[Fic KnB] Love You, Mine Tiger [KagaKuro]

ตอนที่ 7 : Chapter 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 895
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    21 พ.ย. 58

Chapter 6

 


            ช่วงเวลากลางดึกที่สวนสัตว์ปิดทำการ ห้องของใครบางคนยังคงเปิดไฟเอาไว้ท่ามกลางความมืด อาคาชิ เซย์จูโร่ในชุดเสื้อคลุมสบายๆกำลังนั่งอยู่บนโซฟาสุดหรู ดวงเนรตต่างสีเพ่งมองเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะไม่วางตา มือหนาหยิบน้ำเปล่าเย็นเฉียบขึ้นมาจิบพลางหยิบเอกสารฉบับนั้นขึ้นมาดูชัดๆอีกครั้ง

 

            รูปภาพของเสือโคร่งตัวใหญ่ที่ยังโตไม่เต็มวัยถูกแนบติดกับเอกสารด้วยคลิปหนีบกระดาษ ข้อมูลอันน้อยนิดที่แสนจะไม่สมเหตุสมผลนั่นทำให้เจ้าของสวนสัตว์อย่างเขาต้องนั่งพิจารณาอยู่นานสองนาน แต่จนถึงบัดนี้สิ่งที่ติดค้างอยู่ในใจก็ยังคงไม่ได้รับคำตอบ

 

            ข้อมูลสัตว์ที่มาจากอเมริกา

            Name : Taiga

            Species : Panthera tigris

            Age : unknown

            Data : unknown’

 

            แปลก... นี่มันแปลกเกินไปแล้ว

 

            ข้อมูลของสัตว์ตัวใหม่ในใบเอกสารไม่ช่วยให้อะไรกระจ่างขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย เมื่อสิ่งที่ระบุไว้มีเพียงชื่อ สายพันธุ์ และสถานที่เกิดเท่านั้น ไม่มีอายุหรือประวัติอะไรที่เกี่ยวกับเสือตัวนี้เลย ราวกับว่า... ตัวตนของมันก่อนหน้านี้หายไปจนกระทั่งถึงตอนที่ส่งมอบมายังสวนสัตว์ของเขา

 

            คนที่ทำหน้าที่ติดต่อรับซื้อเสือตัวนี้ก็ไม่รอบคอบและไม่ได้ตรวจสอบที่มาให้แน่ชัด เห็นแค่เป็นพันธุ์แท้ซึ่งเริ่มจะหายากก็เลยรับซื้อมาด้วยราคาที่ไม่ได้สูงอะไรมากมาย แต่ใครจะคิดล่ะว่าเสือที่รับมาตัวนี้จะพยศตั้งแต่วันแรกๆและควบคุมไม่อยู่ ร้อนถึงเจ้าของสวนสัตว์อย่างเขาที่ต้องหาทางทำอะไรสักอย่างเพื่อกำราบสัตว์ร้ายตัวนี้ให้ได้

 

            ริมฝีปากของผู้ที่ถูกเรียกขานว่าเป็นจักรพรรดิผู้ไร้พ่ายยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยเมื่อนึกถึงเด็กหนุ่มร่างเล็กเจ้าของดวงตาสีฟ้าอ่อนที่อาโอมิเนะแนะนำมาให้เขาได้รู้จักเมื่อไม่กี่วันก่อน ใบหน้าหวานที่ดูไม่มีพิษมีภัยนั้นทำให้ยากที่จะเชื่อว่าสามารถควบคุมสัตว์ร้ายที่ต้องเปลี่ยนผู้ดูแลเป็นว่าเล่นได้ภายในวันเดียว ข่าวลือจากคนวงในไม่อาจหลุดพ้นเจ้าของสวนสัตว์ที่มีสายสืบอยู่ภายในสวนสัตว์ได้

 

            เห็นที... คงต้องเรียกไดกิมาสอบถามซะแล้วว่างานที่ให้ไปนั้นราบรื่นเพียงใด

 

            ก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลาจะเปลี่ยนเป็นขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อพาความคิดของตนกลับมาหาใบเอกสารเจ้าปัญหา แต่ก่อนที่จะได้คิดอะไรไปมากกว่านั้นหัวสมองของเขาก็ปวดจี๊ดขึ้นมาเสียดื้อๆ อาคาชิยกมือนวดขมับเบาๆเพื่อคลายอาการเหล่านี้ ร่างสูงยกน้ำขึ้นจิบก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าห้องนอนเมื่อเห็นว่าตอนนี้เป็นเวลาดึกมากแล้ว หากอยู่ต่อนานกว่านี้คงไม่ดีแน่ ช่วงเช้าเขาต้องเข้าประชุมเกี่ยวกับงบประมาณภายในสวนสัตว์และยังต้องเรียกอาโอมิเนะมาสอบถามเรื่องงานด้วย

 

            เอกสารฉบับนี้เลยถูกวางทิ้งไว้อย่างช่วยไม่ได้...

 

            ไว้มีเวลาว่างเมื่อไหร่ ค่อยสั่งให้คนไปตรวจสอบก็แล้วกัน

 

 

            “อืม...”

