Love Song... บทเพลงนี้เพื่อเธอ

ตอนที่ 4 : เมินเฉย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 25
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    23 เม.ย. 62

ข้อความที่เขาส่งมามันยืนยันได้อย่างชัดเจน ว่าพี่จงฮยอนคิดกับฉันแค่พี่น้องเท่านั้น ที่ผ่านมาฉันคิดเข้าข้างตัวเองมาโดยตลอด ฉันเลยยังไม่กล้าที่จะตอบกลับข้อความของเขา เพราะทั้งอายและเสียใจกับสิ่งที่ทำในวันนั้น และนั่นก็เป็นข้อความสุดท้ายจากเขาเช่นกัน หลังจากวันนั้นเราก็ไม่ได้ติดต่อกันอีก แต่แล้วโชคชะตาก็ดันเล่นตลก พอโฆษณาของฉันกับพี่จงฮยอนออกมา เราก็กลายเป็นคู่จิ้นกันทันที จนทำให้ทางต้นสังกัดคิดทำโปรเจกต์สำหรับเราขึ้นมา

"ที่ผมเรียกพวกคุณ 2 คนมาในวันนี้ก็เพราะว่า กระแสจากโฆษณาของพวกคุณในครั้งก่อนมันดีมากๆ ผมจึงคิดทำโปรเจกต์หนึ่งขึ้นมาชื่อ 'Romantic J' เป็นมินิซีรี่ย์ละครเพลงในวันคริสมาสต์ที่จะถึงนี้ แล้วเดี๋ยวผมจะนัดวันประชุมกับพวกคุณอีกทีนะ"

เราถูกเรียกตัวให้มาทำงานร่วมกัน จากกระแสของโฆษณาในครั้งนั้น เธอไม่ยอมตอบกลับข้อความของผมเลยหลังจากวันนั้น

"ไม่ได้เจอกันนานเลยนะจี"

ผมเป็นฝ่ายทักจีนี่ก่อนหลังจากที่เดินออกมาจากห้องประชุม เธอพยายามหลบหน้าผมตลอด ขนาดตอนนี้เธอยังไม่แม้แต่จะมองหน้าผม

"ช่วงนี้ฉันยุ่งๆน่ะคะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันขอตัวนะคะ"

ฉันเดินออกมาโดยที่ไม่สนใจเขาเหมือนก่อน เพราะที่ผ่านมาฉันพยายามวิ่งตามเขามาตลอด แต่ตอนนี้มันไม่ใช่อีกแล้วล่ะ

"จีเธอมีเรื่องอะไรกับจงฮยอนหรือเปล่า ปกติเวลาเธอเจอกับจงฮยอนเธอดูดีอกดีใจมาก แต่ทำไม..."

พี่ชินกูวิ่งตามมาถามฉันด้วยความสงสัย เพราะปกติฉันจะต้องแวะไปทักทายสมาชิกวง Blue ก่อนกลับเสมอ

"เรามีงานถ่ายแบบกันไม่ใช่หรอคะ ฉันว่าพี่รีบพาฉันไปก่อนที่มันจะสายดีกว่านะ"

ตั้งแต่ที่ฉันไม่ได้ติดต่อกับพี่จงฮยอน ฉันก็จะอารมณ์เสียง่ายจนเผลอหงุดหงิดใส่พี่ชินกูอยู่หลายครั้ง พอได้มาเจอกันวันนี้มันกับไม่เหมือนทุกครั้ง แล้วถ้าเราต้องทำงานร่วมกันฉันจะวางตัวยังไง

*** ห้องพักวง Blue ***

"จีกลับไปแล้วหรอพี่"

จองชินถามผมทันทีที่เปิดประตูเข้ามา โดยที่ไม่เห็นว่าจีนี่ตามมาด้วย ผมจึงพยักหน้าแทนคำตอบ

"ทำไมจีรีบกลับจัง ปกติจะเข้ามาทักพวกเราตลอดนี่"

พี่ยงฮวาก็สงสัยเช่นกัน เพราะทุกคนไม่รู้ถึงความเปลี่ยนไปของเรา และผมก็ไม่ได้เล่าเหตุการณ์ในวันนั้นให้ใครฟังด้วย

"ใช่ๆ...ผมชอบเวลาที่จีเข้ามาทักว่า 'พี่คะ...เหนื่อยกันไหมคะ' ที่สุดเลย"

มินฮยอกเรียนแบบเสียงของจีนี่ จนผมก็อดคิดถึงเธอไม่ได้ เหมือนกับว่ามันขาดอะไรไปอย่างหนึ่ง แต่ผมคิดว่าแบบนี้มันดีแล้วสำหรับเรา เพราะผมไม่อยากให้จีนี่คิดกับผมมากกว่าพี่ชาย ไม่ใช่ว่าผมรังเกียจอะไรเธอ แต่จีนี่เธอยังเด็กและยังมีอนาคตอีกไกล ผมจึงเลือกที่จะเป็นแค่พี่น้องกับเธอเท่านั้น


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น