|Harry Potter| Phenomenal [-Pansy Parkinson-] (Rewrite เพิ่มเนื้อหาและปรับเปลี่ยนเล็กน้อย)

ตอนที่ 3 : ☻ Angst

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,819
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 348 ครั้ง
    7 มิ.ย. 63






꧁꧂


|||

[ Angst ]


☕︎︎❁❁☕︎︎






——————————————–————––––






"อุก!" เด็กหญิงลุกพรวดขึ้นจากฟูกนุ่ม แล้วรีบก้าวขาลงจากเตียงสี่เสา วิ่งโซซัดโซเซไปยังห้องสุขาที่อยู่ไม่ไกล


มือเล็กจับขอบอ่างล้างมือเพื่อประคองกายที่อ่อนแรง ก่อนโก่งคออาเจียนออกมาเป็นของเหลวน่ารังเกียจ


อาการบีบรัดที่ช่องท้องทำให้เรียวขาเล็กสั่นสะท้านแทบยืนไม่ไหว ท้ายที่สุดจึงค่อยๆทรุดตัวลงนั่งกับพื้น แล้วเบี่ยงกายาให้แผ่นหลังเล็กพิงกับผนังอย่างอ่อนปวกเปียก


แพนซี่ย้อนคิดถึงนิมิตฝันของตน พลันหวนคำนึงถึงบุคคลที่ถวิลหา


'ทำไมพี่เพนนีถึงตั้งชื่อให้น้องว่าเอเรียล่ะ'


'พี่เคยไปอ่านเจอในหนังสือภาษาอิตาลีมา เอเรีย ความหมายของมันคือ เสียงเพลงและท่วงทำนอง'

'ในทีแรกที่พี่ได้ยินเสียงน้องร้อง พี่ก็สัมผัสได้เลยว่าเอเรียน่ะจะต้องมีพรสวรรค์ด้านเสียงเพลงแน่ๆ'


'แล้วความหมายของชื่อพี่เพนนีล่ะคะ'


'เพนนี เป็นหน่วยเงินที่ย่อยที่สุด ณ ตอนนั้นพี่เจอเหรียญตกอยู่ที่พื้นเลยเก็บขึ้นมาดู พอดีมันมีคำว่าเพนนีอยู่ในนั้น พี่เลยเอาชื่อนี้มาตั้งให้ตัวเอง'


เรียวขาทั้งสองค่อยๆชันขึ้นอย่างเชื่องช้า เด็กสาวยกแขนโอบกอดมันไว้แน่นราวกับเป็นที่พึ่งพิงสุดท้าย


ใบหน้าที่ยังคงปรากฏคราบน้ำตาอยู่ที่สองพวงแก้มซบลงกับเข่าของตนอย่างไร้สิ้นซึ่งกำลัง




กลุ่มผมนุ่มปลิวไปตามสายลมเฉื่อยฉิวที่พัดปะทะดวงหน้า ขณะนี้เด็กสาววัยย่างสิบสามกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะนำ้ชาในสวนของคฤหาสน์บ้านตน หล่อนสวมชุดเดรสสีขาวเรียบๆแต่เลอค่าสไตล์ลูกคุณหนูผู้ดี


มือเรียวยกถ้วยน้ำชาทรงสวยที่มีชาลาเวนเดอร์อยู่ปริ่มๆขอบแก้วขึ้นมาจิบช้าๆ แล้วซึมซับบรรยากาศอันน่าสงบของที่แห่งนี้ พลางมองขนมหวานมากมายที่ตั้งอยู่บนชั้นวาง


กลิ่นหอมอบอวลของบุปผาลอยตามลู่ลมผ่านใบหน้าอ่อนเยาว์ เรียวนิ้ววางถ้วยชาลงบนแท่น พร้อมใช้ช้อนโลหะคันเล็กคนน้ำที่อยู่ภายใน สายตายังคงจับจ้องตัวอักษรบนหน้ากระดาษหนังสือเล่มหนาอยู่


