Do not crazy อย่ามาซ่า...เดี๋ยวป๋าจับกด

ตอนที่ 9 : Do not crazy>>>8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,631
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 97 ครั้ง
    10 มิ.ย. 62

Do not crazy>>>8






“เชี้ยคริสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสส!!!!!”

ดังกึกก้อง ไอ้เหี้- มึงจะตะโกนทำสะพานพระรามแปดรึไงวะ โอ้ยตายๆ เงียบกริบทั้งโรงอาหารเลยทีนี้

“มึงเบาๆ ได้มั้ย คนอื่นเค้าด่าบุพการีกูหมดแล้ว จะตะโกนหาอาเตี๋ยมึงหรอครับเชี้ยเตอร์คร้าบ กูไม่ได้หูหนวกเว้ย!”

“ก็คนมันตื่นเต้นนี่หว่า นี่ๆๆ จริงหรอวะๆ”

ไอ้เตอร์ที่วิ่งหน้าตั้งมารีบนั่งลงข้างๆ ผมที่กำลังจะส่งข้าวไข่เจียวเข้าปาก แต่มือปลาหมึกของมันก็เขย่าแขนผมจนข้าวในช้อนกูหกจะเหลือแต่ช้อนเปล่าละเนี่ย แล้วอะไรคือจริงหรอของมึงวะ 

“โอ้ย วอเตอร์ กูแดกข้าวไม่ได้มึงจะเขย่าเพื่อ?”

“มึงก็ตอบกูมาก่อนดิวะ”

“แล้วจะให้กูตอบอะไรในเมื่อมึงไม่ถาม เอาแต่จริงหรอๆ กูจะไปตรัสรู้กับมึงมั้ย ห๊า?!!!”

โมโหแล้วนะเว้ยคนยิ่งหิวๆ อยู่ด้วย กูอุตส่าห์รีบมามหาลัยแต่เช้าเพื่อจะมาแดกข้าวแต่ดันทะเลาะกับสิงโตก็เลยต้องหอบสังขารตัวเองมานั่งจ๋อมอยูที่โรงอาหารคณะถาปัตย์แทนที่จะได้ไปกินก๋วยเตี๋ยวต้มยำเจ้าอร่อยกับมันที่คณะวิศวะ แล้วพอมาถึงคิวก็ยาวแสนยาวกว่าจะถึงคิวผมท้องก็ร้องรอไปสิครับ ไหนจะต้องมาหาที่นั่งที่คนก็เยอะเหลือเกินนั่งกันแทบไม่พออีก แล้วทำไม๊ทำไมพอกูจะได้กินข้าวมึงก็ดันมาเป็นมารผจญกูอีกเนี่ยวอเตอร์คร้าบบบบบบ

“อ่า โทษที กูมัวแต่ตื่นเต้นจนลืมไปเลยอ่ะ แหะๆ”

“เอ้อ!!! แล้วทีนี้อยากรู้อะไรก็ถามมาถ้าตอบได้กูจะตอบ แต่หลังจากที่ตอบคำถามมึงเสร็จแล้วกูขออนุญาตแดกข้าวนะครับเพื่อนเตอร์ เพราะไม่งั้นกูจะแดกหัวมึงแทนแล้ว! แม่ง หิวไส้จะขาด"

“555 เคๆ คืองี้ ไอ้ซ่าร์มันมาเล่าให้กูฟังว่าเมื่อเช้ามึงนั่งรถมากับสิงโตเหรอวะ แล้วแบบ…คือ…มีจับมงจับมือไรงี้ จริงดิ?”

ซีซ่าร์! ฮึ้ม! กูว่าแล้วอย่างมึงมันปิดความลับไม่อยู่

“แล้วมันว่าไงอีก”

ผมถามหน้านิ่ง

“มันบอกว่า….เฮ้ย! แต่เดี๋ยว มึงห้ามบอกมันนะว่ากูเอามาพูดไม่งั้นมันกระชากหัวกูหลุดแน่”

“มันพูดว่าไง!”

ผมไม่สนใจท่าทางกล้าๆ กลัวๆ ของวอเตอร์ แต่กัดฟันถามออกไปอีกครั้ง

“อ่า มันบอกว่าพวกมึงได้กันแล้…อุ๊บ!! อื้อๆๆ”

“เชี้ยเตอร์! ใครสั่งใครสอนให้มึงพูดเรื่องแบบนี้ในที่สาธารณะวะ”

ผมรีบเอามือปิดปากมันก่อนที่จะทันได้พูดจบ มันดิ้นและพยายามแกะมือผมออกครับ แม่ง อย่าดิ้นได้มั้ยกูสู้แรงมึงไม่ได้

“อึงอ่อยอูอ่อนนนนนน”

“มึงห้ามพูดเสียงดัง เข้าใจมั้ย”

“อื้ออออออ”

มันพยักหน้าตอบรับก่อนผมจะยอมปล่อยมือจากมัน

“โอ้ย เกือบหายใจไม่ออก มึงจะปิดปากกูทำไม”

“ไอ้ซ่าร์อยู่ไหน”

ผมไม่ตอบคำถามแต่ถามกลับไปแทน หนอย ไอ้ซ่าร์ แม่ง สัญญากับกูดิบดีว่าจะไม่พูดๆ แต่เสือกรู้กันหมดแล้วมั้งเนี่ย แบบนี้ต้องไปจัดการ

“ก็อยู่คณะมันดิ กูพึ่งแยกกะมันเมื่อกี๊เอง เชี้ยคริสมึงอย่าบอกนะว่า….”