 

            เด็กหนุ่มร่างเล็กค่อยๆลืมตาตื่นขึ้น ได้ยินเสียงนกร้องเบาๆจากนอกหน้าต่าง แสงอรุณยามเช้าช่างสว่างสดใสเป็นสาเหตุให้คนตัวเล็กที่นอนอยู่บนเตียงลุกขึ้นมาด้วยความสดชื่น ร่างเล็กยกแขนบิดขี้เกียจเล็กน้อยพลางขยับคอไปมาเพื่อคลายอาการเมื่อยล้า ดวงตากลมโตฉายแววสดใสผิดกับทุกวัน

 

            เมื่อมองเวลาบนหน้าจอของโทรศัพท์มือถือก็พบว่าตัวเองตื่นเร็วกว่านาฬิกาปลุกที่ตั้งไว้ประมาณสิบนาที แต่ถึงอย่างนั้นร่างกายของเขากลับรู้สึกกระปรี้กระเปร่าอย่างน่าประหลาด ความเหนื่อยล้าจากการทำงานเมื่อวานหายเป็นปลิดทิ้ง เรี่ยวแรงที่มีฟื้นคืนมาราวกับถ่านที่ถูกชาร์ตแบตเตอรี่ไว้จนเต็ม คุโรโกะ เท็ตสึยะหันไปมองที่ว่างบนเตียง มันว่างเปล่า เหลือเพียงรอยยับบนผ้าปูที่นอนสีขาวเท่านั้น บางที... เขาอาจจะนอนดิ้นจนทำผ้าปูที่นอนยับก็ได้ เด็กหนุ่มคิดเช่นนั้น

 

            แม้ว่าลึกๆภายในจิตใจ จะแอบภาวนาให้เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้เป็นความจริงก็ตาม...

 

            คนตัวเล็กยกยิ้มกับตัวเองบางๆ มือไล้ไปยังผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาด มันอุ่น... อุ่นเหมือนกับเคยมีคนมานอนอยู่เมื่อไม่นานมานี้ เมื่อรู้สึกว่าตัวเองชักจะนั่งเอ้อระเหยนานเกินไปแล้วคุโรโกะจึงตัดสินใจลุกจากเตียงและก้าวเข้าไปในห้องอาบน้ำทันที เวลาในการเข้าทำงานกำลังใกล้เข้ามาแล้ว

 

 

            วันที่สามของการมาเป็นผู้ดูแลสัตว์ก็ยังคงไม่มีอะไรแปลกใหม่ เด็กหนุ่มร่างเล็กถอดหมวกที่สวมอยู่บนศีรษะออกและนำมาพัดเพื่อคลายความร้อน เหงื่อเปียกชื้นค่อยๆไหลลงมาตามไรผมสีฟ้าอ่อนจนถึงปลายคางและหยดแหมะลงบนพื้น ดวงตาสีเดียวกันกับสีผมจ้องมองสิ่งมีชีวิตสี่ขาตัวใหญ่ที่กำลังยืนอยู่อีกฟากฝั่งของบานประตูกรงเหล็ก

 

            เมื่อเช้าเขาเข้าไปทักทายเสือโคร่งตรงหน้ามาเหมือนกับทุกวันและก็ดูท่าว่ามันจะยอมรับเขาพอสมควร เพื่อนร่วมงานคนอื่นๆจึงบอกให้เขาเริ่มฝึกเจ้าสัตว์ร้ายตัวนี้ได้แล้ว เป็นเหตุให้เด็กหนุ่มต้องมานั่งมองเสือตัวใหญ่เดินไปเดินมาพร้อมกับคิดวิธีในการใช้ฝึกสัตว์ไปด้วย

 

            ฝึกงั้นเหรอ? จะให้เขาฝึกยังไงล่ะ? พื้นฐานความรู้ก็ไม่มีแล้วจะให้เอาอะไรไปฝึกล่ะเนี่ย

 

            ยิ่งคิดก็ยิ่งเครียดแถมอากาศวันนี้ก็ร้อนซะเหลือเกิน คุโรโกะมองซ้ายมองขวา เพื่อนที่เป็นคนฝึกสัตว์เหมือนกันเปลี่ยนเวรไปกินข้าวเที่ยงกันหมดแล้ว ตอนนี้จึงเหลือแค่เขากับอาโอมิเนะที่ออกไปกินข้าวมาก่อนหน้านี้เท่านั้น ซึ่งคนผิวเข้มที่กำลังนึกถึงอยู่ก็ไม่รู้ว่าหายไปไหน

 

            “อ๊ะ” คนตัวเล็กสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อสัมผัสอันเย็นเฉียบทาบลงบนแก้มของตนอย่างไม่ทันตั้งตัว ใบหน้าหวานหันขวับก่อนจะเจอเข้ากับตัวการที่ยืนยิ้มกว้างพร้อมกับชูน้ำผลไม้เย็นๆสองกระป๋องมาให้ดู นี่คือสิ่งที่ใช้แตะแก้มเขาเมื่อครู่สินะ

 

            อาโอมิเนะในชุดเสื้อวอร์มแขนสั้นสบายตัวยืนยิ้มแฉ่งพลางส่งกระป๋องน้ำให้คุโรโกะ ร่างเล็กกล่าวขอบคุณแล้วเปิดดื่มทันที รสชาติหวานและไอเย็นจากน้ำช่วยทำให้รู้สึกดีขึ้นมาก มือบางนั่งจิบน้ำแต่ก็ยังไม่ละสายตาจากเสือตัวใหญ่ที่กำลังมองมาทางเขาเช่นกัน

 

            ตึก.. ตึก..

