนอนตัวเอง จากนั้นเขาก็โผล่มาที่ห้องแล้วขอตัวกลับบ้าน...


     นี่ซันคงไม่แอบเอาระเบิดทิ้งใว้ที่บ้านฉันหรอกใช่มะ... งื้อออออออ


          "วันนี้มันวันอะไรเนี้ย..." ฉันถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะค่อยๆนอนบนเตียงมองเพดานห้องนอนอย่างเหม่อๆ พลันนึกถึงการกระทำของปีศาจในวันนี้...


     อุ้มท่าเจ้าหญิง ประคบแผลให้ ขี่หลัง และสารพัดที่ซันช่วยในวันนี้...


     พอนึกถึงเรื่องพวกนี้ หัวใจกลับเต้นแรงทันที... ทำไมเป็นอย่างนี้ทุกที หรือว่าฉันจะเป็นโรคหัวใจ!?


     ไม่ๆๆๆๆ ฉันส่ายหัวพั่บๆเพื่อสะบัดความคิดที่เตลิดออกไป แล้วคว้าโทรศัพท์คุยกับเพื่อนดีกว่า...


          ไอ : (ส่งรูปภาพ)


     ฉันถ่ายรูปข้อเท้าที่เจ็บไปให้ฝนและปลาในกลุ่มแชท ไม่ถึงห้าวินาทีก็ตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว


          ฝน : เห้ยยยย อะไรเนี้ย


          ปลา : ไอบาดเจ็บเหรอ


          ไอ : ข้อเท้าแพลงอ่ะ ไม่เป็นรัยมากหรอก


          ฝน : ดีนะพรุ่งนี้วันเสาร์พอดีอ่ะ ไม่งั้นคงมีปัญหาเวลาเดิน


          ไอ : นั่นน่ะสินะ 


          ปลา : แล้วเป็นไงมาไงถึงได้บาดเจ็บแบบนี้


     พอปลามาถามนี่ ชะงักกึกเลยอ่ะ ถ้าจะบอกว่ามัวแต่มองซันนี่พวกเขาคงช็อกแน่ๆเลย


          ไอ : ฉันวิ่งพลาดนะ เลยสะดุดขาตัวเอง


          ฝน : โหยยยย เจ็บมากมั้ยลูก...


          ไอ : เจ็บสิ ขยับไม่ได้เลยอ่ะ


          ฝน : งั้นพรุ่งนี้ฉันไปเยี่ยมนะ บอกทางด้วยแล้วกันนะ


          ปลา : ฉันไปด้วยๆ


          ไอ : ได้สิๆ ดีใจที่สุดเลย


     นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เพื่อนจะมาที่บ้าน ดีใจอ่ะ ดีใจมากมาย แล้วพรุ่งนี้ฉันจะทำอะไรต้อนรับพวกเขาดีนะ แต่... เอ๊อะ... ข้อเท้าฉันขยับไม่ได้ T^T


     อยู่ๆฉันก็รู้สึกง่วงขึ้นมา ก็ไม่รู้ว่าตอนนี้กี่ทุ่มแล้ว ฉันเผลอหลับตาลงและเข้าสู่ห้วงนิทราอย่างรวดเร็ว...



     ......


     ซันเดินกลับเข้ามาในบ้านอย่างนิ่งเงียบที่สุด รู้สึกเหนื่อยอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แม้จะรู้สึกแปลกใจตัวเองเล็กน้อยที่ยอมยื่นมือเข้าช่วยยัยข้าวกล่อง...


     เพียงเพราะเห็นเธอน้ำตาซึม ในใจก็รู้สึกกระวนกระวายอย่างบอกไม่ถูก พลันทำให้ร่างกายเผลอทำตามใจตัวเองโดยที่ไม่คิดก่อน เพราะอย่างนั้นเขาจึงรู้สึกเหนื่อยอย่างนี้ไง...


     ไม่พอยังบริการเธอดีเกินกว่าเหตุ ถึงจะรู้สึกแปลกๆในอกที่เห็นห้องนอนของเธอครั้งแรก บวกกับกลิ่นหอมในห้องกลิ่นเดียวกันกับเจ้าของ...