“กูไปและ”

“เฮ้ย!!! ไอ้คริสใจเย็นๆ”

ไม่ยงไม่เย็นแล้วครับ ป่านนี้เรื่องผมกับสิงโตถึงหูใครบ้างแล้วก็ไม่รู้ ก็คุยกันแล้วว่าให้ปิดไว้ก่อน เพราะผมไม่อยากให้ถึงหูเฮียคูเปอร์ แล้วตอนนี้ไม่ใช่ว่ารู้กันทั้งมหาลัยแล้วหรอวะ ผมรีบเดินอย่างเร็วมาที่คณะวิศวะที่ซึ่งไกล๊ไกลจากคณะผมพอสมควร แต่…เหนื่อยแค่ไหนกูก็ทนได้ขอแค่ได้เฉ่งกะบาลซีซ่าร์มันซักทีเหอะ และเมื่อมาถึง เอิ่ม =_= พร้อมหน้าพร้อมตามากแล้วไอ้พวกที่อยู่คณะอื่นมึงมานั่งหน้าสล่อนอะไรแถวนี้ครับมึ้ง

“อะ อ้าว คริส ^_^”

มึงไม่ต้องมายิ้มดีเลยซีซ่าร์ มึงอ่ะตัวแรกเลยที่กูจะจัดการ

“แฮกๆๆๆ เชี้ยคริสคร้าบมึงจะเดินเร็วไปไหนกูวิ่งตามแทบไม่ทันแล้ว แฮกๆ”

ไอ้เตอร์ครับ วิ่งมาเป็นหมาหอบแดดเลย ผมเห็นไอ้ซ่าร์ที่นั่งยิ้มๆ อยู่ขยิบตายุกยิกให้วอเตอร์เหมือนประมาณถามว่าเกิดอะไรขึ้น แล้ววอเตอร์ก็ขยับปากบอกแบบไม่มีเสียงออกไป

“พวกมึงสองตัวไม่ต้องมาส่งซิกให้กัน กูรู้เรื่องหมดแล้วซีซ่าร์แล้วกูก็จะมาคิดบัญชีกับมึง”

“อะ อะไรวะคริส กูก็แค่เล่าความจริงให้เพื่อนฟัง นี่เพื่อนไงคริสจะปิดบังไปเพื่อ?”

มันทำหน้าแบ๊วส่งสายตาปิ้งๆ มาให้ กูไม่ใจอ่อนหรอกอย่าแอ๊บให้ยาก

“กูก็บอกไปแล้วว่าถ้าพร้อมแล้วจะบอกพวกมันเอง มึงนี่ยังไงวะ”

ผมบ่นอย่างหงุดหงิดแล้วเดินไปนั่งข้างๆ สิงโตที่เอาแต่นั่งยิ้ม อย่านะเรื่องเมื่อเช้ากูยังงอนอยู่นะเว้ย

“โถ่ คริสครับมึง เรื่องพวกนี้มันเรื่องธรรมชาติคนมันชอบมาตั้งนานอ่ะห้ามใจได้ที่ไหน”

แล้วนิวตันที่นั่งแย่งขนมปีแอร์อยู่ก็เอ่ยขึ้น นี่แหละครับพวกคณะอื่นที่ว่า คือพวกมึงว่างมากรึไงอยากทราบ ไม่มีรงมีเรียนกับเค้างี้

“ชอบ? หมายความว่าไงวะ ใครชอบใครมาตั้งนาน”

งงเลยครับทีนี้ ใครชอบใครแล้วเกี่ยวไรกะกู

“นิวตัน!!!”

สิงโตเรียกชื่อไอ้นิวด้วยหน้าตื่นๆ อะไรของพวกมันวะ

“เอ่อ คือ…เชี้ยปีเลย ไอ้ปีมึงบอกมันดิมึงรู้เยอะกว่ากู”

แล้วก็เกิดเหตุการณ์โยนขี้ให้กันแล้วครับตอนนี้ ไอ้นิวละล้ำละลักบอกปีแอร์เหมือนมีความผิดติดตัว ซึ่งตอนนี้ทุกคนดูเงียบผิดปกติ

“อ้าวไหงเป็นงั้นวะ มาลงที่กูได้ไง เชี้ยฟรานซ์มึงบอก…”

“เออนิว เราต้องรีบไปเรียนแล้วว่ะ คาบนี้อาจารย์ดุเดี๋ยวสาย กูไปนะสิง”

ก่อนที่ปีแอร์จะได้เอ่ยจบฟรานซ์ก็รีบชวนไอ้นิวกลับคณะด้วยหน้านิ่งๆ ของมันแหละครับ แต่ผมแอบเห็นเหงื่อซึมๆ ตรงขมับด้วยตอนที่หันไปบอกสิงโต มีพิรุธนะพวกมึง

“เอ้ออออออ ใช่ๆ พวกกูไปก่อนนะ”

ฟิ้ววววววว ~

แล้วมันสองตัวก็หายไปกับสายลมด้วยความเร็วปานจรวด

“ไอ้เชี้ยฟรานซ์! ทิ้งกูนะมึง ….ไอ้นิวววววว มึงเปิดเรื่องไว้ทำไมไม่ปิดเรื่องเองว้าาาาา T^T”

“ปีแอร์”

ผมเอ่ยเสียงเรียบเมื่อมันไม่ยอมเล่าความจริงซักที

“เฮ้ยกูก็ลืมไปว่ามีธุระถามซีซ่าร์ไปแล้วกันนะ ไปละ”

ฟิ้ววววววว~

“เชี้ยปี!!!!!”

