(ซ. set มัดใจ) มัดใจยัยซื่อบื้อ

ตอนที่ 1 : เขาคือปีศาจ...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,356
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    2 ก.พ. 62




บทนำ

เขาคือปีศาจ...





     ผัวะ!! พลั่ก!! ตุบ!

     เสียงบางอย่าง เล็ดลอดออกจากมุมอับเล็กๆมุกหนึ่ง ผลของมันทำให้ชายคนหนึ่งล้มหน้าคว่ำจมกองเลือด ท่ามกลางลูกน้องของเขานับยี่สิบคนที่นอนกองเลือดอยู่เช่นกัน

          "มึง..."

     ปึ่ก!!!

          "อ้ากกกกก!!" ไม่ทันที่เขาจะพูดไม่จบก็ถูกเท้าของใครบางคนที่ยืนอยู่เหนือร่างเขา เหยียบขยี้มือของเขา

          "ว่า?...." สายตามองต่ำลงไปยังผู้แพ้อย่างเลือดเย็น

          "ทำ...ใม.." 
    

          "เศษสวะอย่างมึงมันไม่ควรอยู่ที่นี่งัย" พูดจบเขาก็เดินออกจากตรอกซอยตรงนั้นทันที ปล่อยให้ผู้แพ้ที่นอนกองเลือดนอนอยู่ตรงนั้นอย่างไม่ใยดี

          "มึงมัน..ปีศาจ..." คำสุดท้ายที่ผู้ที่นอนจมอยู่กองเลือดคนหนึ่งเอ่ยขึ้นมา...

..................................


          "สายแล้วอ่ะ สายล้าวววววววววววววว TOT" ฮือออออ วันนี้วันแรกของภาคเรียน ม.ปลาย แท้ๆ ดันตื่นสายซะได้อ่ะ!!

     วิ่งสุดฝีเท้าจนมาถึงโรงเรียนจนได้ ไม่สายใช่มั้ย โอ้ยยยย ดีจายยยย

     อีก 5 นาทีจะโฮมรูมแล้วล่ะ รีบดีกว่า ฮู่วววววว

     ครืด...

     พอเปิดประตูห้องเรียน รู้สึกถึงความหนาวเย็นอยู่ข้างในห้อง หืมมมม ไม่ใช่ฤดูหนาวสักหน่อยนี่ พอมองดีๆ ทำใมเพื่อนในห้องถึงนั่งสั่นแบบนี้น่ะ... ทำใมถึงเงียบงี้อ่ะ...

     เอ่อ..แล้วที่นั่งฉันล่ะ

     พอเจอที่นั่งของตัวเองฉันก็รีบนั่งทันที แล้วไม่นานอาจารย์ประจำชั้นก็เข้ามา อาจารย์ให้แนะนำตัวเองในห้อง จากนั้นก็เริ่มเข้าเรียนต่อเลย
แต่ก็งงๆเพื่อนในห้องอยู่เหมือนกัน ทำใมพวกเขาถึงเงียบได้ขนาดนี้

     ช่วงพักกลางวันฉันก็รีบหิ้วกล่องข้าวที่ทำเองที่บ้าน ไปกินที่ดาดฟ้า พอถึงฉันรีบสูดอากาศจากข้างบนรู้สึกสบายมากเลย 

          "เพราะงี้แหละน้าาา ฉันถึงสอบเข้าที่นี่" ฉันพึมพำกับตัวเองอย่างยิ้มๆ แล้วหาที่ร่มนั่งกินข้าวกล่องของตัวเอง

     โครก.....

     หือ เสียงรัยอ่ะ?

     โครก.....

     สียงท้องร้องใช่มั้ย ไม่ใช่ของฉัน แล้วของใครอ่ะ

     ฉันรีบมองซ้ายมองขวาหาต้นเสียง ก็พบใครคนหนึ่งนอนอุตุอยู่อีกมุมของดาดฟ้าและเสียงท้องร้องของเขา... ดังมาก!!!

     ทำใมผู้ชายคนนี้ถึงมานอนบนดาดฟ้า และเสียงท้องร้องนั่น... 