 

            เอ๋?

 

            คนผมฟ้าเผลอสะดุ้งเบาๆเมื่อจ้องไปในดวงตาสีแดงเข้มของเสือตัวนั้น พบว่าหัวใจเริ่มเต้นรัวโดยที่ไม่ทันได้ตั้งตัว ใบหน้าร้อนฉ่าขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอากาศร้อนหรืออะไรกันแน่ แต่เขาไม่สามารถมองหน้าเสือตัวนั้นได้นานกว่านี้อีกแล้ว คิดได้ดังนั้นดวงตากลมโตจึงเสมองไปทางอื่น ก่อนจะแอบถอนหายใจเล็กน้อยเมื่อเสียงหัวใจที่เคยเต้นรัวเริ่มกลับมาเป็นปกติแล้ว

 

            ตั้งแต่มาทำงานที่นี่ อาการแบบนี้ก็เกิดขึ้นตลอดเลย

 

            นี่เขาเป็นอะไรกันแน่นะ?

 

            ป่วยการที่จะหาคำตอบ ร่างบางจึงตัดสินใจหันไปมองคนผิวเข้มที่กำลังจัดตารางเวรของพนักงาน ในความคิดของคุโรโกะ อาโอมิเนะดูเปลี่ยนไปมากจากตอนสมัยเรียน ทั้งดูเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น ดูจริงจังกับงานมากขึ้น แม้จะใจร้อนไปบ้างแต่ก็ถือว่าคนๆนี้มีการเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้นมากทีเดียว

 

            “อาโอมิเนะคุงครับ”

 

            “หือ มีอะไร” ร่างสูงพูดพลางติดตารางเวรที่จัดใหม่ไว้บนบอร์ดเพื่อให้พนักงานคนอื่นเห็นโดยทั่วกัน แล้วจึงเดินมานั่งที่เก้าอี้ข้างๆกับคนตัวเล็ก

 

            “คือ... ผมอยากจะขอคำปรึกษาเรื่องการฝึกสัตว์น่ะครับ”

 

            “หมายถึงนายจะฝึกเสือตัวนั้นน่ะเหรอ” ที่อาโอมิเนะพูดถึงคงเป็นไทกะ และดูเหมือนว่าเสือตัวโตจะรับรู้ว่าเขากำลังพูดถึงมัน เพราะเมื่อมองเข้าไปในกรง เสือตัวนั้นก็แยกเขี้ยวพลางขู่ในลำคอใส่เขาซะแล้ว นี่มันหมายความว่าไงฟะ?

 

            “ครับ”

 

            “จะบ้าเหรอนายน่ะ” คนผิวเข้มหัวเราะเบาๆ อดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปยีเรือนผมสีฟ้าอ่อนอย่างหมั่นเขี้ยว เป็นเหตุให้คุโรโกะรีบปัดมือหนาทิ้งพลางมองด้วยสายตาโกรธเคืองปนไม่เข้าใจ

 

            “หัวเราะทำไมครับ ก็คนอื่นๆบอกให้ผมเริ่มฝึกได้แล้วนี่” อาโอมิเนะยิ้มมุมปากพลางใช้แขนล็อกคอของคนตัวเล็กไว้แน่นเพื่อกันไม่ให้อีกฝ่ายขยับไปไหนได้ มือหนาจัดการขยี้ผมอีกคนแรงๆจนทรงผมที่จากเดิมก็ดูยุ่งอยู่แล้วยิ่งดูยุ่งไม่เป็นทรงเข้าไปใหญ่ เมื่อได้แกล้งคุโรโกะจนพอใจเขาจึงยอมปล่อยคนตัวเล็กออก และก็เป็นดังคาด สีหน้าของอีกฝ่ายดูบูดบึ้งอย่างเห็นได้ชัด

 

            “ที่ฉันขอร้องให้นายมาช่วยน่ะ หมายถึงมาช่วยฝึกให้เจ้านั่นเชื่องขึ้นต่างหากล่ะ ส่วนเรื่องการฝึก ทางฉันแล้วก็คนที่นี่จะเป็นคนจัดการเอง เพราะงั้นนายก็ไม่ต้องคิดมากหรอกน่า ตั้งใจในส่วนของตัวเองก็พอ”

 

            “เข้าใจแล้วครับ” พอได้ยินคำพูดนั้นใบหน้าหวานก็อดที่จะยิ้มอย่างคลายความกังวลไม่ได้ การมีเพื่อนที่พึ่งพาได้มันดีแบบนี้นี่เองสินะ คนผมฟ้าคิดพลางหันไปมองเสือตัวที่เขาต้องดูแลอีกครั้ง แต่พอหันไปหามันกลับสะบัดหน้าใส่เขาซะงั้น