ไม่กี่วันมาก่อน ความทรงจำของเธอก็กลับมาแล้ว ดวงเม็ดสีนิลเคลื่อนมองรอบตัว ก่อนจะชะงักที่พุ่มดอกกุหลาบกลีบสวยสีอำพัน ชวนให้อิสตรีร่างเล็กหวนรำพึงถึงกาลเวลาที่ผ่านพ้น




วิสัยทัศน์ถูกบดบังด้วยสิ่งปริศนาสีบุษราคัม เด็กสาวในวัยหกปีเบี่ยงแผ่นหลังเล็กออกเพื่อดูสิ่งๆนั้น นัยน์ตาสีเข้มเป็นประกายปนตกใจเมื่อรับรู้ว่ามันคืออะไร


"ฉันให้" สุรเสียงนุ่มทุ้มที่ยังไม่แตกหนุ่มเอ่ย "เห็นว่าเธออยากได้"


เด็กหนุ่มผมทองยื่นดอกกุหลาบให้เธอ


เรียวนิ้วบางเล็กรับมันมาไว้ในกำมือ ไม่กลัวว่าหนามจะทิ่มแทงเพราะว่ามันถูกเล็มไว้เรียบร้อยแล้ว นัยน์ตากลมมองมันด้วยสายตาเปี่ยมสุข "ขอบคุณนะ!" เสียงใสเปล่งขึ้นอย่างดีใจ


"ฉันจะเก็บมันไว้อย่างดีเลย" แพนซี่ยิ้มกว้าง "แล้วก็จะลงเวทมนตร์คงสภาพมันไว้ไม่ให้เหี่ยว" เธอจับมันอย่างบางเบาราวกับกลัวว่ามันจะแตกสลาย เด็กชายที่เห็นเธอมีความสุขเขาก็มีความสุขไปด้วย


"ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้มั้ง" ชายหนุ่มเอ่ยขำขัน


ในตอนนั้นเธอได้ขอเดรโกเล่นๆไว้แล้วว่าอยากได้ดอกกุหลาบจากเขา เด็กหนุ่มมึนงงนิดหน่อย แต่แพนซี่ก็ไม่คาดคิดว่าในวันถัดมาเขาจะเอามันมาให้เธอจริงๆ แม้จะแค่ดอกเดียวก็ตาม


...


บางสิ่งบางอย่างในร่างกายของเธอผลิบาน บางอย่างที่ให้ความรู้สึกแตกต่างออกไปเมื่อมองไปยังเด็กหนุ่มตรงหน้า


ตึกตัก


ฝ่ามือเล็กเลื่อนขึ้นมาจับที่หน้าอก บางอย่างที่ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงระรัวคล้ายจะหลุดออกมาโลดเต้นข้างนอก


ตึกตัก


เด็กสาวไม่มั่นใจว่าความรู้สึกนี้คืออะไร แต่จากที่เคยแอบอ่านหนังสือไร้สาระที่มักเกิ้ลเป็นผู้แต่ง ในซอกหลืบของห้องสมุดที่มารดาเธอห้ามนักห้ามหนามา แพนซี่ก็พอจะรู้ว่ามันคืออะไร


ตึกตัก


คำอธิบายที่ง่ายที่สุดในเวลานี้คงจะเรียกว่าความรัก แถมยังเป็นรักแรกอีกด้วย


ตึกตัก


เธอว่าเธอตกหลุมรักพ่อหนุ่มคนนี้แล้วล่ะ


"แพนซี่...เธอเป็นอะไรหรือเปล่า?" เดรโกกล่าวถามเด็กหญิงที่ยกมือขึ้นมาจับหน้าอกด้วยความฉงนใจ


เด็กสาวสั่นศีรษะเบาๆ "เปล่าหรอก ฉันแค่ดีใจน่ะ" เธอฉีกยิ้มกว้าง เช่นเดียวกับเขาที่ยิ้มตอบ




