Be My Daddy กลรักคุณแด๊ดดี้ #brightwin

ตอนที่ 4 : CHAPTER III nobody's home

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 169
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    19 มิ.ย. 63

              CHAPTER III
           nobody's home









 เช้าวันเสาร์




วันนี้ผมไม่มีเรียนพิเศษ แถมคุณแม่และคุณอาก็ไม่อยู่บ้าน คงจะไปสวีทกันโดยไม่มีผมล่ะมั้ง พวกเพื่อนๆผมเลยชวนกันมาทำโครงงานวิทย์กันที่บ้านของผม




กริ๊งๆๆๆๆๆ กริ๊งๆๆๆๆ


เสียงออดที่หน้าบ้านดังขึ้น น่าจะเป็นพวกมันนั่นแหละ ผมเลยรีบเดินไปที่หน้าบ้านเพื่อไปเปิดประตู


"ไงพวกมึง มาช้าจังวะ"


"ก็ไอ้ผาอ่ะดิ ตื่นสายอ่ะ รอแม่งเป็นชั่วโมงเลย" ไอ้ดิวเป็นฝ่ายพูดก่อน


"เออๆๆ เข้ามาๆๆ"


เราทั้งสี่คนเดินเข้ามายังตัวบ้าน ผมที่เป็นเจ้าบ้านที่ดีก็ไปยกของว่างที่คุณแม่เตรียมไว้เอามาให้เพื่อนๆ


"นี่คุ๊กกี้อัลมอนด์ ฝีมือแม่กู"


"เห้ยที่มึงเอาไปโรงเรียนวันนั้นป่ะ" ไอ้ผาเป็นคนถามขึ้นด้วยสีหน้าตื่นเต้น


"อื้ม"


"เออ อร่อยโคตรอ่ะ แม่มึงน่าจะทำขายนะ" ไอ้แม็คพูดก่อนจะหยิบคุ๊กกี้ใส่ปาก ตามด้วยไอ้ดิว


"โอ้ยมึง งานที่บริษัทแม่กูก็วุ่นอยู่ละ"


"อืม แล้วไอ้พ่อใหม่มึงเป็นไง ดุมั้ย" เป็นไอ้ดิวที่ถามขึ้นบ้าง


"ก็ไม่นะ เขาก็ดีทั้งกับกูแล้วก็แม่กู ถือว่าก็ดีเลยอ่ะ"


"ที่ดีนี่นิสัย หรือหน้าตาวะ  หล่อขนาดนี้มึงไม่หวั่นไหวบ้างหรอวะ กิ้วๆๆๆ เนอะไอ้แม็ค" ไอ้ผาพูดแซวผม


"ก็งั้นๆอ่ะ กูยังหล่อกว่าอีก" ไอ้แม็คพูดพร้อมกับทำหน้าเก็กหล่อ ''...'' เพื่อนก็ต่างมองบนให้ความมั่นหน้าของมัน


"ไอ้ดิวมึงพูดเชี่ยไรเนี่ย นั่นผัวแม่กูนะ"


"5555555 กูหยอกเล่นป่าววะ ทำเป็นจริงจังไปได้"


"แดกเสร็จยังมึงอ่ะ เสร็จแล้วก็เริ่มทำโครงงาน!" ไม่รอช้าผมก็รีบพูดเปลี่ยนเรื่องทันที




พวกเราทำโครงงานกันนับชั่วโมง พวกมันอู้บ้าง เล่นเกมส์บ้าง ก็เป็นผมที่ต้องต้อนมาทำงานเป็นระยะๆ พอเริ่มเที่ยงก็สั่งข้าวมากินกัน


"อ่ะพวกมึง ข้าวมาละ" ผมยกถุงวางไว้บนโต๊ะที่ออกไปเอามาจากแกร็บฟู๊ดที่เพิ่งมาส่งเมื่อกี้นี้


"เยสสส หิวจะตายละ" ไอ้ผารีบวิ่งมาคนแรก ก่อนจะเอาหมูทอดกระเทียมไป2กล่อง สายแดกในกลุ่มต้องยกให้มันครับ นิ่งเป็นหลับขยับเป็นแดก จริงๆ