          "เอ่อ คือว่า..." ฉันกำลังเดินเข้าไปทักเขาใกล้ๆ แต่...

     ฟุ่บ!! เขาถึงกับลืมตาแล้วลุกขึ้นมามองหน้าฉันเขม็ง ตาดุจริง! เหมือนกำลังจะฆ่าคนปลุกอย่างฉันให้ได้ตอนนี้เลยอ่า...

     กลัวแล้วอ่า... T^T

          "......." เขามองฉันนิ่ง แล้วก็เหลือบมองไปที่ข้างหลังฉัน 

          "เอ่อ คือ..."

     โครก.......

     งื้อ ท้องเขาร้องอีกแล้วง่าาา

          "......." เงียบ แล้วมองข้างหลังฉันเหมือนเดิม จนฉันหันหลังมองตามเขา

     เอ่อ... มันคือข้าวกล่องของฉันเอง...

     หิวข้าวสินะ...

          "กิน..ด้วยกันไหมคะ"

          "......." เขาเหลือบตามองฉันแล้วพยักหน้า

     นี่ฉันต้องมาแชร์ข้าวกล่องกับใครก็ไม่รู้เนี้ย แต่ถ้าไม่ให้ฉันจะโดนฆ่าไหม ตอบ...

     พอฉันยื่นข้าวกล่องให้ เขารับแล้วจ้วงเข้าปากอย่างเร็ว

     ฮือ ข้าวกล่องช้านนนนนนน กินได้ครึ่งท้องอยู่เลย

          "เธอชื่ออะไร" พอกินหมดเขาก็ยื่นข้าวกล่องอันว่างเปล่าคืนให้...

     ฮือ... เขากินหมดจริงน่ะ

          "ไอ ไอยริน ค่ะ อยู่ ม.4 ห้อง b..." พอถูกเขาจ้องด้วยตาดุๆแบบนั้น ฉันก็ไปไม่เป็นนะ "คุณล่ะคะ"

          "ซัน.." เขาตอบเสียงนิ่งแล้วหันไปทางอื่น...

     อ่า... พอมองดีๆเขาก็หล่อดีนะ สีตาสีเหลืองเข้มเขาสวยมากเลย ผมสีดำพอโดนแสงแดดสะท้อนกลับมาเป็นสีออกน้ำตาลทอง ผิวเข้มๆ เจาะหูด้วยอ่ะ..

          "อื้ม ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ" ฉันยิ้มให้อย่างยินดี

          "......." อื้ม เงียบ....

     และเดดแอร์ เอ่อ ความเงียบนี้คือ...

     จากนั้นฉันจึงขอตัวกลับห้อง เพราะทนความเดดแอร์ไม่ไหว ตอนนี้ฉันกำลังกลับห้องของตัวเองทั้งๆที่ทานข้าวไม่อิ่ม พอถึงห้องเรียนจากที่เพื่อนในห้องเงียบกันเมื่อเช้า ตอนนี้กลับคุยกันฮือฮา แต่สีหน้าเพื่อนในห้องไม่ค่อยดรเท่าไหร่ ไม่รู้คุยเรื่องอะไรกัน ฉันกลับมานั่งโต้ะเรียนของตัวเองที่เดิม สักพักก็มีเพื่อนผู้หญิงเข้ามาทัก

          "หวัดดี" เธอยิ้มให้ "ฉันนั่งอยู่ข้างๆเธอนะ เธอชื่อรัยอ่ะ"

          "ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ชื่อไอค่ะ"

          "เช่นกัน ฉันชื่อฝน ไม่ต้องพูดสุภาพกับเราหรอกนะ"

          "อื้ม ด..ได้สิ..." ฉันยิ้มน้อยๆ

     ฉันเป็นคนค่อนข้างสันโดษตั้งแต่มัธยมต้น เลยไม่ค่อยมีเพื่อนเท่าไหร่ พอมาเจอแบบนี้ก็ไปไม่ถูกมากนัก

