ฟงเหมยเซียน

ตอนที่ 2 : รักเธอนะ...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,800
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 278 ครั้ง
    11 ม.ค. 61



     

          กริ้งงงงง!!!...

          เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นต้อนรับวันใหม่ ส่งผลให้ร่างสูงที่นอนอยู่บนเตียง ลืมตาลุกขึ้นมาปิดเสียงนาฬิกาที่ตนได้ตั้งมันเอาไว้ ก่อนจะขยี้ตาเบาๆ แล้วหันออกไปนอกหน้าต่าง ก่อนจะหันมามองข้างเตียงที่ควรจะมีร่างบางอีกหนึ่งร่างที่นอนอยู่ด้วยกัน กลับไม่พบตัวของเธอ

          "หกโมงแล้วเหรอเนี่ย ไม่แปลกที่เธอจะไม่อยู่ แต่เมื่อคืนเราก็จัดหนักซะขนาดนั้น ยังมีแรงลุกออกไปได้อีกเหรอเนี่ย จะอึดเกินไปแล้วนะ ขนาดเรายังเกือบลุกไม่ไหว" ร่างสูงพึมพำเบาๆ

          เพราะเมื่อคืนกว่าที่คนทั้งคู่จะได้นอนก็เลยเที่ยงคืนมาแล้ว เนื่องจากทำกิจกรรมบนเตียงของสามีภรรยากันชุดใหญ่เมื่อคืน ทำให้ฝ่ายที่ควรจะลุกไม่ได้ต้องเป็นฝ่ายนั้นแน่นอน

          ในเมื่อคิดไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา จึงตัดสินใจลุกขึ้นจากเตียง แล้วเดินไปเข้าห้องน้ำเพื่อทำธุระส่วนตัว

          ผ่านไปประมาณ 20 นาที ร่างสูง หรือผู้กองเบล นายร้อยตำรวจเอกวรินธร ชัยพิทักษ์ ก็ลงมาจากชั้นบนของบ้านในชุดผู้พิทักษ์สันติราชเต็มยศ ก่อนจะมองหาร่างของผู้เป็นภรรยา ซึ่งคาดว่าจะอยู่ในห้องครัวกับลูกสาวทั้งสอง จากนั้นเบลก็เดินไปที่ห้องครัวทันที 

          และเป็นไปตามคาด ผู้เป็นภรรยาและลูกสาวอยู่ในห้องครัวจริงๆ โดยผู้เป็นภรรยาของผู้กองเบล หรือน้ำฟ้า เกศรินทร์ ชัยพิทักษ์ กำลังจัดเตรียมอาหารหน้าตาน่าทานอยู่ที่โต๊ะโดยมีเด็กสาวสองคนที่หน้าตาเหมือนกันอย่างกับแกะมองตาเป็นมันอยูู่ที่เก้าอี้ตัวโปรด

          ผู้กองเบลที่เห็นเช่นนั้นก็อดที่จะอมยิ้มขึ้นมากับภาพความน่ารักนั้นไม่ได้ ก่อนที่ตัวเองจะแอบเดินย่องเข้าไปข้างหลังของผู้เป็นภรรยาที่กำลังจัดสำอาหารอยู่ข้างหน้า

          พรึบบ!!..

          "อ๊ะ..."

          "อย่าขยับ! คุณภรรยาคนสวย ตอนนี้คุณถูกสามีของคุณกอดแล้ว เพราะฉะนั้นอยู่นิ่งๆ อย่าตกใจแล้ววางถาดอาหารลงช้าๆ แล้วหันมาให้ผมหอมแก้มคุณซะดีๆ นะที่รัก" 

          เบลโผเข้ากอดน้ำฟ้าเบาๆ เพื่อไม่ให้เธอตกใจจนปล่อยถาดอาหารที่ถืออยู่ตกลงพื้นเพื่อป้องกันตัว ก่อนที่เบลจะพูดประโยคด้วยน้ำเสียงที่ตำรวจมักจะกล่าวกับคนร้ายเวลาจะจับตัว โดยเปลี่ยนจากคนร้ายมาเป็นภรรยาคนสวยของเขาแทน ประโยคที่ควรจะดุดันกลับกลายเป็นประโยคที่ชวนหวานจนเลี่ยนแทน

