Do not crazy อย่ามาซ่า...เดี๋ยวป๋าจับกด

ตอนที่ 6 : Do not crazy>>>5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,305
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 94 ครั้ง
    10 พ.ค. 62



Do not crazy>>5







“ก็บอกว่า….กูจะจีบมึงไง”

บู้มมมมมมมมมมมมมมม !!!!!  กลายเป็นโกโก้ครั้น =///=

แม่ง !!!! รู้เลยว่าตอนนี้กูหน้าแดง รู้เลยครับเมิ้งงงงงงงงงงง โอ้ย ตายๆๆ กูไม่น่าหาเรื่องใส่ตัวเลย หาเรื่องให้ตัวเองมานั่งอายแทบจะมุดลงรูอยู่แล้ว แล้วทำไงล่ะทีนี้ มือไม้ก็ไม่รู้จะวางที่ไหนดูระเกะระกะไปหมด แข้งขาแม่งก็พันกันยุ่งซะแทบจะม้วนเป็นเกลียวน็อตอยู่แล้ว เอาเข้าไปไอ้คริส ตั้งแต่เกิดมามึงเคยเป็นแบบนี้มั้ยเนี่ย แล้วพอจะมาเขินดันมาเป็นกับผู้ชายอีก มิหนำซ้ำคนที่กูเขินดันเป็นไอ้คู่แค้นของกูด้วย โอ๊ย คริสอยากจะบ้าาาาาาาาาา

“คะ….คือ…..พะ….พูดบ้าอะไรวะ จีบเจิบอะไรกัน เหอๆๆ มึงอย่ามาล้อเล่นน่า กูผู้ชายนะเว้ย”

ต่อให้พูดออกไปแบบนั้นแต่ก็รู้ตัวว่าหน้ายังร้อนไม่หายเลยครับ -////-

“อีกอย่าง มึงมีเมี่ยงอยู่แล้ว มาทำแบบนี้เดี๋ยวเมี่ยงก็เสียใจหรอก นั่นก็เพื่อนกูนะ”

อ่า พอคิดมาถึงจุดนี้ทำไมรู้สึกว่าใจพองๆ เมื่อกี้มันเหี่ยวแฟบลงทันทีเลยวะ ผมก็ลืมนึกถึงเมี่ยงไปเลยอ่ะ

“หึ คริส….กูกับเมี่ยงไม่…..”

“เชี้ยสิง !! โอ๊ย มาอยู่นี่เอง กูตามหาซะทั่วเลยมึง แฮกๆ”

ก่อนที่มันจะพูดจบซีซ่าร์ก็วิ่งมายืนหอบอยู่ข้างๆ พร้อมกับบ่นเพื่อนมันไปด้วยครับ มันกับเมี่ยงไม่อะไรวะ ไม่ทันได้ฟังเลยเชี้ยซ่าร์ขัดจังหวะจริง

“อะไรของมึง”

“อะไรของกูนะเหรอ มึงชิวจนลืมไปแล้วรึไงว่าต้องขึ้นร้องเพลงเปิดงานประกวดน่ะห๊ะ! เค้ารอมึงอยู่คนเดียวเนี่ย ไปได้ยั๊ง”

“เชี้ยแล้วไง เออ ไปสิวะ”

แค่นั้นแหละครับคุณสิงโตจอมบงการก็ลุกวิ่งทันที ใช่ ต้องใช้คำนี้ เพราะมันชอบสั่งชอบข่มขู่เอามากๆ แต่จะรีบก็รีบไปคนเดียวสิวะ ทำไมต้องลากกูอีกแล้วเนี่ย วันนี้ทั้งวันกูโดนมึงลากไปมาจนจะนับไม่ได้อยู่เแล้วนะ โว๊ะ! 

ก็ได้แต่บ่นในใจ เพราะสุดท้ายมันก็ลากผมมาจนถึงหน้าเวทีของงานแล้ว เหอๆ จำได้ว่ากูจะกลับบ้านไปอาบน้ำแต่ตอนนี้ยังอยู่ในชุดเดิมอยู่เลย เออ ช่างเหอะ ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว รออาบทีเดียวเลยแล้วกัน

“กูจะไปเตรียมตัวด้านหลัง มึงนั่งนี่นะ”

มันชี้ไปที่เก้าอี้หน้าเวที พร้อมกับผลักผมให้นั่งลง แล้วจะบอกกูเพื่อ?

“กูว่ามันอยู่หน้าไปมั้ย ขอขยับไปด้านหลังได้ป่ะ”

“หึ๊…ไม่”

มันส่ายหน้าแล้วเดินหนีไปเลยครับ ไอ้….ไอ้จอมบงการ ไอ้ดีแต่สั่ง ไอ้เอาแต่ใจ ไอ้…ไอ้….โว๊ะ!! ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาด่ามึงแล้วเนี่ย เออ นั่งก็นั่งวะ ดีเหมือนกันจะได้เห็นชัดๆ หน่อย แต่ตอนที่มันลากผมมาหน้าเวทีเนี่ยเจอกับสายตาคนเป็นร้อยที่มองมามันก็รู้สึกยังไงๆ อยู่นะ ตอนนี้มีบางคนชี้มือมาที่ผมด้วย ข่าวกูคงเงียบไม่เคยได้ซักทีหรอก ขยันสร้างกระแสจังนะต้วน =_=
และก่อนที่ผมจะทำตัวไม่ถูกไปมากกว่านี้เสียงโทรศัพท์ก็ดังช่วยชีวิตผมไว้ซะก่อนครับ โอ้ววววว ขอบคุณนะจอร์ช

“เออ วอเตอร์ ว่าไงมึง”

(มึงอยู่ไหนวะ มาถึงมอยัง)

วอเตอร์ตะโกนถามตามสายมา พอดีตอนนี้ในงานเสียงดังมากครับ ต้องตะโกนคุยกันอย่างกับอยู่คนละโลก