     หลังจากนั้นเขาก็เดินสำรวจกลอนประตูทุกบาน พึ่งมารู้ว่าพ่อเธอออกไปทำงานต่างจังหวัดบ่อยๆ แบบนั้นยัยตัวแสบก็อยู่บ้านคนเดียวน่ะสิ!


          "เข้าบ้านมาก็ทำหน้าบึ้งเลยนะไอ่ซัน" เสียงซินดังขึ้น จากฝั่งห้องนั่งเล่นที่เขาเดินผ่าน เพราะห้องนั่งเล่นกับห้องครัวอยู่ติดกันพอดี ซันจึงเหลือบไปเห็นเซนที่พิงเคาน์เตอร์ครัวอยู่ก่อนแล้ว


     เหอะ... มาครบเลยนะ แต่ยังไงเขาก็มีเรื่องจะคุยกับพี่ชายตัวเองอยู่พอดี


     ซันเมินซินที่ทำหน้าอยากรู้คำตอบของเขา แล้วเดินไปหาเซนที่เคาน์เตอร์ครัว


          "ส่งน้องเรียบร้อย?" ถามแบบนี้หมายความว่าไง ไม่งั้นเขาจะอยู่ตรงนี้เหรอ


          "นั่นไปส่ง หรือไปกก" เสียงซินแซวดังขึ้นมา หาซันสะทกสะท้านใจไม่...


     เขาเบื่อพี่สาวที่ชอบจี้ใจดำเขาจะตาย


          "เรื่องนั้นไปไงบ้าง..." ซันเปิดปากถามพี่ชายตัวเอง แววตาดูอยากรู้คำตอบ


          "โลกกลมกว่าที่คิด ดูเหมือนกูคงต้องร่วมมือด้วย" เซนแสยะยิ้มร้าย ซันไม่หนักใจหรอกเพียงแต่ห่วงอยู่อย่างเดียว


     ผู้หญิงที่อยู่กับเขาด้วย อาจจะอยู่ในอันตราย...


          "ไม่ต้องห่วง กูจัดการทางนี้เอง" เซนพูดเสียงต่ำแล้วหันไปมองน้องชายตัวเอง "มึงเองก็อย่าทำอะไรผลีผลาม..."


          "อืม..." ซันพยักหน้าเบาๆ 


          "อยู่เฝ้ากันให้ดี อย่าให้คลาดสายตา..."


          "...." พอได้ยินพี่ชายตัวเองพูดประโยคนี้ พลันนึกถึงยัยตัวเล็กที่อยู่บ้านคนเดียว...


     คิดแบบนั้นแล้วรู้สึกกระวนกระวายใจขึ้นมาฉับพลัน...


          "คุยเรื่องอะไรกันอ่ะ" ซินเอียงคองง ถามด้วยความเผือกล้วนๆ พูดอะไรกันทำไมเธอไม่รู้เรื่องอะไรเลย


     หน้าเครียดๆของสองพี่น้องนั่นไม่ใช่เรื่องดีแน่...


          "ไม่เสือกสักเรื่องนะ..." เซนพูดเสียงเรียบแล้วทำหน้าระอาน้องสาวเต็มที จากนั้นก็หมุนตัวกลับไปที่ห้องนอนตัวเองทันที


          "อ่าว! อีพี่นี่ คายมาเดี๋ยวนี้นะซัน!" พอไม่ได้คำตอบจากพี่ชายตัวเอง ก็หันมาคาดคั้นน้องชายบ้าง


          "ไม่รู้สิ..." ซันตอบพลางทำหน้าตาย แล้วจะเดินกลับห้องตัวเองด้วยอีกคน...


          "ชิ ไม่อยากรู้ก็ได้ แต่จะดีเหรอ..." ซินแสยะยิ้มเบาๆพลางเกาะเกยบนโซฟา ซันมองด้วยหางตานิดๆ "พรุ่งนี้น้องไอจะขยับไปไหนได้มั้ยน้า จะกินข้าวได้มั้ยน้า จะเดินไปไหนได้มั้ยน้า..."


