Fic.Prince of Tennis [POT]

ตอนที่ 10 : Rikkai&Hyotei Festival V(รวมหลายคู่)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 420
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    7 ส.ค. 58

15นาทีก่อน ด้านหลังเวที 

            ยูคิมูระ เซย์อิจิกำลังตรวจสอบความพร้อมของเหล่านักแสดง ซานาดะ เก็นอิจิโร่วันนี้แลดูแปลกตาเส้นผมของเขาถูเซตขึ้นไป แต่เจ้าตัวยังคงมีสีหน้านิ่งเฉยอยู่ในชุดเจ้าชายสีขาวแลดูสง่างาม ยานางิ เร็นจิอยู่ในชุดของพ่อค้าวัยกลางคนกำลังยืนอ่านบทละครอยู่เงียบๆ นิโอ มาซาฮารุอยู่ในชุดกระโปรงผ้าไหม ใบหน้าแต่งแต้มไปด้วยเครื่องสำอางกำลังยืนกอดอกทำหน้าบอกบุญไม่รับ ยางิว ฮิโรชิในชุดกระโปรงสีครีมกำลังยืนพิงกำแพงอยู่ที่อีกมุมหนึ่งของห้อง มารุอิ บุนตะที่อยู่ในชุดเมดสาวติดโบว์แลดูน่ารักเหมือนเด็กผู้หญิงกำลังให้ความสนใจกับบรรดาขนมหวานตรงหน้า ส่วนคุวาฮาระ แจ๊คกัลกำลังทำหน้าเบื่อโลกอยู่ในชุดหมาน้อยสีน้ำตาล เดี๋ยวนะ แล้วคิริฮาระ อาคะยะหายไปไหน
? กัปตันคนสวยมองดูรอบๆแต่ก็ไม่เห็นวี่แววของเจ้าหนูอาคะยะ

"อาคะยะไปไหน
?" ยูคิมูระหันไปถามเร็นจิ
"เห็นเข้าไปในห้องพักนักแสดง" เร็นจิละความสนใจจากบทละคร ก่อนทำท่าจะเดินออกไปจากหลังเวที"เดี๋ยวฉันไปตามเอง"
"ไม่รู้เวลาเลย เจ้าบ้าเอ๊ย" นิโอบ่นอย่างหงุดหงิด
ระหว่างนั้นอินูอิ ซาดาฮารุก็เดินเข้ามาและเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก "แย่แล้วล่ะเร็นจิ!"
"มีอะไรเหรอ ซาดาฮารุ
?" เร็นจิถามด้วยความสงสัย
"คิริฮาระดื่นน้ำอินูอิของฉันเข้าไปน่ะสิ ตอนนี้ยังไม่ได้สติเลย"
"ว่าไงนะ" ยูคิมูระตกใจ
"ซวยแล้วไง" แจ๊คกับกุมขมับ
"เหลือเวลาอีก15นาที" ซานาดะก้มลงดูนาฬิกา
"เซย์อิจิ" เร็นจิหันไปมองคนสวย"นายเป็นคนเดียวที่จำบททั้งหมดได้.."
"นายแสดงได้ใช่มั้ย
? ยูคิมูระ" แจ๊คกัลหันไปถาม"เดี๋ยวฉันรีบแก้ชุดให้ พอดีฉันตัดเผื่อไซต์เอาไว้"
"นี่พวกนาย เอาจริง
?" ยูคิมูระเริ่มเหงื่อตก แต่ก็ยังฝืนยิ้มแห้งๆ"..แต่ฉันไม่มีวิกนะ"
"ฉันว่าแค่หน้าของนายก็หวานกว่าผู้หญิงแล้ว ยูคิมูระ" แจ๊คกัลเอ่ยพลางพิจารณาใบหน้าของยูคิมูระ
"ซานาดะ.." ยูคิมูระหันไปขอความช่วยเหลือจากซานาดะ
"เร็วเข้าเถอะ ไม่มีเวลาแล้ว" แต่คนจริงจังกลับเอาแต่ก้มมองนาฬิกา
"แล้วใครจะพากย์บทแทนฉัน
?" ยูคิมูระถาม
"เดี๋ยวฉันพากย์ให้เอง" อินูอิ ซาดาฮารุเอ่ยพลางดันแว่น"บทมันอ่านได้ ไม่มีปัญหา"
"สบายใจได้เลย เซย์อิจิ" เร็นจิพยักหน้าเห็นด้วย
"ก..ก็ได้" คนสวยทำหน้าเหมือนอยากร้องไห้ ไม่คิดเลยว่าจะต้องมาเล่นบทติดเรทที่ตัวเองเขียนเพื่อแกล้งเจ้าหนูอาคะยะ ไอ้เล่นน่ะมันก็เล่นได้อยู่หรอก แต่ฉากเลิฟซีนมัน.. ยูคิมูระคิดพลางถอนหายใจ

กลับมาที่ปัจจุบัน

ม่านละครเวทีได้ถูกเปิดขึ้น บนเวทีปรากฎฉากของเมืองเล็กๆแถบชนบท มีบ้านไม้เก่าๆอยู่หลังหนึ่งพร้อมกับพ่อค้าวัยกลางคนและลูกสาวอีกสามคนยืนอยู่พร้อมหน้ากัน ถัดไปอีกด้านหนึ่งเป็นท่าเรือซึ่งมีเรือสรรพสินค้าจอดอยู่