“อย่าใช้คำว่ามาถึงยังเลย กูยังไม่ได้กลับบ้านเลยมากกว่า”

(อ้าว ทำไมวะ)

เพราะไอ้ต้วนไง ถ้ากูบอกไปคงมียาวแน่ ไม่บอกมึงดีกว่า

“เออ เดี๋ยวกูค่อยเล่า แล้วนี่มึงอยู่ไหนวะ”

(เนี่ย กูอยู่หน้าเวทีประกวดแล้ว มึงอ่ะ อยู่ไหน)

“กูอยู่หน้าเวทีเหมือนกัน แต่หน้าสุดเลยนะมึง มาให้ไวเลย”

“เหรอ เครๆ เดี๋ยวกูไปหา”

ไม่นานไอ้เตอร์ก็เดินมาพร้อมกับปีแอร์ครับ ไอ้ปีจอมึงมาได้ไงเนี่ย พวกมันเดินมาถึงก็นั่งลงข้างๆ โดยที่ปีแอร์มันยกมือมากอดคอผมเอาไว้แล้วเอาหัวซบที่ไหล่

“ไม่เจอกันเลยนะมึงวันนี้ กูโคตรคิดถึงมึงเลยคริสสสสสสส *0*”

เหอๆ แต่กูไม่คิดถึงมึงวะปี ช่วยขยับไปให้ห่างกูยิ่งดีเลยมึงอ่ะ

“อย่ามาสตอปีแอร์….แล้วนี่มาด้วยกันได้ไงวะ?”

ผมผลักหัวมันทีนึงแล้วหันไปถามไอ้เตอร์ที่นั่งอยู่ซ้ายมือ

“เจอกันหน้างานว่ะ พอดีวงไอ้ฟรานซ์ขึ้นโชว์เปิดงาน ปีแอร์มันเลยมาดู เนี่ยนัดไอ้ซ่าร์ไว้แต่ยังไม่เจอกันเลย”

ไอ้เตอร์ว่า อย่าแปลกใจนะครับที่ทำไมพวกผมดูสนิทกันเร็วขนาดนี้ ก็ผู้ชายอะเนอะ ต่อยตีกันแค่ไหนสุดท้ายก็ไม่พ้นเป็นเพื่อนกันอยู่ดี อีกอย่างมีแค่ผมกับสิงโตที่ทะเลาะกัน พวกนี้ไม่เกี่ยวก็เลยกลายมาเป็นสนิทกันไปเลย

“ซีซ่าร์มันอยู่หลังเวที เข้าไปกับสิงโตเมื่อกี้ เห็นบอกจะไปเตรียมตัวว่ะ”

ผมว่าพร้อมกับดันหัวไอ้ปีออกจากไหล่ไปด้วย โอ้ยไอ้นี่ มึงจะมายุกยิกอะไรกับกูเนี่ย

“อ้าว แล้วมึงรู้ได้ไง เจอกันเหรอวะ” วอเตอร์ถาม

“คือ…เออ เจอกัน…เชี้ยปีกูหนักกกกก”

เหอๆ กับไอ้เตอร์ผมไม่เคยมีความลับหรอกครับ แต่เคสนี้ไม่รู้จะอธิบายยังไงดี ช่วงนี้ผมเลี่ยงที่จะคุยกับมันเรื่องนี้อยู่เพราะไม่แน่ใจในสถานการณ์เท่าไหร่ อีกอย่างกลัวมันล้อด้วยแหละ แหะๆ

“ไอ้คริส กูว่าพักนี้มึงแปลกๆ นะ ดูมีความลับกับกูเยอะเกิน กูเพื่อนสนิทมึงนะเว้ย มีอะไรก็เล่าดิ หรือมึงไม่เห็นดูเป็นเพื่อนแล้ววะ”

น่านไง ดราม่ามาเต็ม กูไม่ใช่ไม่อยากเล่า แต่มันไม่รู้จะเริ่มยังไงต่างหากเว้ย อย่ามาม่ากะกูเล้ยยยยยย

“คือเอางี้นะมึง ไม่ใช่ว่ากูมีความลับอะไรหรอกนะ แต่ยังไม่แน่ใจแค่นั้นเอง เอาเป็นว่ากูพร้อมเมื่อไหร่กูจะเล่าให้มึงฟังเป็นคนแรกเลย เคร๊?”

“อืมมมมมม เออ ก็ด่ะ สัญญาแล้วนะมึงไม่งั้นกูโกรธมึงแน่”

“เอ้ออออออ กูไม่ผิดคำพูดหรอกน่า”

มันทำสีหน้าพอใจกับคำตอบของผมแล้วช่วยผมผลักหัวไอ้ปีอีกแรง ไอ้นี่ก็ไม่เลิกเล่นซักทีนะ พวกเราแกล้งกันอยู่ซักพักจนในที่สุดงานก็เริ่มครับ บนเวทีมีพิธีกรชายหญิงยืนคู่กันประกาศนั่นนู่นนี่ แจ้งคิวประกวดและรางวัลของผู้ชนะว่าวันนี้ถ้าวงไหนได้ที่หนึ่งจะมอบเงินรางวัลบวกกับจะได้มีโอกาสกระทบไหล่กับศิลปินที่ชื่นชอบอีกด้วย โอ๊ย อิจฉาครับ ผมเองก็ใฝ่ฝันอยากจะเป็นนักร้องเหมือนกันนะ แต่เฮียเปอร์สกัดดาวรุ่งตลอด จะหวงน้องอะไรนักหนาก็ไม่รู้ อืม จะว่าไปวันนี้ทั้งวันผมไม่เจอเฮียมันเลยว่ะ ไปมุดอยู่รูไหนของมันวะเนี่ย แต่ก่อนที่ผมจะคิดอะไรเรื่อยเปื่อยจนเกินไปพิธีกรหญิงที่ปีนี้ได้ดาวคณะนิเทศมารับหน้าที่ก็ประกาศเปิดตัววงที่จะมาเล่นเปิดงานประกวดวันนี้ครับถ้าเดาไม่ผิดก็คงจะเป็นวงของฟรานซ์นั่นแหละนะ

“ค่ะ ต่อไปเชิญพบกับวงดนตรีของมหาลัยเราที่จะมาเปิดงานประกวดในวันนี้นะคะ….วงสมายด์ค้าาาาาาาา”

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด !!!

