หัวใจชีค ( ลงจบแล้วติดเหรียญค่ะ)

ตอนที่ 6 : นางฟ้าของชารีฟ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 176
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    13 ก.ค. 62

โยคิมนั่งคุยอยู่กับชีคชารีฟที่บ้านของเขา หลังจากที่เรียนเสร็จทั้งสองก็กลับมาที่บ้านของเขา เพื่อพูดคุยธุระที่สายของเขาได้ไปสืบมา แต่ไอ้เพื่อนตัวดีกลับนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ บางทีถึงกับเหม่อลอย ไม่รับฟังเขาที่กำลังพูดด้วยซ้ำไป 

"ชารีฟ เจ้าเป็นอะไร" เงียบ...

"ชารีฟ เจ้าได้ฟังที่ข้าพูดไหม" เงียบ..

"ชารีฟ!!" จนเขาต้องตะโกน เจ้าเพื่อนตัวดีค่อยได้สติ หันมามองเขาอย่างคนอารมณ์เสียเหมือนเขาไปขัดความสุขยังไงยังงั้น

"เจ้าจะตะโกนทำไม ข้านั่งอยู่แค่นี้เอง" 

"ก็ข้าเรียกเจ้าอยู่ตั้งหลายรอบ ข้าพูดอะไรเจ้าก็เอาแต่นั่งยิ้ม นั่งเหม่อ แล้วเจ้าจะให้ข้าทำยังไง?" โยคิมทำหน้างอล

"โอ๊ๆๆ ข้าขอโทษ เจ้าอย่างอนข้าเลยน่ะ ต่อไปนี้ข้าจะตั้งใจฟังเจ้า" ชีคหนุ่มส่ายหน้าให้กับความช่างงอลของเพื่อน

"ไม่ ข้าไม่พูดแล้ว...เจ้าบอกข้ามาดีๆว่าเจ้าเป็นอะไรถึงได้นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เหมือนคนเสียสติแบบนี้" ชีคหนุ่มเสหน้าหันไปมองทางอื่น

"มะ...ไม่มี..ข้าแค่คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย" เขาตอบเสียงตะกุกตะกัก

" เอ้ แต่ข้าว่าอาการของเจ้า...มันเหมือน..คนกำลังมีความรัก" ชีคหนุ่มหน้าแดงลามไปจนถึงใบหู 
โยคิมเห็นเช่นนั้นก็หัวเราะเสียงดังลั่น 

" ฮา ฮา ฮา ข้าชักอย่างเห็นผู้หญิงที่ได้หัวใจเจ้าไปครองแล้วสิ " ชีคหนุ่มไม่ตอบ ยกชาขึ้นดื่มแก้เขิน

" เอ้..หรือว่าเป็นผู้ชายที่ได้ใจเจ้าไป.." 

"เพล้งงง" พูดยังไม่ทันจบถ้วยชาก็ลอยมาทางเขา โยคิมกระโดดหลบแทบไม่ทัน

" หนอย!! เจ้าเพื่อนบ้า ผู้หญิงโว๊ยไม่ใช่ผู้ชาย" โยคิมหัวเราะลั่นที่ชีคหนุ่มหลงกลเขา

" ฮา ฮา ฮา ในที่สุดเจ้าก็เผยความจริงออกมา " ชีคหนุ่มหน้าแดงก่ำเป็นครั้งที่สอง ตอนนี้เขาล่ะอยากจะบีบคอเจ้าเพื่อนจอมแกล้งจริงๆ

" ข้าชักอยากจะเห็นผู้หญิงคนนั้นแล้วสิว่าจะสวยขนาดไหน ถึงทำให้ชีคหนุ่มสุดหล่ออย่างเจ้าหลงไหลได้ขนาดนี้" ชีคหนุ่มมองเพื่อนแล้วยิ้มอย่างอายๆ 

"เธอสวยมาก อย่างกับนางฟ้านางสวรรค์ก็ไม่ปาน" เขาพูดอย่างเหม่อลอย เมื่อนึกถึงใบหน้าหวานนั้น

"ว๊าว ขนาดนั้นเลยเหรอ พรุ่งนี้เจ้าช่วยแนะนำเธอให้ข้ารู้จักด้วยน่ะ ข้า.." 

"ไม่ได้!" พูดยังไม่ทันจบชีคหนุ่มก็ดักคอเขาอีกแล้ว

"ทำไมจะไม่ได้ ข้าเป็นเพื่อนเจ้าน่ะ การที่รู้จักกันไว้มันก็เป็นเรื่องดี เผื่อวันหน้าเกิดอะไรขึ้นข้าจะได้ช่วยถูกคน และผู้หญิงของเจ้าก็เต็มวังอย่างงั้น สักวันเธอต้องโดนกลั่นแกล้งแน่เลย" เขาพยายามหาเหตุผลร้อยแปดพันเก้ามาพูด 

ชีคชารีฟนิ่งคิดตามที่เพื่อนเขาพูด ซึ่งมันก็เป็นเรื่องจริง เพราะเขารู้ว่าสักวันผู้หญิงพวกนั้นคงไม่พอใจ และที่แย่ไปกว่านั้นคือเธอไม่ใช่คู่ดูตัวของเขา แต่กลับเป็นน้องของเธอ

"ได้ พรุ่งนี้ข้าจะแนะนำเธอให้เจ้ารู้จัก แต่..แต่ข้ายังไม่ได้บอกรักเธอ" โยคิมได้ยินก็ยืนตัวแข็งทื่อ แต่เวลาถัดมาเขากลับหัวเราะจนตัวงอ

"ฮา ฮา ฮา เจ้า ฮา ฮา เจ้าจะบอกข้าว่าเจ้าแอบรักเธอข้างเดียว?" ชีคชารีฟเห็นเพื่อนหัวเราะเยาะ ก็อดที่จะตวัดสายตาดุไปให้เพื่อนไม่ได้

"เออ อย่าให้ถึงทีเจ้าน่ะ ข้าจะหัวเราะให้ฟันร่วงเลย!" 