          "นี่ๆไอ เธอรู้รึเปล่าว่าห้องนี้มีปีศาจอยู่ด้วย" เธอกระซิบฉันเบาๆ

     หะ ปีศาจ.... นี่ชีวิตจริงไม่ใช่นิยายนะ 

          "ไม่อ่ะ" ฉันส่ายหน้าพั่บๆ

          "โหย เธอไม่รู้ได้งัย เมื่อเช้าเขานั่งข้างเธอเลยนะ น่ากลัวอ่ะ" ฝนบอกพลางชี้ไปที่โต้ะข้างฉันอีกฝั่งหนึ่ง ซึ่งฉันเหลียวมองโดยอัตโนมัติ ซึ่งตอนนี้มีแต่เพียงโต๊ะเท่านั้น... ว่าแต่ปีศาจเนี้ยหมายถึงคนที่นั่งข้างฉันน่ะนะ


          "ฉันจำไม่ได้เลย"

          "พลาดมากอ่ะ! เขาดังมากนะ ประวัติเลวๆของเขาลือให้อื้อซ่า ว่าเคยฆ่าคนมาแล้วด้วย" 

     เคยฆ่าคน!!!

          "จริงเหรอ.." เห้ย ทำใมโรงเรียนนี้ถึงยอมให้ฆาตกรมาเรียนที่นี่อ่ะ!!

          "ก็จริงน่ะสิ นี่เรียนช่วงบ่ายเนี้ยไม่รู้ฉันจะมีสมาธิรึเปล่าเนี้ย กลัวจริงๆ" ฝนพูดไปทำหน้าสยองไปด้วย

          "......" ฉันเงียบแล้วมองไปที่โต้ะข้างๆซึ่งยังว่างเปล่า นึกถึงฝนพูดเมื่อกี้แล้วนึกกลัวๆแฮะ

     ตอนนี้ฉันหายสงสัยแล้วว่าทำใมเพื่อนในห้องถึงดูแปลกๆ

     และตอนที่ฉันกำลังเก็บข้าวกล่องใส่ในกระเป๋า....

     อ่าว ผ้าห่อข้าวกล่องฉันหาย...

     เอ้ยยยยยยย ลืมที่ดาดฟ้าแน่ๆเลยอ่ะ

          "อ่าว ไอ ไปไหนอ่ะ"

          "ฉันลืมของน่ะ จะกลับไปเอานะ เดี๋ยวกลับมานะ" ฉันรีบเดินออกไปจากห้องเรียน แล้วตรงไปที่ดาดฟ้ากว่าจะถึงนี่แทบเหนื่อยเลย

     พอจังหวะที่ฉันเปิดประตูดาดฟ้าเท่านั้นเอง

     ผัวะ!!!! 

     นี่ฉันกำลังเปิดประตูใช่มั้ย ไม่ใช่เปิดทีวีใช่มั้ย ภาพที่ฉันเห็นคือ มีคนโดนต่อย แล้วเลือดกระเซ็นลอยอยู่บนอากาศในช่วงเสี้ยววินาที ก่อนที่จะล้มลงนอนเรี่ยราดอยู่กับพื้น

          "!!!" ฉันส่งเสียงไม่ออกในตอนนี้ได้เลยจริงๆ และก็ค้างอยู่กับจังหวะเปิดประตูอยู่อย่างนั้น

          "เชี่ยยยยย มึงกล้าต่อยลูกพี่กูเหรอ!!!"

          "เงียบปากแล้วมาให้กูซัดดีๆ"

     ผัวะ!!! พูดจบก็ตะบันหน้าเต็มๆเลย...

          "อ่อก....." แล้วก็เจอคนโดนต่อยล้มไปอีกคนเหมือนแดจาวู

     แทบลมจับตรงนั้นเลย และมองคนต่อยดีๆเขาคือ.. คนที่กินข้าวกล่องฉันก่อนหน้านี้นี่! ซัน!!! ทำใมมาต่อยคนแบบนี้ได้อ่ะ!!!
 