จบคำประกาศเสียงกรี๊ดก็ดังถล่มทลายเลยครับ หูกู =_= ไม่นานเสียงดนตรีจังหวะสนุกๆ ก็ดังขึ้น ผู้คนที่เข้ามาชมต่างโยกตัวตาม อืม ผมชอบเพลงนี้ครับ ^_^

ฉันเคยเกือบพลาดสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิต
หากในวันที่ฉันล้มอยู่ ไม่มีหนึ่งใจของเธอ
ฝันคงจบ หลายสิ่งที่ดีคงหมดทางได้เจอ
หนึ่งกำลังใจที่ยิ่งใหญ่ ไม่ลืมได้เลย...

ได้ยินมาว่าวงของพวกมันดังอยู่พอสมควรแต่ผมไม่รู้จักพวกมันก่อนหน้านี้ไงเลยไม่ได้สนใจ พอตอนนี้รู้จักกันแล้วก็มาลองฟังดูหน่อยดิ๊ว่าเจ๋งจริงอย่างที่เค้าว่ารึเปล่า แต่ถึงขั้นมาเปิดงานใหญ่ขนาดนี้ได้ก็น่าจะไม่ธรรมดาหรอกเนอะ

บนเวทีตอนนี้มีฟรานซ์เป็นนักร้องนำบวกกับเล่นกีตาร์ไปด้วยครับ ไอ้นิวเล่นเบส อยากจะบอกว่าเพื่อนผมคนนี้นิ้วเทพขอบอกมันเล่นเบสได้เก่งมาก นอกจากนั้นมันก็ยังตีกลองได้ด้วยนะ สุดๆ อ่ะ ส่วนตำแหน่งอื่นๆ ผมไม่รู้จักครับ ก็น่าจะเพื่อนๆ ในคณะมันแหละ

“มาแล้วมึง”

ซีซ่าร์ครับ วิ่งเป็นหมาหอบแดดมาอีกแล้ว จะรีบอะไรนักหนาวะชีวิตมึงเนี่ย

“กว่าจะมาได้นะ นัดกูไว้แต่เสือกไม่มาตามนัดนะมึงซีซ่าร์” 

“เอ้ออออ กูขอโทษครับคุณวอเตอร์ที่เคารพ ก็มันยุ่งนี่หว่าวิ่งไปนู่นมานี่จนตีนกูจะหมุนแทนล้อมอ’ไซต์ได้แล้วเนี่ย เหนื่อยชิบ”

มันเล่าไปบ่นไป หงุดหงิดไปครับ แต่ดูท่าแล้วก็คงจะจริงอย่างที่มันว่าเพราะมันเองก็ยังอยู่ในชุดนักศึกษาอยู่เลยอ่ะ

“555 ก็มึงดันเป็นฝ่ายจัดงานมึงก็ต้องเหนื่อยหน่อยแหละซ่าร์”

ปีแอร์มันตบหลังปลอบเพื่อนปุๆ แล้วนั่งขำอย่างเดียวเลยครับ คือบางทีไอ้หมอฟันนี่มันก็อารมณ์ดีเกินไปจนน่ากลัวนะผมว่า

“เออ กูทำใจไว้แล้ว เลิกพูดเรื่องนี้แล้วมาสนใจบนเวทีดีกว่ามั้ย เข้าร้องจะจบเพลงอยู่แล้วเนี่ย”

จริงด้วยครับ มัวแต่คุยกันเพลินเลยพวกนี้ กูก็ดันฟังพวกมึงคุยกันซะเป็นเรื่องเป็นราวเลย แล้วพวกเราก็กลับไปสนใจบนเวทีที่ตอนนี้กำลังมันส์กันเลยก็ว่าได้ ไอ้ฟรานซ์ที่ตอนนี้โซโล่กีต้าร์ประกบกับไอ้นิวอยู่ดูเท่ระเบิดมาก เสียงมันก็ดี ท่าทางก็พลิ้ว สาวๆ นี่กรี๊ดกันจนคอแหบคอแห้งไปหมดแล้วครับ ส่วนไอ้นิว อืม เท่ไม่ต่างกันเลยว่ะ

ขอบคุณที่รักกัน...
ขอบคุณทุกครั้งที่คอยกอดฉัน
ในวันที่ปัญหา ถาโถมเข้ามาใส่
จะตอบแทนความรัก ที่ฉันได้จากเธออย่างไร
ก็รู้ดีว่าไม่พอ แต่ขอทำให้ดีที่สุด

ขอบคุณในความรัก ที่หาไม่ได้จากที่ไหน
จะรักเธอให้มากพอ และขอทำให้ดีที่สุด

และเพลงก็จบลงพร้อมกับเสียงปรบมือที่ดังไปทั่วบริเวณ ไม่อยากจะบอกว่าพวกผมนี่นั่งยิ้มกันทั้งก๊วน ก็แหม นี่เพื่อนไง ภูมิใจอ่ะ ภูมิใจในเพื่อนตัวเอง 555

“ครับ จบลงไปแล้วกับเพลงแรก ต่อไปมาฟังเพลงจังหวะสบายๆ ผ่อนคลายกันหน่อยดีกว่านะครับ กับเพลงนี้เลย…”

ไอ้ฟรานซ์พูดจบเสียงดนตรีก็เริ่มขึ้น ถ่วงทำนองดูซอฟลงจากเพลงเมื่อซักครู่ ฟังดูผ่อนคลาย สบายๆ อย่างที่มันบอกจริงๆ ครับ แล้วสิงโตก็เดินออกมาหน้าเวทีแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ที่เตรียมไว้ คงไม่ต้องบอกใช่มั้ยครับว่าสาวๆ แถวนี้เค้าทำยังไงกัน

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!”

