Do not crazy อย่ามาซ่า...เดี๋ยวป๋าจับกด

ตอนที่ 8 : Do not crazy>>>7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,604
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 118 ครั้ง
    25 พ.ค. 62

Do not crazy>>>7









หลังจากที่สู้รบกันจนเหนื่อยเราก็หิวกันสิครับ วันนี้คุณชายท่านเลยพาผมมากินชาบูในห้างแถวคอนโดมันเนี่ยแหละ มันบอกขี้เกียจไปไกลอากาศร้อน อันที่จริงผมเองก็ขี้เกียจเหมือนกันครับ ร้อนๆ แบบนี้ตากแอร์เย็นๆ ในห้างสบายกว่ากันเยอะ

“มาแล้ววววววว *0*”

เพราะความหิวหรืออะไรไม่รู้ทำให้ผมรู้สึกตื่นเต้นกับเมนูที่ถูกนำมาเสิร์ฟจนทำเอาคนที่นั่งตรงข้ามหลุดขำออกมา

“ขำไรของมึง”

“หึ ก็ขำคนแถวนี้ไง ตื่นเต้นเป็นเด็กๆ เลย”

“ก็คนมันหิวนี่หวา เอาล่ะ อย่าพูดมากเลยกินกันดีกว่ากูไม่ไหวแล้ว”

จากนั้นก็ไม่มีใครพูดพร่ำทำเพลงครับ เราทั้งคู่จัดการกระซวกของตรงหน้าเหมือนตายอดตายอยากมาจากซาฮาร่า ทุกอย่างที่สั่งมาเกลี้ยงไปในพริบตา จานชามนี่ใสกิ้งแบบไม่ต้องล้างยังได้เลยครับ

“โอ้ย อิ่มมากกกกกกกกกก”

“ไม่อิ่มก็แปลกแล้ว กินเข้าไปไ ด้ไงวะเยอะแยะขนาดนี้”

“ก็บอกไปแล้วว่าหิวไง ชิ สั่งของหวานดีกว่า”

ผมไม่สนใจไอ้หล่อตรงข้ามครับ หยิบเมนูของหวานขึ้นมาดูแล้วเลือกเอาทับทิมกรอบมากินล้างปากไม่ลืมที่จะสั่งเผื่อมันด้วย ไม่รู้ว่ามันชอบกินรึเปล่าแต่ขี้เกียจถามไม่กินเดี๋ยวกูกินเอง 5555 (เอิ่ม =_= ตะกละไปมั้ยค่ะลูก)

“อ่ะ ทับทิมกรอบ”

เมื่อของหวานมาเสิร์ฟผมก็เลื่อนถ้วยทับทิมกรอบไปตรงหน้ามัน สิงโตทำหน้างงซักพักก่อนจะยิ้มออกมา

“มึงรู้หรอว่ากูชอบ”

“อ้าว มึงก็ชอบกินหรอ ไม่รู้ว่ะกูสั่งตามที่กูอยากอ่ะ ถ้าชอบก็กินให้หมดเลยนะ”

ฟลุคครับ มันชอบกินซะงั้น แต่ก็ดีเพราะมันทำให้ผมรู้ว่าของหวานที่มันชอบคืออะไร

“คริส กินเสร็จขอไปซื้อของแป๊บนะ พอดีของใช้หมดน่ะ”

“อืม ได้สิ กูก็อยากเดินเล่นเหมือนกัน กินเยอะเดี๋ยวอาหารไม่ย่อย”

หลังจากกินเสร็จ ผมกับมันก็เดินมาที่ซุปเปอร์ในห้าง สิงโตเลือกซื้อพวกครีมอาบน้ำ ยาสีฟัน ไม่ก็แชมพูอะไรพวกนั้น ส่วนผมเดินมาดูขนมสิครับ แหม ที่บ้านก็หมดแล้วด้วย ต้องซื้อไปตุนซักหน่อย

“กินพวกนี้เยอะๆ ระวังลงพุงนะ”

สะดุ้ง!!

“ไอ้บ้า มาตอนไหนเนี่ยตกใจหมดเลย”

“หึหึ เนี่ย มันฝรั่งทอดมันมีโซเดียมเยอะ กินมากๆ เดี๋ยวมีพุง ต้นขาก็ใหญ่ด้วยรู้ป่าว”

“ก็อยากกินอ่ะ ไม่ได้กินบ่อยหรอกน่า”

เจอมันบ่นก็แอบกลัวๆ อยู่นะครับ ถ้ามีพุงจริงผมคงดูอุบาทว์มาก

“ให้กินแค่นี้พอนะ แล้วก็อย่าดื้อด้วย”

มันหยิบขนมที่ผมอุตส่าห์เลือกอย่างพิถีพิถันออกจากตะกร้าเกือบหมด เหลือไว้แค่สามสี่ห่อแล้วเดินจากไป

“ฮะ เฮ้ย! แค่นี้มัน….”