“นี่ตกลงจะมีใครเล่าให้กูฟังได้ยังว่ามันเรื่องอะไรไม่งั้นกูจะโกรธแม่งให้หมดนี่เลย ว่าไงวะซ่าร์เล่ามา”

“คริส คือกูว่าเรื่องนี้สิงโตรู้ดีที่สุดแล้วว่ะ มึงถามมันเองเลยนะ วอเตอร์มึงพากูไปซื้อของทีกูต้องรีบเอาเข้าไปให้ที่สโมฯ เร็วๆ”

มันไม่รอให้ไอ้เตอร์ได้ตอบรับรีบคว้ามืออีกฝ่ายวิ่งทันทีครับ เดี๋ยวนะ นั่นมันสโมฯคณะมึงจะเอาไอ้เตอร์ไปด้วยเพื่อ?

“โชคดีนะเพื่อน ยังไงกูจะแวะไปเยี่ยมที่โรงพยาบาลน้าาาาาา”

ไม่วายหันกลับมากวนโอ๊ยสิงโตด้วยหน้าตาทะเล้น ไม่มีสำนึกเลย

“เชี้ยซ่าร์!! ทำไมพวกมึงทำแบบนี้กับกูว่ะ”

ส่วนไอ้คนที่ตะโกนกลับไปที่ผมสังเกตุมาซักพักแล้วว่าเหมือนมันจะลุกลี้ลุกลนแปลกๆ ผมเลยเปลี่ยนเป้าหมายมาที่มันทันทีครับ

“สิง”

สะดุ้ง!!!

เฮ้ยๆ ตั้งแต่รู้จักกันมาผมไม่เคยเห็นมันเป็นแบบนี้เลย มันสะดุ้งแล้วมองหน้าผมจ๋อยๆ หลบตาด้วย นี่แสดงว่ามีความผิดจริง

“เล่ามาให้หมด เอาทุกเม็ดแบบละเอียดยิบยิ่งกว่าเม็ดทรายเลยนะ แล้วถ้าเหตุผลไม่ดีพอวันนี้กูจะกลับไปนอนบ้าน”

“เฮ้ย!! ได้ไงวะคริส กูไม่ยอมอ่ะ”

“อย่าหือนะ เรื่องเมื่อเช้ายังไม่เคลียร์ด้วยหรืออยากลองก็เอา”

ผมกอดอกพูดพร้อมกับจ้องอีกฝ่ายไม่วางตา ดูซิมันจะแก้ตัวยังไง

“คริสคร้าบ”

“ไม่ต้องมาคงมาครับเลย เล่ามาสิงโตอย่าลีลาวันนี้ทั้งวันกูให้มึงเลยกูจะยอมโดดประชุมค่ายเพื่อมึงสิง เพราะงั้นอย่ามาถ่วงเวลาให้มาก”

“เรื่องเมื่อเช้าอ่ะขอโทษ ก็มึงน่ารักมันอดใจไม่ไหวจริงๆ”

“เชี้ยสิง!!! มึงจะพูดเสียงดังทำไม แม่ง มึงมันหื่นต่างหาก”

“5555”

ยังจะขำอีก อย่างที่ทุกคนคิดแหละครับ เมื่อเช้ามัน… เอ่อ นั่นแหละ ผมนี่แทบจะมามหาลัยไม่ทัน ดีนะยังพอมีเวลากินข้าวน่ะ แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นแล้วเพราะสิ่งที่ผมอยากรู้คือ….

“ใครชอบใครอะไรยังไง แล้วที่พวกเพื่อนๆ ทั้งของมึงและของกูพูดนั่นคืออะไรทำไมกูถึงไม่รู้เรื่อง”

สิงโตหยุดขำแทบไม่ทันเมื่อผมรัวคำถามยาวเหยียดใส่มันไม่ยั้ง

“กูจะเล่าถ้ามึงสัญญาว่าจะไม่โกรธ”

ยังจะต่อรอง -_-

“แล้วเรื่องมันน่าโกรธมั้ยล่ะ?”

“น่าคริส สัญญาก่อน”

วุ๊ เรื่องมากจังวะ

“เออๆ กูสัญญา เล่ามาได้ยัง”

“มึงจำวันนั้นได้มั้ย? วันที่เราเดินชนกัน”

ใครจะจำไม่ได้วะ ผมพยักหน้าตอบมันกลับไป

“วันนั้นกูตั้งใจเดินชนมึง”

“ห๊ะ! ตั้งใจ ทำไมวะ แล้วก็ไม่ยอมขอโทษอีกนะ”

“555 ใช่ เพราะถ้ากูขอโทษมึงคงจะจำกูไม่ได้ กูตั้งใจให้เป็นแบบนั้น น้องชายพี่คูเปอร์ เด็กถา’ปัตย์ตัวขาวๆ ที่ชอบมากินข้าวที่คณะกูบ่อยๆ ทีแรกกูก็ไม่รู้หรอกนะว่ามึงเป็นน้องชายพี่รหัสกูจนไอ้ซ่าร์มาเล่าให้ฟัง จากนั้นกูก็อยากรู้จักมึงมากขึ้นๆ แต่ไม่รู้จะใช้วิธีไหนว่ะ จนวันนั้นแหละวันที่เราเดินชนกันกูก็เลยแกล้งไม่ขอโทษซะเลย และได้ผลมึงจำกูได้”

มันเล่าไปด้วยใบหน้ายิ้มๆ ส่วนสายตาจ้องผมซะเยิ้มเลยครับ ดูมีความสุขมากนะ

“มึงมันนิสัยไม่ดีเองมากกว่า”

“555 คริสกูป่าว กูแค่อยากรู้จักมึงจริงๆ”

“อยากรู้จักก็เข้ามาทักดิวะ ยิ่งมึงเป็นน้องรหัสเฮียกูก็ยิ่งไม่มีปัญหา แต่ดันมาทำให้กูโกรธจนมีเรื่องจนได้”

“ทำแบบนั้นมันก็ไม่สนุกสิ หึ"

“โรคจิตว่ะ”