ก๊อกๆ


"นี่แม่นะ" เมื่อได้รับเสียงครางตอบกลับ ไอริสจึงเปิดประตูเข้าไปทันที ภายในเต็มไปด้วยของกระจุกกระจิกสีชมพูหวานจนเธอเองก็เอียนตาเหมือนกัน จึงคอยหลีกเลี่ยงที่จะเข้าห้องลูกสาวอยู่บ่อยๆ เธอเคยบอกเจ้าตัวให้เปลี่ยนสีห้องบ้างแต่ก็ไม่ยอม ไอริสล่ะเหนื่อยใจกับบุตรีจริงๆ


"คุณแม่มีอะไรหรือเปล่าคะ?" เสียงใสเอ่ยถามผู้เป็นมารดา ตามธรรมดาคุณแม่ไม่ค่อยจะเข้ามาในห้องเธอนัก นอกจากจะมีธุระกับเธอจริงๆ อย่างเช่นวันนี้


นางพาร์กินสันนั่งลงที่ขอบเตียงข้างลูกสาว พลางยกยิ้มให้แพนซี่ จนเด็กสาวสงสัยการกระทำนั้น "อะไรกันคะนั้น" ไอริสหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดีกับคำถามที่ส่งตรงมา


"แม่มีอะไรจะมาเซอร์ไพรส์ลูกด้วยล่ะ" ริมฝีปากหยักเอ่ยเสียงร่า "หลับตาสิ" โครงคิ้วสวยขมวดเข้าหากันน้อยๆด้วยความงงงวย แต่ก็ทำตามคำบอกของมารดาโดยดี ภายในใจนึกคิดถึงเซอร์ไพรส์ที่คุณแม่บอก บางทีอาจจะเป็นของขวัญที่เธอตั้งใจเรียนก็ได้


"ลืมตาได้แล้วล่ะ" เปลือกตาสีไข่มุกเปิดขึ้นอย่างเชื่องช้า กะพริบตาปรับโฟกัสเพื่อมองสิ่งตรงหน้าชัดๆ ก่อนนัยน์ตากลมจะเบิกโพลง


มือบางทั้งสองรับมันมา ก่อนจะสำรวจอย่างถี่ถ้วน เป็นจดหมายสีนวลดูก็รู้ว่าราคาแพง แต่สิ่งที่เด่นหรากว่านั้นคงเป็นตราประจำตระกูลมัลฟอยประทับอยู่หน้าซองจดหมาย


แพนซี่รีบแกะซองมันออกอย่างเร่งรีบ เพื่อจะดูเนื้อความข้างในที่กำลังคิดว่าตรงกับสิ่งที่ตนคิดอยู่หรือเปล่า มือเล็กคลี่กระดาษออกเป็นแผ่นกว้าง และเริ่มอ่านตัวอักษรที่อยู่บนบรรทัดแรกด้วยดวงใจที่เต้นโครมคราม


ไอริสมองลูกสาวอย่างขำขัน เธอไม่คิดว่าแพนซี่จะตื่นเต้นถึงเพียงนี้



เรียน ลอร์ดพาร์กินสัน

ทางเรายินดีเป็นอย่างยิ่งที่จะให้บุตรชายของเราหมั้นหมายกับบุตรสาวของคุณ ภายหลังเราจะส่งของกำนันไปให้พวกคุณ

ด้วยความนับถือ

ลูเซียส มัลฟอย

(ลูเซียส มัลฟอย)



