[Fic KnB] Love You, Mine Tiger [KagaKuro]

ตอนที่ 8 : Chapter 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 959
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    10 ม.ค. 59

Chapter 7


 

            “ขอโทษนะคะ โซนสัตว์น้ำไปทางไหนเหรอคะ?” เสียงของใครบางคนเรียกให้ร่างเล็กหันไปมอง เห็นหญิงสาวสี่คนที่คาดว่าคงจะมาเที่ยวที่สวนสัตว์ด้วยกัน ในมือของพวกเธอถือแผนที่เอาไว้ ใบหน้าหวานส่งยิ้มบางๆไปให้ก่อนจะเอ่ยบอกเส้นทาง

 

            “เดินไปอีกนิดก็ถึงแล้วครับ”

 

            “ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ”

 

            “เฮ้อ...” หลังจากที่พวกเธอเดินจากไปคุโรโกะ เท็ตสึยะก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ แดดในช่วงสายของวันจ้าและอบอ้าวจนหมวกที่สวมอยู่ไม่สามารถช่วยอะไรได้ ทำได้แต่ถอดมันออกและใช้พัดเพื่อคลายความร้อนแทนเท่านั้น คนผมฟ้าเดินไปตามทางที่คุ้นเคย เพราะวันนี้อาโอมิเนะบอกว่าให้มาเข้างานช่วงสายเขาจึงตื่นช้ากว่าปกติ มือเล็กถือกล่องข้าวกล่องใหญ่ที่ทำมาเป็นมื้อกลางวันเอาไว้

 

            “ถึงซะที” ร่างเล็กบอกกับตัวเองเมื่อเดินมาถึงโซนของสัตว์กินเนื้อ เขาเข้าไปในอาคารสองชั้นแล้วจัดการเปลี่ยนเสื้อที่ชื้นเหงื่อตัวนี้ออกพลางหยิบเสื้อยืดแขนสั้นสีขาวสบายๆมาใส่แทน วันนี้ก็กะว่าจะไม่ออกไปไหนอยู่แล้ว เพราะงั้นจึงไม่จำเป็นต้องใส่ชุดพนักงานของสวนสัตว์หรอก

 

            คุโรโกะเดินไปที่ห้องครัว หยิบน้ำขวดใหญ่ในตู้เย็นมาสองขวดก่อนจะเดินไปยังที่ที่ใช้สำหรับฝึกสัตว์ เพื่อนร่วมงานหลายคนที่เริ่มคุ้นหน้าคุ้นตาเอ่ยทักทายอย่างเป็นกัน ในที่สุดร่างเล็กก็เดินมาถึงกรงที่เข้ามาบ่อยที่สุด เห็นอาโอมิเนะกับซากุราอินั่งอยู่ด้านใน

 

            “มาแล้วเหรอเท็ตสึ” คนผิวเข้มมองร่างบางที่กำลังวางขวดน้ำกับกล่องข้าวลงบนโต๊ะตัวใหญ่ก่อนจะเดินมานั่งที่เก้าอี้ข้างๆกัน

 

            “ครับ วันนี้ เขาเป็นยังไงบ้างเหรอครับ?” คุโรโกะพูดพลางมองเข้าไปในกรงอีกชั้นที่อยู่ด้านใน เห็นว่าเสือโคร่งตัวโตเดินมาใกล้ๆกับประตูแล้วอดที่จะส่งยิ้มไปให้ไม่ได้ แล้วเขาจะส่งยิ้มให้กับเสือทำไมล่ะเนี่ย?

 

            “ก็อย่างที่เห็น เหมือนเดิมแหละ”

 

            “เอ๋? เขายังขู่คนอื่นอยู่อีกเหรอครับ?” หลังจากที่ได้คุยกับพนักงานหลายคนในโซนสัตว์กินเนื้อ ทุกคนก็ต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าเสือตัวนี้ชอบขู่เวลาที่ถูกเข้าใกล้ แม้ว่ามันจะไม่เคยกัดใครแต่ทุกคนก็ยังไม่กล้าเข้าไปฝึกอยู่ดี มีแค่เขาคนเดียวนี่แหละ ที่ไม่กลัวอะไรและเข้าไปใกล้ได้แบบนี้

 

            “นอกจากนายแล้วเจ้านั่นก็ไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้เลยน่ะสิ”

 

            “แล้วจะทำยังไงดีล่ะครับ?” เพราะคุโรโกะฝึกสัตว์ไม่เป็น ดังนั้นหน้าที่นี้จึงต้องให้คนอื่นทำแทน แต่ว่ากลับไม่มีใครกล้ารับหน้าที่นี้เลยสักคน

 

            “ฉันคิดวิธีออกแล้วล่ะ”

 

            “วิธีอะไรเหรอครับ?” ดวงตาสีฟ้าอ่อนมองตามเพื่อนสนิทที่ลุกไปหยิบปลอกแขนเนื้อหนาพลางโยนปลอกแขนอีกคู่มาให้ ซึ่งคนตัวเล็กก็รับมันไว้ได้อย่าพอดิบพอดี คุโรโกะมองมันอย่างไม่เข้าใจเขาจึงหันไปหาอาโอมิเนะอีกครั้ง คนผิวเข้มสวมปลอกแขนเข้ากับแขนทั้งสองข้าง

 

            “ใส่ซะสิ” แม้ว่าจะไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่แต่คุโรโกะก็ยอมทำตามที่อีกฝ่ายบอก อาโอมิเนะเดินมาจับบ่าของร่างเล็กเอาไว้แล้วบีบเบาๆ “พร้อมยัง?”