 

            เป็นอะไรอีกล่ะครับเนี่ย... หรือว่าโกรธอะไรผมอีกแล้ว

 

            ระหว่างที่กำลังชั่งใจว่าจะขอคำปรึกษาจากอาโอมิเนะเกี่ยวกับเรื่องพฤติกรรมแปลกประหลาดของเสือตัวนี้ดีไหมคนตัวสูงที่นั่งอยู่ข้างๆก็ร้องตะโกนออกมาซะก่อน อาโอมิเนะลุกพรวดขึ้นมาทำเอาคนมองแอบสะดุ้งตามไปด้วย ในขณะที่กำลังอ้าปากถามร่างสูงก็ชิงพูดก่อนด้วยน้ำเสียงรัวเร็ว

 

            “โทษทีนะเท็ตสึ พอดีว่ามีนัดคุยงานกับอาคาชิน่ะ ถ้าไม่รีบต้องไปสายแหงๆ เดี๋ยวฉันจะรีบกลับมานะ เฝ้าเจ้านั่นดีๆล่ะ แล้วก็อย่าเข้าไปในกรงระหว่างที่อยู่ที่นี่คนเดียวนะ” พูดจบร่างสูงก็รีบวิ่งออกไปราวกับกลัวว่าโลกจะแตกหากไปคุยงานไม่ทันตามเวลานัด มองดูแล้วก็ตลกดีเหมือนกันแฮะ

 

            เสียงฝีเท้าเงียบหายไปแล้ว ตอนนี้จึงมีแค่เสียงลมเบาๆที่พัดผ่านดังคลอเป็นเพื่อนเท่านั้น พนักงานคนอื่นต่างก็ออกไปกินข้าวกันหมด อีกนานพอสมควรกว่าพวกนั้นจะกลับเข้ามา นัยน์ตาสีฟ้าอ่อนเหม่อมองรอบข้างพลางสังเกตสิ่งต่างๆตามนิสัย จนในที่สุดก็ไปหยุดอยู่ที่อีกฟากฝั่งของกรง เสือโคร่งลายพาดกลอนกำลังนอนหมอบอยู่ในที่ร่มซึ่งมีหลังคาเอาไว้กันฝนและแดด ต้นไม้ต้นใหญ่ถูกปลูกเอาไว้ข้างๆกันเพื่อให้ร่มเงา ดวงตาสีแดงเข้มสบประสานกับเด็กหนุ่มตัวเล็กอยู่เนิ่นนานก่อนจะเบนหนีไปอีกทาง

 

            “เฮ้อ...” คุโรโกะ เท็ตสึยะถอนหายใจเบาๆพลางส่ายหน้ากับตัวเอง ท่าทางแบบนี้คงโดนโกรธอีกแล้วแหงๆ ทำไมเจ้าเสือตัวนี้ถึงได้งอนได้งอนเสียจริง ตั้งแต่เมื่อวานมาจนถึงตอนนี้เขาก็ไม่เข้าใจสักทีว่าอีกฝ่ายโกรธเขาเรื่องอะไรกันแน่ ใบหน้าหวานมองซ้ายมองขวาแต่ก็ไม่พบใครและไม่มีวี่แววว่าจะมีใครกลับมาเลย เด็กหนุ่มนั่งนิ่งอย่างคนใช้ความคิดก่อนจะตัดสินใจเดินไปหยิบปลอกแขนเนื้อหนามาสวมใส่ มือเรียวผลักประตูกรงเหล็กเบาๆก่อนจะปิดเอาไว้และเลื่อนกลอนมาล็อกโดยไม่ได้คล้องกุญแจ อย่างน้อยถ้าเกิดอะไรขึ้นก็แค่รีบวิ่งมาเลื่อนกลอนเพื่อเปิดประตูออกไปให้ทัน

 

            การเข้ามาในเขตของสัตว์ป่านั้นดูไม่น่าคุ้นชินสักนิด ยิ่งเข้ามาตัวคนเดียวโดยไม่มีคนอื่นอยู่ข้างนอกก็ยิ่งรู้สึกโหวงเหวงมากขึ้นไปอีก นี่เขาคิดถูกหรือคิดผิดที่เข้ามาที่นี่ด้วยตัวคนเดียวกันนะ ประโยคที่อาโอมิเนะพูดก่อนจะออกไปเมื่อครู่ยังคงแจ่มชัดในความคิด หากคนผิวเข้มรู้ว่าเขาละเลยคำพูดและแอบเข้ามาเองแบบนี้คงโดนบ่นจนหูชา แต่ถึงจะคิดแบบนั้นขาเรียวกลับก้าวเข้าไปใกล้สัตว์ตัวใหญ่ราวกับถูกดึงดูด เพียงไม่นานก็เดินมาถึงตัวเสือโคร่ง

 