แค่ข้อความไม่ยาวมากนักก็พอที่จะทำให้ดวงใจน้อยๆพองโตขึ้นมาอย่างน่ายินดี


หากแต่ชีวิตหลังการหมั้นไม่ได้สวยหรูและเรียบง่ายสบายอย่างที่คาดฝัน แพนซี่ถูกเคี่ยวเข็ญเรื่องมารยาทจนถึงการเรียนการศึกษา เพราะต้องเพียบพร้อมที่จะเป็นคุณนายมัลฟอยอย่างเต็มตัว และเพราะเหตุนั้นจึงทำให้ในปีแรกของเธอที่ฮอกวอตส์ไม่มีเพื่อน


บิดามารดาของเธอไม่อยากให้เด็กสาวเสียหน้าหรือให้ใครมาว่าร้ายเสื่อมเสียถึงตระกูล ทำให้แพนซี่กับเดรโกไม่ค่อยได้เจอหน้ากันมากนัก หรือแทบจะไม่เคยเจอกันด้วยซ้ำ บางเวลาก็เห็นหน้ากันแค่ห้องโถงและวิชาที่เรียนด้วยกัน


พอมาเจอกันแบบจริงๆจังๆอีกครั้งในปีที่สอง ทุกอย่างมันกลับตาลปัตรไปเสียหมด


ชายหนุ่มเปลี่ยนไป


เดรโกยังคงเป็นเหมือนดั่งวันวาน เพียงแค่ไม่ค่อยเสวนากับเธอ และเริ่มตีตัวออกห่าง


'เดรโก!' เสียงใสแหลมเริงร่าร้องทักอย่างดีใจเมื่อปลายสายตาเห็นเด็กหนุ่มผมทอง แต่ทว่าถูกปัดตกด้วยวาจาเย็นชาไร้เยื่อใย


เขาแสดงสีหน้าไม่สบอารมณ์ 'น่ารำคาญ' สิ้นประโยคชายหนุ่มสะบัดใบหน้าไปทางอื่นอย่างเฉยเมย


ถ้วยคำของเขาแปรเปลี่ยนเป็นเข็มเล่มหนึ่งที่ทิ่มแทงทะลุถึงดวงหฤทัยของเด็กสาวอย่างแรง


การเมินเฉยไม่แยแสสนใจของเขา ทำให้ดวงใจอันน้อยๆร้าวระบมราวกับถูกคำสาปกรีดแทง พระหทัยของเธอเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส


นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอได้รับคำตอบเช่นนี้ หากแต่แพนซี่ก็เป็นมนุษย์คนคนหนึ่งที่ควรได้รับความสุขบ้าง ความอดทนของคนเรามันก็มีขีดจำกันเหมือนกัน


เธอก็มีหัวใจมีความรู้สึกนะ อย่าลืมสิ น่าเศร้าที่เธอดันไปหลงรักคนเลือดเย็นแล้งน้ำใจเช่นเขา เด็กสาวไม่น่าไปหลงรักเขาตั้งแต่แรกเลย




เหอะ


โง่เง่าซะจริงตัวเธอในตอนนั้น ซึ่งนั่นอาจจะเป็นสาเหตุที่ทำให้เด็กสาวตกบันได


เด็กคนนี้ชอบหมอนั่นไปได้ยังไง ความรักมันทำให้คนตาบอดอย่างที่คนเขาว่ากันจริงๆนั่นแหละ


น้ำตาหยดหนึ่งของเธอปลิวหายไปกับสายลมเย็นด้วยความรู้สึกรวดร้าวอาภัย หญิงสาวใช้หลังมือปาดของเหลวใสด้วยความเจ็บปวดน้อยใจ


เอาล่ะ มาคิดต่อดีกว่าว่าจะทำยังไงกับทายาทมัลฟอย สิ่งแรกที่เธอคิดคือการถอนหมั้น บางทีอะไรๆอาจจะดีขึ้นตามมา


จะว่าไป เมื่อกล่าวถึงตระกูลเก่าแก่นี้ ผู้นำตระกูลมัลฟอยก็เป็นเพื่อนกับพ่อของเธอเหมือนกัน แน่นอนว่าทั้งชายคนนั้นและบิดาของเธอต่างก็เป็นผู้เสพความตาย