 

            “พร้อม? พร้อมอะไรครับ?” ใบหน้าหวานฉายแววไม่สบายใจเล็กน้อยเมื่อเห็นสีหน้าของเพื่อนสนิท ที่กำลังส่งยิ้มมาให้ อย่าบอกนะว่า...

 

            “ฉันจะเข้าไปข้างในกับนาย แล้วจะฝึกเจ้านั่นเอง”

 

            “อาโอมิเนะคุง!” ดวงตาสีฟ้าสวยเบิกกว้างเมื่อได้ฟังคำยืนยันจากปากของคนตัวสูง “มันอันตรายนะครับ ถ้าเกิดอะไรขึ้นมา...”

 

            “แล้วไง?” คุโรโกะถอนหายใจยาวๆ ถึงจะห้ามยังไงอีกฝ่ายก็ต้องการที่จะเข้าไปอยู่ดีสินะ ว่าแต่เขา จริงๆแล้วอาโอมิเนะก็มีนิสัยดื้อไม่ต่างจากเขานักหรอก

 

            “เฮ้อ... ตามใจครับ” มือบางเปิดประตูกรงเหล็กแล้วเดินนำเข้าไปก่อน เสือตัวโตที่มายืนรออยู่เดินมาพันแข้งพันขาเหมือนกับสุนัข ใบหน้าหวานอมยิ้มเล็กน้อยให้กับท่าทีของอีกฝ่าย มือกำลังจะเอื้อมไปลูบหัวเสือโคร่งแต่ว่า...

 

            “โฮก!!!” เสียงคำรามดังก้องไปทั่วบริเวณพร้อมกับดวงตาสีแดงฉานที่ส่องประกายขึ้นมา ดวงตาคมกริบของนักล่าจ้องเขม็งไปยังร่างสูงใหญ่ที่เดินตามเข้ามาในถิ่นของมันอย่างไม่วางตา พลางส่งเสียงขู่คำรามไปด้วย ราวจะประกาศก้องว่าไม่ต้องการให้อีกฝ่ายเข้ามาในเขตนี้

 

            “ไทกะคุง!” คุโรโกะเห็นท่าไม่ดีจึงรีบเดินมาแทรกกลางระหว่างคนกับสัตว์ ซึ่งอาโอมิเนะก็จ้องตาเสือตัวใหญ่กลับแบบไม่มีใครยอมใคร ดวงตาสีน้ำเงินพราวระยับราวกับกำลังเจอเรื่องสนุกทั้งๆที่ตอนนี้กำลังเผชิญหน้าอยู่กับสัตว์กินเนื้อที่ตัวใหญ่เกือบจะเท่าตัวเอง

 

            “อาโอมิเนะคุงออกไปก่อนเถอะครับ” ร่างบางกระซิบเสียงแผ่ว เขาไม่อยากให้เพื่อนสนิทบาดเจ็บเพราะเขาหรอกนะ แต่ดูเหมือนว่าร่างสูงจะไม่สนใจคำขอ อาโอมิเนะก้าวมายืนอยู่ตรงหน้าเสือโคร่งที่มาจาอเมริกา ใบหน้าคมเข้มก้มมองสัตว์สี่เท้าพร้อมแสยะยิ้ม

 

            “หวัดดี ฉันอาโอมิเนะ ไดกิ จากวันนี้ฉันจะมาฝึกนิสัยนายเอง” มือหนาเอื้อมออกไปหมายจะสัมผัสหัวที่เต็มไปด้วยเส้นขนนุ่มปนสาก

 

            “แฮ่!!!” อุ้งมือหนาตวัดขึ้นเต็มแรง ดีที่ร่างสูงไหวตัวและชักมือกลับทัน ไม่อย่างนั้นอาโอมิเนะคงได้เลือดจากการถูกอุ้งมือที่มีแต่เล็บแหลมคมตะปบเข้าให้แน่

 

            “โอ๊ะ... เกือบไปแล้วสิ” รอยยิ้มยียวนปรากฏขึ้นบนใบหน้าเหมือนกับกำลังยั่วให้สัตว์กินเนื้อของขึ้น ซึ่งถ้าเกิดว่ามันสำเร็จขึ้นมาเขาคงจะได้กลายเป็นอาหารเสือแน่ๆ ความจริงก็ไม่ได้อยากทำอย่างนี้หรอก แค่อยากจะเห็นปฏิกิริยาของเจ้าเสือตัวนี้เท่านั้นเอง

 

            “พอแค่นั้นแหละครับอาโอมิเนะคุง!” คุโรโกะตะโกนขึ้นมาอย่างเหลืออด “ทำแบบนี้มันอันตรายมากแค่ไหน รู้บ้างมั๊ยครับ!?” ร่างเล็กพูดพลางออกแรงผลักร่างสูงให้ออกไปนอกกรงด้วยกัน “ถ้าบาดเจ็บขึ้นมาจะทำยังไงครับ?”