     เพียงคำพูดของซินก็เหมือนไปกระตุ้นบางอย่างในตัวซัน ซันเบิกตากว้างเพียงชั่วพริบตาแล้วกลบเกลื่อนด้วยการหันหน้าหนีทันทีก่อนจะเดินลิ่วๆออกไป และทำให้เรียกรอยยิ้มให้ซินได้เป็นอย่างดี


          "น่าสงสัยจังน้า ว่าไอ่ซันจะทำอะไรในวันพรุ่งนี้..." ซินยิ้มถูกใจพลางหันไปดูทีวีต่ออย่างสนุกสนาน



     ......


     วันต่อมา


     ฉันตื่นเช้าหน่อยเพราะเรื่องข้อเท้าตัวเองนี่ล่ะ... 


     ก่อนหน้านี้ฉันคุยกับพ่อเรื่องข้อเท้าตัวเองพ่อบอกในตู้เก็บของมีไม้ค้ำยันอยู่ ถึงตอนนี้จะใช้ไม่ค่อยถนัดก็เถอะ แต่ก็ช่วยอำนวยความสะดวกได้ดี


     ข้อเท้าตอนนี้ดีขึ้นกว่าเมื่อวานนิดหน่อย เพราะฉันไปดูวิธีการรักษาที่ฝนส่งมาให้ แบบนี้คงจะหายดีก่อนที่จะได้ไปโรงเรียนแหละนะ


     และตอนนี้ฉันกำลังทำกับข้าวอยู่ อยากไปซื้อของที่มาร์ทมากเลย แต่สภาพนี้คงยากน่าดู...


     ตึ้งต่องๆๆๆๆ 


     เสียงออดบ้านดังรัวๆจนน่าหนวกหู นี่มันเช้าอยู่เลยนี่นา ฝนกับปลาบอกว่าจะมาหาตอนสิบโมงไม่ใช่เหรอ...


     แล้วทำใมต้องกดออดที่บ้านรัวๆแบบนั้นด้วยเนี้ย...


     ฉันเดินโดยใช้ไม้ค้ำยันช่วย มันก็จะกระดึ๊บๆหน่อย แล้วค่อยๆเปิดประตูบ้าน...


          "ใครคะ" ฉันแง้มประตูออกเล็กน้อยเพื่อส่องดูว่าเป็นใครที่มาเช้าขนาดนี้ ปรากฏว่าเป็น... "เอ่อ... ซัน..."


     ซันยืนแผ่รังสีอำมหิตใส่แต่เช้าเลย ร่างสูงยืนนิ่งมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้ารู้สึกเสียวสันหลังวาบเลยอ่ะ งื้อออออ... นี่เขามาทามมายยยยย T^T


          "เดินได้แล้ว?" เสียงซันดูเหี้ยมขึ้นมาทันที นี่เขาโกรธอะไรฉันอ่ะ!!


          "ใช้ไม่ค้ำยันน่ะ มันอยู่ในตู้..." 


          "อืม..." ซันพยักหน้ารับคำ ก่อนจะเข้ามาในบ้านทั้งๆที่ฉันยังไม่อนุญาตสักคำ


     แบบนี้ก็ได้เหรอซันนนนนน T^T


     ซันเดินเข้ามานั่งโซฟาในบ้านอย่างชิลๆ แต่ตามองฉันเขม็งเลย นี่เขาเป็นอะไรนัก ถึงจ้องฉันไม่หยุดแบบนี้...


          "เอ่อ.. ซันกินข้าวรึยัง" เนื่องจากเดดแอร์เกินไป ฉันเลยต้องหาเรื่องคุย


          "อืม..." ซันพยักหน้าหงึกหงักแล้วก็จ้องฉันอยู่อย่างนั้น ด้วยสายตาที่...เดาไม่ออก...