            แต่มันก็ยังทำเป็นไม่สนใจเขาเช่นเดิม คนผมฟ้ามองฝ่ายที่นอนหมอบอยู่เหมือนไม่รู้ว่าควรจะทำตัวอย่างไร ในที่สุดร่างเล็กก็ค่อยๆย่อตัวลงมานั่งข้างๆเสือตัวนี้ แผ่นหลังบางเอนพิงกับต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ใกล้ๆ ขาที่สวมด้วยกางเกงขายาวสีเข้มยื่นเหยียดออกเพื่อคลายความเมื่อยล้า บางทีการจะเข้าใจใครสักคน หรือสัตว์สักตัวไม่จำเป็นต้องใช้คำพูดเสมอไป เพียงแค่ความรู้สึกหรือการกระทำที่ทั้งสองฝ่ายแสดงออกมาให้เห็น ก็สามารถทำให้เรารับรู้และเข้าใจอารมณ์ความรู้สึกของอีกฝ่ายได้

 

            เวลานี้คุโรโกะจึงทำเพียงนั่งเงียบๆอยู่ข้างกายสัตว์ที่ขึ้นชื่อว่าดุร้าย แต่สำหรับเขา เวลาที่ได้อยู่ใกล้ๆเสือตัวนี้กลับทำให้รู้สึกอบอุ่นอย่างน่าประหลาด มือเรียวเล็กไล้ไปยังแผ่นหลังหนาที่ปกคลุมด้วยเส้นขนนุ่มนิ่ม ลายพาดกลอนสีดำยิ่งขับให้ขนสีส้มปนน้ำตาลดูโดดเด่นและสง่างามมากกว่าเดิม

 

            เสือตัวใหญ่ปล่อยให้คนตัวเล็กลูบเส้นขนไปเงียบๆ ดวงตาสีแดงเข้มเหลือบมามองใบหน้าหวานเป็นระยะ ริมฝีปากสีชมพูเรื่อยกยิ้มขึ้นบางๆในขณะที่มือทั้งสองข้างเลื่อนขึ้นไปบริเวณใบหูหนาพลางจับเบาๆเหมือนกลัวว่าฝ่ายที่นอนอยู่จะรำคาญ ใบหูตั้งกระดิกไปมาเล็กน้อยก่อนจะส่ายหัวไปมาจนร่างบางเผลอสะดุ้ง ดวงตาสีฟ้าอ่อนหมองลงอย่างเสียดายเมื่อต้องปล่อยมือออกจากใบหูแสนนุ่มนั้น

 

            ตุบ...

 

            ใบหน้าที่ปกคลุมไปด้วยขนสีส้มปนน้ำตาลหันมามองเมื่อรู้สึกได้ถึงแรงกดทับที่แผ่นหลัง เห็นเด็กหนุ่มตัวเล็กที่นั่งลูบหัวลูบหลังอยู่เมื่อครู่ผล็อยหลับไปซะแล้ว แถมศีรษะยังโน้มลงมาหนุนแผ่นหลังของสัตว์กินเนื้อตัวโตอีกต่างหาก ใบหน้าหวานซบลงกับขนนิ่มๆเหมือนปุยนุ่นแล้วขยับตัวเล็กน้อยเพื่อให้นอนได้สบายยิ่งขึ้น ซึ่งการกระทำทั้งหมดอยู่ในสายตาของเสือโคร่งที่มาจากอเมริกา นัยน์ตาคมมองร่างเล็กสักพักจึงค่อยๆขยับตัวอย่างแผ่วเบาและเอียงตัวลงเพื่อให้คนผมฟ้านอนสบายมากขึ้น มือเรียวเล็กเอื้อมไปจับอุ้งเท้าข้างหนึ่งมากอดไว้อย่างไม่รู้ตัวก่อนจะแย้มรอยยิ้มน้อยๆราวกับกำลังอยู่ในห้วงความฝันอันแสนหวาน

 

            เสือตัวโตเผลอถอนหายใจและส่ายหน้าเบาๆให้กับการกระทำที่เหมือนเด็กน้อยแบบนี้ แต่ถึงอย่างนั้นมันกลับยอมนอนนิ่งๆเพื่อให้คุโรโกะได้พักผ่อนหลังจากเหนื่อยมาหลายวัน...

 

 

            “...สึ”

 

            “เท็ตสึ...”

 

            “เท็ตสึ!

 

            “อือ... อาโอมิเนะคุง?” นัยน์ตาสีฟ้าอ่อนปรือขึ้นเล็กน้อยเหมือนยังไม่ตื่นดี คุโรโกะยกมือขึ้นมาขยี้ตาตัวเองเบาๆเมื่อเห็นว่าอาโอมิเนะกลับมาแล้ว และคนอื่นๆก็กำลังทยอยกลับเข้ามาหลังจากพักเที่ยงด้วย

 

            เอ๋?

 

            ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่?