 

            “ฉันขอโทษ อย่าโกรธเลยนะเท็ตสึ” คนตัวสูงพูดเสียงอ่อยเมื่อเห็นท่าทางของเพื่อนสนิท แม้ว่าปกติคุโรโกะจะดูเป็นคนเงียบๆ แต่ถ้าโกรธขึ้นมานี่น่ากลัวอย่าบอกใครเลย

 

            “ผมโกรธมากครับ” คิ้วเรียวขมวดมุ่นเช่นเดียวกับดวงตาสีฟ้าที่ทอดมองมาอย่างไม่สบอารมณ์ เขานึกกลัวว่าเพื่อนสนิทจะถูกขย้ำตายซะแล้ว เล่นไปยั่วโมโหสัตว์กินเนื้อตัวใหญ่ขนาดนั้น ถึงอีกฝ่ายจะเป็นสัตว์ แต่มันก็สามารถรับรู้อารมณ์และท่าทางที่คนแสดงออกมาได้

 

            “ฉันขอโทษจริงๆนะเท็ตสึ”

 

            “เฮ้อ... ช่างเถอะครับ ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้วล่ะครับ” คุโรโกะมองเพื่อนสนิทอย่างนึกเป็นห่วง แล้วหันไปมองสัตว์ที่อยู่อีกฟากของกรงเหล็ก ดวงตาคมสีแดงเข้มจ้องเขม็งไปที่อาโอมิเนะพร้อมกับส่งเสียงขู่ในลำคอเป็นระยะ ดูท่าว่าคงจะโกรธจริงๆที่คนผิวเข้มไปพูดยั่วโมโหแบบนั้น ดวงตาสีฟ้าสวยหันกลับมาหาร่างสูง

 

            “งั้นวันนี้คุณก็ไม่ควรเข้าไปนะครับ”

 

            “แล้วฉันจะฝึกเจ้านั่นยังไงล่ะ?”

 

            “ก็อาโอมิเนะคุงเล่นไปยั่วโมโหเขาแบบนั้น ถ้ายังฝืนเข้าไปฝึกให้อีกคราวนี้คงโดนขย้ำตายจริงๆแน่ครับ” เด็กหนุ่มร่างเล็กพูดพลางปรายตามองไปยังกรงเป็นเชิงให้อาโอมิเนะหันไปมองด้วย เสือตัวโตยกอุ้งเท้าหน้าทั้งสองข้างแนบกรงเหล็กและจ้องร่างสูงตาไม่กระพริบ

 

            “หึ... น่าตื่นเต้นดีนี่หว่า”

 

            “อาโอมิเนะคุง!” คนผิวเข้มหันมามองเพื่อนสนิทก่อนจะยกมือขึ้นอย่างยอมแพ้

 

            “โอเคๆ ฉันไม่เข้าไปก็ได้” อาโอมิเนะว่าพลางเดินกลับไปนั่งยังเก้าอี้ประจำ มือหนายกขึ้นกอดอกแล้วจ้องหน้าเพื่อนสนิทร่างเล็ก “เท่านี้ก็โอเคแล้วใช่มะ?”

 

            “เฮ้อ... จริงๆเลยครับ” ไม่รู้ว่าตั้งแต่ตอนเช้าเขาเผลอถอนหายใจไปแล้วกี่ครั้ง ทำไมวันนี้มันถึงได้มีแต่เรื่องยุ่งๆตลอดเลยนะ นี่เขาตัดสินใจผิดหรือถูกกันแน่ที่รับงานมาเป็นคนดูแลสัตว์ที่สวนสัตว์แห่งนี้ แต่ก็เอาเถอะ... ยังไงวันนี้ก็เป็นวันที่สี่แล้วนี่นา สองอาทิตย์ที่ได้มาทำงานที่นี่ถือว่าเป็นการเก็บเกี่ยวประสบการณ์ก็แล้วกัน

 

            มือเล็กผลักประตูกรงเหล็กแล้วเดินเข้าไปด้านในอีกครั้งโดยไม่ลืมที่จะล็อกกลอนเอาไว้ด้วย เสือโคร่งตัวโตยอมละสายตาจากอาโอมิเนะแล้วจ้องมาที่เขาแทน ร่างเล็กพาตัวเองไปยังพื้นที่ร่มใต้ต้นไม้ คุโรโกะทรุดกายลงพร้อมกับเสือตัวใหญ่ที่นอนหมอบอยู่ข้างๆกัน มือบางเอื้อมไปสัมผัสขนนุ่มนิ้มเบาๆ

 

            “ขอโทษแทนเพื่อนผมด้วยนะครับ เขาไม่ได้ตั้งใจจะยั่วโมโหไทกะคุงหรอกนะ”

 

            “ฮืม...” เสียงครางในลำคอกับใบหน้าที่ปกคลุมไปด้วยเส้นขนสีส้มปนน้ำตาลที่กำลังคลอเคลียกับมือของร่างเล็กอยู่ ไม่รู้ว่าเสียงครางเมื่อครู่หมายถึงเข้าใจในสิ่งที่คุโรโกะพูดหรือพอใจที่ถูกร่างเล็กลูบหัวกันแน่

 

            น่ารักจังแฮะ...

