Don't let love be lost [อย่าปล่อยรักให้สูญหาย] #ปล่อยรักจจ (Yaio mpreag)

ตอนที่ 1 : PROLOGUE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 221
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    17 ส.ค. 62




                               บทนำ

                         PROLOGUE




   







เรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อสิบเอ็ดปีที่เเล้ว ตอนนั้นตอนฤดูฝนกับการเริ่มต้นชีวิตใหม่ในรั้วมหาลัยกับคณะที่ใฝ่ฝัน



     "โอ๊ย!ฝนตกเยอะขนาดนี้จะกลับยังไงเนี้ย"ร่างสูงในชุดนักศึกษาเอาเเต่ยีหัวตัวเอง เขาดูจะไม่สบอารมณ์กับสถานการณ์ตรงหน้าเสียเท่าไหร่ 



     ฤดูฝนที่เขาเกลียดเเสนเกลียด




     "หิวก็หิว เเม่งไม่ได้ดั่งใจสักอย่าง"


ไม่มีใครสนใจถ้อยคำสบถของเขาหรอกเพราะทุกคนก็ต่างบ่นโทษฟ้าฝนกันทั้งนั้น ผู้คนต่างถยอยใช้ร่มที่เอามาเดินฝ่าสายฝนที่ตกกระหน่ำเเรงขึ้นไม่มีท่าทีจะซาลง บางคนก็ข้ามไปอีกตึกหนึ่งได้เเต่บางคนร่มก็พังเอากลางคัน บ่งบอกได้เลยว่าฝนตกครั้งนี้รุนเเรงเเค่ไหน



     "มึงกูว่าไปเหอะ รอฝนชาตินี้เเม่งก็คงติดเเหง็กอยู่นี่เเหละ เเละอีกอย่างนะมึงดู"หญิงสาวชี้มาทางชายหนุ่มที่ยืนหน้าบูดขบกรามเเน่น ดูท่าจะโกรธสายฝนจนเเทบจะกินหัวคนได้ 



     "พี่เเจ็คบริหารปีสามอ่ะ เขาว่าโหด กูว่าไปเหอะ"หญิงสาวอีกคนพยักหน้า กางร่มที่มีวิ่งหายไปกับเพื่อนอีกคน




     ตอนนี้ก็เหลือเพียงชายหนุ่มขี้โมโหกับหนุ่มน้อยหน้าหวานที่กำลังเปิดกระเป๋าเป้อันเบ้อเร่อหยิบโค๊ทกันหนาวมาใส่ เพราะเป็นคนขี้หนาวเลยพกมันมาด้วยประจำจนบางคนก็บอกว่าเขามีปัญหาด้านสติปัญญาเเต่ก็ช่างเถอะยอมโดนด่าว่าเออดีกว่าหนาวตาย 




    ตุบ กระเป๋าของคนที่คาดว่าจะเป็นรุ่นพี่ถูกเจ้าของโยนมาวางไว้ข้างเขาตามด้วยตัวเจ้าของเองที่เอาเเต่พ่นลมหายเเละขยับปากบ่นอุบอิบ ตามด้วยเสียงท้องร้องที่ทำเอายองเเจเเอบยิ้มเเต่ก็โดนดุด้วยสายตาคมคู่นั้น




     เกร็กๆ ยองเเจเปิดเป้รื้อเอาขนมที่ได้จากพี่รหัสเเละของที่ตนซื้อมารวมกันเอาไว้ที่เดียวก่อนจะเลื่อนมือไปกระตุกชายเสื้ออีกฝ่าย 




     "อะไร?"

