Fic.Prince of Tennis [POT]

ตอนที่ 12 : Rikkai&Hyotei Festival VII(รวมหลายคู่)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 387
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    24 ส.ค. 58

"ตอนนี้ละครเวทีเรื่องBeauty and the Beastก็ได้จบลงแล้วนะครับ"เสียงของพิธีกรหนุ่ม โมโมชิโระ ทาเคชิดังขึ้น พร้อมกับเสียงปรบมือของผู้ชมในAtobe Theatreที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง โมโมชิโระรอให้เสียงเบาลงก่อนจะว่าต่อ"ขอเชิญเหล่ากรรมการให้คะแนนและคอมเมนท์กันได้เลยครับ" โมโมชิโระผายมือไปยังเหล่าคณะกรรมการ 

"
Lucky! ฉากเมื่อกี้จูบจริงรึเปล่าครับ" เซนโงคุยกมือขึ้นถามด้วยสีหน้าทะเล้น ว่าแต่นี่มันเป็นคอมเมนท์แน่เหรอ
"อ..เอ่อ" ยูคิมูระเริ่มหน้าเสีย
"เปล่า" ซานาดะ เก็นอิจิโร่ตอบด้วยใบหน้าจริงจัง
"ง..งั้นเรามาที่คอมเมนท์ต่อไปกันดีกว่าครับ" โมโมชิโระเริ่มเหงื่อตกกับความมาคุที่เกิดขึ้น ก่อนจะผายมือไปยังกรรมการคนถัดไป
"เป็นละครเวทีที่สมบูรณ์แบบอะไรอย่างนี้" ชิราอิชิเอ่ยพลางเท้าคาง "
Ecstasy!"
"ขอบใจ" ซานาดะพยักหน้าขอบคุณ
"ถ้างั้นมาต่อกันที่.." โมโมชิโระมองไปยังกรรมการคนถัดไป
"เฮ้! ชิราอิชิอย่าเล่นสิ" เคนยะหันไปมองคนข้างๆอย่างเอาเรื่อง
"น่าๆ ก็ผมนายมันนุ่มอะ" ชิราอิชิยังคงยีหัวคนข้างๆ
"ไม่ตลกนะ" เคนยะยกมือขึ้นเขกหัวเพื่อนสนิท
"เอ่อ.. ที่.." โมโมชิโระเริ่มเหงือตกอีกรอบ
"แค่นี้ยังอ่อนหัดอยู่นะ" เอจิเซ็น เรียวมะถอดหมวกออกก่อนจะชี้ขึ้นมาที่เวที
"อะไรของนาย
?" ซานาดะถามด้วยสีหน้าจริงจัง เขาเริ่มสงสัยว่าเจ้าพวกนี้มันตั้งใจมาเป็นกรรมการหรือตั้งใจจะมาป่วนงานนี้กันแน่