"ของกูข้าวมันไก่นะ" ไอ้ดิวรีบวิ่งแจ้นมาเอาข้าวกล่องไปแล้วนั่งลงข้างๆไอ้ผา ตามมาด้วยไอ้แม็คที่สั่งข้าวพะโล้มา ส่วนของผมเป็นกะเพราไก่ไข่ดามไม่สุก และพวกเราก็นั่งทานข้าวกันที่โต๊ะกัน


"ไอ้เค็น" จู่ๆไอ้แม็คก็เรียกชื่อผม


"หื้ม?" ผมชะงัก ก่อนที่จะหันไปหามัน


"กู...ขอเจาะไข่แดงมึงหน่อยดิ"


"ห๊ะ!?" ผมอุทานด้วยสีหน้าเลิ่กลักสุดๆ


"กูหมายถึง ไข่ดาวไม่สุกมึงอ่ะขอชิมหน่อย"


"เชี่ยไร ของมึงก็มีตั้งสองฟองอ่ะ" ผมพูดก่อนจะยกจานให้ห่างจากมัน


"แต่มันไม่เหมือนกัน ของกูมันไม่เยิ้ม"


"ไม่เอา กูมีแค่อันเดียวนะ"


"เดี๋ยวกูแบ่งให้ฟองนึง อ่ะ" ไอ้แม็คพูดพลางตักไข่พะโล้ของมันมาใส่จานของผม


"โอ้ยยย เชี่ยยย พวกมึงคุยอะไรกันนน ไข่ๆๆ ไข่เชี่ยไรเนี่ยยย" เป็นไอ้ดิวที่ตะโกนพูดตัดบทสนทนากาวๆตรงหน้าทิ้ง ทำให้ผมกับไอ้แม็คชะงักการกระทำตรงหน้าไปชั่วครู่


"สงสัย อยากแดกไข่กันและกันล่ะมั้ง5555"


"เชี่ยผา โรคจิตนะมึง" ผมแห้วใส่ไอ้ผาไป


ผมกับไอ้แม็คต่างคนก็ต่างก้มหน้ากินข้าวกันไป พอพวกเราทานกันเสร็จก็มาทำโครงงานกันต่อ


"เออ ไอ้รุ่นน้องม.4เข้าใหม่ขอเบอร์ ขอไอดีไลน์มึงมาเต็มเลยไอ้เค็น" ไอ้ดิวเงยหน้าขึ้นจากแล็ปท็อปก่อนจะคุยกับผม มันมีหน้าที่หาข้อมูลทำรายงานครับ แต่ไม่รู้ว่าหาหรือมัวแต่ส่องสาวอยู่กันแน่


"หรอ ธรรมดาของคนฮ็อตอ่ะนะ" ผมพูดก่อนยักไหล่ใส่ไอ้ดิวไป


"จ้าาาพ่อคนฮ็อต ฮ็อตจนกูไหม้เกรียมหมดละ เออ แต่จะว่าไป แม่งมีแต่งานดีๆพรีเมียมทั้งนั้นเลยว่ะ ทั้งผู้หญิงผู้ชายเลย"


"โอ้ย พูดอะไรนักหนาวะ รำคาญ!" จู่ไอ้แม็คก็หัวเสียอะไนไม่รู้ของมัน


"เป็นเชี่ยไรไอ้เเม็ค อยู่ก็ฟาดงวงฟาดงา"


"เปล่า กูแค่หงุดหงิด อย่าสนใจเลย"


"อะไรของแม่งวะวุ้" ไอ้ดิวบ่นใส่ไอ้แม็คก่อนจะหันไปสนใจแล็ปท็อปตรงหน้า


ตกเย็นก็ทำเสร็จกันพอดีพวกมันก็กลับกันไป เหลือก็แต่ไอ้แม็คที่ยังไม่ยอมกลับ


"เออไอ้เค็น ที่กูเคยบอกจะยืมจอยสติ๊กมึงอ่ะ กูขอวันนี้เลยได้ป่ะ" ไอ้แม็คพูดขึ้น


"กูเก็บไว้หลืบไหนไม่รู้เนี่ย ไม่ได้เล่นนาน เอาวันอื่นได้ป่ะ"


"ไม่เอา มาแล้วอ่ะก็เอาวันนี้แหละ" ไอ้แม็คพูดด้วยสายตาแปลกๆ แต่ผมก็ไม่ได้สนใจอะไร


"เออๆๆๆ น่าจะอยู่บนห้องกูอ่ะ"


