Fic.Prince of Tennis [POT]

ตอนที่ 5 : Rikkaidai(end)<Sanada&Yukimura>

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 301
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    2 ส.ค. 58

Rikkaidai(end)<Sanada&Yukimura>


15.45 น. ณ โรงพยาบาลคาไน

ตี๊ด ตี๊ด ตี๊ด~ ตี๊ด ตี๊ด ตี๊ด~ 
     เสียงเครื่องช่วยหายใจภายในห้องผ่าตัดยังคงดังอย่างต่อเนื่อง ทีมแพทย์เองก็กำลังช่วยกันผ่าตัดอย่างสุดความสามารถ ยูคิมูระซึ่งหมดสติอยู่บนเตียงผู้ป่วยยังคงหายใจอย่างแผ่วเบาและสม่ำเสมอ
     ส่วนภายนอกห้องผ่าตัดนั้น ปรากฎร่างของนิโอ มาซาฮารุซึ่งกำลังยืนกอดอกและพยายามมองเข้าไปในห้องผ่าตัด ถึงแม้จะมองไม่เห็นอะไรก็ตามเนื่องจากประตูทั้งบานเป็นประตูทึบไม่มีกระจก คิริฮาระ อากะยะซึ่งกำลังนั่งเท้าคางอย่างกลุ้มใจและกังวลกับผลการแข่งขัน คุวาฮาระ แจ๊คกัลกำลังนั่งฟังผลการแข่งขันอย่างใจจดใจจ่อ ยางิว ฮิโรชิกำลังยืนกอดอกพิงกำแพงอย่างนิ่งสงบ มารุอิ บุนตะกำลังน้ำลายไหลกับรูปภาพขนมเค้กในนิตยสารที่ทางโรงพยาบาลนำมาให้ญาติผู้ป่วยดูฆ่าเวลา ส่วนยานางิ เร็นจิก็กำลังเดินไปมาอย่างครุ่นคิด
"เป็นไงบ้าง การแข่งขันน่ะ?" ยานางิ เร็นจิเดินไปถามแจ๊คกัล
"อื้อ ไปได้สวย" แจ๊คกัลพยักหน้า "คิดว่าคงจะชนะแหง"

เกมสาธิตริคไคซานาดะ5-3

"ถ้าได้อีกเกมเดียว พวกเราก็ชนะ" แจ๊คกัลเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ
"จริงเหรอครับรุ่นพี่!" อากะยะลุกขึ้นกระโดดไปมาด้วยความดีใจ
"ว้าว แจ๋วเลย บอกแล้วว่าต้องชนะ" มารุอิละความสนใจจากภาพขนมในมือชั่วครู่ ก่อนจะหันกลับไปสนใจหนังสือต่อ "อันนี้ก็น่ากินแฮะ น่ากันทุกอันเลยอ่ะ"
"อย่าเพิ่งประมาทล่ะ" แจ๊คกัลปราม
"ชนะอยู่แล้วแหละครับ" ยางิวเอ่ยพลางดันแว่นเล็กน้อย
"ก็ว่างั้น" นิโอเสริม ก่อนจะหันกลับไปพยายามมองลอดเข้าไปในห้องผ่าตัดต่อ ถึงแม้จะไม่เห็นอะไรนอกจากประตูก็ตาม
"จากการคำนวณของฉัน โอกาสชนะของพวกเราน่ะ98เปอร์เซ็นต์" เร็นจิผู้เงียบมานานเอ่ย

"น่าตกใจจริงๆครับ อยู่ๆเอจิเซ็นคุงของโรงเรียนเซชุนก็เปลี่ยนไปอย่างกับเป็นคนละคนอย่างนั้นแหละครับ หลังจากได้แมทพอยท์แล้วก็เอาคืนได้สองลูกต่อเนื่องกันครับ" เสียงของพิธีกรบรรยายการแข่งขันยังคงดังออกมาตามสาย

"สู้เค้านะซานาดะ ยูคิมูระเองก็พยายามอยู่เหมือนกัน" แจ๊คกัลพึมพำ


16.05 น. ณ สนามแข่งขัน

เกมเซงาคุเอจิเซ็น5-4

ซานาดะ เก็นอิจิโร่เริ่มไม่มีสมาธิอยู่กับการแข่งขัน เขาทั้งเป็นห่วงยูคิมูระ แล้วไหนจะลูกเสริฟที่น่าตกใจของเจ้าหนูนั่นอีก แต่ไม่ว่ายังไงเขาก็จะแพ้ไม่ได้.. แพ้ไม่ได้เด็ดขาด...

ไม่มีทาง.. เราจะแพ้ไม่ได้เด็ดขาด..
ถ้าเราแพ้ล่ะก็ ยูคิมูระก็จะ..