“ถ้าไม่ห่วงไม่เตือนหรอกนะคริส”

ผมที่กำลังจะค้านกลับไปต้องหุบปากฉับเมื่อคนที่เดินนำหน้าพูดขึ้นมาทั้งๆ ที่ยังหันหลังให้ น้ำเสียงที่ดูอ่อนโยนเกินปกติทำให้ผมเถียงอะไรไม่ออก ได้แต่ก้มหน้าเดินตามหลังมันไป สิงโตบ้า กูเขินป่าวว้า




“อยากได้อะไรอีกมั้ย เดี๋ยวจะกลับแล้วกูง่วงว่ะ”

สิงโตถามขึ้นขณะที่เรากำลังเดินดูนาฬิกาข้อมือที่มันบอกว่าอยากซื้อให้สไมล์ เพราะเห็นว่าที่พี่สาวมันใส่อยู่เก่าแล้ว แหม ทำตัวเป็นน้องชายที่ดี

“อืม เอาดิ งั้นเราก็แยกกันตรงนี้ก็ได้เดี๋ยวกูกลับแท็กซี่เอง วันหยุดทั้งทีมึงกลับไปพักเหอะกูว่าจะเดินดูอะไรอีกนิดหน่อยน่ะ”

ผมว่าแล้วคว้าเอาถุงต่างๆ ของผมในมือมันมาถือแต่อีกฝ่ายกับยื้อเอาไว้ไม่ยอมปล่อย ทั้งยังใช้แขนอีกข้างดึงเอวผมให้เข้าไปใกล้อีก ไอ้…

“เฮ้ย! ไรวะ ปล่อยดิ ที่นี่มันที่สาธารณะนะเว้ย!”

ผมกระซิบบอกมันเบาๆ อยากจะบ้า มันไม่อายคนอื่นรึไงวะ

“กูบอกว่าจะกลับ นั่นหมายความว่ามึงต้องกลับไปกับกูด้วย”

“กู…เรื่องไรวะ บ้านกูก็มีทำไมกูต้องกลับไปกับมึงด้วย”

ดูดิครับ มันยังไม่ยอมปล่อยเลย ผมพยายามแกะมือของมันออกแต่ไม่สำเร็จ ดีหน่อยที่โซนนี้หลบมุมไม่ค่อยมีคนไม่งั้นผมคงได้อายกว่านี้แน่

“ก็ถ้ามึงไม่ไปกับกู…..”

“อะ อะไร อื้อ เอาหน้าออกไป”

“หึ กูก็จะจูบมึงตรงนี้แหละ”

ไม่พูดเปล่าครับมันฉกแก้มผมก่อนเลย =_=

“เชี้ยสิง!!!!”

-//////-

กูอยากจะบ้า แต่ก่อนที่กูจะบ้ามันนี่บ้ากว่ากูมาก 

“นี่คือการเตือน ตกลงจะไปมั้ย หืม”

“ไอ้….เอ้อออออ ไปก็ได้วะ แม่ง มึงนี่มันโคตรเอาแต่ใจเลย แล้วปล่อยได้ยัง”

“หึหึหึ”

มันยอมปล่อยเอวผมครับแต่คว้าจับมือผมแทน

“สิงโตตตตตตต จับมือทำไมเดี๋ยวเค้ามองหรอกเว้ยผู้ชายจับมือกันเนี่ย”

“สนใจทำไม ป่ะ กลับเหอะง่วงจริงๆ”

แล้วคุณชายท่านก็ลากผมไปที่รถทันทีครับ ดูท่าจะง่วงจริงมีหาวโชว์ด้วย







ใช้เวลาไม่นานเราสองคนก็มาถึงคอนโด สิงโตรีบคว้าข้าวของทั้งหมดไปถือส่วนอีกมือก็คว้าแขนผมแล้วฉุดให้เดินตามหลังไป อะไรจะรีบขนาดนั้นพ่อคู้ณณณณ

“ง่วงขนาดนั้นเชียว”

“ใช่ ตาจะปิดอยู่แล้ว”

ผมถามขณะที่เราอยู่ในลิฟท์ เราทั้งคู่ยังคงยืนจับมือกัน สิงโตมองตามเลขชั้นด้วยความง่วง ส่วนผมที่พึ่งรู้ตัวว่าเราจับมือกันตลอดเวลาทำให้หัวใจเต้นแรงขึ้นมากระทันหัน

ติ้ง!

เมื่อลิฟท์ถึงชั้นที่เราต้องการคุณชายท่านก็ไม่รีรอลากผมเดินตามมาที่ห้องแล้วจัดการเก็บของเข้าตู้ก่อนจะพาผมเข้าห้องนอนทันทีและ…..

ฟุบ!

มันนอนลงก่อนจะดึงผมให้ล้มลงข้างๆ แล้วกอดไว้แน่นจนแทบกลืนเข้าไปรวมอยู่ในอกมันอยู่แล้วครับ

“อะไรอ่ะ จะนอนก็นอนไปดิกอดทำไมหายใจไม่ออกกกก!”

“อื้อ กอดหน่อยเดี๋ยวนอนไม่หลับ”

แล้วมันก็ยิ่งกระชับอ้อมแขนแน่นขึ้นอีกครับ อ๊อก ฆ่ากูเลยมั้ย

“ไหนบอกง่วงวะทำไมถึงจะนอนไม่หลับ บ้าป่าว ปล่อยยยยย!”

