Fic.Prince of Tennis [POT]

ตอนที่ 13 : Rikkai&Hyotei Festival VIII(รวมหลายคู่)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 382
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    24 ส.ค. 58

กลับมาที่ปัจจุบัน
ม่านละครเวทีได้ถูกเปิดขึ้น บนเวทีปรากฎฉากของห้องโถงในพระราชวังซึ่งประดับด้วยซุ้มดอกกุหลาบสีขาว ตรงทางเดินปูด้วยพรมสีแดงที่โรยด้วยกลีบดอกกุหลาบ ทางด้านขวามือมีรูปปั้นน้ำแข็งซึ่งสลักเป็นรูปหงส์คู่หันหน้าเข้าหากันเป็นรูปหัวใจต้องกับแสงไฟทำให้เกิดแสงสะท้อนระยิบระยับราวกับเหลี่ยมของเพชรน้ำงามแสนล้ำค่า ส่วนทางด้านซ้ายมือมีวงออเคสตร้าชื่อดังระดับโลกอย่าง
Royal Concertgebouw Orchestra มาบรรเลงเพลงงานแต่งงานด้วยบทบรรเลงอันไพเราะเสนาะหู ทางด้านพระราชบัลลังก์ใจกลางห้องโถงปรากฎร่างของพระราชาและพระราชินี ถัดมาเป็นบาทหลวงและเจ้าหญิงกับเจ้าชายซึ่งกำลังจะเข้าพิธีอภิเษกสมรส โดยมีเด็กสาวตัว(ไม่)น้อย กำลังถือดอกไม้พลางเอามือป้องปากหาวหวอดๆเดินตามหลังเจ้าหญิง

เสียงพากย์ของมุคาฮิดังขึ้น"กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเจ้าหญิงผู้เลอโฉมถูกพ่อมดใจร้ายสาปให้เป็นหงส์ขาว ในตอนกลางวันเจ้าหญิงจะต้องอยู่ในร่างของหงส์ขาว และต้องว่ายน้ำอยู่ในทะเลสาบที่เกิดขึ้นจากน้ำตาของเธอเอง มีแต่ในยามรัตติกาลเท่านั้นที่เธอจะได้คืนร่างเป็นเจ้าหญิงอีกครั้ง หากเป็นเทพนิยายทั่วไปสุดท้ายแล้วเจ้าหญิงคงได้ครองรักกับเจ้าชายอย่างมีความสุข หากแต่เทพนิยายเรื่องนี้กลับเป็นอีกมุมมองหนึ่ง ที่จะกล่าวถึงมุมมองของพ่อมดที่หลงรักเจ้าหญิงตลอดมา.." มุคาฮิปล่อยให้เสียงเพลงบรรเลงจากวงออเคสตร้าเบาลงก่อนจะว่าต่อ"ใจกลางปราสาทหลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านตระการตา ปรากฎร่างของพระราชา พระราชินี และเหล่าสักขีพยานที่ต่างมาร่วมแสดงความยินดีในงานอภิเษกสมรสของเจ้าหญิงผู้เลอโฉมและเจ้าชายผู้ยิ่งใหญ่แห่งแคว้น"
เสียงดนตรีจากวงออเคสตร้ายังคงบรรเลงไปอย่างต่อเนื่อง
"ท่านเจ้าชาย ท่านจะรับเจ้าหญิงโอเดทเป็นพระชายาหรือไม่
?"คาบาจิเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
"ข้ารับ" ฮิโยชิ วาคาชิพยักหน้าก่อนจะหันมายิ้มให้เจ้าหญิงอาโตเบะตามบท
คาบาจิหันไปทางอาโตเบะ"แล้วท่านอาโตเบะ.. ท่านเจ้าหญิง ท่านจะรับเจ้าชายเป็นพระสวามีหรือไม่
?"
อาโตเบะมองคาบาจิด้วยแววตาตำหนิที่เกือบหลุดบท ก่อนจะว่าต่อ"ข้า.." ทันใดนั้นแสงไฟบนเวทีก็ส่องไปยังมุมมืดที่เต็มไปด้วยควัน ซึ่งปรากฎร่างของโอชิทาริ ยูชิในชุดเสื้อคลุมสีดำขึ้น โอชิทาริเดินเข้ามาหาอาโตเบะ ก่อนที่แสงสว่างบนเวทีจะดับลงพร้อมกับม่านที่ปิดลง