"ก็ฉากที่สองพวกคุณจูบกัน แล้วทำไมฉากสุดท้ายถึงใช้มุมกล้องล่ะครับ" เอจิเซ็นถามด้วยแววตากวนประสาท
"นายเองก็คิดเหมือนกันงั้นเหรอเอจิเซ็น" เซนโงคุหันไปยกนิ้วให้
"
Tarundoru!!" ซานาดะเริ่มหมดความอดทน
"ซานาดะ.." ยูคิมูระเขย่าไหล่คนข้างๆเพื่อเรียกสติ
"โคชิมาเอะ มาเล่นกันเถอะ!!" เสียงของคินทาโร่ดังขึ้น ก่อนจะตีลูกเทนนิสมายังเหล่ากรรมการ
"ไม่ได้นะคินจัง!" ชิราอิชิพยายามเอื้อมมือไปห้าม
ลูกเทนนิสความเร็วสูงกำลังพุ่งไปทางเทะสึกะ"เทะสึกะโซน!!" เทะสึกะใช้ท่าไม้ตายรับลูกเทนนิสเอาไว้ได้อย่างสวยงาม
"งานเข้าล่ะสิ" เคนยะยกมือขึ้นตบหน้าผากอย่างเหนื่อยใจ
"สะ..สุดยอด!" คินทาโร่มองเทะสึกะด้วยความตื่นตะลึง
"
Tarundoru!!!" ซานาดะเริ่มโมโห
"ถ..ถ้างั้นเรามาต่อกันที่.." โมโมชิโระพยายามพาวกกลับเข้าเรื่อง ก่อนจะผายมือไปยังเคนยะ
"ฉันเหรอ
?" เคนยะพยายามคิดหาคำพูด ก่อนจะมองขึ้นไปบนเวที"ยูคิมูระ วันนี้นายสวยมาก.."
"เคนยะ.." เจ้าของผมสีชาเหล่มองเพื่อนสนิทด้วยหางตา
"เอ่อ.. ชิราอิชิ คือ.. ไม่ใช่นะ" เคนยะพยายามโบกมือปฏิเสธ
"งั้นก็แล้วไป" ชิราอิชิหันกลับไปนั่งเท้าคางมองพิธีกรบนเวทีต่อ
"ต่อไปเป็นคอมเมนท์จากกรรมการท่านสุดท้ายค่ะ" ทาจิบานะ แอนหันไปมองโมโมชิโระที่เหงื่อตกก่อนจะเอ่ยด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม และผายมือไปยังเทะสึกะ คุนิมิสึ
เทะสึกะยกมือขึ้นกอดอกก่อนจะพูดต่อ"แสดงได้ดีมาก แต่อย่าประมาทล่ะ"
"เอาล่ะค่ะ งั้นต่อไปจะเป็นการแสดงของทางเฮียวเทนะคะ เชิญพบกับเรื่อง
The Swan Princessได้เลยค่ะ!" ทาจิบานะแอนว่าเสียงใส ตอนนี้เหล่านักแสดงจากสาธิตริคไคได้กลับเข้าไปยังห้องพักนักแสดงเรียบร้อยแล้ว รวมทั้งความโกลาหลเมื่อครู่ก็ดูเหมือนว่าจะสงบลง ตอนนี้ม่านละครบทที่สองได้เปิดขึ้นอีกครั้ง