"งั้น...เดี๋ยวกูขึ้นไปช่วยหานะ"


"อืม ก็ได้"


ผมเดินนำไอ้แม็คมายังห้องผมเข้ามาก่อน ส่วนมันก็เดินตามหลังมาติดๆ


"เดี๋ยวกูหาในตู้เก็บของนะ มึงจะหาตรงไหนก็หาไป กูจำไม่ได้ว่าแม่งอยู่ไหนละ" ไอ้แม็คพยักหน้า ก่อนจะเดินไปหา


กล็อก!


จู่ๆก็มีเสียงอะไรบางอย่าง ดังขึ้นก่อนที่ผมจะหันขวับไปดู จู่ๆไอ้แม็คมันก็ล็อคประตู


"แม็ค มะ มึง ล็อคประตูทำไมวะ" ผมพูดด้วยเสียงสั่นๆ


"มึงไม่ต้องกลัวนะ กูไม่ทำอะไรรุนแรงกับมึงหรอก ถ้ามึงทำตัวน่ารักอ่ะ" ไอ้แม็คพูดก่อนที่จะกระโจนเข้ามากอดรัดตัวผมไว้


"มึงจะทำอะไร!"


"มึงก็รู้ว่ากูชอบมึงอ่ะ แต่มึงก็เมินกูตลอด ทำไม กูไม่ดีตรงไหนวะ! ห๊ะ!"


"เพราะมึงเป็นเพื่อนกูไง!"


"เพื่อนแล้วไง เพื่อนกันมันก็เอากันได้เว้ย" ผมพยายามดิ้น แต่ด้วยขนาดตัว ด้วยความที่ร่างกายนักกีฬาของมันและคนที่ไม่แม้แต่จะคิดจะออกกำลังกายอย่างผท มันต่างกันมาก แต่ยังไงผมก็ดิ้นจนสุดแรงเพื่อให้หลุดออกมาให้ได้ มันเห็นผมดิ้นแรงมันก็ยิ่งกอดรัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ และจู่ๆมันก็ต่อยมาที่ท้องของผม ทำให้ผมจุกและรู้สึกหมดแรงดิ้นต่อ แล้วมันก็ผลักผมลงเตียง


"มึงเป็นเพื่อนที่กูเชื่อใจมากที่สุดนะ แต่นี่คือสิ่งมึงทำหรอ ฮึก!" ผมสะอื้นพูดพร้อมกับหยดน้ำตาที่เอ่อเล็ดออกมาเพราะความจุก และ ความเชื่อใจที่ผมให้มันไปมันไม่มีความหมายอะไรเลย


"กูขอโทษว่ะ แต่กูไม่อยากเป็นแค่เพื่อนมึง! เป็นของกูนะเค็น" ไอ้แม็คพูดก่อนจะซุกหน้ามาที่ซอกคอของผม ผมก็พยายามใช้เรียวแรงอันน้อยนิดผลักหัวมันออกไป


"ไม่ ไอ้แม็คกูขอร้อง ฮรืออ กูคิดกับมึงแค่เพื่อนจริงๆ ปล่อยกูไปเถอะนะ ถึงมึงจะได้กู แต่หัวใจของกูยังไงมึงก็ไม่มีวันได้" ผมได้แต่นิ่งและร้องไห้ เพราะไม่มีแรงดิ้นแล้ว


"มึงกำลังทำกูโกรธนะ ยิ่งมึงพูดคำว่าเพื่อน มันยิ่งทำให้กูเป็นบ้า เข้าใจมั้ย ห๊ะ!!!" ไอ้แม็คเลือดขึ้นหน้า ก่อนจะตะคอกใส่หน้าผมด้วยความโมโห


"กูจะเป็นบ้าตอนมึงอยู่กับใคร กูหึงมึง กูหวงมึงทุกครั้งเวลาใครมายุ่งกับมึง กูอยากจะไปกระทืบมันให้ตาย แต่กูก็ไม่มีสิทธิ์ไง เพราะกูเป็นใคร ก็แค่ไอ้เพื่อนที่มันชอบมึงอยู่ฝ่ายเดียว แค่นั้นไง!" ไอ้แม็คเหมือนเริ่มสติแตกมือที่ล็อกแขนผมอยู่ก็เริ่มบีบแรงขึ้นเรื่อยๆจนรู้สึกเจ็บ


"กูขอเถอะนะ เค็น!"


