[Fic KnB] Love You, Mine Tiger [KagaKuro]

ตอนที่ 5 : Chapter 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 922
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    2 ต.ค. 58

Chapter 4



 

            นัยน์ตาสีฟ้าครามจ้องมองลึกลงไปในดวงตาคมนั่นอีกครั้งแต่สิ่งที่เห็นก็เป็นเพียงใบหน้าของเสือตัวโตอยู่ดี

 

            คงตาฝาดสินะ... ไม่ไหวเลยเรา

 

            แล้ว... จะทำยังไงดีล่ะทีนี้?

 

            เด็กหนุ่มร่างเล็กปรับความคิดให้กลับเข้ามายังโลกความเป็นจริงอีกครั้ง ถ้าใครมาเห็นเขาในสภาพที่โดนเสือยืนทับอยู่ด้านบนคงกรีดร้องเพราะนึกว่าเสือกำลังจะขย้ำเขาเป็นแน่ และเขาก็ไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงกับสถานการณ์แบบนี้ดี เขาอ่านความคิดของเจ้าเสือตัวนี้ไม่ออกเลยด้วยซ้ำ ไม่มีทางรู้ได้เลยว่าเจ้าของดวงตาสีแดงเพลิงคู่นี้คิดอะไรอยู่เหตุใดจึงผลักเข้าให้ล้มลงเช่นนี้

 

            “อ่ะ!” ร่างเล็กสะดุ้งเฮือกเมื่อเห็นว่าเสือตัวนี้กำลังโน้มใบหน้าลงมาใกล้ มือเรียวเล็กพยามสอดเข้าไปใต้ท้องเสือโคร่งตัวใหญ่และดันให้ออกห่างด้วยแรงทั้งหมดที่มีแต่ไม่ว่าจะทำยังไงกำลังของเขาก็ไม่อาจสู้สัตว์ที่ตัวหนักมหาศาลนี้ได้

 

            “...”

 

            “อื้อ!” เด็กหนุ่มผมฟ้าสะดุ้งเบาๆเมื่อรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่กำลังเป่ารดต้นคอ พยายามดิ้นแล้วหันใบหน้าหนีเพราะจู่ๆก็รู้สึกร้อนวาบไปทั่วทั้งหน้าซะอย่างนั้น

 

            “...”

 

            คุโรโกะหยุดชะงัก จมูกได้กลิ่นบางอย่างเมื่อเสือตัวนั้นโน้มใบหน้าลงมาใกล้มากขึ้น มันไม่ใช่กลิ่นสาบของสัตว์อย่างที่ควรจะเป็น กลับกันกลิ่นนั้นมันดูหอมและอบอุ่นอย่างอธิบายไม่ถูก ใบหน้าหวานนิ่งค้างราวกับถูกผนึกร่างกายไว้กับที่ ขยับไม่ได้ ต่อต้านก็ไม่ได้ ดวงตาสีฟ้าค่อยๆปิดลงเมื่อสัตว์ร้ายตัวใหญ่ก้มหน้าลงมาจนไม่เหลือระยะห่างระหว่างกันอีกแล้ว

 

            “อ๊ะ..”

 

            ลิ้นสากอุ่นๆไล้เลียไปบนแก้มขาวเนียนเบาๆเป็นเหตุให้คุโรโกะค่อยๆลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตากลมโตฉายแววประหลาดใจอย่างปิดไม่มิดเมื่ออยู่ๆเสือตัวนี้ก็แสดงท่าทีเป็นมิตรกับเขาผ่านทางแววตาและการกระทำอย่างชัดเจน ใบหน้าที่ปกคลุมไปด้วยขนไม่สากอย่างที่คิด กลับกันมันนุ่มเหมือนกับก้อนสำลีไม่มีผิด ยามที่อีกฝ่ายถูไถใบหน้าเข้ากับแก้มของเขามันรู้สึกสบายจนอยากจะกอดเจ้าเสือตัวนี้เอาไว้แน่นๆ

 

            นี่ไม่ใช่เวลาที่จะมาทำอย่างนั้นสิ!