อย่าใจร้อน อีกแค่เกมเดียว
ชนะอีกแค่เกมเดียวเราก็ชนะเลิศแล้ว..

เสี้ยววินาทีที่ซานาดะกำลังครุ่นคิดถึงยูคิมูระอยู่นั้น กว่าจะรู้สึกตัวอีกทีลูกเสริฟความเร็วสูงของเอจิเซ็นก็ถูกตีโต้เข้ามาเสียแล้ว"ระ..รับไม่ได้" ซานาดะพึมพำด้วยความตกใจ เขายอมรับว่าเขามองลูกที่เอจิเซ็นตีมาทันแต่วินาทีที่เขาจะเอื้อมไม้แร็กเก็ตไปรับ.. ลูกมันก็ออกนอกสนามไปเสียแล้ว นี่มันอะไรกัน.. ลูกเสริฟความเร็วสูงแบบนั้น เจ้าหนูนั่น...

เกมเซงาคุเอจิเซ็น5-5 เสียงของกรรมการคุมการแข่งขันดังขึ้นอีกครั้ง

ฉันคือ.. ซานาดะของสาธิตริคไค
ฉัน.. จะต้องชนะ!

16.30 น. ย้อนกลับมายังโรงพยาบาลคาไนอีกครั้ง

Game And Match เซงาคุเอจิเซ็น7-5 

บริเวณหน้าห้องผ่าตัดของยูคิมูระ แจ๊คกัลที่กำลังนั่งฟังผลการแข่งขันอยู่กดปิดลำโพงวิทยุด้วยความสิ้นหวัง ยานางิ เร็นจิเป็นคนแรกที่สังเกตเห็น
"หือ? เป็นอะไรไปน่ะ แจ๊คกัล" เร็นจิเอ่ยถาม จึงทำให้คนอื่นๆเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติ นิโอเลิกสนใจประตูหน้าห้องผ่าตัด ยางิวเลิกพิงกำแพงแต่สีหน้ายังคงสงบนิ่ง มารุอิเลิกสนใจรูปภาพขนมตรงหน้า อากะยะลุกขึ้นยืนแล้วมองรุ่นพี่ทุกคนด้วยความงุนงง
"เซงาคุ.. เป็นฝ่ายชนะ" แจ๊คกัลตอบตามความจริง
"สาธิตริคไค.. แพ้แล้วเหรอ?" อากะยะเบิกตาด้วยความตกใจ"เจ็บใจนัก! ฮึก!" ก่อนที่เจ้าตัวจะหันไปทุบกำปั้นลงบนกำแพงและทรุดตัวลงไปบนพื้น"เจ็บใจนัก! ฮึกๆ.. ฮือออ" และปล่อยโฮออกมาในที่สุด 
"หือ?" แจ๊คกัลหันไปมองด้วยความตกใจ ส่วนยางิว นิโอ และมารุอิกำลังช็อคกับผลการแข่งขัน
"ไม่เอาน่า อากะยะ" เร็นจิเดินเข้าไปนั่งลงข้างๆ และพยายามปลอบเจ้าหนูอากะยะ "ยูคิมูระกำลังพยายามอยู่นะ การผ่าตัดยังไม่เสร็จเลย"


16.35 น. กลับมาที่สนามแข่งขัน

ตอนนี้การแข่งขันเป็นอันสิ้นสุดลงแล้วด้วยผลการแข่งขันเซงาคุชนะ7-5แต้ม เนื่องจากสมาชิกทุกคนในทีมไม่อยู่ ซานาดะ เก็นอิจิโร่จึงต้องยืนรับเหรียญรางวัลเพียงลำพัง แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาเลย เพราะตอนนี้ในหัวของเขามีเพียงแค่ยูคิมูระ การผ่าตัดจะดำเนินไปได้ด้วยดีไหมนะ? ซานาดะคิด