"มึงก็รู้ว่ากูให้ในสิ่งที่มึงต้องการไม่ได้ มึงตัดใจจากกูเถอะนะ มีคนดีๆตั้งมากมายที่เขาคู่ควรกับมึงอ่ะ มึงปล่อยกูไปเถอะ ฮรืออ แล้วกูจะไม่โกรธมึงเลย"


"ไม่ ไม่ ยังไงก็ไม่ ไหนๆมึงก็ไม่ได้รักกูแล้ว วันนี้ตัวของมึงก็เป็นของกูซะเถอะ!" ไอ้แม็คทำการกระชากเสื้อเชิร์ตของผมจนขาดหลุดลุ่ย และซุกมาที่ตัวของผมและล็อกมือของผมจนหนีไปไหนไม่ได้ ผมทำได้แต่นอนดิ้น และร้องไห้ออกมา พยายามโกนให้คนช่วย แต่ก็ไม่มีใครอยู่บ้าน ผมได้แต่ภาวนาให้ใครสักคนมาช่วยผมให้หลุดจากสถานการณ์แย่ๆนี้ที ผมกลัวเหลือเกิน


จู่ๆก็มีเสียงใครบางคนถีบประตูเข้ามาอย่างจัง


ปั้ง!


"มึงทำอะไรลูกกู!" เป็นคุณอาที่ถีบประตูเข้ามา แล้วกระโจนมากระชากไอ้แม็คไปต่อย จนเลือดออกปาก ผมใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีไปห้ามคุณอาไม่ให้ต่อยไอ้แม็คจนตายไปซะก่อน


"คุณอา คุณอาหยุดเถอะครับ ฮรืออ"


"ไม่ อาจะเอามันให้ตาย" แล้วคุณอาก็สลัดตัวผมล้มไป และหางคิ้วก็ไปกระแทกที่ขอบโต๊ะพอดิบพอดีจนเลือดออกซิบๆ เพราะไม่มีแรงอยู่แล้วเลยโดนสลัดหลุดได้ง่ายๆ


"เค็นเป็นอะไรรึเปล่า อาขอโทษนะ" คุณอาหันมาพยุงผมก่อนจะไล่ไอ้แม็คไป


"มึงรีบออกไปเลยนะ ก่อนที่กูจะแจ้งตำรวจมาลากคอมึงเข้าตาราง ไป!"


ไอ้แม็คเช็ดคราบเลือดที่ปากก่อนจะลุกเดินหนีออกไปอย่างหัวเสีย เหลือเพียงแค่ผมกับคุณอาที่อยู่ในห้อง


คุณอาพยุงผมขึ้นไปนั่งบนเตียงแล้วหยิบเสื้อในตู้มาใส่ให้ผม ก่อนจะเดินลงไปเอาอุปกรณ์ปฐมพยาบาลมาให้


"อาขอโทษนะที่ทำเค็นเลือดไหลอ่ะ เดี๋ยวอาทำแผลให้นะ"


"ครับ"


"เจ็บมาก รึเปล่า" คุณอาพูดด้วยสีหน้าเป็นห่วง


"นิดหน่อยครับ แต่จุกมากกว่า"


"อาอยากจะไปลากมันมากระทืบซ้ำอีกที ข้อหาทำคนของอาเจ็บ"


'คนของอา' ไม่รู้ทำไม แต่ผมรู้สึกดีจัง


"คุณอาอย่าบอกแม่ได้มั้ยครับ ยังไง...มันก็เป็นเพื่อนของผม แล้วก็ต้องเจอหน้ากันทุกวันด้วย"


คุณอานิ่งไปก่อนจะขมวดคิ้วทำหน้าครุ่นคิด


"นะๆๆๆ นะครับ" ผมจับแขนเขย่าเบาๆของคุณอาเพื่อเป็นการขอร้อง


"อืม ก็ได้ แต่ถ้าเพื่อนคนนี้มายุ่มย่ามกับเค็นอีก รีบบอกอามาเลยนะ อาจะจัดการเอง"