 

            คุโรโกะเรียกสติที่เตลิดเปิดเปิงของตัวเองให้กลับมา เอื้อมมือไปลูบหัวเสือตัวใหญ่เบาๆก่อนจะค่อยๆชันตัวลุกขึ้นนั่ง ซึ่งดูเหมือนว่ามันจะเข้าใจความหมาย ร่างใหญ่จึงยอมถอยห่างออกไปแต่โดยดีหลังจากได้ทำความรู้จักกับคนดูแลคนใหม่แล้ว

 

            เมื่อคุโรโกะลุกขึ้นนั่งเสือตัวใหญ่ก็ลงไปนั่งข้างๆคนตัวเล็กในทันที หัวใหญ่ๆถูไถเข้ากับใบหน้าของร่างบางราวกับลูกแมวไม่เหลือมาดเสือตัวโตอยู่เลย เด็กหนุ่มผมฟ้ายกยิ้มบางก่อนจะลูบหัวของเจ้าเสือตัวนี้เบาๆ

 

            “ฮืม...”

 

            มันร้องครางในลำคออย่างชอบใจก่อนจะทิ้งตัวลงนอนโดยให้หัวซุกลงบนตักของคนตัวเล็ก อุ้มมือหน้าทั้งสองข้างเอื้อมมือไปเกาะแขนเล็กเบาๆแต่ก็ไม่ได้ทำอะไรไปมากกว่านั้น

 

            เด็กดีจังนะครับ..

 

            คุโรโกะอดคิดไม่ได้เมื่อเห็นท่าทางอ้อนๆดุจลูกแมวเชื่องจากสัตว์ที่ขึ้นชื่อว่าดุร้าย ใบหน้าหวานหันไปหาอาโอมิเนะพลางยกนิ้วโป้งให้เป็นเชิงบอกว่าเรียบร้อย คนผิวเข้มมองเข้าไปในกรงอย่างไม่อยากเชื่อสายตาเหมือนกับคนอื่นๆที่อ้าปากเหวอไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ทุกคนมองภาพนั้นและพากันคิดเป็นเสียงเดียวกัน

 

            คุโรโกะ เท็ตสึยะนี่... น่ากลัวจริงๆ

 

 

 

            “นายมั่นใจแล้วเหรอว่าจะคุมเจ้านั่นได้น่ะเท็ตสึ” อาโอมิเนะเปิดบทสนทนาขึ้นมาเมื่อพวกเขาเดินเข้ามาทานข้าวภายในศูนย์อาหารช่วงพักกลางวัน บอกได้เลยว่าจนถึงตอนนี้อาโอมิเนะก็ยังคงช็อคอยู่ไม่หายกับภาพเหตุการณ์ช่วงเช้าของเพื่อนสนิทกับเสือตัวนั้น

 

            “หายห่วงครับ เค้าก็ดูเชื่อฟังดีนี่นา” คุโรโกะตอบพลางหยิบแก้ววานิลลาเชคที่มีขายภายในสวนสัตว์ขึ้นมาดื่ม รสชาติหอมหวานช่วยให้รู้สึกสดชื่นขึ้น

 

            “แปลกมาก... พวกฉันเปลี่ยนคนคุมตั้งหลายคนแต่ไม่เห็นมีใครทำได้เหมือนนาย”

 

            “ผมคง... เข้ากับสัตว์ร้ายได้ล่ะมั้งครับ” ร่างเล็กพูดติดตลกแล้วอมยิ้มอย่างขำๆ เขาก็ไม่อยากจะเชื่อตัวเองเหมือนกันว่ากล้าทำขนาดนั้นได้ยังไง ก็เล่นเดินเข้าไปใกล้จนโดนผลักให้ล้มลงเลยนี่นะ แอบนึกว่าจะถูกเสือขย้ำแล้วซะอีก

 

            แต่ว่า... ใบหน้าของผู้ชายที่เขาเห็นตอนนั้นเป็นใครกัน?

 

            “เท็ต..”