     "กินด้วยกันไหมครับ"พูดพร้อมชูถุงขนม 




     "เย็นชิบ"พูดบ่นเเต่ก็กัดเอาเบอร์เกอร์ที่ร่างเล็กตรงหน้านี่บอกว่าซื้อมาจากมินิมาร์ทหน้ามอเข้าปาก


     "ขอโทษครับ"


     "ขอโทษ ขอโทษทำเหี้ยอะไร มึงนี่ก็เเปลกเเบ่งเขากินเขาบ่นนิดหน่อยก็ขอโทษเเล้ว? เป็นคนอื่นเขาไม่ให้กูเเดกเเล้ว"



  ร่างเล็กพยักหน้าเข้าใจเเละก้มกินขนมกรุบกรอบต่อ




     "ฮ่าๆ มึงพกขนมมาขนาดนี้กูว่าล่ะทำไมอ้วน"



     "พี่ผมป่าวอ้วนนะ ผมว่าล่ะทำไมคนถึงกลัวพี่เยอะเพราะพี่ปากหมานี่เอง"ว่าอะไรเขาก็ได้อย่าว่าเขาอ้วน



     "เเล้วไงไออ้วน เนี้ยเเก้มย้วยเชียว"เเจ็คสันเเกล้งหยิกเเก้มนุ่มไปหนึ่งที เเต่ร่างเล็กที่โกรธจนเลือดขึ้นหน้ากลับวางขนมลงเเละลุกขึ้นยืน เเจ็คสันเห็นท่าไม่ดีเลยรีบวางเบอร์เกอร์ลงเเละวิ่งหนีอีกฝ่ายไปทั่ว




      "หยุดเดี๋ยวนี้ นะครับพี่"



        5เดือนต่อมา 



     "happy anniversary 3 months นะครับยองเเจของพี่ ไหนมีของขวัญอะไรให้พี่"



  ยองเเจหลุบตาต่ำไม่กล้าสบตาร่างสูงตรงหน้าหลังจากรับสร้อยคอจี้เพรชที่มีตัวอักษรY❤️Jมา เขารู้สึกผิดที่มีเพียงเสื้อถักไหมพรมมาให้ หากเทียบกับสิ่งที่ได้รับมามันดูไร้ค่าไปเลย



     "โห! สีเเดงด้วยพี่ชอบมากเลย ขอบคุณนะครับ"



     สองเดือนที่ตามตื้อ กับสามเดือนที่คอยเเทคเเคร์ดูเเล ยองแจไม่เห็นว่ามันจะคุ้มเลยกับเสื้อถักไร้ราคาตัวหนึ่ง



     "พี่เเจ็ค เเจว่าเราเลิกกันดีกว่านะ"


     "ยองเเจ...ทำไม"


     "เราต่างกันเกินไป"


     "เหอะ! ตลกน่ายองเเจพี่รักนายเราจะมาเลิกกันเพราะเหตุผลเเค่นี้หรอ?"


     "......."ไม่มีคำตอบใดออกจากปากบาง มีเพียงหยดน้ำตาเเละเสียงสะอื้นเท่านั้น


     "นายรักพี่ไหม"ยองเเจพยักหน้าเบาๆ


     "เชื่อใจพี่นะ ยองเเจที่รักของพี่"สร้อยคอเพรชมูลค่าหลายบาทบรรจงสวมใส่เข้าที่คอขาว มือหนาจัดระเบียบให้เข้าทีก่อนจะยิ้มให้ยองเเจเบาๆ


     "มันเข้ากับนายนะ"ร่างเล็กยิ้มทั้งน้ำตา ถูกดึงเข้าไปกอดจมอกกอดจนพอใจก็ผละออก ริมฝีปากหนาทาบทับลงบนริมฝีปากสีเเดงสดของอีกฝ่ายบดคลึงอยู่เนิ่นนานกว่าจะได้เข้าไปตักตวงความหอมหวานด้านใน



     "อื้อ อี่เเอ็ค อื้ม"ยองเเจรู้ว่ายังไงมันก็คงไม่หยุดเเค่จูบปกติ มันต้องมากกว่านี้ เเต่….เขาก็ยอม ยอมเจ็บเพื่อคนที่รัก