=_= คือแบบ…..ดังของดังของดังอีกทีเลยครับ ประสาทการรับรู้และการได้ยินของผมตอนนี้เริ่มสั่นคลอนแล้วแหละ โหดอะไรขนาดน้านนนนน

แปลกแต่จริง สิ่งนี้ไม่น่าจะเกิดขึ้นกับฉัน
มันเป็นรักที่กะทันหันไป
แต่จะมองยังไงเธอก็ใช่ คนเดียวที่ฉันรอ

แปลกแต่จริง บอกฉันซิว่าทุกอย่างไม่ใช่ฝัน
บอกกับฉันว่าเธอทำได้ยังไง
เปลี่ยนคนที่คอยปิดหัวใจ ให้รักเธอง่ายดาย

เริ่มเพลงมาด้วยเสียงนุ่มๆ ของสิงโต นุ่มแบบนุ่มจริงๆ นะครับ ไม่เคยรู้มาก่อนว่าจะมีคนเสียงนุ่มได้เบอร์นี้ด้วย เหอๆ แล้วแบบนี้จะไม่ให้สาวๆ เค้านั่งตาเคลิ้มฟังคุณเค้าร้องยังไงไหว และเหมือนว่าทุกคนที่นี่จะโดนมนต์สะกดจากเสียงของสิงโตเข้าให้แล้วล่ะครับ

บอกตรงๆ ตั้งแต่วันที่ได้พบเธอ ตั้งแต่ยังไม่รู้ว่าเธอชื่ออะไร
ใจข้างในก็ยอมแพ้ แม้เธอไม่เคยบอก ว่าเธอคิดกับฉันว่ายังไง

แต่ทำไม….เอ่อ….คุณเค้าต้องมองมาที่ผมด้วยสายตาแปลกๆ แบบนั้นด้วยครับ คือมึงจะสื่ออะไรมิทราบว้า เอ๊ะ! หรือว่ากูคิดไปเอง

เป็นครั้งแรกที่มันรักใครไปโดยไม่ต้องคิด
เป็นครั้งแรกที่ไม่สนว่ามันจะถูกหรือผิด
แค่ได้รักเธอต่อไป เพราะทำอย่างไรก็ห้ามใจไว้ไม่ได้

ผมว่าผมไม่ได้คิดไปเองหรอกครับ มันมองมาที่ผมจริงๆ คือมองแบบไม่ละสายตาด้วยนะ ไอ้ต้วน มึงทำกูเขิลนะ -/////- แต่กูจะมาเขินผู้ชายไม่ด้าย แล้วไหนจะคนเยอะแยะแบบนี้อีก เฮ้ย!! เค้ามมองมาที่กูใหญ่แล้ว

เป็นครั้งแรกที่มันรักใครไปโดยไม่ต้องคิด
ไม่สนว่าตอนสุดท้ายผลมันจะถูกหรือผิด
เธอไม่รู้ไม่เป็นไร (เธอไม่รู้ไม่เป็นไร)
ขอแค่ให้ใจได้ แสดงความจริงข้างในที่ฉันมีต่อเธอ

ฉ่าาาาาาาาาาาา =////////= 

โอ้ย!!!! กูอยากจะบ้า อยากจะกลายร่างเป็นขอมดำดินแล้วมุดหนีแม่งเดี๋ยวนี้ให้รู้แล้วรู้รอดเลย ทำไมต้องมองกูด้วยสายตาแบบนั้น แล้วทำไมต้องยิ้มแบบนั้นมาที่กู แล้วทำไมไม่ละสายตาไปที่อื่นเลยวะ มึงไม่รู้รึไงว่ากูอาย กูเขิล กูทำตัวไม่ถูก แล้วอีกอย่างคือมัน…มัน….มันหล่อเชี้ยๆ เลยไอ้สิงโตตตตตตตตต

จึก จึก

“มึงๆ”

ไอ้เตอร์ครับ มันใช้นิ้วสะกิดหัวไหล่ผมเบาๆ แล้วชี้ขึ้นไปบนเวที ก่อนจะเอานิ้วชี้ทั้งสองข้างมาประกบคู่กันพร้อมด้วยสายตาล้อเลียนแบบที่กูไม่อยากเห็นมาโดยตลอด

“อะ…อะไรของมึงเตอร์ อย่ามากวนตีน”

ถ้าไอ้เตอร์ยังคิดแบบนี้แล้วคนอื่นๆ มันจะคิดกันยังไงวะเนี่ย โว้ยยยยย แค่นึกภาพกูก็อยากหายตัวได้แม่งเดี๋ยวนี้เลย!

“หึหึ มึงเขิลหรอคริส หน้าแดงนะเนี่ย อีกอย่างนะไม่ได้มีแค่ไอ้เตอร์หรอกที่คิดอ่ะ พวกกูก็คิดคร้าบ 555”

เชี้ยปีครับ มันแปะมือกับไอ้ซ่าร์แล้วหัวเราะกันคิกคักกันสองคน นี่พวกมึงอย่าแกล้งกูดิ กูทำตัวไม่ถูกกกกกกกกกก

“ขอบคุณสำหรับเสียงปรบมือนะครับ”

ไอ้หล่อบนเวทีมันพูดขึ้นพร้อมกับส่งยิ้มหวานไปทั่ว ทำเอาสาวๆ กรี๊ดกันจนคอแทบแตก เออ ขยันโปรยเสน่ห์จริงๆ นะมึง

“สำหรับเพลงนี้ผมตั้งใจร้องให้กับ…”

มึงจะเว้นวรรคเพื่อ? เค้าลุ้นกันตัวโก่งหมดแล้ว

“ใครบางคน….”