"ฉันขอโทษนะยูคิมูระที่เอาเหรียญชนะเลิศกลับไปให้นายไม่ได้.." ซานาดะพึมพำ ก่อนจะเดินเข้าไปหารองกัปตันของเซงาคุ
"เป็นการแข่งที่ดีจริงๆ" เขาเอ่ยทักทายก่อนจะยื่นมือไปให้รองกัปตัน "ฉันแพ้หมดท่าเลย" 
"ทางเราก็เช่นกัน ขอบคุณมาก" รองกัปตันตอบกลับมาพร้อมกับจับมือซานาดะเป็นการขอบคุณ
"แต่ว่า ในการแข่งทั่วประเทศน่ะจะไม่เป็นอย่างนี้เด็ดขาด" ซานาดะเอ่ยด้วยความแน่วแน่"ถึงตอนนั้น ยูคิมูระจะลงแข่งด้วย" เขาพูดอย่างมั่นใจ
"ของเราก็มีเทะสึกะเหมือนกัน" รองกัปตันว่าพลางยิ้มให้ซานาดะ
"นั่นสินะ" ซานาดะพึมพำก่อนจะยื่นมือไปจับกับเอจิเซ็น
"ไม่ไปหาจะดีเหรอครับ"เอจิเซ็นถามพลางส่งยิ้มมาให้
"หือ?" 
"ตอนนี้กำลังผ่าตัดไม่ใช่เหรอ กัปตันของคุณน่ะ" เอจิเซ็นว่า
"เอจิเซ็น เรียวมะ เจอกันตอนแข่งทั่วประเทศนะ" ซานาดะทิ้งท้ายก่อนจะรีบวิ่งออกไปเรียกรถ เพื่อไปยังโรงพยาบาลคาไน

17.05 น. ณ โรงพยาบาลคาไน
     ซานาดะ เก็นอิจิโร่รีบวิ่งตรงไปยังห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาล ถึงแม้ยานางิ เร็นจิจะโทรศัพท์มาบอกเขาว่าการผ่าตัดไปได้สวย ยูคิมูระปลอดภัยดีแล้วก็ตาม แต่ตัวเขาก็ยังอดเป็นห่วงยูคิมูระไม่ได้ จนกว่าจะได้ไปเห็นด้วยตาของตัวเอง
     เมื่อซานาดะมาถึงห้องฉุกเฉิน เขากลับต้องประหลาดใจเมื่อพบว่าไม่มีใครอยู่เลย เห็นดังนั้นเขาจึงรีบโทรศัพท์ไปหายานางิ เร็นจิ เขาถึงได้รู้ว่ายูคิมูระถูกย้ายไปพักในห้องผู้ป่วยปกติเรียบร้อยแล้ว เมื่อเขาเข้ามายังห้องผู้ป่วย เขาก็พบว่ายูคิมูระยังคงนอนหลับไม่ได้สติ ส่วนผู้เฝ้าไข้ทั้งหกคนก็ง่วนอยู่กับการทำกิจกรรมของตนเอง มารุอิ บุนตะกำลังนั่งกินขนมเค้กที่เพิ่งไปซื้อมาจากซุปเปอร์มาร์เก็ต คุวาฮาระ แจ๊คกัลกำลังนั่งอ่านนิตยสารโปรเทนนิสรายเดือน นิโอ มาซาฮารุกำลังนอนหลับอยู่บนโซฟา ข้างๆกันมียางิว ฮิโรชิกำลังยืนพิงกำแพงอย่างนิ่งสงบ  ส่วนคิริฮาระ อากะยะกำลังนั่งเอาหัวโขกกำแพง โดยมียานางิ เร็นจินั่งปลอบใจอยู่ข้างๆ เร็นจิเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นเขา

"เก็นอิจิโร่ มาแล้วเหรอ" เร็นจิเอ่ยทักพลางมองไปยังเก้าอี้ที่ยังว่างอยู่ข้างเตียงของยูคิมูระ
"อา" ซานาดะขานรับแล้วเดินไปนั่งบนเก้าอี้ เขาก้มลงมองผู้ป่วยที่ยังคงไม่ได้สติ เขาดีใจที่การผ่าตัดสำเร็จด้วยดี อีกไม่นานยูคิมูระก็คงฟื้นตัวและสามารถทำกายภาพบำบัดได้ 
เขาเชื่อ.. ว่ายูคิมูระจะต้องสามารถกลับมาเล่นเทนนิสได้อีกครั้งอย่างแน่นอน
"ไว้พวกเราไปแข่งทั่วประเทศด้วยกันนะยูคิมูระ" ซานาดะยิ้มอย่างอ่อนโยน"ถ้ามีนายอยู่ พวกเราสาธิตริคไคจะต้องเอาชนะและเป็นแชมป์ระดับประเทศได้อย่างแน่นอน" ซานาดะเอ่ยด้วยด้วยความแน่วแน่และมั่นใจ

สาธิตริคไคจะต้องชนะ
และก้าวขึ้นไปเป็นแชมป์สามสมัยให้ได้..
เมื่อเวลานั้นมาถึง..

ราชันย์จะกลับคืนสู่บัลลังก์
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

30 ความคิดเห็น

  1. #7 hamairoi (@hamairoi) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2558 / 19:28
    สนุกจัง

    ดีใจที่ได้อ่าน 
    #7
    0
  2. #6 hamairoi (@hamairoi) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2558 / 19:26
    สนุกจัง

    ดีใจที่ได้อ่าน 
    #6
    0