          "พอได้แล้วค่ะคุณตำรวจ ลูกๆ ของเรากำลังมองอยู่นะคะ แล้วฉันจะได้วางถาดอาหารให้เสร็จแล้วจะได้ทานกันสักที" พอได้ยินภรรยาพูดเช่นนั้น เจ้าตัวก็ยินยอมละจากอ้อมกอดแต่โดยดี เพื่อให้ภรรยาจัดวางอาหารสำหรับมื้อนี้วางลงบนโต๊ะทานอาหาร

          ซึ่งก่อนที่นายตำรวจหนุ่มจะเดินไปนั่งประจำที่ของตน ก็หอมแก้มภรรยาตัวเองฟอดใหญ่หนึ่งฟอด แล้วหันไปทักทายลูกสาวที่กำลังมองมาที่ทั้งคู่ตาแป๋ว

          "อรุณสวัสดิ์เด็กๆ เช้านี้เป็นเด็กดีของคุณแม่ไหมคะ" แล้วถามด้วยการดัดเสียงให้เล็กลง

          "เป็นค่าา../ค่าา.." ทั้งสองพูดออกมาพร้อมกัน

          "แล้วคุณพ่อล่ะคะ หนูพิมกับหนูมล รักคุณพ่อไหม" เบลถาม

          "หนูรักคุณพ่อค่าา.." หนูพิมตอบ

          "หนูรักคุณแม่ค่ะ..." หนูมลตอบ

          รอยยิ้มของเบลพลันแข็งค้างทันที ก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

          "เอ่อ.. แล้วหนูมลไม่รักคุณพ่อเหรอคะ" เบลยังคงถามต่อ

          "หนูรักคุณแม่ค่ะ.." และหนูมลก็ยังยืนยันคำเดิม

          "เศร้าจัง.. ลูกไม่รั-... หืม!.. ที่รัก คุณเป็นอะไรไปน่ะ ท่าทางคุณเพลียๆ นะ" 

          เบลที่กำลังจะตัดพ้อกับภรรยาว่าลูกไม่รักเขาแล้ว กลับเห็นภรรยาที่กำลังจะเดินไปนั่งที่เก้าอี้ ยืนเซไปมาคล้ายจะล้ม ทำให้เบลรีบพุ่งไปประคองเจ้าของร่างบางอย่างรวดเร็ว แล้วพานั่งที่เก้าอี้พลางกล่าวถามสุขภาพของเธอ

          "คุณแม่!!../คุณแม่!!.." สองแฝดอุทานขึ้นพร้อมกัน

          "แม่ไม่เป็นอะไรมากหรอก แค่อ่อนเพลียนิดหน่อย เพราะคุณนั่นล่ะ ที่ทำให้ฉันต้องเป็นแบบนี้ จะทำมากไปแล้วนะ" น้ำฟ้าหันไปให้คำตอบลูก ก่อนจะหันมาเอ็ดสามีที่เมื่อคืนทำเอาเธอแทบลุกไม่ขึ้น

          "ผมขอโทษ ผมผิดเองแหละ ที่ทำรุนแรงเกินไป เอาเป็นว่าผมจะชดใช้คืนให้ทีหลังนะ คุณอยากได้อะไร อยากไปที่ไหน เดี๋ยวผมจัดให้ ผมสัญญา แต่ตอนนี้เรามาทานข้าวกันดีกว่าเนาะเด็กๆ" เบลกล่าวกับภรรยา ก่อนจะหันไปส่งสัญญาณให้เด็กๆ เริ่มทานอาหาร

          "ค่าา.." หนูมลตอบรับ

          "เย่!... ได้กินข้าวแล้ว" หนูพิมก็ตอบรับอย่างร่าเริง  

          แล้วทั้งหมดก็เริ่มทานอาหารที่วางอยู่ตรงหน้าทันที

          "สัญญาแล้วนะ?" 