ม่านเปิดออกอีกครั้ง
คราวนี้บนเวทีปรากฎฉากของทะเลสาปที่ต้องกับแสงจันทร์ทำให้เกิดแสงระยิบระยับขึ้นบนผิวน้ำ รอบๆด้านเต็มไปด้วยพุ่มไม้ เถาวัลย์ และหมู่พฤกษานานาพรรณ ริมทะเลสาปมีร่างของหญิงสาวในชุดกระโปรงสีขาวยืนอยู่ ถัดมาเป็นร่างของพ่อมดในชุดเสื้อคลุมสีดำ

เสียงพากย์ของโจทาโร่ดังขึ้น"กาลเวลาผ่านไปเนิ่นนานจากวันกลายเป็นเดือน จากเดือนกลายเป็นปี หลังจากวันที่เจ้าหญิงถูกพ่อมดลักพาตัวไป"

อาโตเบะยืนเหม่อมองไปยังอีกฝั่งของทะเลสาป ก่อนจะยกมือที่ทายาหม่องเอาไว้มาปาดที่ขอบตา ไม่ช้าน้ำตาก็เริ่มไหลลงอาบแก้ม
"อยู่ที่นี่เองเหรอ โอเดท" โอชิทาริว่าพลางเดินเข้ามาหา ก่อนจะเอามือเชยคางอาโตเบะขึ้น"ตัวเย็นไปหมดเลยนะ"
"เฮ้! นี่มันไม่มีในบทนะ" อาโตเบะมองด้ายแววตาเอาเรื่อง ก่อนจะปัดมือโอชิทาริออกแล้วถอยหลังหนี
"หนึ่งพัน.." อาโตเบะว่าตามบท"นี่เป็นคืนที่หนึ่งพันที่ท่านลักพาตัวข้ามาที่นี่ และสาปข้าให้เป็นหงส์"
โอชิทาริเดินเข้ามาหาก่อนจะกระชากอาโตเบะเข้ามาหาตัว "โอเดท..ถ้าข้า.."
"นายจะกระชากให้มันเบากว่านี้ไม่ได้รึไง
?" อาโตเบะกัดฟันถามเสียงเบา
โอชิทาริทำเป็นไม่สนใจ และพูดบทต่อ"ถ้าข้าเลือกเป็นส่วนไหนในร่างกายของเจ้าก็ได้ ข้าจะขอเป็นน้ำตาของเจ้า เพราะมันเริ่มเกิดขึ้นในใจของเจ้า สร้างขึ้นจากดวงตาของเจ้า.." ก่อนจะก้มลงจรดริมฝีปากลงบนเปลือกตาของอาโตเบะ
"เจ้าบ้า" อาโตเบะผลักโอชิทาริออก"ไหนบอกว่าใช้มุมกล้องไง หา!"
"ก็นายมันสวยบาดใจนี่.." โอชิทาริยิ้มกรุ้มกริ่มก่อนจะขยับเข้าไปใกล้
"เหรอ
?" อาโตเบะแสยะยิ้มขึ้น ก่อนจะยกมือที่ทายาหม่องเอาไว้ไปป้ายตาของโอชิทาริ
"เฮ้ย!" โอชิทาริยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดหน้า"นายทำอะ.."
"นี่! พวกนายมีใจจะแสดงกันรึเปล่า" มุคาฮิที่หลบอยู่หลังฉากส่งเสียงเรียก
"รู้แล้วน่า" โอชิทาริถอนหายใจพลางเอ่ยบทต่อ"มันได้พักอยู่บนแก้มของเจ้า.." ก่อนจะดึงอาโตเบะเข้ามาหาตัวอีกครั้งแล้วก้มลงหอมแก้ม
"เฮ้..นี่มันนอก.." อาโตเบะพยายามทักท้วงอย่างหัวเสีย
โอชิทาริรีบพูดบทต่อ"..และสูญหายไปบนริมฝีปากของเจ้า" ก่อนจะมองลงไปยังริมฝีปากอวบอิ่มของร่างบาง และเชยคางของอาโตเบะขึ้น
"นี่นายคิดจะ.." อาโตเบะเบิกตาด้วยความตกใจ ก่อนจะพยายามดันร่างสูงออกแต่ไม่เป็นผล