 

            ริมฝีปากบางเผยรอยยิ้มด้วยความเอ็นดู แม้ว่าจะรู้จักกันได้ไม่กี่วันแต่เขากลับรู้สึกหลงเสน่ห์เสือตัวนี้อย่างประหลาด ดวงตาสีเพลิงที่จ้องมองมาชวนให้ร้อนผ่าวที่ใบหน้า อีกทั้งอาการใจเต้นแรงที่เป็นมาตั้งแต่พบกันครั้งแรก ทำให้อยากจะรู้สาเหตุว่ามันมาจากอะไร นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับตัวเขากันแน่นะ? คุโรโกะ เท็ตสึยะอดที่จะถามตัวเองในใจไม่ได้

 

            “ฮืม...”

 

            “อ๊ะ!” คนตัวเล็กสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อจู่ๆเสือตัวโตก็ลุกขึ้นนั่งและเอาใบหน้าที่เต็มไปด้วยขนมาถูไถกับใบหน้าของเขา ดวงตาสีฟ้าสวยปิดลงก่อนจะหดคอหนีสัมผัสที่ไม่คุ้นเคยนี้ แต่ยิ่งถอยห่าง อีกฝ่ายก็ยิ่งเข้ามาใกล้ จนในที่สุดเด็กหนุ่มผมฟ้าก็ถูกแรงของสัตว์ป่าผลักจนนอนหงายลงกับพื้นโดยมีเสือตัวโตยืนทาบทับอยู่ด้านบน ดวงตาสีแดงเพลิงที่จ้องมองมาชวนให้ใจสั่นอย่างไรบอกไม่ถูก

 

            “อ๊ะ...” มือเล็กทั้งสองข้างพยายามจะผลักอีกฝ่ายออกแต่ก็ไม่สามารถสู้แรงได้ คนตัวเล็กหันหนีใบหน้าของเสือตัวโตที่โน้มลงมาคลอเคลียเหมือนกับสุนัข เส้นขนนุ่มที่สัมผัสตามใบหน้าและลำคอทำให้เขาเผลอสะดุ้งไปหลายครั้ง

 

            “อื้อ... ไม่เอาครับไทกะคุง พอแล้ว” พูดพลางออกแรงผลักสัตว์ป่าที่มีท่าทางคล้ายกับสัตว์เลี้ยงไปด้วย “อ๊ะ.. มันจักจี้นะครับ อื้อ...” ร่างเล็กสะดุ้งเฮือกเมื่อรับรู้ได้ถึงลิ้นสากๆที่ไล้เลียมาบนต้นคอ ใบหน้าพลันร้อนวูบขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ มือเล็กใช้แรงทั้งหมดในการผลักสัตว์ร้ายออกไป ซึ่งคราวนี้ดูท่าว่าจะได้ผล หรืออาจจะเป็นเพราะอีกฝ่ายยอมถอยไปเอง แต่ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดีเพราะตอนนี้เขาเป็นอิสระจากการถูกอีกฝ่ายปิดทางหนีไว้แล้ว

 

            คุโรโกะหอบหายใจเสียงแผ่วพร้อมกับใบหน้าที่แดงซ่าน ตามองเสือตัวใหญ่ที่กำลังจ้องเขาตาไม่กระพริบเช่นกัน อะไรกัน? ความรู้สึกนี้มันอะไรกันแน่? ในหัวของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและไม่เข้าใจ ร่างเล็กถอยตัวไปจนแผ่นหลังชิดติดกับต้นไม้ใหญ่ มือลูบต้นคอที่ยังคงรู้สึกได้ถึงสัมผัสสากๆของสัตว์ตระกูลเดียวกับแมวที่เหลือเอาไว้ หัวใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมาจากอก

 

            อะไรกันน่ะ? ความรู้สึกแบบนี้?

 

            เฮือก!

 

            คนตัวเล็กเผลอสะดุ้งอีกครั้งเมื่อเสือโคร่งตัวโตขยับเข้ามาใกล้ แต่แล้วมันก็นอนลงกับพื้นโดยใช้ตักของเขาหนุนต่างหมอน คุโรโกะมองการกระทำนั้นอย่างไม่เข้าใจ นิสัยและท่าทีของเสือตัวนี้ดูแปลกประหลาดยิ่งนัก ราวกับว่าอีกฝ่าย... เป็นคน

 

            ทันใดนั้นเอง ภาพใบหน้าของชายคนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นภายในหัว ดวงตาสีแดงเพลิงรับกับคิ้วสองแฉกอันเป็นเอกลักษณ์ ใบหน้าที่เขาเห็นมันซ้อนทับกับเสือตัวนี้ เป็นใบหน้าของคนที่คุโรโกะไม่รู้จักเลยสักนิดเดียว

 

            นี่ผมคิดอะไรอยู่กันแน่เนี่ย?

