หัวใจชีค ( ลงจบแล้วติดเหรียญค่ะ)

ตอนที่ 5 : ห้องลับ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 171
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    12 ก.ค. 62

ชีคชารีฟเดินจูงมือเธอเข้ามาในห้องสมุด แต่แทนที่เขาจะพาเธอเดินไปที่มุมเดิม แต่เขากลับพาเธอเดินขึ้นชั้นสอง

"เราจะไปไหนหรือคะ ?" เขามองเธอยิ้มๆ 

"เดี๋ยวเจ้าก็รู้" เขาเปิดประตูแล้วเดินอ้อมมาด้านหลังเธอ แล้วค่อยๆดันให้เธอเดินเข้าไปในห้อง

"ว๊าาาว..สวยจังเลย" เธอยืนมองไปรอบๆห้องด้วยสายตาแพรวพราว เพราะภายในห้องถูกตกแต่งไว้อย่างลงตัว โคมไฟคริสตั้นระย้าถูกแขวนอยู่ตรงกลางของเพดานห้อง พื้นที่ปูด้วยพรมสีทองมีลวดลายงดงาม ผ้าม่านผืนบางสีขาวเลื่อมทอง ช่างลงตัวกับสีผนังห้องที่เป็นสีขาวนวล ภายในห้องมีโต๊ะทำงาน ตู้ทรงสูง และโซฟาสีขาวนวลขอบทองอยู่ด้วย มันช่างเป็นห้องที่ดูเรียบแต่หรูและสบายตายิ่งนัก เธอเหลือบตาไปมองตรงมุมด้านซ้ายของห้อง เห็นเป็นเบาะนั่งค่อนข้างกว้าง ดูๆแล้วน่าจะสำหรับสองคนนั่ง เพราะด้านหน้าของเบาะมีโต๊ะเตี้ยอยู่สองตัว 

"ชอบไหม?" เขาเอ่ยถาม

"คะ?" เธอไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาถาม

"ข้าให้อาลีเอาเบาะรองนั่งมาวางไว้สำหรับเจ้าบนนี้ ต่อจากนี้ไปเจ้าก็ขึ้นมาอ่านหนังสือบนห้องนี้น่ะ จะอยู่ดึกแค่ไหนก็ไม่มีใครว่า แต่เจ้าต้องเดินลงประตูด้านหลัง เพราะพ่อบ้านจะปิดประตูด้านหน้าตอนห้าโมงเย็น" 

เธอดีใจมากที่เขาทำเพื่อเธอ แต่ก็เกรงใจเพราะรู้มาว่าเขาชอบความเป็นส่วนตัวสูง แล้วถ้าให้เธอมาอยู่ในนี้ด้วยเขาจะไม่รู้สึกอึดอัดเหรอ

"เอ่อ..ข้าขอบคุณท่านมาก.. แต่.. คือ" 

"ไม่มีแต่ ข้าเต็มใจทำให้ แล้วนี่กุญแจสำหรับประตูหลัง" เขาพูดแทรกขึ้นพร้อมยื่นกุจแจให้เธอ

"แล้วประตูอยู่ตรงไหนหรือคะ" เพราะเธอมองยังไงก็ไม่เห็นมีประตูอื่นนอกจากประตูที่เดินเข้ามา

"ตามมาสิ" พูดจบเขาก็เดินนำเธอไปตรงผนังด้านขวามือที่มีตู้สูงวางอยู่ ดูๆความสูงแล้วน่าจะประมาณ 180 เซนติเมตร เขาหันมาจับมือเธอให้เอื้อมไปบนหลังตู้ แต่เพราะความสูงของเธอแค่ 158 เซ็นติเมตร เธอจึงเอื้อมไม่ถึง

"ฮื้มมม ข้าก็ลืมไปว่าเจ้าตัวเล็กนิดเดียว...นาเดีย..เจ้าจะว่าอะไรไหมหากข้าจะ..อุ้มเจ้า?" นาเดียได้ยินก็อดที่จะรู้สึกเขินอายไม่ได้ เพราะตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยมีชายคนไหนที่ถูกเนื้อต้องตัวเธอมากเท่ากับชีคหนุ่มคนนี้ เพราะตลอดทั้งเช้าเดี๋ยวเขาก็จับมือเดี๋ยวเขาก็โอบไหล่ เธอชักไม่แน่ใจแล้วสิว่าเขาหลอกแตะอั๊งเธอหรือเปล่า แต่ยัยเพิ้งอย่างเธอใครเขาจะมาสน นาเดียพยักหน้ารับ