"ฮึๆ" โอชิทาริหัวเราะในลำคอ และโน้มใบหน้าลงไปจนสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมจางๆจากลมหายใจของร่างบาง พลางต่อประโยคที่อาโตเบะค้างเอาไว้"..จูบไง" โอชิทาริเปรยขึ้นเบาๆแล้วกดจูบหนักหน่วงไปที่ริมฝีปากอวบอิ่มเพื่อลิ้มรสหวานจากริมฝีปากของร่างบาง รสจูบรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เขาสัมผัสได้ว่าร่างบางกำลังขัดขืนหากแต่ก็ไม่เป็นผลเมื่อแรงของเขานั้นมีมากกว่า ทุกสิ่งรอบตัวหยุดนิ่งราวกับต้องมนต์สะกด จนกระทั่งร่างสูงเริ่มได้สติจึงถอนจูบออกมาอย่างอ้อยอิ่งและก้มลงกระซิบเบาๆที่ข้างหูของร่างบาง"โอเดท.. เจ้าเป็นของข้า"
อาโตเบะผลักร่างสูงออก ก่อนจะมองหน้าโอชิทาริด้วยสายตาดูถูก"ทำบ้าอะไรของนาย
?"
"ก็จูบไง" โอชิทาริตอบหน้าตาย
"แต่โอเระซามะไม่อนุญาต" อาโตเบะมองฝ่ายตรงข้ามพลางเชิดหน้าขึ้น
"ไม่อนุญาตแล้วจูบไม่ได้
?" โอชิทาริยิ้มกวนประสาท
"ใช่!" อาโตเบะเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"ก็วันนี้นายสวยนี่ อาโตเบะ" โอชิทาริสบตากับดวงตาคู่สวย"ฉัน.."
"อะไร!" อาโตเบะมองโอชิทาริอย่างคาดคั้นคำตอบ
"ฉันเลยอดใจไม่ไหว" โอชิทาริตอบตามความจริง"..จริงๆนะ"
"เฮอะ!"อาโตเบะถอนหายใจ ก่อนจะเสมองไปทางอื่น"ฉันจะลืมๆมันไปซะ"
"อาโตเบะ.." โอชิทาริมองอาโตเบะด้วยแววตาที่สื่อความรู้สึกได้หลากหลาย แววตาของเขาสั่นไหว เขากำลังรู้สึกเสียดายและสับสน ดูเหมือนว่าเขาจะเสียสิ่งสำคัญบางอย่างให้กับเพื่อนสนิทคนนี้ไปเสียแล้ว
"อาโตเบะ ต่อไปมันเป็นบทของนายนะ" มุคาฮิส่งเสียงเตือนอีกครั้ง
"รู้แล้วน่า" อาโตเบะโบกมือด้วยความรำคาญ"คนเลือดเย็นอย่างท่าน ข้าจะพูดอะไรไปก็ไม่มีความหมายสินะ ที่จริงท่านก็เพียงแค่อยากครอบครองอณาจักรของข้าเท่านั้น" อาโตเบะมองโอชิทาริด้วยสีหน้าไร้อารมณ์แล้วว่าต่อ"ขอร้องล่ะ ช่วยพาข้ากลับไปที่อณาจักรของข้าได้มั้ย แค่เพียงหนึ่งนาทีก็ยังดี"
"ไม่ได้" โอชิทาริเอ่ยตามบทพลางเอื้อมมือมาหมายจะจับใบหน้าสวยแต่อาโตเบะปัดออก"เฮ้ อาโตะเบะ บทนี้ฉันต้องร่ายมนต์นะ"
"แล้วไง
?"
อาโตเบะถามด้วยความหงุดหงิด
"เฮ้อ.. นายนี่น้า" โอชิทาริถอนหายใจ และยกมือขึ้นร่ายมนต์ในอากาศเพื่อให้เจ้าหญิงหลับไหล ก่อนที่ม่านจะปิดลง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

30 ความคิดเห็น

  1. #27 thairnee1234 (@thairnee1234) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2559 / 06:19
    ยูชิ นายลืมรึเปล่าว่าแสดงอย฿่น้าาาาาาา คนดูเป็นพันๆเลยนะเฟ้ยยยยยย
    #27
    0
  2. #10 Verxus (@Quaxus) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 31 มกราคม 2559 / 17:39
    หมั่นอิยูชิจิงๆ บังอาจฉวยโอกาสกะโอเรซามะ
    #10
    0