 

            ร่างเล็กสะดุ้งจนอาโอมิเนะที่กำลังยืนมองอยู่ตกใจตามไปด้วย ร่างสูงเห็นเพื่อนสนิทของตนกำลังมองซ้ายมองขวาพลางขมวดคิ้วมุ่น

 

            “มีอะไรเหรอเท็ตสึ?” สุดท้ายจึงเอ่ยถามออกไป

 

            “ผม...” ปากที่กำลังพูดปิดลงในทันที ถ้าเล่าออกไปอีกฝ่ายคงรู้แน่ว่าเขาแอบเข้าไปในกรงเพียงลำพัง ดีไม่ดีอาจจะถูกอาโอมิเนะโกรธจนไม่ยอมให้เข้าไปในนั้นอีกก็ได้ เพราะงั้นก็เงียบไว้ก่อนดีกว่า ถึงจะแอบสงสัยว่าทำไมเขาถึงมาอยู่นอกกรงได้ก็เถอะ หรือว่าเขาเดินละเมอออกมากันล่ะเนี่ย... แต่มันก็ไม่น่าจะเป็นไปได้นะ ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่เข้าใจ สุดท้ายจึงทำได้แค่ปล่อยให้คำถามนี้ค้างคาอยู่ในจิตใจเท่านั้น

 

            เหมือนกับรู้ว่ามีสายตาของใครบางคนมองมาอยู่ คุโรโกะมองเข้าไปในกรงเหล็ก เห็นเสือโคร่งตัวใหญ่ที่เขาเข้าไปนั่งเล่นเมื่อครู่ยืนอยู่ท่ามกลางแสงแดดในยามบ่ายส่งผลให้ขนสีส้มปนน้ำตาลสะท้อนแสงงดงามจนไม่อาจละสายตาไปได้ พอได้สบตา หัวใจก็พลันเต้นรัวอย่างห้ามไม่อยู่ ทำไมเห็นเสือตัวนี้ทีไรหัวใจของเขาถึงได้เต้นผิดจังหวะแบบนี้ทุกทีเลยนะ

 

            นั่นก็เป็นอีกเรื่องที่คุโรโกะไม่สามารถหาคำตอบได้เช่นกัน...

 

            “คงเหนื่อยล่ะสิ ถึงได้หลับระหว่างรอคนอื่นๆมาเปลี่ยนเวรแบบนั้น” อาโอมิเนะเอ่ยแซวในขณะที่กำลังเดินกลับที่พักหลังจากไปเปลี่ยนชุดที่ตึกสำนักงาน ดวงอาทิตย์ใกล้ลับขอบฟ้าเป็นผลให้ผืนนภาถูกย้อมเป็นส้มอมแดง เด็กหนุ่มทั้งสองคนเรียกรถกอล์ฟที่อยู่แถวนั้นให้ไปส่ง เพียงไม่นานรถคันสีขาวก็มาจอดอยู่หน้าที่พักของพนักงาน

 

            “แล้วเจอกันนะครับอาโอมิเนะคุง”

 

            “เออ แล้วเจอกัน” ทั้งคู่บอกลาแล้วเดินเข้าห้องของตัวเองไป คุโรโกะเดินไปหยิบน้ำในตู้เย็นแล้วกลับมานั่งที่โซฟาตัวยาว มือเรียวยกน้ำขึ้นจิบเล็กน้อย ภายในหัวยังคงสงสัยอยู่ว่าเขาออกมานั่งหลับข้างนอกกรงได้ยังไงเพราะเท่าที่จำได้ เขาเดินเข้าไปในกรงและหลับไปข้างๆเสือตัวนั้น พนักงานคนอื่นรวมถึงอาโอมิเนะก็ไม่รู้เรื่องที่เขาแอบเข้าไปในกรงคนเดียวด้วย

 

            สิ่งที่เกิดขึ้นนี่... มันหมายความว่ายังไงกันแน่นะ?

 

            เมื่อคิดว่าตัวเองคงจะไม่สามารถหาคำตอบได้แล้วคุโรโกะจึงตัดสินใจเดินไปอาบน้ำ ใช้เวลาเพียงไม่นานเด็กหนุ่มผมฟ้าก็จัดการทำธุระส่วนตัวจนเสร็จ ร่างเล็กปีนขึ้นมาบนที่นอนแล้วนำหมอนมาอิงแผ่นหลังเอาไว้ มือเล็กคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาพลางกดเข้าไปที่รูปถ่าย รูปภาพภายในสวนสัตว์แห่งนี้ถูกบันทึกเอาไว้มากมาย นิ้วเรียวกดเข้าไปดูภาพล่าสุดที่ถ่ายเอาไว้ เสือโคร่งตัวใหญ่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ สายตาที่มองมายังกล้องเต็มไปด้วยความสงสัย ใบหน้าหวานยกยิ้มบางให้กับภาพแสนน่ารักใบนี้

 

            ดวงตาสีฟ้าสวยมองนาฬิกาในโทรศัพท์มือถือ ถึงตอนนี้จะยังไม่ดึกมากนักแต่เขาก็ควรรีบเข้านอน ไม่อย่างนั้นอาจจะเผลอหลับระหว่างทำงานแบบวันนี้อีกก็ได้ เขายังไม่อยากถูกอาคาชิไล่ออกทั้งๆที่ทำงานยังไม่ถึงอาทิตย์หรอกนะ มือเล็กปิดหน้าจอหลังจากตั้งนาฬิกาปลุกเรียบร้อย วางมันไว้ที่หัวเตียงก่อนจะปิดไฟ ใบหน้าหวานซุกลงกับหมอนใบนุ่ม เมื่อไร้แสงไฟห้องทั้งห้องก็มืดจนแทบจะมองไม่เห็นอะไรเลย ดวงตาสีฟ้าปิดลงช้าๆและเข้าสู่ห้วงนิทราไปในที่สุด...