 

            ใบหน้าหวานส่ายไปมาแรงๆเพื่อสลัดความคิดฟุ้งซ่านให้หลุดออกจากหัว ก่อนจะก้มลงมองสัตว์ป่าตัวใหญ่ที่นอนเกลือกกลิ้งไปมาโดยที่หัวยังคงหนุนอยู่บนตักของเขา ร่างเล็กถอนหายใจเบาๆแล้วยกยิ้มบาง มือเอื้อมไปลูบหัวที่มีแต่เส้นขนนิ่มๆของอีกฝ่าย ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรเหมือนกันนะ ทั้งๆที่คนอื่นกลัวเจ้าตัวนี้กันหมดแท้ๆ แต่เขากลับรู้สึกดีทุกครั้งที่อยู่ใกล้ คุโรโกะ เท็ตสึยะอาจจะเพี้ยนไปแล้วก็ได้ล่ะมั้ง

 

            สายลมที่พัดมาเป็นตัวช่วยไม่ให้อากาศร้อนอบอ้าวจนเกินไป คุโรโกะแกล้งขยับตัวออกเป็นผลให้หัวของสัตว์กินเนื้อตัวใหญ่ตกจากตักของร่างบางและกระแทกกับพื้นเสียงดังตุ้บ

 

            “แฮ่...”

 

            มันมองมาที่ร่างเล็กด้วยท่าทางเอาเรื่องแต่กลับทำให้คนผมฟ้าหัวเราะออกมาเบาๆ เด็กหนุ่มร่างบางซุบใบหน้าลงที่กลางหลังของเสือตัวโตพลางยกแขนโอบเหมือนกับกำลังกอดตุ๊กตาตัวใหญ่ๆอย่างไรอย่างนั้น ใบหน้าหวานถูไถกับขนนิ่มๆสีส้มปนน้ำตาลด้วยท่าทางมีความสุข

 

            “นิ่มจังเลยครับ” ไม่รู้ว่าเป็นเพราะบรรยากาศสบายๆแบบนี้หรือเปล่าที่ส่งผลให้คุโรโกะ เริ่มจะง่วงนอนขึ้นมา ยิ่งได้มากอดอะไรนุ่มๆอุ่นๆด้วยแล้วตาก็พาลจะปิดลงเสียดื้อๆ แถมอีกฝ่ายก็ไม่ได้ส่งเสียงขู่อะไรเลย ทำแค่นอนนิ่งๆให้คนตัวเล็กกอดเอาไว้เท่านั้น เวลาค่อยๆล่วงเลยผ่านไปท่ามกลางความเงียบจนกระทั่ง...

 

            “เฮ้ย! เท็ตสึ ถึงเวลาพักเที่ยงแล้วนะ”

 

            “อะ.. ครับ” คนตัวเล็กสะดุ้ง รีบปล่อยแขนที่กอดเสือตัวโตออกในทันใด อาโอมิเนะเดินมาเปิดประตูกรงเหล็กพลางโบกมือเรียกให้เพื่อนสนิทของตนออกมากินข้าวกลางวันได้แล้ว โดยไม่ลืมที่จะส่งยิ้มกวนประสาทไปให้สัตว์ตัวใหญ่ที่อยู่ในกรงด้วย

 

            “ผมว่าวันนี้จะกินที่นี่น่ะครับ เอาข้าวกล่องมาแล้วด้วย อีกอย่าง.. ใช่ชุดแบบนี้คงจะออกไปไหนในฐานะพนักงานไม่ได้หรอกครับ” คุโรโกะพูดพลางก้มมองการแต่งตัวของตัวเองที่มีแค่เสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขายาวเท่านั้น

 

            “นั่นสินะ งั้นเดี๋ยวฉันไปสั่งคนให้เอาอาหารไปให้เจ้านั่นกินก่อนแล้วกัน” เจ้านั่นที่อาโอมิเนะใช้เรียกก็คือไทกะ เสือที่ถูกส่งมาจากอเมริกานั่นเอง คนผิวเข้มทำท่าจะเดินออกไปแต่ก็ถูกร่างเล็กเรียกเอาไว้ก่อน

 

            “เดี๋ยวครับอาโอมิเนะคุง”

 

            “หือ?”

 

            “เดี๋ยวผมไปให้อาหารเขาเองก็ได้ครับ จะได้ไม่ต้องรบกวนคนอื่นด้วย” เพราะทุกคนที่อยู่ในโซนนี้ต่างก็กลัวเจ้าเสือตัวใหญ่นี่กันหมด

 

            “เอางั้นเหรอ?”

 

            “ครับ” ร่างเล็กพยักหน้าเป็นเชิงตอบรับอีกครั้ง อาโอมิเนะถอนหายใจเล็กน้อย มือหนายกมือมาเกาหัวจนเส้นผมสีน้ำเงินเข้มดูยุ่งเหยิงมากกว่าเดิม

 

            “ตามใจนายแล้วกัน อีกเดี๋ยวก็จะมีคนส่งอาหารเอาอาหารมาให้ นายก็รอรับได้เลย” ร่างสูงอธิบายถึงวิธีการรับและให้อาหารสัตว์กินเนื้อย่างคร่าวๆ “ต้องการคนช่วยมั๊ย?” คนตัวเล็กส่ายหน้าเบาๆเป็นเชิงปฏิเสธ

 

            “ไม่เป็นไรครับ ให้ทุกคนไปกินข้าวกันเถอะ ผมจะดูแลให้เองครับ” ดวงตาสีฟ้าฉายแววมุ่งมั่นจนคนมองรู้สึกไว้วางใจ อาโอมิเนะยิ้มมุมปากพลางยื่นมือไปแตะไหล่บางแล้วบีบเบาๆ

 

            “ฝากด้วยนะ”

 

            “ครับ”

 

            ถึงอาโอมิเนะจะบอกไว้ว่าเวลาให้อาหารให้รีบเข้าไปแล้วรีบออกมาก็เถอะ แต่ตอนนี้เขาก็ยังทำเกินกว่าคำพูดของอีกฝ่ายอยู่ดี...



