นายซูเปอร์สตาร์กับนายคาสโนว่า (MarkBam ft.got7) END

ตอนที่ 22 : จบความสัมพันธ์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3710
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 103 ครั้ง
    18 ต.ค. 60

Mark part

 เวลา 8.30 น.



        "นายไม่มีวันหนีฉันไปได้...และฉันไม่มีวันปล่อยนายไป" ผมพูดหลังจากที่แบมแบมสลบไปพร้อมกับเสียงร้องและคาบน้ำตา 
ผมรู้ว่าผมทำให้เขาเจ็บปวด และผมคิดว่าครั้งนี้เขาคงไม่ให้อภัยผมง่ายๆแน่ แต่ผมจะไม่ยอมปล่อยให้เขาไปกับคนอื่น 
ถึงแม้ว่าผมต้องทำร้ายเขาเพื่อให้เขาอยู่กับผม ผมก็จะทำแบมจะไม่มีวันหนีมาร์คไปได้
         เพราะตัวผมจะไม่มีวันปล่อยแบมไป พอผมมองดูร่างกายของแบมผมก็ต้องตกใจทันที ไม่น่าเชื่อว่าทำจะทำร้ายและทำรุนแรงกับแบมได้ขนานนี้
 ตามตัวของแบมมีแต่ร่องรอยที่ผมฝากไว้เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ และรอยเขียวช้ำจากเเรงบีมในตอนที่ผมโมโห 
และรอยแผลที่ข้อเท้าที่มีเลือดไหลซึมออกมา จากการที่โซ่ที่ผมเป็นคนล่ามแบมเอาไว้ ตอนที่เรามีอะไรกัน ผมก็ไม่ได้เอาโซ่ออกจากขาของแบม 
และผมก็ทำรุนแรงกับเขา จนเขาสลบไป......



เวลา 12.00 น.


 "แบมแบม...."ผมเรียกโดยที่ไม่ได้แตะตัวของแบมเลย ตอนนี้ร่างกายของเขาที่ผมเห็นมันบอบช้ำมาก
"แบม..."ผมจึงเรียกแบมด้วยเสียงที่ผมชอบเรียกเขาตลอด แต่แบมก็ไม่ตื้นขึ้นมาสักที
'หรือผมหนักมือกับแบมมากไป' มาร์คได้แค่คิดเพียงในใจ ก่อนจะยื่นมือไแแตะที่หัวไหล่ของแบมแบมและเขย่าเรียกอีกครั้ง
"แบมแบม..." เมื่อถูกแรงเขย่าที่ตัวทำให้แบมรู้สึกตัวขึ้น 
พอลืมตาขึ้นมาร่างกายของแบมก็ตอบสนองโดยการถอยห่างจากร่างที่อยู่ตรงหน้าอย่าง
อัตโนมัติเพราะความหวาดกลัว แต่ในขณะที่ร่างกายของแบมแบมกำลังถอยหนี....
"โอ้ย..."
"สมน้ำหน้า...รู้ว่าไม่ไหวก็อย่าฝืน"
"คุณ...ไม่ใช่มาร์คที่ผมรู้จัก..." แบมพูดด้วยน้ำเสียงหวาดกลัว
"ฉัน....ก็คิดตัวเองไม่รู้จักนายเหมือนกัน...นายก็ไม่ใช่แบมที่ฉันรู้จัก"
"คุณใจร้าย คุณไม่มีหัวใจ และคุณไม่มีเหตุผล"
"แล้วทำไมนาย...ไม่บอกเหตุผลล่ะ"
"คุณไม่เคยฟัง...คุณไม่เชื่อใจผมและคุณไม่เชื่อใจเพื่อนสนิทของคุณ"
"......"มาร์คได้แต่นิ่งไม่ตอบอะไร
"ถ้าเป็นแบบนี้...คุณปล่อยผมไปได้ไหม"
"หึ...ปล่อยให้นายได้ไปมีความสุขกับมัน...ฝันไปเถอะ" มาร์คพูดพร้อมกับเดินไปที่ตัวเสื้อผ้าแล้วโยนผ้าขนหนูมาให้
"ไปอาบน้ำ...."
"ปล่อยผมไป...ได้โปรด"
"ฉันไม่มีวันปล่อยนายไป...นอกจากนายจะตาย.."
"ถ้าผมตาย...คุณจะปล่อยผมไปใช่ไหม"
"ใช่...เป็นวิธีเดียวที่นายจะหนีไปจากฉันได้..." 
"....." แบมแบมไม่ได้ตอบอะไรหยิบผ้าขนหนูแล้ว้ดินเข้าห้องน้ำไปด้วยความยากลำบาก
          เวลาผ่านไปประมาณครึ่ง มาร์คมองไปที่ประตูห้องน้ำ หลายต่อหลายครั้งแต่คนในห้องน้ำไม่ออกมาซักที 
และเสียงมันก็เงียบมากเหมือนไม่มีคนอยู่ จนมาร์คทนไม่ไหวเดินไปเคาะประตูห้องน้ำเพื่อเรียกให้คนข้างในออกมา
ก๊อกๆๆๆ
"เปิดประตู..." ไม่มีเสียงตอบกลับมา
"แบมแบมเปิดประตู..หรืออยากให้ฉันพังเข้าไป"
"...."
"แบม..." พอมาร์คเห็นว่าไม่มีการตอบสนองของคนที่อยู่ในห้องน้ำ..จึงพังประตูเข้าไป ปังๆๆตุบ แต่สิ่งมาร์คเห็น ทำให้มาร์คต้องวิ่งไปที่อ่างอาบน้ำที่มีร่างบางนอนอยู่...แล้วสิ่งที่ทำให้ตกใจยิ่งกว่าคือ...ร่างที่เต็มไปด้วยเลือดของแบม....
"แบม!!!!..." มาร์คเรียกชื่อแบมอย่างร้อนใจและรีบเอาผ้ามาห้ามเลือดที่ข้อมือของแบมแบมไว้
"พี่มาร์ค...ได้โปรด...ปล่อยผมไป..."แบมพูดด้วยน้ำเสียงติดขัดและสลบไป
"แบม!!!" ผมรีบอุ้มร่างของแบมแบมออกมาแล้วพาส่งโรงพยาบาลทันที