                  "มีความสุขไหมยองเเจ"







ผ่านไปไม่กี่สัปดาห์แจ็คสันเลือกที่จะบอกพ่อเเม่เรื่องที่คบกับยองเเจ เล่าทุกอย่างว่ายองเเจเป็นใครมาจากไหนพ่อเเม่ทำอะไร ผลที่ได้คือการยอมรับจากพ่อเเม่ ดีใจที่ทุกคนในครอบครัวต่างเอ็นดูคนที่ตนรัก ไม่ต้องหลบๆซ่อนๆ 


   เเละเเน่นอนการมีอะไรกันสำหรับทั้งสองมันกลายเป็นเรื่องปกติ มันมากขึ้นบ่อยขึ้นจนกลายเป็นความเคยชิน จากที่ตื่นเต้นเเละหลงไหลกลับกลายเป็นเบื่อหน่ายสำหรับเเจ็คสัน



     "ท้อง...เป็..นไปไม่ได้ ที่ตรวจนี่คงเสีย"ร่างเล็กปากสั่นกำสิ่งที่ซื้อมาจากร้านขายยาเเน่น เป็นเพราะเขาคิดตลกๆว่าอาการเเปลกของตนคงเป็นอาการเเพ้ท้อง เเต่ไม่คาดคิดว่ามันจะเป็นจริง 


     "ไม่จริงน่า...เราเป็นผู้ชาย"เอาเหตุผลต่างๆมาอ้างให้ตนรู้สึกดีขึ้นเเต่ทำไมกลับรู้สึกเเย่เเบบนี้ ต้องหยุดเรียนไปเป็นอาทิตย์เพราะมึนหัวตึบ อาเจียนจนหมดเเรงไปหลายหนต่อวันเเถมยังหิวบ่อย สุดท้ายร่างเล็กก็เลือกที่จะมาหาหมอที่คลินิกฝากครรภ์ เเม้จะเเปลกๆเเต่เพื่อความเเน่ใจ



     "ไหนคุณแม่คะ"พยาบาลสาวเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม 


     "คือผมสงสัยว่าตัวเองจะท้องครับ"พยาบาลทำหน้าสงสัย จนยองเเจต้องยื่นที่ตรวจครรภ์พร้อมทั้งเล่าอาการที่ตนเองเป็น โชคดีนักที่คลีนิกนี้อบรมพยาบาลเป็นอย่างดี


     "ขอทราบชื่อค่ะ"


    "ชเว ยองเเจครับ"


     "ค่ะ ตามดิฉันมาค่ะ เราขอตรวจปัสสาวะหน่อยนะคะถ้าเป็นเเบบที่คุณว่าจะบอกหมออีกที"ยองเเจนั่งรอผลตรวจเป็นเวลาหลายชั่วโมง สุดท้ายพยาบาลสาวคนเดิมก็วิ่งหน้าตื่นมาหา 


     "ขอโทษนะคะที่ให้รอนาน เพราะมันเกินคาดจริงๆเราเลยตรวจกันหลายครั้งเพื่อความเเน่ใจ ขอเเสดงความยินดีด้วยนะคะคุณตั้งท้องได้สามสัปดาห์เเล้ว เเต่เพื่อความเเน่ใจคุณหมอเจ้าของไข้ขออนุญาตตรวจอัลตร้าซาวด์ให้คุณหน่อยนะคะ"




     "ขอบคุณคุณหมอยูคนะครับที่จะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับก่อน"



                            "ครับ เป็นคุณเเม่เเล้วดูเเลตัวเองดีๆนะครับ"



.

.

.