 

            หรือบางทีเขาก็อาจจะตาฝาดไปเองก็ได้ ใช่.. ต้องเป็นอย่างนั้นแน่ๆ

 

            “เท็ตสึ!

 

            “คะ.. ครับ” ดวงตาสีฟ้าใสหันกลับมามองเด็กหนุ่มผิวเข้ม เห็นอาโอมิเนะเกาหัวตัวเองแล้วถอนหายใจออกมาเสียงดัง

 

            “มัวเหม่ออะไรอยู่?”

 

            “ขอโทษครับ ว่าแต่เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะครับ” อาโอมิเนะ ไดกิถอนหายใจออกมาอีกครั้ง ครั้นจะหัวเสียใส่คนตัวเล็กก็ใช่ที เพราะว่าอีกฝ่ายเพิ่งไปเจอเรื่องน่าหวาดเสียวแบบนั้นมาเป็นไม่ว่าใครก็ต้องมีอาการช็อกกันไม่มากก็น้อยล่ะนะ

 

            “ฉันบอกว่าจะพานายไปเดินดูรอบๆสวนสัตว์ ว่าไง?” ใบหน้าหวานเอียงคอเล็กน้อย

 

            “ก็ดูไปแล้วไม่ใช่เหรอครับ?”

 

            “หมายถึงว่าพาไปแนะนำตัวกับพนักงานคนอื่นไงล่ะ หรือว่านายตั้งใจจะอยู่แต่ในโซนของสัตว์กินเนื้อตลอดสองอาทิตย์น่ะฮะ?” ขนาดเขายังเบื่อเลย กรงอันแสนอุดอู้นั่นน่ะ

 

            เพราะโซนของสัตว์กินเนื้อเป็นส่วนที่อันตรายมากที่สุดในสวนสัตว์ การก่อสร้างจึงต้องทำให้แข็งแรงและมิดชิดกว่าโซนอื่นเป็นพิเศษเพื่อความสบายใจของนักท่องเที่ยว แม้ว่าการทำอย่างนั้นมันจะทำให้ภายในโซนดูอึดอัดมากก็ตามที

 

            “แล้วเรื่องงานล่ะครับ?”

 

            “วันนี้พอแค่นี้ก่อน แค่ให้นายไปทำความรู้จักกับเจ้านั่นก่อนก็พอแล้ว ดูเหมือนว่ามันจะเชื่องกับนายแต่ก็ยังไว้ใจไม่ได้ ทางที่ดีก็ไม่ควรอยู่กับมันนานจนเกินไป ยังไงมันก็เป็นสัตว์ป่านะ เข้าใจใช่ไหม?”

 

            “เอางั้นก็ได้ครับ” คุโรโกะวางแก้ววานิลลาเชคที่ดื่มหมดลงไปในถาดอาหารรวมกับจานชามที่กินเสร็จแล้ว ทั้งคู่หยิบถาดอาหารขึ้นมาแล้วนำไปวางไว้ตรงที่สำหรับเก็บกวาดเพื่อให้แม่บ้านนำจานชามพวกนี้ไปล้างอีกที

 

 

            อาโอมิเนะพาคุโรโกะเดินลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยต่างๆโดยให้เหตุผลว่ามันไม่ร้อนเมื่อเทียบกับการเดินบนถนนใหญ่ในสวนสัตว์ท่ามกลางแสดแดดจ้าแม้ว่าจะต้องใช้เวลานานหน่อยก็ตาม

 

            ร่างสูงหยุดอยู่ที่หน้าร้านขนมแห่งหนึ่ง มันเป็นร้านที่ไม่ใหญ่ไม่เล็กจนเกินไป ดีไซน์ตัวบ้านที่ออกแบบมาให้เหมือนบ้านขนมในเรื่องเฮนเซลกับเกรเทลนั้นเป็นตัวดึงดูดผู้ที่ชื่นชอบขนมหวานหรืออะไรน่ารักๆได้เป็นอย่างดี บ้านถูกก่อด้วยอิฐสีน้ำตาลเหมือนคุกกี้รสช็อกโกแลตรับกับประตูบานหนาแนววินเทจสีเดียวกัน มือหนาเอื้อมไปผลักประตูหน้าร้านแล้วเดินนำเข้าไปด้านใน เสียงกริ่งอันเป็นเอกลักษณ์ดังขึ้นทันทีที่ประตูถูกเปิดออก

 

            กริ๊ง...