 

            คุโรโกะเดินเข้าไปในกรงเหล็กพร้อมกับอาหารสำหรับสัตว์กินเนื้อที่พนักงานเอามาส่งให้ ซึ่งอีกฝ่ายก็บอกวิธีการให้อาหารไม่ต่างอะไรจากที่อาโอมิเนะบอกมามากนัก ร่างเล็กมองถาดขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยเนื้อในมือ มือเริ่มสั่นเล็กน้อยเนื่องจากเจ้าถาดใบนี้มันหนักกว่าที่คิดเอาไว้มาก รู้แบบนี้น่าจะขอคนช่วยสักคนสองคนแฮะ

 

            เสือโคร่งตัวใหญ่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา ดวงตาคมจ้องมองไปที่ถาดในมือตาไม่กระพริบ ร่างเล็กยกมือเป็นสัญญาณให้อีกฝ่ายนั่งลงแล้วค่อยๆวางถาดลงตรงหน้าสัตว์กินเนื้อตัวนี้ หนักชะมัดเลยแฮะ.... ถ้าถือไว้นานกว่านี้คงทำร่วงแน่ๆ คนผมฟ้ามองเสือตัวใหญ่ที่กำลังกินเนื้อในถาดด้วยสายตาเอ็นดูก่อนจะเดินไปหยิบข้าวกล่องที่นำมาเข้ามากินในกรงตรงใต้ต้นไม้ใหญ่ทีเป็นเหมือนกับที่ประจำของเขาไปแล้ว

 

            มือเล็กใช้ตะเกียบคีบอาหารเข้าปาก ตามองไปยังสัตว์ที่ขึ้นชื่อว่าดุร้ายที่กำลังกินเนื้ออยู่ไม่ไกลกันนักไปด้วย หากใครมาเห็นเหตุการณ์ในตอนนี้ก็คงจะพากันมองด้วยสายตาแปลกใจ เด็กหนุ่มตัวเล็กที่กำลังกินข้าวไปพร้อมๆกับเสือตัวใหญ่ที่อยู่ใกล้ๆกัน ช่างเป็นภาพที่ไม่เคยได้เห็นที่ไหนมาก่อนจริงๆ

 

            “ฮืม...”

 

            ดวงตาสีฟ้าสวยละสายตาจากข้าวกล่องในมือแล้วหันมองตามต้นเสียง เสือโคร่งตัวโตที่กำลังกินอาหารอยู่เมื่อครู่เดินมาใกล้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่อาจทราบได้ นัยน์ตาสีแดงเข้มจ้องคนตัวเล็กเล็กน้อยก่อนจะนอนหมอบลงข้างๆกัน คุโรโกะยิ้มบางก่อนจะลงมือกินข้าวกลางวันต่อ แบบนี้มันก็เงียบดีเหมือนกันนะ อาจจะเพราะนิสัยของเขาที่เป็นคนเงียบๆเพราะงั้นจึงไม่ค่อยชินเวลาที่ต้องออกไปอยู่ในกลุ่มคนเยอะๆอย่างตอนไปกินข้าวที่โรงอาหาร

 

            คราวหลังทำข้าวกล่องมากินอีกดีกว่า...

 

            หลังจากที่กินข้าวเสร็จคนตัวเล็กก็เก็บถาดอาหารของเสือโคร่งตัวโตที่หมดเกลี้ยงออกไปจากกรง กินเก่งเหมือนกันแฮะเสือตัวนี้ เพราะจากการคาดเดาด้วยสายตาเขาก็พอจะกะได้ว่าเนื้อที่นำมามันน่าจะหนักหลายกิโล ถึงจะได้ยินมาว่าสัตว์กินเนื้อต้องกินอาหารเยอะกว่าปกติก็เถอะ แต่พอมาเห็นด้วยตาตัวเองแบบนี้แล้วเขาก็อดประหลาดใจไม่ได้

 

            ในช่วงบ่ายของวันที่สี่ก็ไม่ค่อยมีอะไรมากนัก เขานั่งอยู่นอกกรงกับอาโอมินะและรุ่นน้องซากุราอิ เพราะคนผิวเข้มบอกว่าไม่ควรไปสุงสิงกับพวกสัตว์ป่านานจนเกินไปเขาถึงต้องออกมานั่งข้างนอกเช่นนี้ แต่ความจริงแล้วคุโรโกะกลับคิดต่างออกไป ต่อให้เขาอยู่ในกรงกับเสือตัวนั้นทั้งวันมันก็คงไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอกมั้ง

 

            ดวงตากลมโตหันมองเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ข้างๆ อาโอมิเนะส่งเสียงดังมาตั้งแต่เมื่อครู่นี้แล้ว นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มจ้องมองไปที่อีกฟากของกรงที่มีเสือตัวใหญ่มองมาเช่นกัน ท่าทางแบบนี้เหมือนกับกำลังชวนทะเลาะกับสัตว์ไม่มีผิด แล้วเสือตัวนั้นก็ส่งเสียงขู่ออกมาเป็นระยะด้วย ร่างเล็กเผลอถอนหายใจออกมา เห็นทีว่าการฝึกเสือตัวนี้คงจะยากกว่าที่คิดซะแล้วสิ...