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก

เออ แล้วทำไมกูต้องลุ้นตามด้วยวะ

“ที่ผมคิดว่ากำลังมีความรู้สึกดีๆ ด้วยครับ”

แล้วสายตาเจ้าเล่ห์แต่เสน่ห์ล้นหลามก็เบนมาที่ผม คือ…ต้องบอกว่ามันจ้องมาที่ผมมากกว่าครับ แต่ที่ร้ายกว่านั้นคือทุกสายตามองตามมันพรึบเลย เหอๆ กูว่ากูอันตรายแล้วแหละ

“เชี้ยคริส มึงดังใหญ่แล้ว 555”

ไอ้ปีจอออออออ มึงนั่งเงียบๆ มันจะตายม้ายยยยย

“กะ…กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!! พี่สิงโตกะพี่คริสสสสสสสสส!!!”

หูกูจะแตกกกกกกกกกกกกกก 0[ ]0
.
.
.

.
.
.
.
.
สารภาพตามตรงเลยครับว่าเมื่อคืนไม่ได้นอนเลย โถ่ ก็จะให้หลับยังไงไหวล่ะคร้าบ เหตุการณ์ที่มันเกิดสดๆ ร้อน ทำเอาผมแทบจะบ้าตายอยู่แล้ว นอนกลิ้งไปกลิ้งมาแทบจะตกเตียงก็ยังไม่หายตกใจเลย ทุกๆ อย่างมันเหมือนต้องการแกล้งกัน ฮืออออ ไอ้ต้วนมันทำแบบนั้นแล้วจะให้ผมเอาหน้าไปมุดอยู่รูไหนล่ะว่ะครับ โอ้ย พีรวัสอยากจะบ้า

หลังจากเกิดเหตุการณกรี๊ดถล่มเมืองเมื่อวานผมก็ดังระเบิดระเบ้อของจริงเลยครับ ตอนเช้าที่เข้ามหาลัยมาสาวๆ ทั้งรุ่นพี่รุ่นน้องวิ่งเข้ามาขอถ่ายรูปกันยกใหญ่แล้วยังอวยพรให้ผมกับสิงโตรักกันนานๆ อีก เดี๋ยวนะ กูกับมันไม่ได้เป็นอะไรกันนะเว้ย!

“คริสสสสสสสสสสสสสส”

เสียงกวนประสาทมาอีกแล้ว เหอๆ คงไม่ต้องบอกใช่มั้ยครับว่าใคร กูอุตส่าต์หลบมานั่งหลังตึกแล้วมึงยังจะโผล่มานะ

“เมื่อวานมึงวิ่งหนีออกมาทำไม กูนี่เรียกตามแทบไม่ทันเลย ^0^”

“ปีแอร์ หุบปากเลย เชี้ยนี่”

นั่นแหละครับ ไอ้ปีจอ คืออย่างที่มันบอกแหละครับ หลังจากที่เจอคลื่นกรี๊ดถล่มทลายผมก็ทนไม่ไหววิ่งหนีออกมาก่อนเลย…ก็อายมั้ย เป็นใครก็อายเหอะครับ คนตั้งกี่ร้อยวะแม่ง ประกาศโต้งๆ ขนาดนั้น แล้วถ้าไม่เพราะสายตาที่เจาะจงว่าเป็นผมละก็กูจะไม่หนีมาเลย ประกวดร้องเพลงก็ไม่ได้ดู ต้องกลับบ้านเองอีกต่างหาก งือออออ เพราะมึงเลยสิงโต มึงเลย T0T

“แล้วมึงมาได้ไงวะ คณะมึงอยู่ใกล้กูนักรึไง”

“ไม่ใกล้หรอกแต่กูนัดไอ้ฟรานซ์ไอ้เตอร์ไว้ คืนนี้จะไปดริ้งค์ซักหน่อยว่ะ แก้เครียดๆ”

มันว่าครับแล้วนั่งลงข้างๆ ผม

“หน้าอย่างมึงมีเรื่องเครียดกับเค้าด้วย? ไม่ยักรู้”

“โถ่ คริสก็ มาว่าเค้าทำไม คนเรามันก็ต้องมีเรื่องเครียดบ้างอะไรบ้างไง”

มันนั่งทำตาปริบๆ ใส่ผม น่ารักตายแหละมึง

“มาแล้ววววววววววว”

นิวตันครับ เสียงมาแต่ไกล มันเดินมาพร้อมกับฟรานซ์ ด้านหลังเป็นไอ้เตอร์ที่หอบขนมเต็มไม้เต็มมือไปหมด

“หอบกันมาเป็นโขยงเลย จะไปแห่นาคที่ไหนวะ”

อดแซวพวกมันไม่ได้ครับ ก็ดูดิ เดินกันมาเป็นพรวนเลย

“ไอ้คริส มึงก็เว่อร์ วันนี้พวกกูมีนัดกันเว้ย แหม ไม่ได้ดื่มนาน รู้สึกตื่นเต้นชะมัดเลย ^_^”

ไอ้นิวครับ มันดูดี๊ด๊ามากกว่าใครเพื่อนเลย

“คออ่อนแบบมึงจะได้ซักกี่แก้ววะ ไปถึงก็พับเลยมั้งเนี่ย” ผมแซวมัน

“เชี้ยคริส พูดแบบนี้ตัวๆ กะกูป่าวล้า เอามั้ยๆ”

หนอยยยย มาท้ากูอีก คนอย่างไอ้คริสมิยอมหรอกคร้าบ

“เอ้อ เอาดิ๊ กูไม่แพ้มึงแน่นิว อย่างมึงอ่ะเบๆ คร้าบ”

“555 ดีๆ กูเป็นกรรมการให้เลย น่าสนุกๆ”

