หัวใจชีค ( ลงจบแล้วติดเหรียญค่ะ)

ตอนที่ 2 : ผีผู้หญิง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 222
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    10 ก.ค. 62

แม่บ้านใหญ่พานาเดียกับนูเปียเดินมาทางด้านหลังของตึกใหญ่ แค่เพียงอึดใจเดียวนาเดียก็มายืนอยู่ด้านหน้าของตึกสีขาวสองชั้นด้านบนตึกมีรูปทรงเป็นโดม รอบด้านเป็นสวนดอกไม้สวยงามไม่แพ้สวนด้านหน้าแม้แต่น้อย แต่พอเข้าไปข้างในนาเดียถึงกับยืนตะลึงอ้าปากค้าง โอ้แม่เจ้า!! ที่นี่มันสวรรค์ของหนอนหนังสืออย่างเธอจริงๆ หนังสือมากมายถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ ช่างสวยงามจริงๆ ฟาติมะยืนมองนาเดียด้วยรอยยิ้มทั้งตลกทั้งขบขันในกริยาต่างๆที่นาเดียแสดงออกมา 'ผู้หญิงอะไรรักหนังสือมากกว่ารักสวยรักงาม' 

"คุณนาเดียเจ้าคะ เชิญเจ้าค่ะ" นาเดียยิ้มอย่างเขินอายเพราะเธอดันปล่อยไก่ตัวเบ่อเร่อ ยืนอ้าปากตกตะลึงจนน้ำลายหยด ยังกะเห็นหนังสือเป็นไก่ย่างไปซะงั้น

"ทำไมที่นี่ไม่เห็นมีใครเลยคะ" เธอถามไปอย่างที่เห็นเพราะเธอไม่เห็นใครจริงๆนี่หน่า

"คนที่จะเข้ามาที่นี่ได้ต้องได้รับอนุญาติจากท่านชีคก่อนเจ้าค่ะ ท่านรักที่นี่มากและชอบความเป็นส่วนตัวเป็นที่สุด ชั้นสองจะเป็นห้องส่วนตัวของท่านชีค เวลาที่ท่านต้องการความเป็นส่วนตัวท่านจะมาอยู่ที่นี่เจ้าค่ะ เพราะฉนั้นชั้นสองจึงไม่เปิดให้คนอื่นเข้าไปเจ้าค่ะ" นาเดียได้ฟังก็พยักหน้า

"แหม๋ ท่านชีคของฟาติมะนี่โลกส่วนตัวสูงจริงๆนะคะ" ฟาติมะกับนูเปียได้ยินก็นึกขำ เพราะคนที่พูดกลับไม่มองดูตัวเองแม้แต่น้อยว่าตัวเองเป็นเช่นไร เผลอๆอาจจะหนักกว่าท่านชีคอีก

"ท่านชีคสามารถเข้าออกที่นี่ได้ตลอดเวลา แต่คนอื่นจะเข้าออกได้ตั้งแต่แปดโมงเช้าถึงห้าโมงเย็นเจ้าค่ะ ทุกวันจะมีพ่อบ้านใหญ่มาเปิดและปิดตามเวลาเจ้าค่ะ และหนังสือทุกเล่มจะต้องอยู่ที่เดิม ไม่สามารถนำออกจากห้องสมุดเจ้าค่ะ" นาเดียได้ยินก็ยืนหน้าหงิกหน้างอ คนอะไรหวงแม้กระทั้งหนังสือ! อยากเจอหน้าจริงๆว่าจะเป็นอย่างที่ใครๆเขาลือกันหรือเปล่า หรือว่าจะหน้าเป็นหนอนกันแน่ หวงจริงกะอีแค่หนังสือ 'เอาว่ะ โอกาสที่จะได้เข้ามาที่นี่ไม่ใช่ง่ายๆ ตอนนี้ก็ขอใช้โอกาสนี้ให้คุ้มล่ะกัน' คิดแล้วจึงหันไปพูดกับนูเปีย 

"พี่นูเปียฉันจะอยู่ที่นี่จนปิด พี่มีอะไรจะทำก็ไปทำเถอะค่ะ พอใกล้เวลาปิดพี่ช่วยมาเรียกฉันด้วยนะคะ" ว่าแล้วก็เดินเข้าไป นาเดียใช้เวลาอยู่ในห้องสมุดจนถึงเวลาปิดนูเปียถึงมาเรียก และเป็นอย่างงี้ทุกวัน หนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาตั้งแต่เธอมาอยู่ที่นี่เธอไม่เคยเห็นหน้าชีคชารีฟแม้แต่ครั้งเดียวและเธอก็ไม่สนใจที่จะถามถึงเขา เพราะเธอไม่มีอะไรที่จะเกี่ยวข้องกับเขาอยู่แล้ว 