 

 




            ในช่วงเวลากลางคืนท่ามกลางความมืดมิดปรากฏร่างของเด็กหนุ่มร่างสูงคนหนึ่ง ดวงตาสีแดงเพลิงเปล่งประกายในเงามืด ริมฝีปากที่มีเขึ้ยวแหลมคมส่งเสียงกรรโชกออกมาบ่งบอกได้ถึงอารมณ์ที่หงุดหงิดเต็มทน เรือนผมสีเข้มที่กลืนไปกับความมืดรอบกายมีใบหูที่ผิดไปจากคนปกติโผล่ขึ้นมา ใบหูนั้นกระดิกลงเล็กน้อยก่อนจะส่งเสียงพูดเป็นภาษามนุษย์ด้วยความไม่พอใจ

 

 

            “อาโอมิเนะ ไดกิ...”

 

 

            “คุโรโกะน่ะ... มีแค่ฉันคนเดียวก็พอ!

 

 

            เสียงคำรามของสัตว์ป่าดังก้องไปทั่วบริเวณ ราวกับตั้งใจจะประกาศสงครามกับใครบางคนที่อยู่ในสวนสัตว์อาคาชิแห่งนี้ แล้วเสียงนั้นก็เงียบหายไปในห้วงรัตติกาล...



 . . .TBC. . .

. . .Chapter 8. . .


---Writer Talk---

     สวัสดีค่าทุกคนนนน

ในที่สุด... ก็ได้อัพเรื่องนี้ซะที เย้!!!//โดนคนอ่านปากรรไกร(?)ใส่เนื่องจากหายไปนานเกิน

แต่ก็มาต่อให้แล้วนะคะ หวังว่าจะสนุกกับตอนนี้น๊าาา

     ช่วงนี้ใครมีสอบ ใกล้สอบ หรือสอบไปแล้วก็ขอให้โชคดีคะแนนเต็มนะคะทุกคน

ส่วนไรเตอร์เหลือสอบวันจันทร์นี้วันสุดท้ายแล้วT^T...//มุดออกมาจากกองหนังสือมาแต่งฟิค

ยังไงก็ช่วยเป็นกำลังใจให้ไรท์ในการสอบด้วยนะคะ ; /// ;


     แล้วก็นักอ่านที่ขอฟิคอาคาฟุริเข้ามา ก็ต้องขอโทษด้วยนะคะ

ถึงเราจะอ่านคู่นี้อยู่บ้างแต่เราก็ไม่เคยแต่ง เลยกลัวว่าจะเขียนมาไม่สนุกน่ะค่ะ

แล้วก็ไม่ค่อยสันทัดคู่นี้เท่าไหร่ด้วย ขอโทษจริงๆนะคะ T^T//โค้ง


     เรื่องราวจะเป็นยังไงต่อไป อย่าลืมติดตามกันนะคะ

     แล้วเจอกันตอนหน้าค่ะทุกคน

     เราคงต้องกลับไปนั่งจมกับกองหนังสือต่อแล้วล่ะค่ะ...//ปาดน้ำตา


'Mind-San./Mi~chan'

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

193 ความคิดเห็น

  1. #193 PKGbaby (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:20
    สนุกมากเลยค่ะะ มาต่อเถอะนะค!!! แงงงง้ คิดถึง
    #193
    0
  2. #192 Mb_bloody (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 มกราคม 2564 / 14:23
    ไรท์🥺🥺🥺 มาต่อเถอะนะคะะะ พลีสสว🙏🏻🙏🏻
    #192
    0
  3. #191 MissZee (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 มกราคม 2564 / 15:37

    ต่อเถอะค่ะ 🥺
    #191
    0
  4. #190 MissZee (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 มกราคม 2564 / 15:37

    ต่อเถอะค่ะ 🥺
    #190
    0
  5. #189 ILOVEU^-^ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 08:51

    กลับมาเม้นท์อีกค่ะ เผื่อว่าไรท์จะเห็น...พอดีชอบเรื่องนี้มาก อยากให้ไรท์อัพค่ะ^^///เราติดตามเพจไรท์อยู่นะคะ
    #189
    0
  6. #188 ILOVEU^-^ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 22:59