          ระหว่างที่ทุกคนกำลังทานอาหารอยู่ น้ำฟ้าก็กล่าวขึ้นมา

          "หืม! สัญญา? อ๋ออ!.. เข้าใจล่ะได้สิ ผมไม่ลืมหรอก" เบลขมวดคิ้ว ก่อนจะนึกขึ้นได้ แล้วหันไปพูดกัับภรรยาว่าจะทำตามที่เคยพูดไว้

          "คุณแน่ใจนะ? ว่าจะไม่ลืมน่ะ" น้ำฟ้าถามย้ำ

          พรึบบ!

          "ด้วยเกียรติของตำรวจไทยเลยครับ ว่าจะไม่ทำให้คุณภรรยาต้องผิดหวัง" ตะเบ๊ะท่าวันทยหัตถ์ พร้อมกับมุขชวนเลี่ยนอีกครั้งของผู้กองเจ้าเสน่ห์

          "ว่าแต่คุณภรรยาอยากได้อะไรหรือครับผม" เบลลดมือลงพร้อมกับหรี่ตาถามความต้องการของภรรยาของตน

          "ไม่บอก! เดี๋ยวกลับมาก็จะรู้เองแหละ" น้ำฟ้ากล่าวพร้อมกับอมยิ้มให้กับภาพการเอาใจใส่ของสามี

          "ครับผม อ่า... เจ็ดโมงแล้วเหรอเนี่ย ที่รักผมคงต้องไปทำงานแล้วล่ะนะ" เบลรับคำพลางเหลือบมองนาฬิกา ที่ตอนนี้ได้เวลาไปทำงานแล้ว

          "ฉันเดินไปส่งนะคะ เด็กๆ รอแม่อยู่นี่นะ แล้วแม่จะรีบกลับมา" น้ำฟ้าพูดกับเบล ก่อนจะหันไปกำชับสองแฝด

          เบลพยักหน้ารับ แล้วลุกออกจากเก้าอี้ เตรียมตัวออกไปทำงาน โดยมีน้ำฟ้าเดินไปส่งที่หน้าประตูบ้าน

          "ค่าาา.../ค่ะ...คุณแม่" ส่วนสองสาวก็ตอบรับคำเป็นอย่างดี ตามหลังทั้งคู่มา

          "ไปดีมาดีนะคะ ได้ข่าวว่าวันนี้มีงานใหญ่ใช่ไหมคะ?" น้ำฟ้ากล่าวถามอีกครั้ง

          "หืม ใครเอาเรื่องนี้มาบอกคุณ" เบลกล่าวถามอย่างสงสัย

          "..." 

          "ใช่ครับ วันนี้มีงานออกนอกพื้นที่ ไปจับพวกแก๊งค้ายาที่ชานเมืองน่ะ มีอะไรงั้นเหรอ?" 

          หลังจากได้รับความเงียบเป็นคำตอบ เบลจึงต้องกล่าวตามความจริงเพื่อไม่ให้เธอโกรธ เพราะไม่มีเหตุผลที่ต้องโกหก เพียงแค่ไม่ได้พูดทั้งหมดเท่านั้น เธอยิ่งเป็นคนอ่อนไหวง่ายต่อเรื่องพวกนี้อยู่บ่อยๆ

          "คือฉัน... ฉัน..." สังหรณ์ใจไม่ค่อยดี กลัวว่าฉันอาจจะเสียคุณไป 
          
          น้ำฟ้าที่กำลังจะพูด กลับเงียบลงดื้อๆ ไม่ได้กล่าวประโยคหลังออกไป

          "ไม่มีอะไรค่ะ แต่ว่าวันนี้คุณไม่ไปทำงานไม่ได้เหรอคะ" น้ำฟ้ากล่าวถามอย่างลังเล

          "หืม? ไม่เอาน่าฟ้า นี่มันงานของผมนะ อีกอย่างนะผมไม่ได้ไปรบกับใครเสียหน่อย ผมแค่ไปทำงานจับคนร้ายก็เท่านั้นเอง เหมือนอย่างที่ผมเคยทำไง" เบลขมวดคิ้ว พร้อมกับอธิบายเพื่อให้เธอจะได้เข้าใจในสิ่งที่เขากำลังจะทำ