          "แล้วซันมาที่นี่ทำใมอ่ะ"


          "กลัวมีคนแถวนี้ล้มหัวฟาดตาย..." เห้ยยยยย คนแถวนี้เหรอ บอกว่าเป็นฉันเถอะซันนนนน


          "ซันนนนนน T^T" ฉันทำหน้าบูดใส่เขา แล้วหันไปเดินเต่าะแต่ะเข้าห้องครัว ไม่สนเขาแล้ว


     ฉันวุ่นอยู่กับการทำกับข้าวต่อ โดยมีซันนั่งในห้องนั่งเล่น ก็ไม่รู้ว่าเจ้าตัวคิดอะไรอยู่ถึงมาอยู่ที่นี่ แต่ก็ช่างเถอะ...


     ฟึ่บ...


     อยู่ก็รู้สึกความอุ่นอะไรสักอย่างที่อยู่ข้างหลัง มาพร้อมๆกับแขนที่ยื่นหยิบจานแล้วเทผักใส่ในกระทะที่ฉันกำลังง่วนกับมันอยู่...


     ฉันเหลียวไปมองคนข้างหลังโดยอัตโนมัติ ตะหลิวแทบหลุดมือเมื่อซันเข้ามาชิดหลังฉันขนาดนี้... 


     ซันจากที่มองกระทะแล้วเลื่อนสายตามาสบตาฉันที่นิ่งอึ้งอยู่พอดิบพอดี...


     ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก...


     อีกแล้ว! ใจเต้นแรงอีกแล้ว หน้าก็เริ่มร้อนแล้วด้วย อยากระเบิดตัวเองงงงงง


          "จะไหม้แล้ว..." ซันแย่งตะหลิวในมือฉันก่อนจะจัดการต่อแทนฉันที่ช็อกค้างไปแล้ว...


     ไอขอเป็นลมได้ไหม รู้สึกไม่ปกติ! ไม่ปกติสุดเลย!!


     ซันจัดการแทนจนเสร็จสรรพก่อนจะหันไปมองฉันแล้วขมวดคิ้วยุ่ง... "เป็นอะไร?"


          "งื้อ ไม่อ่ะ" ฉันส่ายหน้าพั่บๆ ทำใมรู้สึกหน้าร้อนๆแบบนี้อ่ะ งื้ออออออ


          "แล้วทำใมหน้าแดง..." ไม่พูดเปล่าร่างสูงเดินเข้ามาแล้วยื่นมือมาทาบแก้มฉันเต็มๆ


     ฉันเบิกตาโพลงกับการกระทำของคนตรงหน้า ก็ไม่รู้ว่ามาจับแก้มฉันเพื่ออะไร แต่ตอนนี้รู้สึกหน้าร้อนยิ่งกว่าเดิม!


     บึ้มมมมม ไอระเบิดทันทีเลย


     ฉันเข่าอ่อนทันทีทันได จะเซล้มอยู่แล้ว หากแต่ร่างสูงประคองไว้ทัน


          "เห่ย... ยัยข้าวกล่อง" ซันเขย่าตัวฉันเพื่อเรียกสติ 


     มันหลุดลอยไปลอยแล้วจ้า... T^T




(to be continue.....)



Minetji : เจอรุกรัวๆแบบนี้ใจไม่ดีเลยค่ะ น้องไอนึกว่าเป็นโรคหัวใจ 555+



ขอบคุณที่มา https://www.pinterest.com/pin/445856431857765956/


ขอบคุณที่อ่านนะคะ <3 <3 


ขออภัยสำหรับคำผิดค่ะ ^^














ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

95 ความคิดเห็น

  1. #3 intira0625058322 (@intira0625058322) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:15
    พึ่งเรื่องนี้วันนี้เมื่ออ่านรวดเดียวจนถึงตอนนี้เลยค่ะสนุกมาก รีดคิดว่าในอนาคตน่าจะได้ตีพิมพ์หรือทำเล่มนะคะ.. เอ๊ะ! .หรือว่าทำแล้ว?
    #3
    1
    • #3-1 minetji2 (@Minetji) (จากตอนที่ 14)
      23 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:30
      ยังค่ะ พึ่งแต่งเป็นครั้งแรกเลย ขอบคุณที่อ่านนะคะ
      #3-1