“คริสสสสสส ขอกูกอดหน่อย…นะครับ ง่วง อยากนอนจริงๆ *0*”

อึ้ง ทึ้ง เสียวกันเลยครับ ไอ้หล่อมันอ้อนเว้ย ไม่เค้ยไม่เคยเห็นมันอ้อนเลยจริงๆ คืออ้อนแบบตาปิ้งๆ เลยอ่ะ ใจอ่อนดีมั้ยวะหรือควรเล่นตัวซักหน่อยดี

“นะ นะครับ”

สัมทับมาอีกรอบ เออๆ ยอมก็ได้วะ ทำไมกูใจง่ายแบบนี้เนี่ย

“ก็ด่ะ แต่แค่กอดนะมึง จะนอนก็รีบๆ นอนเลยก่อนกูจะเปลี่ยนใจ”

“ครับ ^_^”

โว๊ะ พูดเพราะๆ ดีๆ กับเค้าก็เป็นนะ แค่นั้นแหละครับ พูดจบคุณชายคนหล่อก็หลับตาพริ้มเลย ลมหายใจที่เริ่มสม่ำเสมอทำให้รู้ว่ามันหลับไปแล้ว เออ ง่วงของแท้ว่ะ ผมที่อยู่ในอ้อมกอดของมันก็ทำอะไรไม่ได้เลยได้แต่นอนให้มันกอดอยู่แบบนั้น จะว่าไปสิงโตมันหล่อจริงๆ นะครับ หล่อคม ปากนิด จมูกโด่ง ดวงตาไม่ต้องพูดถึงคนบ้าอะไรตามีเสน่ห์ชิบ แม้แต่ตอนหลับยังหล่ออ่ะคิดดู แล้วพอคิดย้อนไปกูนี่มันใจง่ายเกินไปป่าววะ แม่ง เสียตัวครั้งเดียวนี่ยอมมันทุกอย่างเลย ยอมเป็นทั้งแฟนมันแล้วยังมานอนให้มันกอดเฉย เหอๆ ใจง่ายจริงแหละ แต่ถ้าถามความรู้สึกจริงๆ ของผมที่มีต่อมัน….นั่นสินะ ผมรู้สึกกับมันยังไง แล้วมันล่ะ รู้สึกกับผมยังไง เราตกลงเป็นแฟนกันทั้งๆ ที่เราทั้งคู่ก็เป็นผู้ชายด้วยกัน ที่มันขอผมเป็นแฟนเพราะต้องการรับผิดชอบกับสิ่งที่เกิดขึ้นแค่นั้นหรอหรือมีเหตุผลอื่นอีก ผมอยากจะรู้จริงๆ อยากรู้ความรู้สึกของมันที่มีต่อผม แต่สำหรับผม….กับมันคงเป็นคำว่าชอบละมั้ง อืม ผมคงชอบมันไปแล้วล่ะ ชอบทั้งๆ ที่ก่อนหน้าทะเลาะกันจะเป็นจะตาย ชอบทั้งๆ ที่ตอนนั้นเกลียดขี้หน้ากันอย่างกับอะไร ชอบโดยที่ไม่รู้ตัวเลยซักนิด หึ ชอบ….ไปตอนไหนก็ไม่รู้เลย









นี่ผมเผลอหลับไปกับมันตอนไหนวะมารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ท้องฟ้าด้านนอกเริ่มมืดแล้ว มองดูนาฬิกา โห จะทุ่มแล้วอ่ะ ไม่ได้ผมคงต้องรีบกลับบ้านหายหัวไปทั้งวันแบบนี้ไอ้เฮียเล่นกูตายแน่ๆ

มือถือ?

เฮ้ย!! มือถือกูหายไปไหนวะ ลืมไปเลยว่าวันนี้ทั้งวันไม่ได้หยิบมาเช็คข้อความไลน์ หรือแม้แต่เฟสบุ๊คเลยอ่ะ ไม่ใช่เฮียเปอร์ตามจนไลน์ระเบิดไปแล้วหรอวะ

“สิง สิงโต”

ผมเขย่าแขนคนที่ยังคงนอนกอดผมในท่าเดิมเบาๆ ไม่ได้อยากปลุกหรอนะเห็นกำลังหลับสบาย แต่จะให้นอนนานกว่านี้มีหวังตื่นมาได้ปวดหัวตายเลย

“อื้อออออ ขอต่ออีกนิดนะครับ”

แล้ววงแขนแกร่งก็กอดกระชับผมแน่นขึ้น แค่นั้นยังไม่พอใบหน้าหล่อเหลายังซุกเข้ามาทีซอกคอของผมด้วย จั๊กจี้เว้ย

“สิงโต ตื่นๆๆ จะทุ่มแล้วนะเว้ย ไม่หิวรึไง”

“……….”