เรื่องชาวบ้านขอให้บอกปีแอร์ครับ งานของมันแหละ =_=

“ถ้างั้นคืนนี้สี่ทุ่มเจอกันที่ xxx นะพวกมึง”

แล้วไอ้เตอร์ที่มาถึงก็กินเอาๆ ไม่สนโลกก็เอ่ยปากขึ้น แหม กินคนเดียวไม่ชวนเพื่อนชวนฝูงนะมึงเชี้ยวอเตอร์

“ถ้างั้นเดี๋ยวกูแวะไปรับนิวตันกับปีแอร์เอง เตอร์มึงก็ไปรับไอ้คริสละกัน”

ฟรานซ์บอก ทุกคนก็พยักหน้าตกลงตามนั้น เอาล่ะสิกู ไปท้าเชี้ยนิวแบบนั้น กูเองจะรอดมั้ยเนี่ย กูก็คออ่อนไม่ต่างจากมันเหมือนกัน T^T
.

.

.

.

.

ณ ผับ xxx

“ทางนี้เว้ย!!”

ผมกับไอ้เตอร์ที่พึ่งมาถึงเดินไปที่โต๊ะที่มีไอ้ปีโบกมือหยอยๆ เรียก พวกมันมากันครบแก๊งค์เรียงหน้ากันเลยครับ มาเร็วได้ใจจริงๆ 

ตอนนี้ในผับคนเยอะมาก อาจเพราะพรุ่งนี้เป็นวันหยุดนักศึกษาก็เลยมาเที่ยวกันเยอะครับ ผมกับเตอร์นั่งลงตรงข้ามไอ้นิวกับไอ้ปี ส่วนฟรานซ์นั่งหัวโต๊ะ รอจ่ายสินะมึง อิอิ

“พวกมึงช้าว่ะ ไปมุดหัวที่ไหนมาไม่ทราบ”

“น้อยๆ หน่อยปี พวกกูก็รีบอยู่เนี่ย พวกมึงเหอะมาไวเกิ๊น”

ไอ้เตอร์ผลักหัวเชี้ยปีไปทีด้วยความมั่นไส้ มันก็หัวเราะพอใจก่อนจะชงเหล้าให้พวกผมคนละแก้ว ผมรับมากำลังจะกระดกเข้าปาก แต่ดันมีมือปริศนามาคว้าแก้วผมไปซะก่อน ใครวะ!! หันหน้ากลับไปมองด้วยความไม่พอใจก่อนจะเจอเข้ากับดวงตาคู่คมที่จองมองผมอยู่ก่อนแล้ว สิงโต!

“ไอ้ปี เข้มไปมั้ย?”

ผู้มาใหม่เอ่ยถามพร้อมเลิกคิ้วทำให้มันดูเท่ขึ้นไปอีก จะหล่ออะไรนักหนาวะ

“อ้าวเพื่อน มาแล้วเหรอคร้าบ มาๆ นั่งก่อนๆ”

“เปลี่ยนเรื่องเก่ง”

อีกฝ่ายว่าแล้วก็นั่งลงข้างๆ ผม ก่อนจะวางแก้วลงบนโต๊ะ

“โห มันไม่เข้มหรอกน่า ผู้ชายเค้าก็กินแบบนี้แหละมึง”

“แล้วทำไมของมึงไม่เข้ม อย่ามาแกล้งคริสนะ เดี๋ยวมึงจะโดน”

มันว่างั้นครับ แล้วกระดกเหล้าในแก้วรวดเดียวแทนผมไปเลย แต่…ทำไมต้องดุไอ้ปีด้วยวะ แล้วไหนจะคำพูดนั่นอีก ทำกูใจเต้นอีกแล้ว โอ๊ย กูเป็นอะไรคร้าบบบบบ

“สิงโต ห่วงไอ้คริสเหรอ ไม่ต้องห่วงมันหรอก….ไอ้นี่แก้วเดียวก็เมาแล้ว 555”

เชี้ยนิววววววววว มึงหย่ามกูหรอ

“มึงสิเมา กูไม่อ่อนขนาดนั้นป่ะ”

ผมว่าเชี้ยนิวครับ มึงนี่ขายกูเหรอ

“อย่าซ่าให้มาก กินแค่พอดีเหอะ เมามาทรมานตัวเองเปล่าๆ”

สิงโตครับ พูดเฉยๆ ได้มั้ย มือไม้นี่ต้องลูบหัวกูทำไมห๊ะ แม่ง ใจสั่นเว้ย กูว่ากูเป็นโรคหัวใจแน่ๆ เป็นแน่ๆ ชัวร์ๆ

“ฮิ้วววววววว อย่าหวานกันให้มากครับ พวกกูอิจฉาาาาาาาาา”

ตัวชงระดับเข้มอย่างไอ้ปีเปิดฉาก พวกที่เหลือก็พร้อมใจกันเป็นลูกคู่ทันทีครับ

“อ้าวๆๆ ลืมอะไรไปรึเปล่าครับทุกคน วันนี้คุณนิวตันกับคุณคริสจะมีการแข่งท้าดวลกันเกิดขึ้นนะคร้าบ ต่อให้ไม่อยากให้เมาก็ต้องได้เมากันแหละครับงานนี้ 555”

“เออ ใช่ว่ะเตอร์ งานนี้มีหามกลับบ้านแน่นอน แต่จะแข่งกันเฉยๆ มันคงไม่สนุก เรามาตั้งกติกากันหน่อยดีกว่ามั้ยเพื่อนๆ”

พอไอ้เตอร์เริ่มปีแอร์มันก็หนุนทันทีเลยครับ งานนี้ผมมีลางสังหรณ์ไม่ค่อยดีเลย รู้สึกเหมือนตัวเองจะซวยยังไงไม่รู้ครับ

“หึ กูว่านะ…ถ้าใครแพ้ให้จูบกับใครก็ได้ที่คนชนะสั่งดีมั้ย?”