ผมว่าไป แต่มันไม่สะทกสะท้านหรอกครับ นั่งยิ้มไปนั่น

“แล้วไงต่อ”

“จากวันนั้นกูก็เลยไปขอให้วอเตอร์ช่วย”

“ไอ้เตอร์อะนะ”

“อือ ไอ้นิวเป็นเพื่อนสนิทมึงกับวอเตอร์ใช่มั้ย พวกกูก็เลยได้รู้จักกับมันด้วย แต่ให้มันแกล้งทำเป็นไม่รู้จักพวกกู”

ฮึ่ม ไอ้เตอร์ 

“อย่าโกรธมันเลย กูผิดเอง เพื่อนๆ ทุกคนช่วยกู พยายามช่วยทุกอย่างรวมถึงสไมล์กับเมี่ยงด้วย เห็นพวกมันบอกว่ากำลังจิ้นกูกะมึงอยู่”

อั๊ยย่ะ สองสาวนั่นก็เอากับเค้าหรอ

“กูแค่อยากรู้ความรู้สึกมึง เพราะกูชอบมึงมานานแล้วและอยากจะบอกมึงให้รู้ ที่งานมหาลัยกูถึงได้ร้องเพลงนั้นให้มึงไง”

“เอ่อ =/////=”

มาถึงตอนนี้จะโกรธก็โกรธไม่ลงครับ แม่ง นั่งหน้านิ่งๆ ยังหล่อเลย

“แต่เดี๋ยว เรื่องที่ร้านเหล้ากับเหตุการณ์วันนั้นก็…อย่าบอกนะว่าเป็นแผนมึงด้วย!”

“อ่า ใช่ว่ะ แหะๆ แต่กูแค่อยากอยู่ด้วยเฉยๆ นะ เรื่องดวลเหล้าของมึงกับไอ้นิวกูไม่รู้เรื่องนะเว้ย!!!”

“ไอ้เชี้ยสิงโต!!”

ตุ้บตั้บ ๆๆ!!!

คือพอมันตอบมาแบบนั้นผมนี่ขึ้นเลยครับ หมัดหลุนๆ วิ่งใส่ไหล่มันทันทีต่อยแม่งไม่ยั้งอ่ะขอบอก

“โอ้ยๆๆๆ คริสๆ ใจเย็นดิ ฟังกูก่อน!!”

“ไม่เว้ย !! มึงแม่งฉวยโอกาสกับกูไอ้สิงโต ไอ้เลว”

พูดไปก็ซัดไปครับ ไม่ทน จะไม่ทนแล้วครับ

“แต่วันนั้นมึงเริ่มก่อนนะ จำได้มั้ย?!”

ชะงัก!

หมัดที่ตั้งใจจะซัดใส่หน้ามันซักยกชะงักกลางอากาศ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นยกขึ้นมาเกาท้ายทอยตัวเองแทนอย่างแก้เก้อ

“เอ่อ ก็ ก็…วันนั้นกูเมามั้ย กูไม่รู้ตัวเว้ย!”

“มึงละเมอชื่อกู มึงบ่นน้อยใจเรื่องกูกับเมี่ยง”

“ห๊า!!! มะ มีเรื่องนั้นด้วยหรอวะ”

ตายแล้ว นี่กูเมาไม่รู้เรื่องขนาดนั้นเลยหรอเนี่ย อายมั้ยละนั่น

“ใช่ มึงละเมอเรื่องนี้ก่อนที่ทุกอย่างจะเกิดขึ้น…..คริส กูชอบมึงก่อนที่ทุกอย่างจะเกิดขึ้น ทั้งๆ ที่รู้ว่ามึงก็ผู้ชายกูก็ผู้ชายแต่ก็ยังห้ามใจตัวเองไม่ได้ ไม่รู้ว่าเพราะอะไรแต่กูแค่ชอบและอยากอยู่กับมึงแค่นั้น ไม่ใช่ว่าไม่กลัวมึงจะโกรธหรือเกลียดนะเว้ย แต่กูต้องเสี่ยง ถ้าทำแล้วไม่สำเร็จก็จบที่มึงเกลียดกู แต่ตอนนี้กูมั่นใจว่าทุกอย่างมันออกมาดี ทุกอย่างคือสิ่งที่กูต้องการ แล้วมึงล่ะ คิดเหมือนกูมั้ยหรือที่เป็นอยู่มันยังไม่ใช่สำหรับมึง ถ้าเป็นแบบนั้นบอกกูได้นะกูพร้อมจะถอย แล้วกูสัญญาว่าจะไม่มากวนใจมึงอีกเลย”

สิงโตพูดด้วยสายตาจริงจัง ทุกๆ คำพูดที่เอ่ยออกมานั้นมันสื่อผ่านสายตาที่ไม่ยอมละไปจากผมเลยเหมือนต้องการให้รู้ว่าทุกการกระทำของมันจริงจังแค่ไหน แต่รู้มั้ยครับที่ตลกร้ายไปกว่านั้นคืออะไร เหอๆๆ ก็คือผมถอนตัวจากมันไม่ขึ้นแล้วนี่สิ เฮ้อ ไอ้คริสเอ้ยนอกจากมึงจะใจง่ายแล้วยังขี้ใจอ่อนอีกนะ ยิ่งเห็นหน้าซึมหน่อยๆ ของมันแล้วยิ่งทำร้ายไม่ลง ตลกแระชีวิตกู