นาเดียนั่งบนพื้นในมุมด้านในสุดของห้องสมุด ซึ่งเธอยึดเป็นที่ประจำของเธอ ถึงแม้ในห้องสมุดจะมีโต๊ะเก้าอี้ให้นั่งอ่านหนังสือก็ตาม ก็เธอชอบนั่งพื้นอ่านหนังสือนี่หน่ามันได้อารมณ์ในการอ่านมากกว่ากัน ทุกวันเธอจะห่อเอาขนมเอาน้ำมาด้วยแล้วก็นั่งจมปักอยู่กับหนังสือจนห้องสมุดปิดถึงกลับไปทานอาหารเย็นที่ตึก 

ชารีฟเดินเข้ามาในห้องสมุดตอนเวลาสี่โมงเย็นด้วยความเหนื่อยล้าจากการเดินทางไกลเพราะเพิ่งกลับมาจากร่วมประชุมกับบิดาและพี่ชายของเขา ถึงแม้เขาจะมีอายุแค่ 18 ปี แต่ด้วยภาระหน้าที่ที่ต้องแบกรับในภายภาคหน้าเขาเลยถูกเข้มงวดในทุกๆด้าน เขาจึงชอบที่นี่เป็นพิเศษเพราะมันทำให้เขาหลุดพ้นจากความวุ่นวาย ถึงแม้จะแค่ชั่วคราวก็ตาม ชีคชารีฟเดินตรงเข้าไปยังชั้นหนังสือที่เขาต้องการซึ่งอยู่ด้านในสุด แต่พอเดินเข้าไปใกล้ๆ เขากลับได้ยินเสียงดัง กึกกักๆๆๆ เขามองไปรอบๆแต่ก็ไม่เห็นมีใคร ใจของเขาเต้นไม่เป็นส่ำ แต่ด้วยความอยากรู้ว่ามันคืออะไรเขาจึงค่อยๆเดินย่องเข้าไปอย่างช้าๆ แต่ภาพที่เห็นอยู่ที่มุมห้องมันทำให้เขาตกใจแทบช็อค เพราะมันคือผู้หญิงผมยาวยุ่งเหยิงนั่งก้มหน้าอยู่ตรงมุมห้อง 

"เฮ้ยยยย ผี!" 

ชารีฟขาแข็งยืนนิ่งตกใจอยู่กับที่ เขาไม่เคยเชื่อเรื่องที่อยู่เหนือธรรมชาติ แต่วันนี้เขาคงจะเจอดีเข้าแล้วจริงๆ 

นาเดียค่อยๆเงยหน้าขึ้นมามอง แต่เพราะผมเผ้าที่ยาวยุ่งเหยิงของเธอเลยทำให้เธอมองเห็นเขาไม่ชัด เธอค่อยๆวางหนังสือลงแล้วค่อยๆยืนขึ้นมองไปยังเจ้าของเสียงอีกครั้ง เธอหงุดหงิดยิ่งนักที่เขามาทำลายความเป็นส่วนตัวของเธอ แล้วยิ่งตอนนี้ที่เธอกำลังถึงจุดไคล์แมคของเรื่องด้วย! คิดแล้วเธอก็ค่อยๆเดินเข้าไปหาเขา 

"อย่าเข้ามาน่ะไอ้ผีบ้า!" นาเดียไม่ฟัง เธอหงุดหงิด เธอจะแกล้งเขาให้เขาหลาบจำ ไหนๆก็ถูกมองว่าเป็นผีแล้วเธอก็จะเป็นผีตามที่เขาว่าแล้วกัน!

"อย่าเข้ามาน่ะ! ไม่งั้นฉันต่อยจริงๆด้วย อยากตายเป็นครั้งที่สองก็เข้ามา!" ว่าแล้วก็ตั้งท่ารับพร้อมกำปั้นที่ชูเตรียมพร้อม 

นาเดียเลยแกล้งค่อยยกมือขึ้นมา ทำท่าเหมือนจะเข้าไปบีบคอเขา ชีคชารีฟเหวี่ยงหมัดเข้าหาเธอจนเธอตกใจเสียหลักเพราะหลบหมัดเขา มือเธอคว้าไปดึงเสื้อเขาจนทำให้เขาเสียหลักไปด้วย จนเขาล้มทับเธอเต็มแรง อึก! 