หืออออออออออ ไอ้เชี้ยฟรานซ์ !! มึงอยู่เงียบๆ ในมุมของมึงน่ะดีแล้ว จะเจือกมาเสนอความเห็นทำม้าย แล้วดูมันดิ บทจะพูดก็ทำเอาผมกับไอ้นิวตาค้างเลยครับ ส่วนไอ้คนข้างแม่งนั่งยิ้มเชี้ยไรครับ

“เชี้ยฟรานซ์!!! กติกาบ้าอะไรมึงวะ จูบเนี่ยนะ”

“ใช่ จูบเนี่ยแหละ ถ้ารู้แบบนี้พวกมึงจะได้จริงจังขึ้นไงคริส เอาน่า น่าสนุกออก หึหึ”

เอิ่ม =_= แต่ฟังจากเสียงหัวเราะมึงแล้วกูรู้สึกเสียวสันหลังวาบมากกว่าสนุกนะฟรานซ์

“กูเห็นด้วย เอาแบบนี้แหละ ต้องสนุกแน่ๆ ไอ้คริส ไอ้นิว พวกมึงเตรียมตัวเลยนะ กูสั่งของเด็ดมาแล้ว 555”

ไอ้ปีครับ เรื่องชอบแกล้งนี่มึงที่หนึ่งเลยจริงๆ นะ

“พวกมึงนี่มัน….”

“เอาน่าคริส หรือมึงกลัวแพ้กูอ่อ ห๊ะๆ กลัวเหรอมึง 555”

“ไม่ได้กลัวเว้ย เอ้อ เอาก็เอา จัดมาเลย มึงกะกูจะได้เห็นดีกันเชี้ยนิว วันนี้มึงต้องแพ้!!”

ลูกผู้ชายฆ่าได้หยามไม่ได้เว้ย!!!







“แก้วที่ 8…เฮ้ยๆ ไอ้คริสๆ ระวังหล่นแตก”

เอะอะอะไรวะ อะไรแตกๆ แม่ง เชี้ยเตอร์เสียงดังว่ะ

“ม่ายแตกหรอก อึ๊ก เว้ย กูถือได้ อึ๊ก”

ทำไมโลกมันดูหมุนๆ เอียงๆ งี้อ่ะ ผมมองไปรอบโต๊ะ เออ ทำไมพวกมึงมีแฝดด้วยวะ แล้วผมก็หยุดมองไอ้คนข้างๆ ที่ใช้มือจับเอวผมไว้กันตกเก้าอี้ สิงโตมีแฝดเป็นสไมล์ไม่ใช่หรอ แล้วไหงตอนนี้มีสิงโตสองคนอ่ะ

“สิงงงง อึก มีสองคนหรอ อึก สไมล์มาหรอ ทำไมมีสองหน้า”

ผมเหมือนพูดไม่ค่อยรู้เรื่องเลยครับลิ้นมันพันกันไปหมด พูดไม่เป็นคำเลยอ่ะ นี่กูเมาหรอ? ไม่นะ กูไม่ได้เมา #_#

“หึหึ เมาแล้วมึง”

มันว่าพร้อมกระชับมือที่เอวผม ส่วนมืออีกข้างก็ยกแก้วตัวเองขึ้นดื่ม ทำไมผมเห็นออร่าในตัวมันกระจายไปทั่วเลยครับ คนบ้าอะไรจะหล่อได้หล่อดี หล่อวัวตายควายล้ม นี่ขนาดผมเป็นผู้ชายยังอดชมมันไม่ได้แล้วผู้หญิงที่เห็นมันจะกรี๊ดขนาดไหนคิดเอาเถอะ

“ม่ายมาว กูเนี่ยน้ามาว ม้ายเล้ยยย อ้ายนิว มึงหวายป่าว”

โอ๊ย ทำไมเสียงกูเป็นงั้นวะ ไม่ได้เมาซะหน่อย ผมมองไปที่ไอ้เพื่อนตัวดีที่ตอนนี้มันเองก็โงนเงนไม่แพ้กัน มีไอ้ฟรานซ์ช่วยจับแขนเอาไว้กันตกเก้าอี้ นิวตันใช้ตาแดงๆ มองมาที่ผมแล้วยิ้มหวานใส่

“ม่ายเว้ยยยย กูยังหวาย มึงอ่า หวายป่าววววว หึหึหึ”

“กูหวายเว้ยยยยยย เอ้าโชนนนนนนนน”

แล้วผมกับมันก็ดวลต่อแก้วที่แปด ผมกระดกรวดเดียวหมดแก้ว แต่รู้สึกว่าแก้วนี้จะขมกว่าทุกแก้วที่กินมา มันบาดคอจนอยากจะอ้วกเลยครับ อ่า ร้อนไปหมดทั้งหน้าเลย

“เป็นอะไร ไหวมั้ยเนี่ย”

คงเพราะอาการผมออกมาทางสีหน้าคนข้างๆ เลยเอ่ยถามขึ้น สิงโตก้มหน้าลงมาใกล้จนรู้สึกถึงลมหายใจอ่อนๆ อืม กลิ่นแอลกอฮอล์จากตัวมันดูน่าหลงใหลจริงๆ เฮ้ย!!! นี่กูคิดบ้าอะไรวะเนี่ย ผมสบัดหน้าสองสามทีเพื่อไล่ความคิดบ้าบอออกไปจากหัว แต่การกระทำนั้นมันยิ่งทำให้ผม….

“สิงโต กูจะอ้วก อุ๊บ!!”