ชีคชารีฟหันหน้าเข้าหานาเดียด้วยใจสั่นรัว มือเริ่มชื้นเหงื่อและสั่นเล็กน้อย เขาค่อยๆยื่นมือไปโอบรอบบั้นท้ายของเธอ แล้วย่อตัวลงเล็กน้อยอุ้มเธอขึ้น 

"ว้าาาย!" นาเดียตกใจ เพราะถึงแม้จะรู้อยู่แล้วว่าเขากำลังจะอุ้มเธอขึ้น แต่ก็ไม่คิดว่าเขาจะอุ้มเธอท่านี้ เธออายจนใจเต้นรัว รู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งหน้า เพราะตอนนี้หน้าอกหน้าใจเธอมันดันไปอยู่ตรงหน้าของชีคหนุ่มพอดิบพอดี! 

ชีคชารีฟหน้าแดงก่ำ ความคิดหลุดลอย สายตาจับจ้องอยู่แต่ดอกบัวคู่งามตรงหน้า เขาอยากจะสัมผัสมันเหลือเกิน 'ให้ตายสิ เห็นตัวเล็กๆแต่ซ่อนรูปเป็นบ้า' เขากอดเธอแน่นขึ้น แล้วค่อยๆไล้มือเบาๆจากบั้นท้ายขึ้นไปกดแผ่นหลังของเธอโดยไม่ให้เธอรู้ตัว เพื่อให้ดอกบัวคู่งามเข้ามาชิดหน้าเขายิ่งขึ้น

"อ๊ะ" นาเดียตกใจที่อยู่ดีหน้าอกเธอก็ไปกระแทกกับหน้าเขา ตอนนี้เธออายจนอยากแทรกแผ่นดินหนีจริงๆ เธอจึงพยายามดันตัวออกจากหน้าเขา

"อยู่นิ่งๆสิ เดี๋ยวก็ล้มกันพอดี" เขาแกล้งทำเสียงดุ แต่สายตากลับเพ่งเลงอยู่ที่ดอกบัวคู่งามตรงหน้า ถ้าสายตาเขาคมดังมีด ป่านนี้เสื้อของเธอคงขาดวิ่นเป็นพันๆชิ้นไปแล้ว

"เอ่อ..ละ แล้ว ยัง ไงต่อคะ" เสียงพูดของเธอเรียกสติเขากลับคืนมา

"เอ่อ..จะ เจ้าเห็นปุ่มบนหลังตู้นั้นไหม?" ปากพูดแต่จมูกกลับสูดดมกลิ่นหอมจากกายสาวอยู่ตลอด 'โอ๊ยยย ทั้งนุ่มทั้งหอม!' 

"เห็นค่ะ"

"เจ้าต้องกดปุ่มนั้นแล้วประตูจะเปิด" ให้ตายเถอะเขาไม่อยากจะวางเธอลงเลย! 

นาเดียกดปุ่มนั้น สักพักตู้ก็เลื่อนออก ทำให้มองเห็นประตูที่ซ่อนอยู่ด้านหลัง 

"โอ้โห้ เกิดมาเพิ่งเคยเห็นห้องลับ" เธอตื่นเต้น จนลืมไปว่าตอนนี้เขากำลังอุ้มเธออยู่ ส่วนชีคหนุ่มนั้นตอนนี้เขาไม่อยากจะสนอะไรอีกแล้ว จับได้จับ ดมได้ดม ขอตักตวงให้หนำใจก่อนล่ะกัน

"เอ่อ ชารีฟ ท่านวางข้าลงได้แล้วหล่ะ" เธอพูดเตือนเขาเพราะดูเขาจะสั่นๆที่ต้องอุ้มเธอนาน 'สงสัยเราจะหนักน่าดู' 

ชีคหนุ่มจึงค่อยๆวางเธอลง แต่มือก็ยังโอบเอวคอดกิ้วของเธออยู่

"ตายแล้ว! ชารีฟ ข้าหนักจนท่านเลือดกำเดาไหลเลยรึ? ข้าขอโทษ เดี๋ยวเอาผ้าเช็ดหน้าซับเลือดแล้วก้มหน้าลงน่ะ" ชีคหนุ่มไม่พูดอะไร ปล่อยให้เธอเข้าใจผิดแบบนี้ก็ดีแล้ว แต่ให้ตายเถอะ แค่โดนตัวเธอเขายังเลือดกำเดาไหล หากทำมากกว่านี้เขาจะไม่ตายเพราะเลือดไหลหมดตัวเลยรึ!