     แล้วในจังหวะนั้นเขาก็สบตาฉันพอดี... สายตาเย็นชานั่นดูหงุดหงิดขึ้นเล็กน้อยก่อนจะหันไปต่อยอีกคนที่กำลังพุ่งเข้ามาทางเขา

     ผัวะ!!!!

          "อ่อน..." เขามองลงต่ำแล้วกำลังจะเหยียบซ้ำ....

     ไม่นะ... จังหวะนี้ฉันควรจะห้ามเขาดีไหม...

          "ว้ายยยยยยยย" แต่ไม่ทันได้ทำอพไร อยู่ๆฉันก็ถูกกระชากออกจากประตูดาดฟ้าอย่างรุนแรง เผยให้เห็นว่ายังมีอีกคนที่ยังมีเรื่องกับเขา เขาล็อกฉันใว้

     นี่ละครรึงายยยยยยยย

          "ถ้ามึงไม่หยุด อีผู้หญิงน่ารักนี่ โดนเละแน่" เขารัดคอฉันแน่นขึ้น จนเกือบหายใจไม่ออกเลยทีเดียว

          "แค่ก..." รัดแน่นเกินไปแล้ววววววว

          "........." ซันมองฉันเขม็งเลย แล้วก็เหลือบคนที่รัดคอฉันตอนนี้อย่างกรุ่นโกรธ และยืนนิ่งมองอยู่ตรงนั้น...

          "ปล่อย....." ไม่ไหวแล้วนะ นี่พวกเขาบ้ากันไปหมดแล้ววววว

     งั่บ!!!! ฉันรีบก้มกัดแขนเขาอย่างแรง

          "โอ้ยยยยยย แขนฉัน!!! อีนี่!!!" คนที่รัดคอฉันรีบผลักฉันลงพื้นอย่างแรงด้วยความเจ็บปวด และในจังหวะที่เขาจะง้างมือตบฉัน

     ผัวะ!!!!! คือจังหวะเดียวกับที่ซันเข้ามาต่อยเขาพอดี

     กลายเป็นว่าทั้งสี่คนก็สลบเหมือดไปแล้วเรียบร้อย

          "เจ็บ...." ฉันลูบสะโพกตัวเองเบาๆด้วยความเจ็บ ถึงแม้ไม่มากเท่าไหร่ก็เถอะ

          "......." เอ๊อะ ลืมไปว่ามีอีกคนที่ยังยืนจ้องหน้าฉันอยู่...

     งื้อ พอเงยหน้าไปดู เขาจ้องฉันเขม็งเลยอ่ะ แล้ว ล..เลือด มีเลือดติดอยู่ที่แก้มและเสื้อเขาด้วยง่ะ!!

          "กลับมาทำใม" เสียงเหมือนไม่พอใจ แล้วตาดุๆนั่นอีก

          "ฉ..ฉันลืมของ..." ฉันตอบเสียงแผ่วแล้วก้มหน้างุดๆ

          "เอาไป" เขาล้วงอะไรบางอย่างในกระเป๋ากางเกงแล้วโยนมาให้ฉัน

     มันคือผ้าห่อข้าวกล้องของฉันเองอ่ะ

          "อ้ะ ขอบคุณนะ..." ฉันรีบรับผ้าห่อข้าวกล่องอย่างใว้แล้วค่อยๆลุกขึ้น 

          "แล้ว....." ชี้ไปที่พวกที่นอนกองอนาถอยู่ตรงนั้น
    

          "หึ... ปล่อยมัน" เขาเหลือบมองเพียงนิดเดียวก็กลับออกไปจากดาดฟ้า

     ไม่เรียกรถพยาบาลหน่อยเหรอ....

     ไม่รู้แหละ รีบตามไปดีกว่า

          "เสื้อนายอ่ะ..."

          "พูดมาก" เขาหันหน้าส่งสายตาดุใส่

     งื้อ!! ว่ากันอีกอ่ะ

     ฉันแอบชำเลืองมองเขานิดๆ ตอนต่อยกับตอนนี้ดูไม่ต่างกันเท่าไหร่ ถามว่ากลัวมั้ย กลัวสิ... แต่เขาไม่ใจร้ายขนาดไม่ช่วยฉันหรอก... 