 

 

            ภายในห้องพักของเด็กหนุ่มตัวเล็กตอนกลางดึกมีเพียงเสียงหายใจอย่างสม่ำเสมอของเจ้าของห้องที่เป็นสัญญาณว่าร่างบางได้หลับสนิทไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ท่ามกลางความมืดภายในห้องนอนปรากฏร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่ยืนอยู่เงียบๆ

 

            นัยน์ตาคมกริบสีแดงเข้มสะท้อนแสงอยู่ในความมืดมิด เขาเดินเข้ามาใกล้เตียงที่คนผมฟ้านอนอยู่ มือใหญ่หนาประหนึ่งมือของนักกีฬาค่อยๆเอื้อมไปสัมผัสกับเรือนผมสีฟ้าอ่อนอย่างแผ่วเบา ก่อนจะไล้มายังใบหน้าหวาน คนตัวเล็กขยับตัวเข้าหาอุ้งมือใหญ่ทันทีที่รู้สึกได้ถึงไออุ่น ใบหน้าถูไถกับมือหนาเหมือนลูกแมวน้อยอย่างไม่รู้ตัว

 

            ฝ่ายผู้มาเยือนยกยิ้มบางเมื่อเห็นปฏิกิริยาแสนน่ารัก ใบหน้าคมที่กลืนไปกับความมืดทอดมองลงมาหาคนตัวเล็กที่ยังคงหลับสนิท เขาค่อยๆก้าวขึ้นไปบนเตียงโดยไร้เสียงเพื่อกันไม่ให้อีกฝ่ายตื่นขึ้นมา มือหนาเอื้อมไปหยิบผ้าห่มที่ร่นลงมาคลุมแค่เอวของคนตัวเล็กมาห่มให้ใหม่ สอดแขนสองข้งเข้าไปที่เอวบางแล้วดึงเข้าหาตัว

 

            “อืม...”

 

            เสียงหวานครางออกมาเบาๆก่อนจะพลิกตัวมายังผู้บุกรุก เสียงลมหายใจสม่ำเสมอเป็นตัวบอกว่าเจ้าของห้องยังคงหลับอยู่ ใบหน้าหวานซุกลงกับอกแกร่งเพื่อหาไออุ่นท่ามกลางนัยน์ตาสีแดงเข้มที่เบิกกว้างอย่างคนตกใจ ร่างสูงใหญ่เผลอถอนหายใจออกมายาวๆ ยกมือขึ้นมาลูบเส้นผมของคนที่กำลังหลับสบายคาอ้อมอกของตนอยู่ ใบหน้าคมโน้มลงมาประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากของคนที่หลับไปแล้ว พร้อมกับน้ำเสียงทุ้มที่ดังขึ้นเบาๆ

 

            “ฝันดีนะ”

 

. . .TBC. . .

. . .Chapter 6. . .


---Writer Talk---


     สวัสดีค่ะทุกคนนนน กลับมาพบกับฟิคไฟดำของเราซะที

(ไฟดำแต่ทำไมมันมีออร่าฟ้าดำล่ะ???//ฮาาา)

     สำหรับตอนนี้ก็ออกแนวน่ารักๆเนอะ ไรเตอร์ก็อยากมีโมเม้นไปนอนหนุนเสือแบบน้องบ้างจัง>__< //คงโดนขย้ำตายก่อนแหงๆ

     จากนี้ปริศนาก็จะยิ่งมีมากขึ้นนะคะ อีกไม่นานน้องก็จะได้รู้อะไรบางอย่าง...

อย่าลืมเอาใจช่วยน้องกันด้วยนะคะ (แอบกระซิบว่าฉากเปิดตัวพระเอกของเรานั้น... 

แรงมากกกกก><)

     แล้วเจอกันตอนหน้านะคะ บ๊าย บาย^^


'Mind-San./Mi~chan'

[21/11/15]

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

193 ความคิดเห็น

  1. #159 Ry0-$aIII (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2559 / 00:15
    ฟ้าดำ..ไฟดำ... #แอ๊บมีแดงดำก็ดีนะไรท์ ถถถถถถถ-..-
    #159
    0
  2. #135 inlove_Yaoi (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มกราคม 2559 / 22:28
    พี่เสือยังไม่เปิดตัวอย่างเป็นทางการสักที หลบๆซ่อนๆ อยู่เลยง่า
    แต่ ตอนนี้ก็น่ารักดีนะ ใสๆ
    #135
    0
  3. #123 Aunpun (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 มกราคม 2559 / 22:04
    ลุ้นนน.อยากอ่านต่อเร็วๆแล้วว><