ไม่มีสัญญาณตอบนับจากหมายเลขที่ท่านเรียก =_=

“ถ้ามึงไม่ยอมตื่นกูกลับก่อนละ แม่ง ปลุกยากชิบ”

“0_0”

เหอๆ ลืมตาแป๋วเชียวมึง นี่แกล้งหลับหรอ

“เชี้ยสิง มึงแกล้งหลับหรอ”

“ป่าวซะหน่อย กูยังง่วงอยู่จริงๆ”

“ตาแป๋วขนาดนี้เนี่ยนะ อย่ามามุกเหอะ ปล่อยได้แล้วกูจะกลับป่านนี้เฮียเปอร์คงเป็นห่วงแย่”

ผมว่าพร้อมกับจิ้มๆ ไปที่เปลือกตามันก่อนจะใช้มืองัดแขนแข็งๆ ของมันออกจากเอว แต่เหมือนจะไม่ค่อยได้ผลซักเท่าไหร่เพราะไอ้ตัวการมันยื้อเอาไว้ไม่ยอมปล่อยเลย

“สิงโต ปล่อยเว้ย มันมืดแล้วกูจะกลับบ้าน”

“ไม่ให้กลับ นอนนี่แหละ”

“เฮ้ย บ้าหรอ กูหายมาเป็นวันๆ ขนาดนี้จะไม่ให้กลับบ้านได้ไง อีกอย่างทำไมกูต้องนอนที่ห้องมึงด้วยไม่ทราบ”

“ต้องบอกด้วยหรอว่าทำไม ส่วนเรื่องพี่คูเปอร์ไม่ต้องห่วงเดี๋ยวกูจัดการเองเพราะยังไงวันนี้มึงต้องนอนที่นี่กับกู เข้าใจ?”

ดูมันสิครับ ไอ้จอมเผด็จการมันจัดแจงทุกอย่างเองโดยที่ไม่ถามความเห็นผมซักคำ ไอ้ฮิตเลอร์

“ไม่เข้าใจ มึงอยากนอนกอดกูก็ให้กอดแล้วไงก็ตามใจแล้วอ่ะจะมาเอาแต่ใจอะไรอีกว้า”

“ก็ทำไมวะ กูจะเอาแต่ใจกับแฟนตัวเองมันผิดด้วยหรอ ไม่รู้ล่ะ ยังไงคืนนี้มึงก็ต้องนอนที่ห้องกู แล้วมึงก็ไม่ต้องปฏิเสธอะไรด้วยเพราะกูไม่ยอมแน่นอน!”

=_= เจอเด็กเอาแต่ใจว่าเข้าใจยากแล้วนะครับ มาเจอผู้ใหญ่เอาแต่ใจ ไม่สิ ต้องบอกว่าโคตรเอาแต่ใจนี่มันเข้าใจย๊ากยากกกกกกกก 

สิงโตลุกจากเตียงเดินไปหยิบถุงอะไรบางอย่างมายื่นให้ผม พอเปิดออกดูข้างในเท่านั้นแหละ เหอๆๆ มีเสื้อผ้าประมาณสามสี่ชุดที่ดูขนาดแล้วน่าจะเป็นไซต์ของผมอ่ะ อย่าบอกนะว่า……

“กูซื้อไว้ให้ น่าจะใส่ได้”

อื้อ เตรียมพร้อมจริงๆ

“ตกลงคือกูต้องอยู่ต่อไม่ได้เก็บกระเป๋าออกจากบ้านเอเอฟใช่มั้ย?”

“555 มึงนี่นะ เออ กูไม่อยากให้กลับ”

มันเดินมายืนข้างเตียงแล้วยกมือขึ้นขยี้หัวผมเบาๆ 

“อยู่ต่อนะ”

จบ! จบสิ้นทุกสิ่งอย่าง หมดเลยความคิดในหัวกู เจอน้ำเสียงนุ่มๆ บวกกับสายตาหวานๆ นั่นอีก อืมมมมมมม กูยอมครับ

“เอ้ออออออ อยู่ก็อยู่ดิวะแม่ง….ไม่เห็นต้องทำตาหวานใส่เลย แพ้นะเนี่ย”

คำหลังพูดเบาๆ ครับ ใครจะอยากให้มันได้ยินเดี๋ยวโดนแซวตายเลย

“ห๊ะ ว่าไงนะ พูดดังๆ ดิ”

“ไม่เว้ย กูไปอาบน้ำแล้ว เดี๋ยวพาออกไปกินข้าวด้วยกูหิว”

“5555 คร้าบๆ รีบๆ อาบล่ะกูก็หิว เอ หรือเราจะอาบพร้อมกันดีวะจะได้ไม่เสียเวลารอ”

“ไม่เว้ย!!!”

ปัง!!!!!

ผมรีบวิ่งเข้าห้องน้ำแล้วปิดประตูทันทีที่มันเริ่มก้าวเข้ามาใกล้ สิงโตหัวเราะดังลั่นจนผมต้องตะโกนด่ากลับออกไป ไอ้บ้า ทำกูอายจนได้นะมึง

“อาบเร็วๆ นะ ถ้าช้ากูเข้าไปอาบด้วยนะเว้ย!”

“มึงจะเข้ามายังไงไม่ทราบ 5555”

“กูมีกุญแจห้องน้ำนะคริส”

“เชี้ยยยยยยยยย!!!! กูรีบแล้ววววววววว”

“555555555”









“กูจะกินขาหมู”

“ไม่ได้ กินของมันๆ ตอนเย็นได้อ้วนตายพอดี ไปกินก๋วยเตี๋ยวดีกว่า”

“สิงโตตตตตตตต กูอยากกินเว้ย กูจะกินและต้องได้กิน! ฮึ๊!”