 

            “ยินดีต้อนรับครับ อ้าว.. อาโอมิเนะเองเหรอ แล้วนั่นพาใครมาด้วยล่ะ” เด็กหนุ่มผู้มีใบหน้าสวยราวกับผู้หญิงส่งยิ้มมาให้ทั้งคู่ ผมตัดสั้นสีดำสนิทถูกปัดลงมาบดบังดวงตาข้างซ้ายเอาไว้แต่ก็ไม่อาจลดเสน่ห์ของความงดงามบนใบหน้านั้นได้ ดวงตาสีดำสนิทข้างขวาเข้ากันอย่างลงตัวกับไฝเม็ดเล็กที่อยู่ใต้ตา

 

            สวย.. คนๆนี้เป็นผู้ชายที่สวยจริงๆ คุโรโกะแอบคิดกับตัวเองในใจเมื่อได้เห็นใบหน้าของเด็กหนุ่มร่างสูง

 

            “ผมคุโรโกะ เท็ตสึยะครับ มาเริ่มงานตั้งแต่วันนี้” คนผมฟ้าเอ่ยแนะนำตัวเองอย่างง่ายๆ

 

            “ฉันฮิมุโระ ทัตสึยะ ยินดีที่ได้รู้จักนะ” หนุ่มหน้าสวยส่งยิ้มบางๆไปให้อีกฝ่ายก่อนจะยื่นมือออกมาเป็นการทักทาย

 

            “เช่นกันครับ”

 

            “ว่าแต่มากับอาโอมิเนะแบบนี้แสดงว่าทำงานที่โซนสัตว์กินเนื้อเหมือนกันสินะ?” ร่างสูงแต่ผอมบางถามพลางเดินนำทั้งคู่ไปยังโต๊ะที่ว่างอยู่ มือเรียวหยิบใบเมนูวางบนโต๊ะให้ลูกค้าทั้งสองคน

 

            “ใช่ครับ ผมทำงานอยู่โซนสัตว์กินเนื้อเหมือนกัน” ร่างเล็กตอบคำถามก่อนจะไล่สายตาบนใบเมนู เมื่อเจอสิ่งที่ตนเองต้องการแล้วจึงเอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงที่ดูร่าเริงขึ้น “ขอวานิลลาเชคแก้วนึงครับ” มือเล็กวางใบเมนูลงที่เดิม ทำเป็นไม่สนใจเสียงบ่นจากอาโอมิเนะว่าเอาแต่กินของหวานเลี่ยนนั่นอยู่ได้ ช่วยไม่ได้... ก็คนมันชอบนี่นา

 

            ที่ทั้งสองคนสั่งเป็นแค่เครื่องดื่มง่ายๆเท่านั้น คุโรโกะสั่งวานิลลาเชคส่วนอาโอมิเนะสั่งกาแฟเย็น
 ฮิมุโระกล่าวทวนเมนูอีกรอบก่อนขอตัวเดินออกไป เด็กหนุ่มร่างเล็กหันไปสำรวจภายในของร้าน เห็นได้ว่ามีลูกค้าเข้ามาใช้บริการมากพอสมควร คนที่มาเที่ยวก็มีแต่รอยยิ้มจนคนมองอดยิ้มตามอย่างมีความสุขไม่ได้

 

            “ร้านนี้เป็นของคุณฮิมุโระสินะครับ” คนผมฟ้าเอ่ยถามอาโอมิเนะพลางมองตามฮิมุโระที่ยืนรับออเดอร์ลูกค้าอยู่ตรงโต๊ะที่ไม่ห่างกันมากนัก “บรรยากาศภายในร้านก็ดีมากเลย” มีกลิ่นหอมของกาแฟกับกลิ่นของเบเกอรี่ลอยอบอวลอยู่เต็มไปหมด

 

            “เปล่า ร้านนี้ไม่ใช่ของฮิมุโระคนเดียวหรอก”

 

            “เอ๋?”