    ไรท์แต่งเก่งมากเลยค่ะ ยังรอตอนต่อไปอยู่นะคะ

    อัพเร็วๆน้าาาา.😘😘
    #123
    0
  4. #120 Sweety_Melon (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2558 / 06:06
    ไรต์มาต่อเร็วๆนะคะ ><
    #120
    0
  5. #119 'Thung-pang (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2558 / 11:15
    รอต่อนะคะไรต์
    #119
    0
  6. #116 BlackCatBlueEyes (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2558 / 14:13
    น่าอิจฉาน้องครก(/////// ฟ้าดำไม่เลวน่ะ แต่ดูมุ้งมิ้งมากเลย5555 พี่ไฟนี่ทำตัวลึกลับไปได้ แง จะรอดูตอนหน้าน้องรู้ว่าพี่ไฟเป็นคนครึ่งเสือได้
    #116
    0
  7. #115 Poom Raweewan (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2558 / 23:02
    รอรัวๆเรยจ้าาา~~~~~
    #115
    0
  8. #114 Aili@SweeT (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2558 / 18:01
    น่าร๊อคอะมาอัพเถอะไรทอยากอ่านเเล้วววว
    #114
    0
  9. #112 pea (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2558 / 10:37
    ไฟดำเมื่อไหร่พี่เสือเราจะเปิดตัวสักที่เดี๋ยวนี้ส่งสัยค่าตัวแพงแน่เลยรีบมาต่อเร็วๆๆนะคับ
    #112
    0
  10. #110 มั ง ก ร ข า ว (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2558 / 16:35
    ไฟดำ ไฟดำ ไฟดำ!!! ตอนนี้มุ้งมิ้งอบอุ่นน่ารักมาก คากามิร่างเสือนี่ท่าจะนุ่มแฮะ
    #110
    0
  11. #109 pasation (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2558 / 14:33
    น่ารักที่สุดเลยค่ะ
    #109
    0
  12. #108 หมวย (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2558 / 21:25
    มาต่อแล้วววว ดีใจมากกกก ฟินมากโดยเฉพาะฉากนอนหนุนเสือ ชอบโมเม้นแบบนี้มาก จริงๆฉากนี้มันเป็นฉากคลาสสิคเลยนะ(ถ้าในเรื่องพระเอกแปลงร่างเป็นสัตว์ได้) จะต้องมีโมเม้นนางเอกนอนพิงพระเอกในร่างสัตว์ >\\\<
    #108
    0
  13. #107 ปอเช่ เพน (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2558 / 21:36
    พี่เสือของเรานี้ก็งอลได้งอลดีแท้ แต่น่ารักอะ><
    #107
    0
  14. #106 Cncomics (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2558 / 18:00
    โอ้ยย น่ารักมากฮะ
    #106
    0
  15. #105 Aili@SweeT (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2558 / 07:15
    สนุกมากๆๆๆอ่านไปเขินไป
    #105
    0
  16. #104 LynneY (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2558 / 17:19
    พี่เสืองอล55555
    แต่น่ารักจริงจริีง ทำตัวลึกลับจริง
    ร่างเสือนี่นึกภาพตามทีไรก็อยากเข้าไปฟัดทุกที เค้ารักสัตว์ตระกูลแมว*3*(ถ้าไม่โดนขย้ำตายนะ....)><
    ดีใจที่นิยายอัพ รอตอนต่อไปนะคะ ไฟท์ติ้ง
    ป.ล.ฟ้าดำก็ไม่เลว....=W=
    #104
    0
  17. #103 KusanatzY (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2558 / 15:32
    สนุกมากๆๆ มาต่อเร็วๆนะฮะ
    #103
    0
  18. #102 D_Chimera (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2558 / 22:07
    อัพแล้วววว ตั้งตารออยู่นานเลยค่ะ! ตอนนี้น่ารักมากๆเลย ออร่าฟ้าดำแรงจริงๆค่ะ5555 รีบๆมาต่อน้าา~
    #102
    0
  19. #101 Poison_T (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2558 / 13:39
    อยากกอดน้องเสือบ้างอ่ะ555
    #101
    0
  20. #100 LemonApple (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2558 / 11:27
    หึงน้องอีกแล้ว!!! หึงสินะ!!555555555
    พระเอกเราค่าตัวแพงจริงๆด้วยค่ะ555555//โดนขย้ำ
    รอฉากเปิดตัวค่ะ//// เนื้อเรื่องน่าติดตามมากๆเลย
    #100
    0
  21. #99 orange-candy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2558 / 09:48
    ตกลงไม่ใช่เสือธรรมดาชิมิ เป็นสมิงเหรอ?
    #99
    0
  22. #98 Lady_Fogmenot (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2558 / 07:56
    ยิ่งอ่านก้อยิ่งอยากให้ครกเจอคากามิไวๆ จังเลยยยยย
    #98
    0
  23. #97 โอโย๊ะโหย่ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2558 / 23:21
    อร๊ายยย!!! ชอบอะๆกอดเยอะๆนานๆเลยพี่เสือน้องครกน่ารักขนาดนี้พี่เสือไม่ปล่อยแน่นอน

    พยายามเข้านะไรท์ เค้าติดตามเสมอ
    #97
    0
  24. #96 Poom Raweewan (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2558 / 22:09
    กรี๊ดดด น่ารักอ่าาาา ฟินนนนนน
    #96
    0
  25. #95 Shin Night (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2558 / 22:08
    คากาจินนี่งอนง่ายจังเลยนะขอรับคนอื่นเข้าใกล่คุโรจินนิดๆหน่อยๆก็ไม่ได้
    #95
    0