ตื๊ดๆๆ
"มาร์ค...มีไร"
"จินยอง...ช่วยด้วย"มาร์คพูดด้วยน้ำเสียงที่ร้อนรน
"เกิดอะไรขึ้น.."
"ช่วย..แบมที"
"มาร์คมึงเป็นอะไร.."
"แบมกีดข้อมือตัวเอง...ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาลของแจ็คสัน"
"มึงพูดอะไร..."
"ช่วยกูที....กูอยู่คนเดียวไม่ไหวจริงๆ"
"ไอ้มาร์คมึงใจเย็น...กูกำลังไป"


หน้าห้องฉุกเฉิน

ตุบ 
"มึงทำไรแบม...ไอ้มาร์คมึงทำอะไร" แจ็คสันเดินมาถึงก็ต่อยมาร์คทันที แต่เจบีกับจินยองเข้ามาห้ามไว้ จินยองเข้ามาพยุงมาร์ค
เจบีจับเเจ็คสันเอาไว้
"ใจเย็นดิว่ะ...แจ็คสัน" เจบีพูดและพยายามดึงแจ็คสันออกมา
"มึงจะให้กูใจเย็น...แบมเป็นเเบบนี้"
"ทำไมมึงต้องโกรธขนาดนี้..."จินยองถาม
"ก็มันทำให้แบมเป็นแบบนี้...ถ้าแบมเป็นอะไรไปกูไม่ปล่อยมั..."
ผ่าง พยาบาลเดินเปิดประตูออกมาและวิ่งออกทันที หมอก็เดินตามออกมา ทุกคนรีบตรงไปหาหมอทันที
"คนไข้เสียเลือดมาก ร่างกายอ่อนแอ หมอต้องการเลือดจำนวนมากแต่เลือด...."
"เอาเลือดของผม...เอาเท่าไรก็ได้ตามที่หมอต้องการ" มาร์คพูดและเดินเข้าไปหาหมออย่างร้อนใจ
"เออ..คือ"
"มึงไม่ต้อง...."
"เเจ็คสัน..."
"อาหมอเอาเลือดผม...ต้องการเท่าไรเอาไปได้เลย...ถึงผมตายก็ไม่เป็นไร แต่เขาต้องรอด"
"ยังไงก็ต้องตรวจเลือดก่อน...ว่ากรุ๊ปเดียวกันไหม"
"ไม่ต้องตรวจหรอกอาหมอ.."
"ทำไม..."อาหมอก็หันมาถามผม
"เพราะว่าเขา....เป็นน้องชายของผม"
"....."
"......"
"....."
"มึงได้เสียทั้งคนที่มึงรัก...และเพื่อนสนิทอย่างกู...อย่ามายุ่งหรือเข้าใกล้น้องชายกูอีก ความสัมพันธ์ทุกอย่างที่มีให้มันจบลงตรงนี้ 
มึงกับน้องกู ไม่มีอะไรติดค้างกันอีก...ออกไปจากชีวิตน้องกูซะ" แจ็คสันพูดเพราะก็เดินตามหมอเข้าห้องฉุกเฉินไปทันทีโดยไม่สนใจใครทั้งนั้น











-ฉากcutของตอนที่แล้วเรายังไม่ได้ลงให้อ่านนะ
-คำถูกผิดในตอนอื่นๆเราก็ยังไม่ได้กลับไปแก้
-ช่วงนี้เราไม่ค่อยว่างอาจไม่ค่อยได้อัฟ
-ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านและติชม :)


         
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 103 ครั้ง

227 ความคิดเห็น

  1. #204 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 12:13
    พอใจหรือยังมาร์ค
    #204
    0
  2. #158 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 14:32

    น้ำตาไหลมากกกกกบอกเลย
    #158
    0
  3. #111 litterrabbitza (@rabbitza) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 10:41
    เข้าใจนะมาร์ค
    #111
    0
  4. วันที่ 18 ตุลาคม 2560 / 16:41
    มาต่อเร็วๆนะไรท์รออ่านอยู่นะคะ สู้ๆ
    #69
    0
  5. #68 OmmaHappiness (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2560 / 11:29
    มาต่อค่าไรท์ที่รัก จะเอาคืนพี่มาร์คให้สาสม
    #68
    0
  6. #67 fernlovepaint (@fernlovepaint) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2560 / 00:50
    เสียทั้งเพื่อนเสียทั้งคนรักสมควรละมาร์คใช้แต่อารมณ์ไม่มีเหตุผล
    #67
    0
  7. #66 eye_au (@eye_au) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2560 / 00:18
    ก็สมควรที่โดนต่อยอ่ะ ไม่ฟังเหตุผลแบมบ้างเลย
    #66
    0
  8. #65 Csnanii (@Csnanii) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 23:23
    ต่อๆ สมน้ำหน้ามาร์ค คนไม่มีเหตุผล
    #65
    0