“สิง กูไม่คิดว่าอะไรๆ มันจะเป็นแบบนี้นะ ไม่เคยมีในหัวด้วยซ้ำว่าจะต้องมาคบผู้ชายด้วยกัน เอาตรงๆ แรกๆ กูก็เกลียดขี้หน้ามึงแหละ หมั่นไส้ด้วยคนบ้าอะไรจะหล่อได้ขนาดนี้ ยิ่งตอนสาวกรี๊ดกูนี่แบะปากใส่ แต่พอนานๆ เข้า เจอกันบ่อยเข้า ไม่รู้สิ กูไม่รู้ตัวเลยว่าเผลอคิดกับมึงเกินศัตรูคู่อาฆาตรไปตอนไหน มารู้ตัวอีกทีก็น้อยใจมึงที่ไม่ยอมมาจีบตามที่บอกซะแล้ว เหอๆๆ แปลกๆ เนอะว่ามั้ย แปลกที่สุดท้ายกูดันมาชอบคู่แค้นกูซะเอง กู…ชอบมึงว่ะสิงโต -///////-”

“^______^”

โอ้ย สารภาพเองใจก็สั่นเอง แล้วดูหน้ามันดิครับบานยิ่งกว่าจานไทยคมอีก กูเขินเป็นนะเว้ย อย่ายิ้มล้อกูเชี้ย!

“แฟนกูน่ารัก ^_^”

“หุบปากไปเลย -////-”
.
.
.
.
.
.
.
.
.
“ค่ายอาสาปีนี้ก็อย่างที่รู้ๆ กันนะคะว่าเราจะไปร่วมสร้างห้องสมุดให้กับน้องๆ ที่อยู่บนดอยห่างไกลที่ตอนนี้ขาดแคลนทั้งหนังสือเรียนและสื่อการเรียนการสอนต่างๆ เราจึงจะนำสิ่งของจำเป็นเหล่านี้ขึ้นไปบริจาคให้กับน้องๆ บนดอยกัน เพราะฉะนั้นวันนี้ถ้าใครอยากร่วมทำบุญหรือร่วมบริจาคหนังสือเชิญแวะได้ที่ห้องสโมสรคณะได้นะคะ จะมีทั้งตู้บริจาคเงินและมีพี่ปีสี่คอยรับบริจาคหนังสือและให้คำแนะนำอยู่ที่นั่นด้วย แม้ว่าปีหนึ่งกับปีสองจะไม่ได้ไปออกค่ายด้วยกันก็ไม่ต้องเสียใจนะคะเพราะสามารถร่วมทำบุญได้ตามที่พี่บอกเลย มาช่วยกันเยอะๆ นะ น้องๆ จะได้มีความรู้จากหนังสือที่เรามอบให้ ยังไงวันนี้ก็ขอบคุณมากที่มาร่วมประชุมกันนะคะ ขอจบการประชุมเพียงเท่านี้ค่ะ ขอบคุณค่ะ”

เมื่อสไมล์พูดจบเสียงปรบมือก็ดังขึ้นก่อนที่ทุกคนจะแยกย้ายกันไปยกเว้นก็แต่ปีสามที่จะต้องไปออกค่ายในครั้งนี้ทุกคน

“ค่ายปีนี้น่าสนใจเนอะ เห็นปีก่อนๆ แค่ไปช่วยบำรุงตกแต่งตามโรงเรียนต่างจังหวัดทั่วไป แต่ครั้งนี้เราต้องขึ้นดอยไปใช้ชีวิตแบบติดดินเลยอ่ะ น่าสนุกนะมึงว่าป่ะ”

วอเตอร์พูดขณะที่เรากำลังช่วยกันยกของบางส่วนที่ได้รับบริจาคมาจากคณะอาจารย์และนักศึกษาหลายๆ ชั้นปีไปเก็บที่ห้องสโมสร

“ใช่ ดีนะกูชอบ กูเคยเห็นในทีวีเด็กๆ บนนั้นเสื้อผ้าก็แทบไม่มีจะใส่ ไหนจะจ้องเดินไปโรงเรียนที่อยู่ไกลจากหมู่บ้านหลายกิโลอีก มองย้อนมาดูพวกเรานี่แทบไม่ต้องเดินกันเลยสะดวกสบายยิ่งกว่าอะไร”

มาคิดๆ ดูแล้ว การที่จะได้ไปทำอะไรซักอย่างที่เป็นประโยชน์ต่อสังคมนี่มันรู้สึกดีมากจริงๆ นะครับ เหมือนกับว่าเป็นความภูมิใจอย่างหนึ่งในชีวิตเราเลยก็ว่าได้

“ได้ข่าวว่าปีนี้เราออกค่ายร่วมกับคณะวิศวะนี่ ใช่ป่ะ”

“จริงดิ กูไม่เห็นรู้เรื่องเลย….จริงหรอวะไมล์ เราออกค่ายอาสาร่วมกับคณะวิศวะหรอ”

ผมหันกลับไปถามสไมล์ที่เดินถือแฟ้มเอกสารตามหลังพวกผมมาที่ตอนนี้หัวฟูยิ่งกว่าอะไรเพราะมันเป็นประธานค่ายชั้นปีพวกผมงานเลยเยอะกว่าใครเพื่อนครับ วิ่งวุ่นทั้งวัน

“เออใช่ กูยังไม่ได้บอกพวกมึงหรอ”

“มั้ง? หรือกูไม่ได้ฟังที่มึงพูดก็ไม่รู้ 555 งั้น….แสดงว่าพวกสิงโตก็ไปอะดิ”

“แน่นอนสิ มันก็คณะวิศวะป่ะ ทำไมหราาาาา กลัวทนคิดถึงผัวไม่ไหวรึไง”

“เชี้ยไมล์!! มึงแม่ง -///- ผัวเชี้ยไร”