ผมรีบใช้มือปิดปากตัวเองเอาไว้ก่อนที่ของเหลวภายในจะพุ่งออกมาใส่หน้าหล่อๆ ของมัน 

“เฮ้ยๆ !! ไอ้คริส กลั้นไว้ก่อนนะมึง ไอ้เตอร์มึงพาคริสไปห้องน้ำที”

เสียงปีแอร์ตะโกนขึ้น ตอนนี้ตาลายของจริงเลยครับ มองไปทางไหนก็เบลอไปหมด ในสมองมีอย่างเดียวคือกูอยากอ้วกเต็มทีแล้ว

“ไอ้เตอร์สลบไปแล้ว นอนกองอยู่โซฟานู่น นิวมึงไหวมั้ยเนี่ย”

ตามมาด้วยไอ้ฟรานซ์ที่พอตอบคำถามเสร็จก็หันไปยื่นน้ำให้ไอ้นิวที่ตอนนี้อาการร่อแร่ไม่ต่างจากผมเท่าไหร่

“ปีกูจะม่ายหวายแล้ว อุ๊บ!!”

“ไอ้คริส!! กลั้นไว้ อย่าพึ่งอ้วกนะมึง!”

“เดี๋ยวกูพาไปเอง ฟรานซ์ดูนิวด้วย ไอ้ปีมึงเช็คไอ้เตอร์ดิมันไหวมั้ยน่ะ เดี๋ยวกูกลับมาเช็คบิล ป่ะคริส”

พอสั่งนั่นนู่นี่เสร็จมันก็ลากผมมาห้องน้ำทันทีครับ

“อ้วกกกกกกกกกกกก!!!!”

แต่ยังไม่ถึงไหนเลยครับ เละเทะเรียบร้อย ทั้งผมและสิงโตเปรอะอ้วกผมเต็มๆ เลย หมดไส้หมดพุงกูเลยด้วย =_=

“เชี้ยยยยยยย !!!”

เสียงประสานทั้งของไอ้ปี ไอ้ฟรานซ์ รวมถึงไอ้นิวที่สติไม่มั่นคงเท่าไหร่ด้วย ฉิบหายแล้วกู

“เอ่อ คือ กู ขะ…ขอโทษ”

มันยืนนิ่งครับ เสื้อยืดสีดำของมันเลอะจนไม่เหลือชิ้นดีเลย ตัวผมเองก็ไม่ต่างกัน พอเจอแบบนี้แทบตาสว่างกันเลยทีเดียว

“เชี้ยคริส กูบอกให้กลั้นไว้ไงวะ”

“กูกลั้นแล้วววว มานกลั้นไม่หวาย”

ผมเอ่ยตอบปีแอร์เสียงเบา คือกูกลัวโดนเจ้าป่าจับกินครับ ดูมันจ้องผมสิ ฮรือออออ กูกลัวนะเว้ย

“ฟรานซ์ กูฝากเช็คบิลด้วย เดี๋ยวคริสกูไปส่งเอง”

มันพูดแค่นั้นแล้วก็ลากผมออกมาจากผับเลยครับ

“มึงจะพากูปายหนาย โอ๊ย! กูเจ็บแขนน้า”

“อย่าถามมาก ตามมาเหอะ”

นอกจากมันจะไม่ปล่อยผมแล้วยังลากผมมาจนถึงรถแล้วจะจับผมยัดเข้าไปนั่งด้านในก่อนมันจะขึ้นตามมา แล้วออกรถทันที

“มึงจะพากูไปไหน กูไม่ปายนะเว้ย อึก”

คือตอนนี้แม้ตาจะเริ่มสว่างมาบ้างแต่ว่าอาการมึนหัวยังอยู่ครับ กูไม่น่าไปแข่งดื่มกับไอ้นิวเล้ยยยยย

ในที่สุดก็ถึงจุดหมายครับ ห๊ะ !! ถ้าจำไม่ผิดนี่มันคอนโดสิงโตนี่หวา ทำไมมันมานี่อ่ะ

“คอนโดมึง?”

“อืม ลงมา”

“มาทำไมอ่า กูม่ายลงน้า”

“อย่าดื้อคริส ลงมา”

ดุอีกแล้ว ลงก็ลงวะ ไม่ใช่ว่าจะพากูมาฆ่าหรอกนะ แค่เสื้อเลอะอ้วกเองป่ะ ล้างออกก็ได้ แต่พอเดินลงจากรถมาเท่านั้นแหละครับไอ้อาการคลื่นไส้ก็มาอีกระลอก

“สิง กู อุ๊บ!!”

ผมต้องยกมือขึ้นปิดปากตัวเองอีกครั้ง อ้วกจะพุ่ง

“เฮ้ยๆ ไหวมั้ยคริส”

ผมรีบยกมือขึ้นโบกไปมาทันที ไม่ไหวว่ะ ตอนนี้ตาลายไปหมดแล้ว มึนหัวมากๆ ด้วย หน้าสิงโตลอยวนเวียนไปมาตรงหน้าผมเป็นภาพเบลอๆ ก่อนที่สติผมจะดับวูบ

“คริส!!”







TBC.
×××××××××××××××××××××××

ฝากด้วยคร้าบบบบบบบบ

คอมเมนต์เยอะๆ นะค้า 555555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 94 ครั้ง

58 ความคิดเห็น

  1. #17 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 16:29

    ซ่าอีกแล้วน้องคริส ไม่ดูสังขารตัวเองเอง นิวด้วยพอกันเลย แถมอ๊วกใส่พี่ด้วย เมาหลับซะงั้น ดีพี่จะได้ดูแลเช็ดตัวให้ จะเข็ดไหม!!!

    #17
    2
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
    • #17-2 Miiwz_bb91 (@Miiwz_bb91) (จากตอนที่ 6)
      18 พฤษภาคม 2562 / 21:17
      ขอบคุณที่ติดตามนะคะ
      มาเม้นทุกตอนเลย น่ารักจัง ^_^
      #17-2
  2. #11 nuaui (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 21:33

    รอ ๆ ๆๆๆๆ

    #11
    0
  3. #10 vorawan1157 (@vorawan1157) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 19:26
    มาอัพอีกนะ
    #10
    0