 

            “นั่นไง มาละ เจ้าของร้านอีกคน” ใบหน้าหวานหันหลังมองตามสายตาของคนผิวเข้ม เด็กหนุ่มร่างใหญ่ผมสีม่วงกำลังเดินเข้ามาหา

 

            “มิเนะจินนี่เอง” น้ำเสียงยานคางพูดพร้อมกับหยิบขนมแท่งรสช็อกโกแลตขึ้นมากิน ดวงตาสีม่วงปรือลงจนเหมือนคนง่วงนอนอยู่ตลอดเวลา “แล้วนี่ใครอ่า?” ไม่วายหันมามองคุโรโกะอย่างสงสัย

 

            “คุโรโกะ เท็ตสึยะครับ”

 

            “คุโรจิน~” คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเมื่อได้ฟังชื่อเรียกแปลกๆจากหนุ่มร่างใหญ่ แต่ก็ไม่ได้ถือสาอะไรมากนักเพราะว่าคนตรงหน้าก็เรียกชื่ออาโอมิเนะด้วยคำลงท้ายแบบเดียวกัน น่าจะเป็นนิสัยของเจ้าตัวล่ะมั้ง

 

            “นี่มุราซากิบาระ อัตสึชิ เราเป็นหุ้นส่วนกันน่ะ จะบอกว่าร้านนี้เป็นของเราทั้งคู่ก็ได้” ฮิมุโระ ทัตสึยะอธิบายด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าตามแบบฉบับของตัวเองก่อนจะวางเครื่องดื่มสองแก้วลงตรงหน้าอาโอมิเนะกับคุโรโกะ

 

            “ขอบคุณครับ” ร่างบางกล่าวเบาๆก่อนจะหยิบเครื่อมดื่มขึ้นดูด ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นทันทีที่ได้ลิ้มรสชาติของวานิลลาเชคจากร้านนี้

 

            “อร่อยมากเลยครับ” คุโรโกะเอ่ยชม เขาไม่เคยทานวานิลลาเชคที่มีกลิ่นหอมขนาดนี้มาก่อน เนื้อครีมเนียนนุ่มไม่หวานจนเกินไปทำให้ดื่มได้เรื่อยๆโดยไม่เลี่ยน

 

            “ฮะๆ สูตรนี้อัตสึชิเป็นคนคิดน่ะ” หนุ่มหน้าสวยพูดพลางส่งยิ้มให้กับร่างสูงใหญ่ ใบหน้าง่วงนอนโยกหัวไปมาเหมือนไม่ค่อยจะใส่ใจ

 

            “อยากกินก็เลยคิดมาเท่านั้นเอง แต่ก็ดีใจที่ชอบน๊าคุโรจิน~

 

            “งั้นพวกฉันขอตัวไปทำงานต่อก่อนนะ ตามสบายเลย” พูดจบฮิมุโระก็พาตัวเด็กหนุ่มร่างใหญ่โตออกไปทำงานด้วยกัน

 

            ในร้านขนมหวานยามนี้ยังคงคลาคล่ำไปด้วยนักท่องเที่ยวหลายช่วงอายุ เสียงพูดคุยดังอย่างไม่ขาดสายเว้นแต่โต๊ะของอาโอมิเนะและคุโรโกะ พวกเขาต่างนั่งคิดอะไรกันอยู่เงียบๆ เด็กหนุ่มหน้าหวานดูดวานิลลาเชคพลางนึกถึงช่วงเช้าที่เข้าไปทักทายเสือตัวนั้นมา ภาพใบหน้าของเด็กหนุ่มปริศนายังคงแจ่มชัดอยู่ในความทรงจำ

 

            ตึก.. ตึก..

 

            ทันทีที่นึกถึงใบหน้านั้นหัวใจดวงน้อยของคุโรโกะก็พลันเต้นรัวอย่างไร้สาเหตุ ร่างเล็กจึงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เรียกสติให้กลับเข้าที่ สลัดภาพอันไร้ที่มาออกไปเพื่อไม่ให้หัวใจเต้นรัวแรงไปมากกว่านี้

 

            ทำไมถึงยังไม่ลืมภาพนั้นไปสักทีนะ?