"ข้าไม่เป็นไรแล้ว ขอบใจเจ้ามาก เดี๋ยวข้าซับเลือดเอง" นาเดียได้แต่ยืนทำหน้าเครียด เธอกลัวว่าเขาจะเป็นอะไรไป

"ท่านไม่เป็นอะไรแล้วจริงๆน่ะ" เธอถามเขาเพื่อความแน่ใจ 

"จริงสิ อากาศคงร้อนน่ะเลือดกำเดาเลยไหล ข้าไม่เป็นอะไรแล้ว เจ้าไม่ต้องห่วง" นาเดียได้ยินอย่างนั้นเลยยื่นผ้าเช็ดหน้าให้เขาซับเลือดเอง 

"ไปดูข้างในกันเถอะ" ว่าแล้วเขาก็เดินนำเธอไป 

"ห้องนี้ข้าเอาไว้นอนพักผ่อน เวลาที่ข้าอยากอยู่เงียบๆ" เธอลังเลที่จะเดินตามเขาเข้าไปมากกว่านี้ และดูเหมือนว่าเขาจะรู้ 

"เจ้าเข้ามาเถอะข้าไม่ทำอะไรเจ้าหรอก" 'ตอนนี้ไม่แต่ต่อไปไม่แน่' เขาต่อในใจ นาเดียจึงเดินตามเขาเข้าไป

"เจ้าเห็นปุ่มสีขาวที่ซ่อนอยู่ตรงข้างประตูนั้นไหม?" นาเดียมองตามแล้วพยักหน้า เขาเลยพูดต่อ  

" ปุ่มนั้นเป็นปุ่มปิดเปิดประตูนั่น เพียงเจ้ากดปุ่มนั้นตู้ก็จะเลื่อนมาปิดดังเดิม เจ้าลองไปกดดู" นาเดียทำตามอย่างว่าง่าย แต่เขามองเธอแล้วก็ต้องส่ายหน้าเบาๆที่เธอไม่ระวังตัวเลย เขาบอกให้ปิดเธอก็ปิดอย่างว่าง่าย ดีน่ะที่เป็นเขา หากเป็นผู้ชายอื่นที่อยู่ในห้องนอนนี้กับเธอสองต่อสองเขาไม่อยากจะคิดเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น

"ตรงประตูนั้นเป็นห้องน้ำ ส่วนประตูตรงนั้นเป็นทางออก พอเปิดออกไปก็จะเป็นบรรไดลงอุโมงค์ อุโมงค์นี้เชื่อมต่อกับห้องทำงานของข้าที่ตึกใหญ่ และมีไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้" เธอถึงกับตกใจที่เขาบอกเรื่องนี้ให้เธอรู้ 

" แอ๊ะ แล้วทำไมท่านถึงบอกข้า มันเป็นอุโมงค์ลับไม่ใช่รึ?" เขายิ้มหวานให้เธอ

"เดี๋ยวอีกหน่อยเจ้าก็ต้องรู้ทุกอย่างที่เป็นของข้าอยู่ดี" นาเดียทำหน้างง

" ท่านว่าอะไรน่ะคะ ข้าไม่เข้าใจ" 

"เปล่า ไม่มีอะไรหรอก ไป ข้าจะพาเจ้าไปดู" 
ว่าแล้วเขาก็พาเธอเดินไปดูอุโมงค์ที่เขาว่า ตลอดทางเดินภายในอุโมงค์มีไฟติดตลอดทาง พอเดินไปถึงห้องทำงานที่ตึกใหญ่ เขาก็พาเธอเดินกลับมาที่ห้องสมุดอีกครั้ง

"ข้าต้องไปแล้ว ข้าจะกลับมาพรุ่งนี้เช้า เจ้าดูแลตัวเองด้วยล่ะ อย่าลืมทานข้าว แล้ว" เห็นเขาพูดเหมือนเขาจะไปเป็นปี เธอเลยพูดดักเขา

" ท่านพูดเหมือนจะไปเป็นปีเลย แล้วข้าก็โตแล้วน่ะคะ ข้า 19 แล้ว เป็นพี่ท่านตั้งปีแหน่ะ" ' ฮึ ก็แค่ปีเดียวเท่านั้น เดี๋ยวอีกหน่อยก็รู้ว่าใครที่จะต้องเรียกข้าว่าท่านพี่' เขาคิดไปยิ้มไป 

"โอเคๆ ข้าไปแล้วน่ะ" พูดจบเขาก็ก้าวขาเดินออกไป แต่อยู่ดีๆเขาก็หยุดแล้วหันกลับมา

" นาเดีย เจ้าอย่าลืมคิดถึงข้าด้วยล่ะ" พูดจบเขาก็รีบเดินออกไปทันที ปล่อยให้นาเดียยืนอึ้งอ้าปากค้างอยู่อย่างนั้น.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

7 ความคิดเห็น