"ครับ รับทราบ!" ผมทำท่ารับทราบ และคุณอาก็เอามือมายีหัวผมด้วยความเอ็นดู


คุณอายื่นมือมาจับคางของผมให้เงยขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะบรรจงใช้สำลีชุบแอลกอฮอล์เช็ดรอบๆแผลเพื่อฆ่าเชื้อก่อน หน้าของเราทั้งสองใกล้กันมาก ใกล้จนได้ยินเสียงหายใจของกันและกัน มันทำให้ใจผมเริ่มสั่นแปลกๆ หน้าเริ่มแดงระเรื่อเล็กน้อย ดวงตาของผมจ้องมองไปที่ใบหน้าตาคมอย่างไม่ละสายตา พลางคิดในใจทำไมถึงดูดีขนาดนี้ จมูกโด่งเป็นสัน ใบหน้าเรียวได้รูป ปากเป็นกระจับสวย ดวงตาคมดำขลับ ถึงคุณอายุจะเข้าเลข4แล้ว แต่ทว่าหน้ากลับสวนกันอย่างสิ้นเชิง ทำไมกันนะ ทำไมผู้ชายคนนี้ช่างมีสเน่ห์ให้หน้าหลงไหลได้ขนาดนี้... 




และแล้วผมก็หลุดออกจากภวังค์ และสลัดความคิดบ้าๆนี่ออกจากหัว ประจวบเหมาะกับที่คุณอาก็เลื่อนระดับสายตามามองที่ผมพอดี เราจ้องตากันอยู่สักพัก ก่อนที่คุณอาจะค่อยๆโน้มหน้าลงมาเรื่อยๆ จนปลายจมูกจรดกัน




"เอ่อ...คือผมขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะครับ" พอผมรู้สึกตัวก็เบนหน้าหนี ก่อนจะขอตัวไปอาบน้ำ คุณอาก็นิ่งไปสักพักและจะเดินออกจากห้องของผมไป




ผมรีบวิ่งเข้ามาในห้องน้ำ ก่อนจะเอามือทาบ อกตัวเอง ก็พบว่าหัวใจมันเต้นแรงมากๆ แรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก  ความรู้สึกนี้มันคืออะไรกัน ผมชอบคุณอาหรอ แต่ว่าเขาเป็นสามีของแม่ผมนะ แต่ทำไมสายตาที่คุณอามองมา เหมือนมันมีอะไรบางอย่าง อะไรที่มากกว่าคำว่าเอ็นดู แล้วก็คำพูดและการกระทำพวกนั้นอีก โอ้ยยย ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว ผมสลัดความคิดที่ชวนปวดหัวทั้งหมดทิ้ง ก่อนจะถอดเสื้อผ้าแล้วเปิดฝักบัวอาบน้ำชำระล้างกาย




รู้สึกจุกอยู่นิดหน่อย แถมเเสบแผลนิดๆด้วย ไม่คิดเลยว่าคนที่เราเชื่อใจที่สุดจะทำกันได้ถึงขนาดนี้ ผมคงมองหน้ามันไม่ติดแน่ๆ แต่ช่างเถอะยังไงก็จะจบม.6แล้ว ก็คงจะไม่ได้เจอกันแล้วแหละ และผมก็คงจะไม่ถือโทษโกรธมันหรอกเพราะยังไงมันคือเพื่อนของผม...














TALK: 01:30 มาดึกๆตามสไตล์เรา ฝากไลก์ คอมเมนท์ เพื่อเป็นกำลังใจให้กันด้วยนะคะ ฝันดีจ้า~~ ชัลจา❤


19062020

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

11 ความคิดเห็น

  1. #4 beesmousses (@beesmousses) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 01:36
    แม็คทำไมเทอทำรุนแรงกับเค็นขนาดนี้นะ หึ้ยดีนะคุณอามาช่วยทัน น้องหวั่นไหวแล้วใช่มั้ย ;——; แง
    #4
    1
    • #4-1 MilkYwaYYYY (@MilkYwaYYYY) (จากตอนที่ 4)
      19 มิถุนายน 2563 / 01:38

      นั่นสิ สงสารน้องจังคงเจ็บน่าดู ~~
      คุณรีดเดอร์นอนดึกจังเลย ฝันดีจ้า
      #4-1