ผมกอดอกแล้วสะบัดหน้าไปอีกทาง คือตอนนี้เรากำลังถกเถียงกันเรื่องมื้อค่ำมาได้ซักพักแล้วครับ เพราะคุณชายท่านไม่ยอมให้ผมกินในสิ่งที่อยากกินผมเลยงอแงใส่แม่ง ก็มันอยากมาหลายวันแล้วแต่ไม่มีโอกาสซักทีนี่ครับ วันนี้ได้มาร้านประจำทั้งทีก็ขอหน่อยเหอะ

“เดี๋ยวครั้งหน้าจะพามากินตอนกลางวัน แต่ตอนนี้ไม่ได้จริงๆ”

ดูมันดิครับยังไงมันก็ไม่ยอมตามใจผมอ่ะ คืออันที่จริงผมไม่ค่อยงอแงใส่ใครง่ายๆ หรอกถ้าไม่ใช่เฮียเปอร์แต่กับสิงโตคงเพราะเราเป็นแฟนกันด้วยมั้งผมถึงได้มีอาการแบบนี้ได้ บ้าจริงๆ พึ่งจะคบกันได้แค่วันเดียวเป็นขนาดนี้เลยหรอกู รู้สึกเขินตัวเองชะมัด =///=

“โอเคมั้ย? ไม่ใช่ว่าอยากขัดใจหรอกนะแต่เพราะเป็นห่วงถึงได้ห้าม กูไม่ได้อยากมีเมียเป็นหมูนะเว้ย อีกอยากแดกอะไรมันๆ เยอะๆ ได้ไขมันอุดตันเส้นเลือดตายหรอก”

“เชี้ยสิง! แม่ง เอ้อ ไม่กินก็ไม่กินบรรยายซะกูเห็นภาพเลย แต่มึงสัญญาแล้วนะว่าจะพามากินไม่งั้นกูจะไม่คุยด้วยเลย”

“555 คร้าบๆ งั้นเดี๋ยวกูพาไปกินก๋วยเตี๋ยวต้มยำเจ้าประจำกู รับรองอร่อยชัวร์”

แล้วมันก็จับมือผมเดินไปตามทางที่มีผู้คนเดินขวักไขว่กันทั่วไปหมด อ่อ ผมลืมบอกไปตอนนี้เราอยู่ที่ถนนคนเดินหลังมอผมเองครับ มีร้านอาหารอร่อยๆ เยอะแยะเต็มไปหมด แถวนี้จึงถือเป็นร้านประจำของนักศึกษามหา’ลัยผมเลยก็ว่าได้

ตุ้บ!!

“โอ๊ย!”

เดินดูของไปเรื่อยเปื่อยอยู่ดีๆ ก็โดนชนจนเซเลยครับ ดีที่สิงโตคว้าตัวไว้ทันไม่งั้นได้ก้นกระแทกแน่ๆ

“เฮ้ย! โทษๆ เจ็บมากมั้ยวะ”

ผู้ชายที่เดินชนผมรีบเข้ามาดูก่อนจะขอโทษขอโพยยกใหญ่

“ไม่เป็นไรๆ ไม่เจ็บ”

“อ่าโทษทีนะ ไม่ทันระวังเลย”

มันทำหน้าสำนึกผิดเหมือนขับรถชนผมจนกระดูกหัก โทษนะ กูสบายดี ทำหน้าซะอย่างกับกูต้องนอนโรง’บาลเลยมึง

“กูไม่ได้เป็นอะไรมากช่างเหอะ…ไปเถอะสิงกูหิวแล้ว”

ตอบมันไปส่งๆ แล้วหันไปเร่งคนข้างๆ ที่ดูเหมือนจะทำหน้าไม่พอใจอยู่หน่อยๆ

“เฮ้! เดี๋ยวสิ กูชื่อเดย์นะ นี่เบอร์กูถ้ามีอะไรโทรมาได้นะกูยินดีรับผิดชอบ ^_^”

ไอ้คนชื่อเดย์คว้าข้อมือผมไว้แล้วยื่นกระดาษที่มีเบอร์โทรมาให้ (มันไปจดตอนไหนวะ =_=) แต่คนที่คว้าไปไม่ใช่ผมนะครับเป็นไอ้คนข้างๆ ผมต่างหากล่ะ

“ไม่ต้อง เมียกู กูดูแลเองได้ มีเรื่องจะพูดแค่นี้ใช่มั้ยถ้างั้นรบกวนปล่อยมือเมียกูด้วย”

สิงโตพูดหน้านิ่งๆ แต่ที่จริงผมรู้แหละว่าระเบิดกำลังนับถอยหลังอยู่ ซวยแล้วไง เดย์ปล่อยมือผมแล้วกระตุกยิ้มนิดๆ จนคนข้างๆ กำมือแน่น

“อย่าลืมโทรมานะ ^_^”

เอ่อ ผมรู้สึกถึงเค้าลางของความวินาศสันตะโรแล้วสิครับ สิงโตกำมือแน่นจนเห็นเส้นเลือดปูดขึ้นมา ใบหน้าหล่อเหลานิ่งจนน่ากลัว แต่ไอ้แบดเดย์มันกลับยิ้มระรื่นไม่เกรงกลัวอะไรเลยทั้งๆ ที่อีกคนก็ประกาศปาวๆ ว่าผมกับมันเป็นอะไรกัน มึงอยากให้กูโดนเหยียบแบนเหมือนปลาหมึกย่างหร้ออออออ

“เอ่อ….”