แต่ยกเว้นแม่เธอคนหนึ่งล่ะกันที่ไม่ได้เป็นผู้เสพความตาย นางไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ซักเท่าไหร่นอกจากทำงาน อยู่บ้าน เที่ยว ช็อปไปวันๆตามประสาคนชอบการแต่งตัว


คิ้วได้รูปเลิกขึ้นด้วยความงุนงง เมื่อเอลฟ์สาวตัวน้อยปรากฎกายอยู่ข้างโต๊ะน้ำชา

"อ—เอ่อ คือว่า—" เสียงแหลมขาดห้วงเอ่ยตะกุกตะกัก หล่อนน่ะกลัวเด็กหญิงตรงหน้าจะตายไป แม้ว่านางจะเปลี่ยนไปมากต่างจากเมื่อก่อนก็ตาม แต่เธอก็ไม่อาจไว้ใจ...


"ใจเย็นก่อน มีอะไรหรือเปล่า เอลล่า" แพนซี่เอ่ยถามเสียงสบายๆให้เอลฟ์ข้างกายไม่ตึงเครียดมากเกิน และมันก็ได้ผล


แพนซี่รู้ตัวดีว่าเบลล่าเกรงกลัวเธอ เพราะการกระทำในวัยเด็กที่ไม่ดีนักต่อเอลฟ์สาว แต่เธอก็เริ่มปรับเปลี่ยนตนเองแล้วนี่ หวังว่านางจะผ่อนปรนความกลัวและความอคติลงบ้างสักนิด


การเกร็งร่างกายของนางหยุดนิ่งเมื่อวาจาไร้พิษภัยของเด็กสาวกล่าว "มีคนส่งจดหมายมาถึงคุณหนูน่ะค่ะ" เสียงแหลมเอ่ยผ่อนคลายสบายใจ ก่อนมันจะยื่นซองจดหมายมาให้ แพนซี่รับมันมาดู ด้านหน้าประทับตราตระกูลกรีนกราสที่จ่าหน้าซองถึงเธอ


มือเล็กเปิดซองจดหมาย แล้วดึงกระดาษข้างในออกมา สายตาคมเรียงอ่านเนื้อความตั้งแต่บรรทัดแรกจนถึงบรรทัดฐานสุดท้าย



ถึง แพนซี่ พาร์กินสัน เพื่อนรัก

มะรืนนี้จะมีงานเลี้ยงวันเกิดของน้องสาวฉัน แอสโทเรียน่ะ หวังว่าเธอคงจะจำได้ใช่ไหม? (ปล.แต่งตัวสวยๆมาด้วยล่ะ!)

อีกเรื่องนะ เธอเป็นยังไงบ้าง สบายดีไหม ตอนฉันได้ข่าวว่าความทรงจำเธอหายไปบางส่วนนะ โอ้ เมอร์ลิน! ยิ่งกว่าช็อคที่ใช้เขียนกระดาษเสียอีก! หายไวๆนะ เพื่อนสาวคนนี้เป็นห่วง ไว้เจอกันตอนงานเลี้ยง!

รักและคิดถึง

ดาฟเน่ กรีนกราส

(ดาฟเน่ กรีนกราส)



หญิงที่ส่งจดหมายมาคือเพื่อนสาวผมบลอนด์อีกคนที่เธอสนิทด้วยกันตั้งแต่ตอนปีสองที่ฮอกวอตส์ เด็กคนนั้นค่อนข้างอ่อนแอ ใช้กำลังอะไรมากไม่ได้นัก แต่ถ้าเป็นเรื่องหัวสมองก็เก่งพอสมควร