เหอๆๆๆ ผมลืมบอกไปครับว่าหลังจากที่รู้ความจริงจากสิงโตผมก็ไล่คิดบัญชีกับพวกมันทุกตัวตั้งแต่ไอ้หมอฟันยันพวกนักดนตรีทั้งหลาย โดนเฉพาะไอ้เตอร์เจอสวดยับครับขอหาทรยศเพื่อน กะจะเล่นหนักๆ เอาให้พวกมันเข็ดหลาบไม่กล้าแกล้งผมอีกเลยแต่ว่าพวกคุณชายก็มีเหตุผลให้ผมเยอะซะเหลือเกินจนสุดท้ายก็ต้องยอมยกโทษให้ครับ เอาเป็นว่าเพราะความหวังดีต่อเพื่อนอย่างผมทั้งนั้นแหละครับ

“ตั้งแต่มีผัวดูมึงจะเขินง่ายไปนะคริส แต่ก็นะธรรมดาแหละน้องชายกูหล่อขนาดนั้นเป็นน้องสะใภ้กูก็ต้องน่ารักๆ เข้าไว้ 5555”

“สไมล์!!!!”

“5555555555”

นี่แหละครับเหตุผลที่ผมไม่อยากให้พวกมันรู้ ทั้งไอ้เตอร์ไอ้ไมล์ขำลั่นห้องแล้ววิ่งหลบตีนผมจ้าล่ะหวั่น นี่กูกลายเป็นทอล์คออฟเดอะเฟรนด์ไปแล้วอ่ะ อยากจะบ้า T0T
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
“ไอ้น้องเวร!!!”

เสียงกัมปนาทของเฮียเปอร์ที่ยืนทำหน้าตึงอยู่หน้าห้องดั่งลั่นเมื่อผมกับไอ้เตอร์ก้าวขาออกมาจากห้องเรียนยังไม่ถึงสองก้าว เล่นเอาเพื่อนร่วมชั้นและคนในบริเวณนั้นมองมาอย่างตื่นตกใจ เฮียยืนกอดอกมองหน้าผมเหมือนอยากจะฆ่าหั่นศพแล้วกดชักโครกทิ้งลงท่อให้รู้แล้วรู้รอดติดตรงที่ผมเป็นน้องมันแค่นั่นเองไม่งั้นคงไม่รอดแน่ๆ ฮรือๆๆๆ คอขาดแน่กู

“มึงกับกูมีเรื่องต้องคุยกัน ตามมา!”

พูดจบเฮียเปอร์ก็เดินออกไปอย่างเร็วจนผมแทบจะตามไม่ทัน ไอ้เตอร์ที่วิ่งตามหลังมาก็พยายามส่งสายตาเห็นใจมาให้ ซึ่ง….กูไม่ต้องการเว้ย! ตอนนี้ให้เห็นใจยังไงกูก็หัวขาดอยู่ดี ฮืออออออ ม๊าช่วยคริสด้วยยยยยยยย! 

เดินมาซักพักเฮียคูเปอร์ก็หยุดอยู่ที่ต้นไม้ใหญ่หลังตึกคณะผมซึ่งมีคนน้อยและเงียบกว่าที่อื่น อย่าบอกว่าเฮียจะฆ่าผมจริงๆ นะ T^T

“มึงหายไปไหนมา กูทั้งโทรทั้งไลน์หามึงจนมือถือจะระเบิดแต่มึงก็ไม่ตอบกลับกูซักแอ๊ะ แล้วนี่ผ่านมากี่วันแล้วคริสมันกี่วันแล้วที่มึงไม่ติดต่อกูเลยมึงยังเห็นกูเป็นพี่อยู่มั้ย ยังเห็นหัวกูอยู่มั้ย ห๊ะ!!!”

เฮียพ่นทั้งคำถามคำบ่นออกมาอย่างเหลืออดทั้งๆ ที่ยังยืนหันหลังให้ผมอยู่แบบนั้น ซึ่งจะเป็นแบบนี้ทุกครั้งที่เฮียโกรธผมเพราะเฮียไม่อยากให้ผมเห็นความอ่อนแอที่ซ่อนในแววตาคู่นั้น แม้จะโกรธมากแค่ไหนแต่นั่นก็เพราะว่าเป็นห่วงมากกว่าจึงทำให้เฮียโมโหมากมายขนาดนี้

“เฮีย ผมขอโทษ คือ….”

“กูไม่ได้ต้องการคำขอโทษ กูแค่อยากรู้ว่ามึงหายไปไหนมา อธิบายมาซิคริส”

ตอนนี้เฮียหันกลับมาจ้องผมด้วยสายตาจริงจังจนตอนแรกกะแค่จะเล่าความจริงบางส่วนให้ฟังแต่ตอนนี้คงต้องบอกไปทั้งหมดแล้วล่ะ รวมถึง…เรื่องผมกับสิงโตด้วย

“คริส มึงบอกพี่คูเปอร์ไปเหอะ ยังไงถ้าบอกความจริงไปต่อให้แกโกรธมากแค่ไหนก็คงยังพออภัยให้ได้ แต่ถ้ายังโกหกอีกครั้งนี้อาจจะแย่กว่าเดิมก็ได้นะมึง”

วอเตอร์ที่ยืนอยู่ข้างๆ กระซิบบอกผมด้วยความเป็นห่วง มันเองที่รู้สถานการณ์ทุกอย่างดีที่สุดคงกลัวว่าผมกับเฮียจะทะเลาะกันบานปลายเพราะมันเคยเห็นเฮียโหมดดาร์กมาแล้ว ตอนนั้นผมโดนสั่งห้ามไม่ให้ออกไปเที่ยวไหนเป็นอาทิตย์ๆ เลยครับ

“เออ กูก็คิดแบบมึงแหละ”