    เรื่องนี้สนุกมั่กๆค่ะ รีบอัพนะคะ ไม่ว่านานเท่าไหร่ก็จะรออ่านค่ะ^-^
    #188
    0
  7. #182 DARK_EARN (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 01:14
    ชอบมากกกกก~~~
    มาต่อนะ~~~
    #182
    0
  8. #180 Akashi💗 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 มกราคม 2561 / 01:58
    งื่อ~ ชอบมากก~ สนุกมากเลยค่ะ
    รอนะคะไรท์^^
    #180
    0
  9. #178 ร.รุ้งผู้รักแฟรี่เทล (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 21:14
    ชอบมากๆนะคะ ถ้าเหนื่อยเดี๋ยวเราโดเนทให้ก็ได้ค่ะ(จริงจัง) เราไม่ได้ว่าคนเขียนว่าเห็นแก่เงินนะคะ แต่เราเข้าใจค่ะ การที่มาทำงานเสริม ถึงเราจะมีความสุขกับมัน แต่การสละเวลามาอาจจะไม่คุม เพราะฉะนั้น เราโดเนทให้ได้จริงๆค่ะ ขอแค่มาอัพต่อ ขอร้องค่ะ ชอบมากๆ จากใจจริงค่ะ
    #178
    1
    • #178-1 ร.รุ้งผู้รักแฟรี่เทล(จากตอนที่ 8)
      20 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:30
      พอมาอ่านที่ตัวเองเคยพิมพ์แล้ว..... รู้สึกว่าเราเสียมารยาทมากเลยค่ะ ขอโทษนะคะ;-;
      #178-1
  10. #176 ร.รุ้งผู้รักแฟรี่เทล (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 12:48
    รอเสมอค่ะ สนุกมากๆค่ะ
    #176
    0
  11. #174 preaw_F11 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 11:15
    ชอบบบอ่ะ รอค่ะ
    ปล.อย่าลืมเรื่องนี้นะคะ
    #174
    0
  12. #172 chompoobb2007 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 13:11
    รีบอัพนะค่ะชอบมากเลยค่ะ ไทกะคุงอ่ะอ้อนคุโรโกะคุงเก่งจังเลยอ่ะ เเถมประกาศสงครามกับไดกิอีกสุดยอดเลย//คนเเสดงความคิดเห็น เเน่นอนอยูเเล้ว คุโรโกะต้องเป็นของๆชั้นคนเดียว//ไทกะ
    #172
    1
    • #172-1 nn2006(จากตอนที่ 8)
      4 พฤษภาคม 2560 / 19:04
      คำพูดนั้นมันคุ้นๆนะ555+ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใครเนอะ!คำพูดของนายน้อยไงละวะฮ่าๆ
      #172-1
  13. #171 nn2006 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 10:07
    หึง หวง ห่วง สินะ////หลบการโดนกระถืบของไทกะแปป
    #171
    0
  14. #167 sunday-_- (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 15:52
    สนุกมากเลยค่ะ
    #167
    0
  15. #166 Imeya11105 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 22:06
    ไรท์รอเรื่องนี้อยู่นะ มาต่อด้วยนะ
    #166
    0
  16. #165 tarun091245 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 15:56
    รอฉันรอไรท์อยู่ แต่ไม่รู้ไรท์อยู่ที่ไหน ไรท์จะมา ไรท์จะมาเมื่อไร? รอค่าาาาา
    #165
    0
  17. #160 Ry0-$aIII (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2559 / 00:26
    ไรท์~~ มาต่อเถิดดดดก เรายังรออยุ่~~~~~~ไม่ว่านานแค่ไหน~~~ หลังสอบเสร็จก็ด้าย~~~TwT //Akakuroก็ชอบแต่อาคาฟุริ...อืมมมมมมม5555555😂
    #160
    0
  18. #156 แป้ง (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 เมษายน 2559 / 17:00
    ว้าย เสือขี้งอนกับขี้อ้อนแบบนี้อยากได้เอาไปไว้ที่บ้านสักตัวจังเลย ไรท์ขาอย่าลืมกลับมาอัพฟิคเรื่องนี้ต่อนะคะ รออ่านอยู่จนจะลงแดงแล้วค่ะ
    #156
    0
  19. #155 daki01 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 เมษายน 2559 / 09:06
    สนุกมาก อ่านแล้วอยากได้ไว้สักตัวกับอีกคน เพราะไม่คู่กัน เราคงตกเป็นอาหารเสือแน่ๆ5555
    #155
    0
  20. #154 HYOKYE (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 23:57
    เพิ่งเข้ามาอ่านครั้งแรก ขอเม้นรวดเดียวเลยนะคะ

    ปกติชอบ ฟ้าดำ แล้วก็ไฟดำอยู่แล้ว มาเจอแบบนี้ก็รักเลยยย <3

    พี่ไฟน่ารักกก มีหึงน้องกับอาโฮ่ด้วย แต่ว่าเมื่อไหร่พี่ไฟจะมาหาน้องอย่างเป็นทางการสักที

    มีแต่แอบๆมาหา อยากอ่านตอนทั้งคู่เจอกันแบบเต็มเเล้วอะ 


    ยังไงจะรอไรเตอร์มาอัพต่อนะคะ :)


    #154
    0
  21. #152 Aunpun (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มีนาคม 2559 / 17:38
    อัพไวๆนะคะไรท์ รออ่านใจจะขาดด.TwT
    #152
    0
  22. #151 252555555 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 มีนาคม 2559 / 19:13
    555ขี้หวงนะเนี้ยไทกะ
    #151
    0
  23. #150 sararai (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มีนาคม 2559 / 20:31
    ไรท์ อัพเตอะ //นั่งรอ
    #150
    0
  24. #149 D_Chimera (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2559 / 16:07
    ไรท์~ มาต่อเถอะน้าาาา ค้างไว้นานแล้วว ;^;
    #149
    0
  25. #147 sararai (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:48
    ไรท์มาอัพซะที เรารอคอยมานานแสนนาน รักคุโรโกะมักๆ อยากอ่านต่อ~
    #147
    0