เย็นนั้นชีคชารีฟได้บอกเรื่องราวต่างๆเกี่ยวกับนาเดียให้เพื่อนรักฟัง พอโยคิมได้ฟังก็ต้องถอนหายใจเหนื่อยหน่าย เพราะดูแล้วทุกอย่างคงไม่ได้จบแบบสวยหรูแน่ เลยอดไม่ได้ที่จะบ่นเบาๆให้เพื่อน

" เฮ้ออออ.. ไอ้ที่เขามีไว้ให้เลือก เจ้าก็ดันไม่เลือก...ให้มันได้อย่างงี้สิ แค่คิดข้าก็ปวดหัวกับเจ้าแล้ว"

ณ วังฟาธิ

ชีคชารีฟให้ฟาติมะไปเรียกนาเดียมาพบที่ห้องรับรอง ส่วนเขากับโยคิมก็นั่งสนทนากันไปเรื่อยเปื่อยในระหว่างที่รอ สักพักฟาติมะก็เดินนำนาเดียเข้ามาในห้องรับรอง 

ชีคชารีฟหันไปมองนาเดียที่เดินตามฟาติมะด้วยสายตาหวานเยิ้ม โยคิมเห็นดังนั้นจึงหันไปมองตาม แต่พระเจ้า...จากที่คิดว่าจะได้พบสาวงาม แต่สิ่งที่เขาพบกลับเป็นหญิงสาวเฉิ่มเชย ใส่แว่นตาหนาเตอะ เขาอดไม่ได้ที่จะก้มไปกระซิบถามเพื่อนรัก 

" อย่าบอกน่ะว่าเป็นเธอ" พอเห็นเพื่อนรักพยักหน้ารับ ก็ยกนิ้วขึ้นชูสองนิ้ว แกว่งไปแกว่งมา ชีคชารีฟมองนิ้วมือนั้นอย่างงงๆ

" อะไร?" เขาถามโยคิมอย่างงงๆ

" เจ้าเห็นนิ้วข้าไหม แล้วมีกี่นิ้ว?"

"เห็นสิ สองนิ้ว เจ้านี่ถามแปลก" ชีคชารีฟขมวดคิ้วมองเพื่อนอย่างไม่เข้าใจ

"ข้านึกว่าเจ้าตาบอด" ชีคชารีฟหันมามองเพื่อนรักด้วยสายตาดุ

" นี่เจ้าหาว่าข้าตาบอดตาถั่วอย่างงั้นรึ?"

" เออก็ใช่น่ะสิ!"

นาเดียที่ยืนมองทั้งสองคนกระซิบกระซาบกันอยู่ ก็อดไม่ได้ที่จะกระแอมไอเป็นการเตือนว่าเธอกำลังยืนรออยู่ 

" อะ แฮ้ม" ชีคชารีฟหันไปมองนาเดียอีกครั้ง พร้อมส่งยิ้มหวานไปให้ 

" นาเดีย มานั่งสิ ข้าจะแนะนำเพื่อนข้าให้รู้จัก"
เธอเดินไปนั่งตามที่เขาบอก แต่เธอก็ไม่เข้าใจว่าเขาจะแนะนำเพื่อนเขาให้เธอรู้จักทำไม

" นาเดียนี่เพื่อนรักข้าชื่อโยคิม และโยคิมนี่คือนาเดีย" โยคิมและนาเดียค้อมตัวเล็กน้อยเป็นการทักทายกันและกัน

"ยินดีที่ได้รู้จักเจ้าค่ะ" 

"ยินดีที่ได้รู้จัก เจ้าพูดกับข้าตามธรรมดาเถอะ ข้าเป็นเพียงสามัญชน" เขายิ้มให้เธออย่างเป็นมิตร 
ทั้งสามนั่งสนทนาด้วยกันสักพักโยคิมจึงขอตัวกลับ หลังจากทั้งสองส่งโยคิมเสร็จแล้วจึงพากันเดินเล่นที่สวน 

"พรุ่งนี้เจ้าว่างหรือไม่ ข้ามีที่หนึ่งที่อยากจะพาเจ้าไป" ชีคหนุ่มรู้ว่าเธอว่าง แต่ก็ถามไปงั้นแหล่ะ เพราะถึงเธอไม่ว่างเขาก็จะลากเธอไป เขาอุตสาห์นอนคิดทั้งคืนว่าจะทำยังไงให้ได้ใกล้ชิดเธอมากกว่านี้

" ไปไหนเหรอคะ" 

" เดี๋ยวไปถึงเจ้าก็รู้ เจ้าเตรียมตัวให้พร้อมด้วยล่ะ เราจะไปค้างแรมกันที่นั่น" พูดเอง เออเอง โดยที่ไม่ให้โอกาสเธอได้ตอบรับหรือปฏิเสธ แล้วจูงมือเธอเดินตรงไปยังห้องหนังสือ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

7 ความคิดเห็น