 

            ก็แค่ตาฝาดไม่ใช่เหรอ?

 

            “พร้อมไปต่อรึยังเท็ตสึ?” อาโอมิเนะวางแก้วกาแฟที่ว่างเปล่าลงกับโต๊ะ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายพยักหน้ารับตนจึงเดินไปที่เคาน์เตอร์เพื่อจ่ายเงิน

 

            “อ๋อ ไม่ต้องจ่ายหรอก” ฮิมุโระหันมาส่งยิ้มให้ทั้งสองเรียกความงุนงงขึ้นมาบนใบหน้าของคุโรโกะในทันที

 

            “ถือว่าเป็นของต้อนรับในการทำงานแล้วกันนะ”

 

            “อ่า.. ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณนะครับ” ร่างบางยิ้มน้อยๆก่อนโค้งหัวลงเป็นการขอบคุณก่อนที่ทั้งสองจะเดินออกจากร้านเพื่อไปเดินดูส่วนอื่นต่อ

 

            สถานที่ที่อาโอมิเนะพามาเป็นแห่งที่สองนั้นอยู่ไม่ไกลจากร้านนี้มากนัก มันเป็นโซนขนาดใหญ่พอๆกับโซนสัตว์กินเนื้อที่เขาทำงานอยู่ กรงเหล็กที่สร้างขึ้นล้อมรอบเป็นสีแดงเช่นเดียวกับโซนสัตว์กินเนื้อ หน้าประตูทางเข้ามีป้ายสีแดงสลับเขียวขนาดใหญ่ติดเอาไว้เพื่อให้ง่ายต่อการสังเกต

 

            โซนสัตว์กินพืช

 

            อาโอมิเนะเดินนำเพื่อนสนิทของตนเข้าไปด้านในพร้อมๆกับนักท่องเที่ยวหลายคนที่ทยอยตามเข้ามาเพื่อไปดูด้านใน ใบหน้าหวานหันซ้ายมองขวาก็พบกับกรงสัตว์ที่อยู่ขนาบริมข้างทั้งสองด้าน ส่วนตรงกลางจะเป็นถนนกว้างๆเพื่อให้นักท่องเที่ยวเดินได้อย่างสะดวก สัตว์กินพืชของที่นี่มีหลากหลายสายพันธุ์ ทั้งช้าง ม้า กวาง ยีราฟและสัตว์หายากอื่นๆที่เขาไม่รู้จักอีกมามากมาย จะว่าไปแล้วเขาก็ยังไม่ได้เดินเข้าไปดูภายในโซนสัตว์กินเนื้อแบบนี้เลยนี่นะ เพราะที่ที่เขาเข้าไปมันเป็นที่ฝึกสัตว์อย่างเดียว

 

            เด็กหนุ่มผิวเข้มพาคนตัวเล็กเดินแยกออกมาจากนักท่องเที่ยวก่อนจะไปที่อีกฟากหนึ่งของโซน เห็นประตูเหล็กบานหนาและยามคนหนึ่งยืนเฝ้าอยู่ พอยามคนนั้นเห็นอาโอมิเนะก็โค้งตัวทำความเคารพแล้วเปิดประตูให้

 

            ด้านในนั้นไม่ต่างกับโซนที่คุโรโกะทำงานอยู่นัก มีอาคารขนาดใหญ่สองชั้นตั้งอยู่เช่นกัน ภายในโซนยังมีกรงแยกมากมายเพื่อฝึกสัตว์กินพืชแต่ดูแข็งแรงน้อยกว่าโซนสัตว์กินเนื้ออยู่มากโข

 