          "ก็ฉันเป็นห่วงนี่คะ ถ้าเกิดว่าคุณเป็นอะไรขึ้นมา แล้วฉันกับลูกจะอยู่ยังไงถ้าไม่มีคุณ เด็กๆ ยังต้องการพ่ออยู่นะคะ ...ถ้าอย่างนั้นเรื่องที่คุณสัญญากับฉันว่าอยากได้อะไร งั้นฉันอยากให้คุณอยู่กับฉันวันนี้นะคะ" น้ำฟ้ากล่าวตัดพ้อ พลันปรากฎหยาดน้ำตาเล็กๆ ขึ้นที่หางตา

          เบลที่เห็นอย่างนั้น ก็ใจอ่อนลงยกมือขึ้นมาใช้นิ้วปาดน้ำตาออกจากแก้มนวลเบาๆ พลางสวมกอดร่างบางอย่างทะนุถนอม ด้วยความรักที่มีให้กับร่างบางที่กำลังซบอกร้องไห้อยู่เบาๆ

          "ผมขอโทษคุณจริงๆ นะที่ผมให้คุณไม่ได้ มันเป็นหน้าที่ที่ผมเลือก คุณเข้าใจผมนะ คุณก็รู้ว่าผมน่ะเก่งจะตาย แค่ไปจับคนร้ายวันเดียวผมกลับมาหาคุณกับลูกแล้ว" เบลกล่าวปลอบใจ ก่อนจะผละจากอ้อมกอดออกมา

          "ก็ได้ค่ะ ฉันเข้าใจแล้ว ฉันจะรอคุณอยู่ที่บ้านนะ แต่คุณต้องกลับมาหาฉันด้วยล่ะ" น้ำฟ้าพยักหน้า พลางเช็ดน้ำตาที่เหลืออยู่ออกให้หมด

          "ด้วยเกียรติของลูกผู้ชายเลยครับ ต้องแบบนี้สิถึงจะเป็นภรรยาของผมได้ ถ้าผมกลับมาไม่ได้นะ ผมก็ไม่เหมาะที่จะเป็นสามีและพ่อของคุณกับลูกๆ ได้" เบลกล่าวทีเล่นทีจริง แต่ก็มีความหมายแฝงอยู่ในนั้น 

          "อย่าพูดอย่างนั้นสิ" น้ำฟ้ากล่าวห้าม

          "อะไรคือ อย่าพูดอย่างนั้น?" เบลถามอย่างสงสัย

          "ก็คุณพูดอย่างกับว่าคุณจะไม่ได้กลับมานะสิ แบบนี้ไม่เอานะ เปลี่ยนคำพูดเดี๋ยวนี้เลย" น้ำฟ้าเฉลยข้อสงสัย

          "ถ้างั้น... ขอเปลี่ยนใหม่นะ เอาเป็น... ฝากหอมแก้มลููกแทนให้หน่อยนะ พอดีต้องรีบไป" 

          "ได้ เดี๋ยวจะทำให้ เดินทางปลอดภัย ขอให้โชคดีนะ" น้ำฟ้ากล่าวอวยพร

          "รักเธอนะ... น้ำฟ้า" เบลพูดก่อนจะสตาร์ทรถยนต์ แล้วขับออกไปในทันที

          "รักเธอนะ... เบล" 

          น้ำฟ้าพึมพำเบาๆ พลางมองรถของเบลจนหายลับไปจากสายตา โดยที่ไม่รู้เลยว่านั่นจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ทั้งคู่ได้คุยกัน ก่อนที่เธอจะเดินเข้าไปหาลูกสาวพร้อมกับหอมแก้มคนละข้างตามที่เบลได้ฝากไว้

(โปรดติดตามตอนต่อไป)



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 278 ครั้ง

97 ความคิดเห็น

  1. #3 lookkaewfin (@lookkaewfin) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 09:55
    หื้มมมเศร้าเนาะ มีลูกด้วยกันด้วยย ยังเด็กอยู่เลยย หนูน้อยที้งหลาย
    #3
    0
  2. #2 novellover (@Novellover) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 02:45
    น่าสงสาร ลูกๆกำลังน่ารัก
    รอตามติดว่า น้ำฟ่าเคยเป็นเนื้อคู่มาก่อนมั้ย


    #2
    0
  3. #1 Sudrarat (@Sudrarat) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 02:09
    ติดตามค่ะ
    #1
    0