ผมมองหน้ามันสลับกับสิงโตไปมา เหอๆ เหมือนผมเห็นสายฟ้าแล่นเปรี๊ยะๆ ผ่านทางสายตาพวกมันทั้งคู่เลยครับ OMG!!

“โทษทีนะ คือกูบอกไปแล้วว่าไม่เป็นอะไรไม่ต้องมารับผิดชอบ อีกอย่างเบอร์มึงกูก็ไม่จำเป็นต้องใช้ว่ะ เอาคืนไปเหอะ….ป่ะสิงไปกินข้าวกันกูหิวมากกกกกก”

พูดจบก็หันไปกระตุกเสื้ออ้อนไอ้คนหน้านิ่งที่ตอนนี้คงหมดอารมณ์จะกินข้าวแล้วแหละสงสัยอยากแดกหัวไอ้แบดเดย์แทน แม่ง สายตายังกับจะเผามันให้ซะตายตรงนี้

“แต่….” เดย์

“สิงโตตตตตต ไหนบอกจะพาไปกินของอร่อยๆ วะ ไหนอ่ะ ไปเหอะนะคริสหิวแล้ว”

ใช้ลูกอ้อนเท่าที่มีงัดมาสู้เลยครับงานนี้ นี่กูไม่คิดไม่ฝันว่าตัวเองจะแรดเบอร์นี้นะเนี่ย =_= ยิ่งกับไอ้คนข้างๆ แล้วไม่เคยมีในหัวเลย เหอๆ เหลือบเห็นไอ้ตัวสร้างปัญหามันทำท่าเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างผมก็เลยพูดดักขึ้นมาก่อน ถ้าไม่งั้นมีหวังไม่ได้กงได้กินมันหรอกข้าวเนี่ย

“เฮ้อ ก็ได้ กินให้สมกับที่หิวมากด้วยแล้วกัน”

“แน่นอนอยู่แล้วน่า เรื่องกินนี่ขอให้บอกกู 555”

สิงโตส่ายหน้าหน่ายๆ ก่อนจะยกยิ้มมุมปากนิดๆ อย่างเท่ห์เลยมึง มือหนายกขึ้นมาขยี้หัวผมด้วยความหมั่นไส้ก่อนจะเลื่อนมากุมมือให้เดินตามมันไป

“กูไปนะ แล้วก็ไม่ต้องคิดมากกูไม่เป็นไรจริงๆ”

ไม่ลืมจะหันกลับไปบอกอีกคนที่ยืนหน้าเสียอยู่ด้านหลัง กะอีแค่เดินชนจะเยอะไปไหนวะ -_-






ผมกับสิงโตเดินมาจนถึงร้านที่คุยกันไว้ หาที่นั่งได้เราสั่งอาหารทันที่ครับ หิว

จะว่าไปเรื่องของสิงโตกับเดย์ดูทะแม่งๆ นะครับ ก็ไม่รู้หรอกนะว่าเดย์มันทำแบบนั้นทำไมทั้งๆ ที่แค่เดินชนไม่ได้ขับรถชนซักหน่อย แต่ดูจากสายตาของทั้งสิงโตและเดย์ดูมีอะไรบางอย่างที่ผมไม่รู้เหมือนทั้งคู่จะไม่ชอบขี้หน้ากันเอามากๆ เลย แปลกว่ะ พึ่งเคยเจอกันจะเกลียดกันได้เร็วขนาดนั้นเลยหรอ มันชักจะยังไงๆ อยู่นะไอ้คู่นี้ แต่ถึงแม้ผมจะสงสัยมากแค่ไหนเรื่องนี้ก็ไม่ควรถามสิงโตอย่างยิ่ง เพราะถ้ามันรู้ว่าผมคิดแบบนี้คงโดนหาว่าไร้สาระแหงๆ

“คิดอะไรอยู่ ทำไมทำหน้าแบบนั้น”

ระหว่างที่เรากำลังรออาหารสิงโตก็ทักขึ้นมาแถมยังดีดหน้าผากผมดังเป๊าะเลย งื้อ เจ็บบบบบบบ

“อู๊ยยยยย เจ็บนะเว้ย ดีดมาได้”

แม่ง น้ำตาแทบเล็ดเลย ผมยกมือขึ้นลูบหน้าผากตัวเองไปมา ตาก็มองค้อนคนที่นั่งตรงข้ามอย่างเคืองๆ

“หึ เจ็บมากเหรอ ทำเบาๆ เอง ไหนดูดิ”

ไม่ว่าเปล่ามันแกะมือผมออกโน้มตัวข้ามโต๊ะมาแล้วเป่าให้ผมเบาๆ เอิ่ม จากตอนแรกๆ ที่หน้าผากแดงตอนนี้แก้มจะเริ่มแดงตามแล้วครับ =///=

“เฮ้ย ทำบ้าอะไรวะ คนเยอะแยะไม่อายรึไง”