งานเลี้ยงวันเกิดงั้นหรือ เหมาะเจาะเสียจริง ทีนี้ทุกอย่างก็ราบรื่นแล้ว แค่ใช้งานเลี้ยงนี้เป็นตัวกลางในการบอกถอนหมั้น แพนซี่มั่นใจว่าถ้าเธอได้จดหมาย เดรโกก็ต้องได้จดหมายเช่นเดียวกัน


การจะถอนหมั้นจำต้องให้พวกผู้ใหญ่เป็นคนจัดการเอง เธอมีหน้าที่แค่บอกให้หมอนั่นรับรู้ก่อนเท่านั้น


"คุณพ่อคุณแม่ไปด้วยหรือเปล่า พวกท่านได้ฟากมาบอกไหม?" เด็กสาวละสายตาออกจากตัวอักษร เลื่อนศีรษะไปมองเอลฟ์สาวตัวเล็ก


"ใช่ค่ะ" นางพยักหน้ารัวๆ "และนายหญิงบอกมาว่าให้คุณหนูเตรียมหาชุดด้วยนะคะ"


เส้นผมสีดำขลับขยับตามการเคลื่อนไหวของหัว "เข้าใจแล้ว" เอลล่าเอ่ยขอตัว ก่อนโค้งคำนับแล้วหายออกไปจากบริเวณนั้นทันที


ไม่นานนักแพนซี่ก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ หมายจะกลับเข้าห้องของตนเอง โดยไม่ลืมถือหนังสือติดตัวกลับมา



มือบางวางหนังสือเล่มหนาลงบนโต๊ะที่มีอุปกรณ์เครื่องเขียนจัดเรียงไว้เป็นอย่างดี


ภายในห้องนอนถูกปรับแต่งให้เรียบง่ายสบายตาสีไม่ฉูดฉาดเกินไป ผนังห้องที่แต่ก่อนเป็นสีชมพูหวานฉ่ำแปรเปลี่ยนเป็นสีดำทมิฬให้ความรู้สึกโดดเดี่ยวอ้างว้าง เธอคาดว่าคุณแม่ค่อนข้างพออกพอใจเลยทีเดียวที่ลูกสาวของเจ้าหล่อนปรับเปลี่ยนสไตล์ห้องนอน


นัยน์ตาคู่สวยจับจ้องไปยังหน้าต่างบานใสที่ผ้าม่านสีขุ่นเปิดอ้าเอาไว้ ก่อนเลื่อนตาต่ำไปยังขอบล่างของหน้าต่างที่สามารถวางสิ่งของได้


เป็นดอกกุหลาบสีเหลืองดอกเดียวที่ถูกครอบโดยแก้วใส


ขาทั้งสองย่อตัวลง มือเล็กจับฝาครอบออกปล่อยวางข้างๆกุหลาบ นัยน์ตาฉายแววยากจะอ่านออก ไม่ปฏิเสธเลยว่ามันเชิญชวนให้นึกถึงวัยเด็กของผู้หญิงคนนี้


บุบผาตรงหน้าถูกเวทมนตร์ลงคาถาผนึกคงสภาพไว้ไม่ให้เหี่ยวเฉาไปตามกาลเวลา มันคงจะเหนื่อยมากที่ต้องถูกสตัฟฟ์ไว้แบบนี้ แต่ไม่เป็นไร เธอจะปลดปล่อยมันเอง


คิดได้ดังนั้น มือเรียวจึงควักไม้กายสิทธิ์ออกมา สะบัดปลายไม้เล็กน้อย วินาทีนั้น ดอกกุหลาบก็เหี่ยวทันใด คงเพราะมันควรที่จะเหี่ยวไปตั้งเนินนานมาแล้ว และการปลดผนึกนั้นทำให้กุหลาบมันเฉาทันตาเห็น


เสมือนกับแพนซี่ที่เมื่อถูกปลดผนึก ความรักที่มีให้ต่อเขาผู้นั้นคนเดียวก็เลือนหายไป หลงเหลือแต่เพียงความทรงจำและความรู้สึกดีๆที่มีให้กัน 