"โอ๊ยยย ไอ้บ้า! มาล้มทับฉันทำไมห๊าาา ออกไปเลยน่ะ หนักจะตายแล้ว!"

ชีคชารีฟเงยหน้าขึ้นมองคนที่ตนคิดว่าผี แล้วเจ็บใจนักที่โดนยัยบ้านี่หลอก เขาเลยแกล้งทับเข้าไปเต็มแรงหนึ่งทีแล้วลุกออกจากตัวเธอ

"เธอเป็นใครเข้ามาในนี้ได้ยังไง?" นาเดียรู้สึกเจ็บทั้งตัวเจ็บทั้งใจที่ทำอะไรคนตรงหน้าไม่ได้แถมยังโดนทับอีก

"แล้วนายล่ะเป็นใคร ? ทำไมมาอยู่ที่นี่" เธอค่อยๆลุกขึ้นปัดฝุ่นตามตัว ปากก็พูดแต่ตายังไม่ได้มองเขาเพราะมัวแต่สำรวจร่างกายของตัวเองอยู่

"ฉันถามเธอก็ตอบ ไม่ใช่มายอกย้อน แล้วเวลาพูดน่ะมองหน้าฉันด้วย" นาเดียนึกหมั่นไส้คนบ้าอำนาจที่พูดกับเธอเหมือนนักโทษยังไงยังงั้น เธอเงยหน้ามองเขาตาเขม็ง แต่แล้วเธอก็ต้องตกตลึงในความหล่อเหลาราวกับเทพบุตรของเขา ดูๆแล้วเขาน่าจะอายุน้อยกว่าเธอแต่ถึงอย่างงั้นเธอก็อดทึ่งในความหล่อของเขาไม่ได้ 'โอ้วววแม่เจ้า กินอะไรถึงได้หล่อดูดีขนาดนี้เนี่ย' เธอยืนนิ่งมองเขาอยู่นานจนเขาทนไม่ไหวเดินเข้ามาดึงแขนเธอให้ตามออกไปด้านนอก 

"โอ้ยยย นายจะพาฉันไปไหน นี่ปล่อยน่ะฉันยังอ่านหนังสือไม่จบเลย" เธอเริ่มโวยวายที่เขาทำรุนแรงกับเธอ

"ไม่บอกใช่ไหม? ดี! งั้นฉันจะจับเธอไปขังคุกร้อน ดูสิว่าเธอจะทนได้กี่วัน" เขารู้ว่าเขาทำเกินไป แต่ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยมีใครหน้าไหนกล้าทำให้เขาเสียหน้ามากขนาดนี้ กล้าแกล้งชีคชารีฟก็ต้องโดนทำโทษกันบ้างหล่ะ

นาเดียพอได้ยินว่าคุกร้อนเธอก็ถึงกับสั่น ใครๆในรัฐนี้ต่างก็รู้ว่าคุกร้อนคืออะไร มันคือคุกกลางทะเลทรายที่ร้อนระอุ ไม่เคยมีใครเข้าไปแล้วรอดออกมาสักคน! 

"เดี๋ยวๆๆๆ ฉันไม่ใช่ผู้ร้ายน่ะที่จะต้องถูกจับไปขังในคุกร้อนนั่น" เขาไม่ฟังแถมยังลากดึงเธอไปเรื่อยๆ 
เขาเป็นใคร ทำไมถึงคิดว่าตัวเองมีอำนาจใหญ่โตที่จะจับใครไปขังคุกร้อนก็ได้ หรือว่าเขาคือ..

"ชีคชารีฟ?" เธอถามออกมาคล้ายกับคนกำลังละเมอ

"ใช่! ฉันนี่แหล่ะชีคชารีฟ รู้แล้วก็เตรียมตัวเข้าไปอยู่ในคุกได้เลย" เขาขู่เธอ

"หยุดๆ พอแล้ว ยอมแล้ว บอกแล้ววว...ดิฉันชื่อว่านาเดีย เป็นพี่สาวของยาดาที่จะเข้ามารับคัดเลือกเป็นสนมของท่านเจ้าค่ะ" เธอรีบเปลี่ยนสรรพนามที่ใช้แทนตัวเธอและตัวเขาทันที.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

7 ความคิดเห็น