ผมรีบผลักมันออกห่างก่อนจะมองซ้ายมองขวาที่ตอนนี้ผู้คนให้ร้านเริ่มพลุกพล่านแต่ดีหน่อยที่ไม่ค่อยมีใครสนใจใครมากนักเพราะมัวแต่เม้าท์กันดังลั่นร้าน เฮ้อ โล่งอก

“นี่สิง ต่อไปถ้าอยู่ข้างนอกอย่าทำแบบนี้นะเว้ย มึงไม่อายคนอื่นรึไงวะ เค้าจะมองกันยังไงวะเนี่ย”

“อายทำไม ก็มึงเมียกู กูดูแลเมียผิดมากหรอ”

=_= ดูมันตอบสิครับ คือพูดนิ่งได้โล่มาก นิ่งจนกูยอมครับ

“แม่ง มึงไม่อายแต่กูอายป่าววะ”

พูดอ้อมแอ้มกับอกตัวเองครับ รู้ว่าเถียงไปก็ไม่ชนะอยู่ดี ไม่เถียงดีกว่า

“หึหึหึ หน้าแดงอีกแล้วคริส…ว่าแต่จะบอกได้ยังว่ามึงกำลังคิดอะไรอยู่ทำไมต้องคิ้วชนกันขนาดนั้นด้วย”

“หือ ปะ ป่าว ไม่ได้คิดอะไรซักหน่อย”

ก็แบบ ตั้งตัวไม่ทันครับก็เลยล๊อกแล๊กไปหน่อย แหะๆ

“โกหกไม่เนียนจริงๆ ตอบมาดีๆ”

ขอบคุณนะ จับได้ตลอดเลย -_-

“คือ กูก็แค่คิดว่า….”

“บะหมี่ต้มยำทะเลสองที่ได้แล้วค่ะ”

ก่อนที่ผมจะได้พูดอะไรออกไปพี่พนักงานก็เข้ามาเสิร์อาหารพอดีครับ ฮู้ว ช่วยชีวิต

“ขอบคุณครับ หื้ม น่ากินว่ะ”

“หึ กินเยอะๆ นะ”

สิงโตส่ายหน้าเบาๆ รู้ครับว่ามันดูออกที่ผมกำลังเลี่ยงจะตอบคำถามมันอยู่ ก็นะไม่อยากโดนหาว่าไร้สาระนี่ เรานั่งกินกันไปเรื่อยๆ คุยเรื่องนั้นเรื่องนี้จนสุดท้ายบะหมี่หมดชามครับ อิ่มอร่อยอย่างที่มันบอกจริงๆ แหละ

“อิ่มแล้วไปเดินดูขนมดีมั้ยจะซื้อกลีบไปกินที่ห้อง อยากดูหนังว่ะ เห็นห้องมึงมีแผ่นเรื่องที่กูอยากดูด้วยอ่ะ”

“เอาสิ งั้นไปเลยมั้ย”

“เคร”
















“โห พระเอกเก่งจริง สุดยอดว่ะ”

“เค้าสายบู้”

ผมกับมันนั่งดูหนังที่โซฟามาได้ซักพักแล้วครับหลังจากที่ไปหอบขนมและผลไม้มาได้มากมาย จนตอนนี้หนังดำเนินไปได้กว่าครึ่งเรื่องแล้ว

“ถ้ากูเก่งแบบนี้คงไม่มีใครกล้าแหย๋มแน่ๆ 555 มึงว่าป่ะ”

“เป็นแบบนี้อ่ะดีแล้ว น่ารักดี”

พอคนข้างๆ พูดแบบนั้นทำเอาผมต้องหันขวับไปมองเลยครับ เพราะทั้งน้ำเสียงที่นุ่มนวลแล้วไหนจะมือหนาที่ยกขึ้นมาลูบหัวนี่อีก แต่การกระทำแบบนี้มันทำให้ผมรู้ว่าตัวเองคิดผิด ก็ไอ้ต้วนมันกำลังจ้องผมอยู่แถมใบหน้าเราก็ใกล้กันจนสัมผัสถึงลมหายใจผะแผ่วที่รินรดอยู่ที่ริมฝีปาก สายตาที่มีเสน่ห์ของมันดูหวานกว่าปกติ รอยยิ้มบางๆ ที่ส่งมาดูมีพลังอำนาจบางอย่างที่ทำให้ผมไม่สามารถขยับถอยหนีได้ สุดท้ายแล้วริมฝีปากของผมก็ถูกมันครอบครองจนได้ ใจง่ายอีกแล้วกู สิงโตจูบซับแผ่วเบาที่ปากล่างของผมก่อนจะค่อยๆ ขยับขึ้นมาที่ปากบน มันทำสลับกันไปมาจนผมเคลิ้มก่อนที่เรียวลิ้นของอีกฝ่ายจะถูกส่งเข้ามา ตอนนี้แหละครับที่ทำให้ผมแทบประคองตัวเองไม่อยู่จนมันต้องช้อนเอวผมเอาไว้ ส่วนมือผมก็คว้าไปที่ต้นคอของมันเพื่อยึดไม่ให้ตัวเองกองไปอยู่บนโซฟา 

“อืม สะ สิง”

มือหนาล้วงมือเข้าไปในเสื้อยืดผมก่อนจะคลึงเบาๆ จนต้องหลุดเสียงออกมา

“ยะ อย่า”