——+——





| Rewrite | ครั้งที่1 — 7/6/63

Angst (n.): (อางสท์) หมายถึง ความเป็นทุกข์, ความเป็นห่วง, ความกังวล

ขอขอบคุณ ผู้ช่วยตรวจคำผิด: K. นามสมมติ

สาระ 

ดอกลาเวนเดอร์ ในด้านความเชื่อเรื่องสรรพคุณเวทมนตร์ เชื่อว่าหากดื่มชาลาเวนเดอร์จะช่วยเพิ่มสมาธิ ชำระล้างสิ่งที่ไม่ดี เยียวยาพลังงาน ช่วยคลายเครียด (magic books & candle)

ดอกกุหลาบสีเหลือง ส่วนใหญ่เค้ามักจะเอาไว้ใช้ไปเยี่ยมผู้ป่วย หรือให้กับเพื่อนๆ ที่ไม่ใช่คนรัก ถ้ามีผู้ชายหรือใครเอาดอกกุหลาบสีนี้มาให้ มันหมายถึงความห่วงใยที่มีต่อคนรับ ที่สำคัญดอกกุหลาบสีเหลืองยังเป็นสัญลักษณ์ของมิตรภาพ มันเลยเหมาะกับการให้เพื่อนมากกว่าแฟน (wongnai)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 348 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

139 ความคิดเห็น

  1. #122 ปุกปุย (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 22:53

    มาต่อเร็วๆนะคะ รออ่านตอนต่อไปอยู่

    #122
    0
  2. #121 thanyaporn8968 (@thanyaporn8968) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 18:05

    น้องคือเท่มากจ้าาาา เอาเลยลูก หนูเปิดฮาเร็มทุกรูปแบบไปเลยค่ะ เชียร์ทุกคู่ค่าาา
    #121
    0
  3. #120 Dark normol (@0908953549) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 15:41

    รอออออออน้องอย่างเท่
    #120
    0
  4. #35 FREINFORW (@dokidokiprecure) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 19:08

    น้องอย่างเท่

    #35
    0
  5. #18 orraya2545 (@orraya2545) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 00:04

    มาต่อเร็วน้า~https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-02.png

    #18
    0
  6. #17 Mickey1603 (@Mickey1603) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 21:43

    รออ่านอีกทีตอนถอนหมั้นเลยได้มั้ย? น้องจะได้ขอถอนหมั้นในงานวันเกิดดาฟเน่แล้วใช่มั้ย? ขอให้ทุกอย่างราบรื่นและหวังว่าเดรโกจะไม่ได้คู่กับน้องหรอกนะ รอน้องสวย เริด เชิดไม่ไหวแล้ว เอาให้ว่าที่อดีตคู่หมั้นกระอักเลือดไปเลย เชียร์เซดริก ทอม วิคเตอร์ เทอเรนซ์ โอลิเวอร์นะคะ คหสต.นะ คำว่า "คิดอะไรไปเรื่อย", "ศีรษะ", "จ้ะ" ที่ถูกต้องเขียนแบบนี้น๊า สู้ๆค่ะ ไรท์
    #17
    0
  7. #16 9447 (@9447) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 16:20
    เข้าใจเลยความรู้สึกแบบนี้ น้องต้องเชิดเปลี่ยนตัวเองไปหาผู้ใหม่เปิดฮาเร็มแบบไม่ง้อเดรโก
    #16
    0
  8. #15 urnotmyday (@Chuwie) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 16:56
    น้องแพนนนนนนนนนน ;;-;;
    #15
    0
  9. #14 UKIHARA (@UKIHARA) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 14:33
    ดีงาม หนูต้องเริ่ดๆเชิ่ดๆไว้ ถอนหมั้นไปเลย
    #14
    0
  10. #13 Mirage.S (@lovekayhotmail) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 14:29

    สงสารจังน้ำตาซึมเลยย
    #13
    0