     "พี่เเจ็คครับเเจท้อง"ยองเเจยืนตัวเเข็งทื่อตรงหน้าเเจ็คสัน เขามาหาเเจ็คสันถึงบ้านหวังเพราะเรื่องนี้โดยเฉพาะ



     "ตลกน่า พี่เครียดอยู่นะยองเเจ"เเจ็คสันเอ่ยเสียงเเข็งกอดอกมองคนรักที่เขากะจะบอกเลิกในวันพรุ่งนี้ที่ท่อมาหาเขาถึงที่นี่เพราะเรื่องบ้าๆว่าตนเองท้อง 


      เขาน่าจะฟังเพื่อนตั้งเเต่ทีเเรกที่บอกว่า ชเว ยองเเจมีปัญหาด้านสติปัญญา



     "พี่ว่าเรื่องเเบบนี้เเจจะล้อเล่นหรอครับ!?"เพราะอารมณ์คนท้องมันค่อนข้างเเปรปรวนยองเเจเลยบันดาลโทสะด้วยการเขวี้ยงเอกสารสำคัญของอีกหนึ่งชีวิตในท้องใส่หน้าคนรัก 



    ‘เราตรวจพบว่าคุณยองเเจมีความผิดปกติทางด้านร่างกาย ในร่างกายมีฮอร์โมนส์เพศหญิงอยู่มากจนทำให้ตั้งท้องได้ ทั้งนี้ทั้งนั้นการตั้งครรภ์ครั้งนี้ไม่ได้อันตรายถึงชีวิต เเต่หมอขอเเนะนำให้ดูเเลคนไข้อย่างไกล้ชิด เเละรับประทานอาหารที่ดีต่อคนท้อง’



  เเจ็คสันอ่านข้อความพร้อมทั้งดูรูปอัลตร้าซาวด์ เขาเเทบไม่เชื่อว่าเป็นเรื่องจริงถ้าไม่มีลายเซ็นหมอเเละพยาบาลที่ยืนยันว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องจริง



     "เอาออกซ่ะ ถ้ายังรักกันอยู่ยองเเจ"


     "....."ไม่มีเสียงตอบรับจากร่างบางตรงหน้า ยองเเจเเค่กำลังอึ้งคนที่บอกว่ารักเขา บอกว่าจะดูเเลมันหายไปไหนกัน น้ำตาเเห่งความเสียใจเริ่มไหลรินเเม้จะยกมือเช็ดมันออกเท่าไรมันยิ่งไหลรินออกมามากเท่านั้น



     "ฮึก คนใจร้าย!"ยองเเจตะคอกใส่หน้าเเจ็คสันดังลั่นบ้าน ร่างเล็กวิ่งออกมาพร้อมเอกสารที่ยับยู่ยี่ 



     "ถ้าหากลูกไม่ได้เกิดมาก็เเสดงว่าเเจตาย เลือกเอาเเล้วกัน!!"ถึงยองเเจอยากจะวิ่งมากเท่าไหร่เเต่เพราะห่วงใยเด็กน้อยที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไรจึงทำได้เเค่รีบเร่งเดินไวๆ 


     "มีเรื่องอะไรกัน ยองเเจลูกหนูเป็นอะไร ร้องทำไม"เเจ็คสันที่เดินตามมาได้เเต่ถอนหายใจ นี่เขากำลังจะหมดอนาคตเพราะเด็กอย่างยองเเจเนี้ยนะ



     "ม๊าครับ...เเจ...เเจท้อง"คุณหญิงหวังได้เเต่เอะใจ เเต่ก็รับเอกสารมาดูเธอตาโตเพราะไม่คิดว่าจะได้หลานคนเเรกของตระกูลจากเเจ็คสันลูกชายคนเล็กของบ้าน เเละเเม่ของลูกจะเป็นผู้ชายด้วยกัน 



     "ตาเเจ็ค...เรียนจบเเล้วเเต่งงานกับยองเเจซ่ะ ส่วนยองเเจย้ายมาอยู่บ้านใหญ่ดรอปเรียนไว้ก่อน"



#tbc

#ปล่อยรักจจ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

12 ความคิดเห็น