บอกวอเตอร์เสร็จผมก็เดินเข้าไปใกล้เฮียเปอร์มากขึ้น ยิ่งรู้ว่าเฮียกำลังโมโหมากแค่ไหนผมก็ยิ่งไม่อยากปิดบังอะไรเฮียทั้งนั้น เอาวะ เป็นไงเป็นกัน เพราะถึงยังไงความจริงก็คือความจริงปิดให้ตายสุดท้ายก็ต้องรู้อยู่ดีแหละ

“เฮีย คือผม…ผมไม่ได้หายไปไหนไกลเลยนะแต่แค่ไม่มีเวลาโทรบอกเฮียเลยอ่ะ ขอโทษนะครับ”

“แล้วไปมุดหัวอยู่รูไหนมา ไหนลองว่ามาซิ”

เฮียกอดอกมองมาที่ผมอย่างต้องการคำตอบและสายตาที่ส่งมาคือเป็นการบอกกลายๆ ว่าถ้าคำตอบฟังไม่ขึ้นมึงเตรียมตัวตายไอ้คริส T^T

ฟู่ว~ เอาวะ

“ผม….ไปอยู่ที่คอนโดสิงโตมาครับ”

ใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ เลย

“ว่าไงนะ! คอนโดไอ้สิง! มึงหมายถึงน้องรหัสกูอะนะ”

งึกๆ

ผมพยักหน้าตอบกลับไป ท่าทางเฮียเหมือนไม่ค่อยอยากจะเชื่อผมเท่าไหร่นะ

“เป็นไปได้ไงมึงสองคนไม่ถูกกันไม่ใช่หรอแล้วมึงไปอยู่กับมันที่คอนโดเนี่ยนะ ตลกละคริสกูไม่ขำนะเว้ย เอาความจริง”

“นี่แหละความจริงเฮียผมไม่ได้โกหก ไม่เชื่อถามไอ้เตอร์ดูก็ได้”

ผมทำหน้าจริงจังขึ้นเพื่อนยืนยันในคำพูดของตัวเอง วอเตอร์มันก็พยักหน้าเพื่อยืนยันด้วยอีกคน

“เดี๋ยวนะ นี่มันเกิดอะไรขึ้นวะกูงง เรื่องมันเป็นไงมาไงแล้วทำไมมึงถึงไปอยู่คอนโดสิงโตได้ ไอ้ที่พวกมึงทะเลาะกันจะเป็นจะตายคือไม่มีแล้วหรอ คริสอะไรยังไงบอกกูที”

“คือเรื่องทั้งหมดมันเป็นแบบนี้ว่ะเฮีย”

แล้วผมก็เริ่มต้นเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับผมในช่วงสองสามวันมานี้ให้เฮียฟัง เริ่มตั้งแต่โดนร้องเพลงจีบมาจนถึงร้านเหล้าแล้วจบที่ผมกับสิงโตกำลังคบกันโดยระหว่างที่เล่าเฮียก็ถามแทรกขึ้นมาบ้างก็ได้ไอ้เตอร์นี่แหละครับช่วยตอบคำถามเพราะบางช่วงเหมือนผมก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำ ก็ไอ้ที่สิงโตมันมาขอให้ไอ้เตอร์ช่วยนั่นแหละ มันเล่าว่าตอนนั้นนิวตันพาสิงโตมาหาที่คณะซึ่งผมกลับบ้านไปแล้ว สิงโตบอกกับมันตามตรงว่าชอบผมอยู่และอยากให้วอเตอร์ช่วย ทีแรกมันปฏิเสธไปเพราะกลัวโดนผมฆ่า ก็นะผู้ชายกับผู้ชายจะเป็นไปได้ไง แต่เพราะสิงโตพูดคำนึงขึ้นมามันก็เลยตกลงช่วยแบบไม่มีเงื่อนไข

‘คนเราถ้าได้ชอบไปแล้วมันไม่เกี่ยวกับเพศหรืออะไรหรอกนะ แล้วมันก็ไม่มีข้อแม้หรือเงื่อนไขใดๆ ด้วย ถึงคริสจะเป็นผู้ชายและกูก็เป็นผู้ชายแล้วมันผิดตรงไหนหรอเพราะถ้าเลือกจะรักไปแล้วมันก็คือรักป่ะ จำเป็นต้องมีเหตุผลอะไรด้วยเหรอ’

แค่นั้นแหละครับ มันก็ช่วยส่งผมไปเจอไอ้หล่อที่คณะในวันนั้นไงวันที่เราเดินชนกันและยังมีเหตุการณอื่นๆ ที่ผมได้เจอกับสิงโตก็มีการเตี้ยมกันไว้ก่อนด้วย หือ อย่างกับในละคร แต่วอเตอร์มันก็ไม่ได้รับปากว่าจะสำเร็จมั้ยนะ สิงโตแค่ยิ้มให้แล้วบอกว่าไม่เป็นจะลองพยายามดู อื้อหือ ผมฟังเองยังอึ้งเลยไม่เคยรู้มาก่อนว่ามันจริงจังกับผมขนาดนี้ วันที่มันเล่าเรื่องทั้งหมดให้ผมฟังก็ไม่ได้บอกเรื่องนี้ด้วยนี่นา แล้วไม่ต้องพูดถึงเฮียนะครับ มันอึ้งหนักยิ่งกว่ากูอีก

“เหอๆ กูก็ว่าที่มันแกล้งมึงวันนั้นมันต้องคิดอะไรแน่ๆ ถึงได้บอกให้มันจีบมึงไง แต่ไม่คิดว่ามันจะเอาจริงเว้ย 5555 แต่ก็ดีแล้วที่เป็นแบบนี้”

“อ้าว แล้ว….เฮียไม่ว่าอะไรผมหรอ”

“จะว่าทำไมวะมึงก็มีชีวิตของมึง โตๆ กันแล้วเรื่องพวกนี้ก็ไปคิดเอาเองแล้วกัน กูไม่ยุ่งด้วยหรอก”

“เฮียยยย”

พอได้ยินเฮียพูดมาแบบนั้นก็รู้สึกตื้นตันแปลกๆ ไม่คิดว่าดิบๆ แบบมันจะมีโมเม้นแบบนี้กับเขาด้วย

“อะไรของมึง ไม่ต้องมาเบะปากทำซึ้งนะ กูไม่ยุ่งไม่ได้แปลว่ามันจะผ่านด่านนะเว้ย ถ้าวันไหนมันทำมึงเสียใจกูจะเอาคืนให้มันเจ็บกว่าสามเท่าที่มึงเจ็บจำไว้”

“คร้าบ แค่นี้ผมก็ขอบคุณมากแล้ว แต่ว่า…ม๊า….”