     คิดว่านะ...

          "กลับไปเรียนซะ" พอถึงชั้นเรียนเขาก็เหลือบตามองฉันทีหนึ่งก่อนจะเดินแยกออกไป

          "ขอบคุณมากนะคะ" ถ้าเขาไม่ช่วย คงแย่แน่ๆอ่ะ 

          "....." เขาชะงักทีหนึ่ง แต่ไม่หันมามอง แล้วเดินต่อไป

     ฉันเดินกลับห้องเรียนอย่างเหม่อๆ ภาพเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ยังติดตา ไม่พอยังเอาตัวเองมาพัวพันอีก

          "เห่อ..." กลับมานั่งโต้ะตัวเองได้สักที

          "ไอเป็นอะไรไปอ่ะ" ฝนเข้ามาถาม

          "เปล่าอ่ะ ไม่มีอะไร แค่เหนื่อย"

     แล้วช่วงบ่าย ชายที่ได้ฉายาว่าปีศาจ ที่นั่งโต้ะข้างฉันไม่เข้ามาเรียนเลย... 

     ก็ไม่คิดว่าเขาจะน่ากลัวขนาดนั้น ขนาดครูที่มาสอนยังไม่กล้าเรียกชื่อเอ่ยนามของเขาแม้เขาขาดเรียน แค่โต้ะที่ว่างเปล่าไร้คนนั่งมองแล้วเช็คชื่อเท่านั้น น่าจะมีฉันอยู่คนเดียวที่ไม่รู้ชื่อของเขา และก็ไม่มีใครคิดจะเอ่ยชื่อเขาอีกด้วย ลองถามฝนดีมั้ยนะ

     กิ้งก่อง.......

     เสียงออดโรงเรียนดังขึ้น บ่งบอกว่าการเรียนของวันนี้จบแล้ว

          "ไอ เราไปคาราโอเกะกันมะ?" ฝนเก็บของเข้ากระเป๋าตัวเอง แล้วหันมาพูดกับฉันอย่างอารมณ์ดี

          "ไม่อ่ะ ขอโทษนะ ฉันต้องรีบกลับไปทำงานพิเศษอ่ะ" ความจริงคือไม่ชอบสถานที่แบบนั้นเลยยยยย 

          "เซ็งเลยอ่ะ" ฝนทำหน้ามู่ น่ารักจัง..

          "จริงสิฝน มีเรื่องอยากถามนิดหน่อย"

          "ว่างัยๆ" ฝนทำตาใสแป๋ว

          "คนที่นั่งข้างๆฉันเนี้ย ชื่อจริงๆชื่ออะไร" ฉันถามพลางชี้มือไปที่โต้ะซึ่งไร้เจ้าของมานั่ง

     กึก!.....

          อะ...อะไรอ่ะ พอฉันถามแบบนั้นฝนถึงกับยืนแข็ง ไม่ใช่ฝนแค่คนเดียว เพื่อนในห้องที่ได้ยินหันมามองฉันตาค้างกันหมด

     เห็นมั้ย ฉันบอกว่าฉันไม่รู้จักเขาจริงๆ! ><

          "นี่ ไอไม่รู้จักเขาจริงๆใช่มั้ย" ฝนทำหน้าไม่อยากเชื่อ "ฉันนึกว่าที่คุยกันเมื่อกลางวันเธอกำลังปัดเรื่องนี้ซะอีกอ่ะ"

     ง่ะ ไม่รู้จริงๆ

          "อื้อ เขาชื่อรัยอ่ะ..."

          "อึ้ยยยยย ถ้าพูดแล้วขนลุกอ่ะ!!" ฝนพูดพลางทำหน้าซีด

          "......."

          "เขาชื่อ...." ฝนพยายามพะงาบๆเอ่ยชื่อเขา

          "......" รอฟังอยู่ ลุ้นๆๆ

          "ซ..ซัน... "

          "....!!!" อะไรนะ

     ซัน งั้นเหรอ!!!!????


(to be continue.....)





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

95 ความคิดเห็น