เสียงพากย์ของอินูอิ ซาดาฮารุดังขึ้น"ในเทพนิยายนั้น มีนิทานเรื่องหนึ่งที่กล่าวถึงโฉมงามกับเจ้าชายอสูร ที่ในท้ายที่สุดแล้วโฉมงามก็แพ้ให้กับความดีของเจ้าชายที่ถึงแม้ภายนอกจะอัปลักษณ์แต่ภายในนั้นเจ้าชายช่างมีจิตใจที่อ่อนโยน แล้วถ้าเนื้อเรื่องมันกลับกันล่ะ
? ถ้าหากโฉมงามต้องไปอยู่กับเจ้าชายผู้เลอโฉมผู้มีจิตใจเหี้ยมโหดอำมหิตราวกับอสูรร้าย ความอลเวงจึงเกิดขึ้น" อินูอิยังคงดำเนินการพากย์ต่อไป
"กาลครั้งหนึ่ง มีพ่อค้าผู้ร่ำรวยอาศัยอยู่ในเมืองกับลูกสาวสามคน ด้วยความโชคร้ายทำให้พ่อค้าผู้มั่งคั่งล้มละลาย เขาได้สูญเสียทรัพย์สินทั้งหมดที่มีและได้ย้ายเข้ามาอยู่ในเมืองเล็กๆแถบชนบท วันหนึ่งพ่อค้าได้รับข่าวว่าเรือสรรพสินค้าที่เขาเคยส่งออกขายในอดีต ได้กลับเข้ามาสู่ท่าเรือ ซึ่งเป็นเรือที่หนีเจ้าหนี้มาได้ พ่อค่าจึงตัดสินใจจะไปดูว่าในเรือนั้นยังพอเหลืออะไรให้เขาและลูกๆอยู่บ้าง ก่อนไปเขาได้ถามลูกๆว่าอยากได้ของขวัญอะไร"
"บาร่า แบลร์ เบลล์ พวกเจ้าอยากได้อะไรเป็นของขวัญ
?"
ยานางิ เร็นจิในมาดพ่อค้าวันกลางคนเอ่ยถามลูกๆของตน ด้วยความที่เร็นจิมีเสียงค่อนข้างเป็นผู้ใหญ่อยู่แล้ว บทนี้จึงไม่ยากสำหรับเขา
"ข้าอยากได้เครื่องเพชร ท่านพ่อ" นิโอ มาซาฮารุดัดเสียงเป็นผู้หญิงได้อย่างสมบูรณ์แบบ
"ข้าอยากได้เครื่องสวมใส่อันงดงาม ท่านพ่อ" ยางิว ฮิโรชิพูดเสียงเรียบๆก่อนจะยกมือขึ้นดันแว่นแก้เขิน
"ข้าอยากได้ดอกกุหลาบเพียงดอกเดียวก็ยังดี" ยูคิมูระ เซย์อิจิเจ้าของเสียงหวานเอ่ยขึ้น ตอนนี้ยูคิมูระอยู่ในชุดกระโปรงสีชมพู ถึงแม้จะไม่ได้ใส่วิกแต่ด้วยความที่ผมของเขานุ่มสลวย ทำให้เพียงแค่ดัดลอนอ่อนๆและคาดด้วยริบบิ้นยูคิมูระก็ดูงดงามราวกับเจ้าหญิง ใบหน้าของยูคิมูระถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางอ่อนๆ ริมฝีปากถูกทาด้วยลิปสติกสีชมพูอ่อนดูน่ารัก

แสงไฟส่องไปที่ยานางิ เร็นจิซึ่งกำลังเดินตรงไปยังท่าเรือสรรพสินค้า ก่อนที่เสียงพากย์ของอินูอิจะดังขึ้นอีกครั้ง"เมื่อพ่อค้าไปถึงท่าเรือ เขาก็พบว่าเรือสรรพสินค้านั้นได้ถูกเจ้าหนี้ยึดไปเสียแล้ว พ่อค้าเดินทางกลับบ้านด้วยความสิ้นหวัง ระหว่างทางเขาเดินหลงเข้าไปในป่าจนได้พบกับปราสาทหลังใหญ่ที่รายล้อมไปด้วยสวนดอกกุหลาบ เขาจึงตัดสินใจเด็ดดอกกุหลาบขึ้นมาหนึ่งดอก ในตอนนั้นเองเขาได้พบกับเจ้าชายรูปงามเจ้าของปราสาทแห่งนี้ เจ้าชายบอกให้พ่อค้ายกลูกสาวให้หนึ่งคนเป็นข้อแลกเปลี่ยน พ่อค้าจึงยอมยกลูกสาวให้ด้วยความยินดี เพราะคิดว่าเจ้าชายเป็นคนดีและลูกสาวจะได้อยู่อย่างสุขสบาย" ก่อนที่ม่านจะปิดลง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

30 ความคิดเห็น

  1. #30 fight_fightto (@warisara7936) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 มกราคม 2561 / 20:50
    กรรมใดใครก่อ กรรมนั้นคืนสนองครับยุกกี้555
    #30
    0
  2. #24 thairnee1234 (@thairnee1234) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2559 / 06:07
    เป็นไงยุกกี้ จะปกล้งอายะจัง สวรรค์ลงโทษเลยไงงงง
    #24
    0