นั่นดิ อยู่ๆ เรื่องม๊าก็แวบเข้ามาในหัว ผมควรจะบอกเรื่องนี้กับม๊ายังไงดี มันคงยากที่จะรับได้ถ้าจู่ๆ ลูกชายดันมาชอบผู้ชายด้วยกันแบบนี้

“เฮ้ย! อย่าพึ่งคิดไปไกลเอาตรงนี้ให้รอดก่อนเถอะเรื่องอื่นค่อยว่ากันอีกที ส่วนกับม๊าค่อยอธิบายที่หลังก็ได้ยังไงม๊าต้องเข้าใจมึงคริสอย่าคิดมากเลย”

“ครับเฮีย”

“งั้นกูไปแระ เรียนก็ไม่ได้เข้าแถมยังโดดประชุมค่ายเพราะมึงอีก ถ้ากูเจอสวดยับแล้วต้องคิดบัญชีกับใครเนี่ย”

“เฮียก็ไปค่ายหรอ”

นั่นดิ เฮียอยู่ปีสี่แล้วยังต้องออกค่ายอีกรึไงวะ

“ก็เออดิวะ แม่งใครไม่รู้เสนอชื่อกูเป็นประธานค่ายอยากจะฆ่าแม่งจริงๆ วุ๊ ไปแล้วโว้ยไว้เจอกัน เอ้อ โทรไปช่วยรับด้วยอย่าหายไปแบบนี้อีกกูเป็นห่วง”

“รับทราบครับเฮีย”

“เอ้อออออ”

“55555”

เฮียเปอร์เดินออกไปแล้วแต่ผมกับไอ้เตอร์ยังอยู่ที่เดิม อย่างน้อยตอนนี้คนที่ผมเคารพรักก็ยอมรับเรื่องนี้ไปแล้วคนนึง ต่อให้วันข้างหน้าจะมีอุปสรรคอีกแค่ไหนผมก็จะพยายามเพื่อความรักของผมครั้งนี้ อยากรู้จังว่าถ้าสิงโตมันรู้เรื่องจะรู้สึกยังไงนะ ^_^







TBC.
×××××××××××××××××××××

มาแล้วนะคะ หลังจากที่หายหน้าหายตาไปนานนนนนนนน 555

ต้องขอโทษรีทเดอร์ทุกท่านจริงๆ นะคะ พอดีไรท์ปวดฟันคุดดดด T^T

มันคิดอะไรไม่ออกเลย ตอนนี้ดีขึ้นแล้วถึงได้รีบมาอัพให้เลยจ้า

ยังไงก็ฝากติดตามเหมืนเดิมด้วยน้า อย่าทิ้งไรท์ไปไหนนะคะ (อ้อน *0*)

ตอนนี้พี่สิงออกน้อย ตอนหน้าจะมาเต็มนะคะ

ปล. มีแพลนจะเปิดเรื่องใหม่ ยังไงก็ฝากรอติดตามด้วยนะคะ

คู่คริสสิงเหมือนเดิม แต่จะเพิ่มเติมอะไรนั้นรอดูด้วยจ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 97 ครั้ง

58 ความคิดเห็น

  1. #39 komkhwan55410 (@komkhwan55410) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 00:30

    ตอนนี้จัยชิขาดอล้วเด้อ

    #39
    0
  2. #38 komkhwan55410 (@komkhwan55410) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 23:05

    ชอบน่ารักค่ะ

    #38
    0
  3. #37 #067samran (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 09:53

    ชอบนะคะรอค่ะ


    น้องคริสหวานมากมั้ยคะพี่สิงงงงงง

    #37
    0
  4. #36 Peraya_SK0062 (@Peraya_SK0062) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 11:02

    รออ่านตอนต่อไปนะคะ

    #36
    0
  5. #35 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 22:38
    สิงแอบชอบเจ้าตัวแสบนี่เอง หาเรื่องให้เค้าจำได้ แถมมีกองหนุนคอยช่วยอีก ไม่สำเร็จก็ให้รู้ไป ส่วนเอียเปอร์น่ารักเข้าใจน้อง รอตอนต่อไปออกค่ายท่าจะสนุกนะ.
    #35
    1
    • #35-1 Miiwz_bb91 (@Miiwz_bb91) (จากตอนที่ 9)
      12 มิถุนายน 2562 / 20:04
      ค้า รอหน่อยน้า กำลังปั่นจ้า
      #35-1
  6. #33 khing0633517365 (@khing0633517365) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 16:13
    รักไรท์มากกกกกกก!! มาต่อเร็วๆน้า😊
    #33
    0
  7. #32 vorawan1157 (@vorawan1157) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 02:02
    รักไรท์จัง
    #32
    1
    • #32-1 Miiwz_bb91 (@Miiwz_bb91) (จากตอนที่ 9)
      11 มิถุนายน 2562 / 08:44
      รักรีดเหมือนกันค่ะ ^_______^
      #32-1