10นาทีก่อน หลังเวที

อาโตเบะ เคโกะกำลังนั่งจิบชาอยู่บนโซฟาในชุดกระโปรงสีขาวฟูฟ่องที่ประดับด้วยดอกกุหลาบดอกเล็กๆนับไม่ถ้วน ชายกระโปรงระบายด้วยผ้าซีฟองที่จับจีบมาอย่างดี ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าชุดสั่งตัดพิเศษนี้ประเมินราคาไม่ได้ รอบเอวถูกคาดด้วยริบบิ้นที่ผูกเป็นโบว์ไว้ด้านหลัง ส่วนเส้นผมสีม่วงอ่อนยามนี้ได้ถูกต่อให้ยาวไปจนถึงกลางหลัง ใบหน้าที่เคยไร้เครื่องสำอางก็ถูกแต่งแต้มจนดูสวยหวาน ยามนี้อาโตเบะงดงามราวกับเจ้าหญิงที่หลุดออกมาจากเทพนิยาย ไม่ไกลกันนั้น โอชิทาริ ยูชิในชุดสูทและเสื้อคลุมสีดำกำลังแอบเหล่มองเจ้าหญิงคนสวยเป็นระยะๆ พลางผิวปากด้วยความถูกใจ
"อยู่ๆเกิดบ้าอะไรขึ้นมาอีก หา
?" อาโตเบะหันไปถามโอชิทาริด้วยความขัดใจ พลางยกมือขึ้นพาดกับพนักโซฟา
"เปล่านี่" โอชิทาริยังคงผิวปากพลางยิ้มกรุ้มกริ่ม
"แล้วจะยิ้มทำไม!" อาโตเบะเริ่มหงุดหงิด
"ใช้ได้เลยแฮะ" โอชิทาริเอ่ยพลางสบตาอาโตเบะ
"อะไร
?" อาโตเบะถามด้วยความหงุดหงิด
"นายไง" โอชิทาริยิ้มถูกใจ
"จะ..เจ้าบ้า!" อาโตเบะเริ่มหน้าเสีย พวงแก้มทั้งสองข้างเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความโกรธ
"นายรู้ตัวมั้ยว่านายในตอนนี้สวยยิ่งกว่าผู้หญิงทุกคนที่ฉันเคยควงอีกนะ อาโตเบะ" โอชิทาริเอ่ยด้วยแววตาจริงจัง
"ไม่ตลกนะ" อาโตเบะหันไปสบตาโอชิทาริด้วยแววตาเอาเรื่อง
"นายเลิกกวนประสาทซักทีได้มั้ย
?" มุคาฮิว่าพลางเอาบทพากย์ในมือตีหัวโอชิทาริ"เกิดอาโตเบะถอนตัวขึ้นมาจะทำยังไง"
"นายก็แสดงแทนไง" โอชิทาริตอบหน้าตาย
"นายนี่ก็ม่อไปทั่วนะ" มุคาฮิถอนหายใจพลางเดินหนี"ระวังเถอะ ซักวัน.."
"ซักวัน
?" โอชิทาริถามด้วยความสงสัย ก่อนจะโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูอาโตเบะ"ฉันจริงจังนะ"
"นี่นาย.." อาโตเบะมีสีหน้าตกใจ
"ชีวิตนายจะจบไม่สวย!" มุคาฮิตอบด้วยความเหนื่อยใจ
"ชิชิโดะซัง ทำอย่างนั้นไม่ได้นะครับ" โจทาโร่เอ่ยพลางพยายามห้ามชิชิโดะ
"ก็ลูกไม้มันคัน ฉันจะถอด!" ชิชิโดะกำลังพยายามกระชากกระโปรงออก
"ตรงนี้ไม่ได้นะครับ!" โจทาโร่จับข้อมือของชิชิโดะเอาไว้
"ทำไม นายมีปัญหาเหรอโจทาโร่" ชิชิโดะมองรุ่นน้องด้วยสายตาเอาเรื่อง
"ป..เปล่าครับ แต่ช่วยทนอีกนิดเถอะนะครับชิชิโดะซัง" โจทาโร่พยายามเกลี้ยกล่อม"ใกล้ได้เวลาแสดงแล้วนะครับ"
"นายอย่าเรื่องมากน่า ชิชิโดะ" อาโตเบะหันไปมองด้วยความรำคาญ
"โอ๊ะ! เซ็กซี่" โอชิทาริผิวปากหวือ
"รสนิยมนายมันห่วยแตก" อาโตเบะหันมามองโอชิทาริด้วยความสมเพช
"อย่ามองฉันแบบนั้นสิ อาโตเบะ" โอชิทาริเริ่มเหงื่อตก พลางหันไปถามอาโตเบะ"หึงรึไง
?"
"อะไร
?" อาโตเบะวางถ้วยชาในมือลงและมองด้วยความเย้ยหยัน"เกิดหลงตัวเองอะไรขึ้นมาอีก หา!"
"ฮึๆ" โอชิทาริหัวเราะในลำคอ
"พวกนายนี่มัน.." มุคาฮิกุมขมับอย่างเหนื่อยใจ
"คุณมุคาฮิ" ฮิโยชิในชุดสูทสีขาวหันมามองด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะก้มลงดูนาฬิกาข้อมือ"คุณอาโตเบะ อีกสองนาทีจะได้เวลาแล้วนะครับ"
"หาววว
~" จิโร่ในชุดกระโปรงสีฟ้าอ่อนลุกขึ้นบิดขี้เกียจ ก่อนจะหันไปมองรอบๆห้อง"มีอะไรกันงั้นเหรอ?"

"ไปกันได้แล้ว" อาโตเบะออกคำสั่งก่อนจะเดินนำขึ้นไปบนเวที
"ครับ" คาบาจิในชุดบาทหลวงขานรับ ก่อนที่ทุกคนจะเดินตามอาโตเบะไป

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

30 ความคิดเห็น

  1. #26 thairnee1234 (@thairnee1234) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2559 / 06:14
    นึกภาพเคย์โกะจังในลึกผญ...... กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด น่ารัก!!!!
    #26
    0