แม้เรี่ยวแรงจะเหลือน้อยแต่ก็พยายามจะห้ามมันครับ เอาตัวเองให้รอดก่อนมั้ยคริส

“คริส หวานจัง”

มันผละจูบก่อนจะพูดกับผมพร้อมทั้งซุกไซร้ใบหน้าที่ต้นคอของผมอย่างชำนาญ คล่องไปแล้วนะมึง

“อะ อื้อ สิง โต ฮื้อ”

ไม่รู้เพราะอะไรที่ทำให้ผมยอมมันได้ถึงขนาดนี้ แต่พอรู้ตัวอีกที่ร่างของผมก็นอนราบลงไปกับโซฟาซะแล้ว

“คริส ขอนะ”

น้ำเสียงที่เหมือนสะกดกลั้นความรู้สึกของมันทำให้ใบหน้าผมแดงซ่าน ได้แต่หลับตาพยักหน้าตอบกลับไปด้วยความกระดากอาย โอ้ย ไอ้คริสสสสส มึงมันสาวแตกไปแล้วววววววว 

สิงโตค่อยประคองดวงหน้าของผมให้รับจูบที่มันมอบให้อย่างเชื่องช้าอ้อยอิ่งแต่กลับหวานหอมอย่างประหลาด อืม จูบกับผู้ชายก็หวานเหมือนกันเหรอเนี่ย ก่อนหน้านั้นยอมรับครับว่าเพราะความเมาจึงไม่รู้ตัวว่าทำอะไรลงไปบ้าง ไม่รู้ว่าความรู้สึกมันเป็นยังไงกับสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างผมกับมัน แต่ตอนนี้เวลานี้ผมทั้งรู้ตัวและรับรู้ทุกความรู้สึกที่เราสองคนมีให้กัน สายตาและความอ่อนโยนที่มันมอบให้ทำเอาผมอยากจะมุดหนีไปให้ไกลซะเดี๋ยวนี้ แต่ถึงกระนั้นผมก็ยอมมันแล้วทุกอย่าง ยอมโดยไม่มีข้อแม้ ยอมโดนไม่ขัดขืนใดๆ ยอม….ยอมที่จะเป็นของมันคนเดียว








TBC.
××××××××××××××××××××


มาแล้วจ้าาาาาา

พาร์ทนี้มาแบบชวนไปกินกัน เอ้ย! ชวนกันไปกินข้าวอยากเดียวเลย 5555

มีเปิดตัวละครใหม่ด้วยน้าส์ แวะมาสร้างสีสัน เค้าเป็นใคร อะไร ยังไง ต้องลุ้นจ้า

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านมาเม้นกันนะคะ ไรท์มาช้าหน่อยแต่มาน้าส์

งานไรท์ยุ่งมาก แถมทำตอนดึกๆ ด้วย เวลาพักผ่อนน้อยค่ะ *0* (ทำหน้าขอความเห็นใจ)

แต่ยังไงจะพยายามยามอัพให้เร็วเท่าที่ทำได้นะคะ

ปล. อ่านรอ #Projectperaya2019 ตอนเย็นนี้เน้อ มาลุ้นๆกัน

โปรเจคนี้ถือเป็นของขวัญที่ดีมากๆ ในวันเกิดวันนี้ของไรท์เลย มีฟามสุข 555

แล้วเจอกันตอนหน้าจ้า
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 118 ครั้ง

58 ความคิดเห็น

  1. #31 komkhwan55410 (@komkhwan55410) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 14:25

    น่ารักอะ

    #31
    0
  2. #30 ปิยดา สุภาพ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 09:44

    รีบๆมาต่อน่ะ กำลังสนุก

    #30
    0
  3. #29 TEW (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 01:23

    สนุกมาก เค้าหวานกันจริง ดีจ้าไม่ชอบมาม่า ชอบไวไว รอตอนต่อไป มาไวไวน้าาา

    #29
    0
  4. #28 Peraya_SK0062 (@Peraya_SK0062) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 12:34
    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-11.png https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-11.png เอาอีกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #28
    0
  5. #27 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 20:40
    หวานสุดก็ตอนท้ายนี่แหละ จะกินน้องตลอดเลยนะคุณ
    #27
    0
  6. #26 โอปอ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 12:32

    หวานพอๆ กับ Peraya Project เลยค่ะ

    #26
    1
    • #26-1 Miiwz_bb91 (@Miiwz_bb91) (จากตอนที่ 8)
      26 พฤษภาคม 2562 / 19:56
      บ้านนี้มาม่าน้อยจ้า ไม่เน้นๆ เรามาสายโรแมน&คอมมาดี้ อิอิ
      #26-1
  7. #25 ม.แม่ง (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 11:48

    พักผ่อน​ด้วยน่ะไรด์​เป็นห่วง แต่....... มาต่อเร็วน่ะ รอจนอดใจไม่ไหวแล้ววว แห่ะๆ(หัวเราะแห้งๆ)​

    #25
    1
    • #25-1 Miiwz_bb91 (@Miiwz_bb91) (จากตอนที่ 8)
      26 พฤษภาคม 2562 / 19:54
      ขอบคุณที่เป็นห่วงจ้า โอเค สู้ๆ
      #25-1