            “ไง มิโดริมะ” อาโอมิเนะยกมือทักทายเด็กหนุ่มคนหนึ่ง ร่างที่สูงราวกับนักกีฬาค่อยๆหันมาหาคนเรียก เส้นผมสีเขียวตัดสั้นรับกับนัยน์ตาคมสีเดียวกันแม้ว่าจะถูกกรอบแว่นบดบังอยู่แต่ก็ไม่อาจกลบสีตาอันโดดเด่นไปได้ เขายกมือข้างขวาที่พันผ้าพันแผลเอาไว้ขึ้นมาดันแว่นของตัวเองให้เข้าที่ด้วยใบหน้าเรียบเฉย

 

            “อะไรพานายมาถึงนี่ล่ะอาโอมิเนะ แล้วนั่นใคร?” พูดพลางจ้องมองเด็กหนุ่มตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างๆเพื่อนร่วมงานของตน

 

            “คุโรโกะ เท็ตสึยะครับ”

 

            “เท็ตสึมาเริ่มงานตั้งแต่วันนี้น่ะ เลยคิดว่าจะพาไปให้คนอื่นรู้จักหน่อย” อาโอมิเนะอธิบายก่อนจะหันกลับไปที่คนตัวเล็ก “นี่มิโดริมะ ชินทาโร่ เป็นคนดูแลส่วนของสัตว์กินพืชแห่งนี้”

 

            “หืม... ” มิโดริมะเดินเข้ามาใกล้ทั้งสองคนก่อนจะมองหน้าคุโรโกะด้วยแววตานิ่งๆ “นายน่ะ.. ราศีอะไร?” คำถามไร้ที่มาถูกเอ่ยออกไปสร้างความงุนงงให้คนฟังไม่น้อย

 

            “เอ่อ.. ราศีกุมภ์ครับ” ร่างบางตอบคำถามแม้จะรู้สึกแปลกๆก็ตาม

 

            “วันนี้ดวงของนายอยู่อันดับที่สองรองจากราศีกรกฎของฉัน”

 

            “ครับ?” ดวงตาสีฟ้ามองอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะงงมากขึ้นไปอีกเมื่อเห็นร่างสูงสวมแว่นเดินออกไปอีกทาง ไม่นานนักเขาก็กลับมาพร้อมของบางอย่างในมือ

 

            “ลักกี้ไอเทมจากรายการโอฮาอาสะของราศีกุมภ์คือรูปปั้นรูปเต่า ฉันให้นายละกัน เก็บไว้ให้ดีล่ะ” รูปปั้นเต่าตัวเล็กถูกยื่นมาตรงหน้า ใบหน้าหวานมองหน้าอีกคนที่ยกมือขึ้นมาดันแว่นแล้วหลบสายตาก่อนจะอมยิ้มบางๆ มือเรียวยื่นไปรับสิ่งของนั้นจากมือของอีกฝ่าย

 

            “ขอบคุณนะครับมิโดริมะคุง งั้นก็ขอรับไว้ด้วยความเต็มใจครับ”

 

            “อืม...”

 

            แม้จะดูเข้าถึงยากและเงียบขรึมไปสักหน่อยแต่ทุกคนที่นี่ก็เป็นคนดีนะครับ.. ร่างเล็กคิดกับตัวเอง ทั้งสามคนยืนคุยกันสักพักอาโอมิเนะกับคุโรโกะก็ขอตัวออกไปเพราะเห็นว่ามิโดริมะยังมีเรื่องที่ต้องจัดการต่ออีกเยอะ พวกเขาจึงเดินออกมาจากโซนสัตว์กินพืชเพื่อมุ่งไปที่โซนอื่นต่อ

 

            “ดูเป็นคนแปลกๆ แต่ก็นิสัยดีนะครับมิโดริมะคุงน่ะ” คนตัวเล็กเปิดบทสนทนาขึ้นมา

 

            “ก็เป็นงี้ประจำแหละ แต่ในฐานะหัวหน้าโซนแล้วเจ้านั่นถือว่าทำงานได้ไร้ที่ติเชียวล่ะ”

 

            แม้ว่าจะเป็นช่วงเวลาเกือบเย็นแล้วนักท่องเที่ยวก็ยังคงเดินให้เห็นอยู่บ้าง แต่จะน้อยกว่าช่วงเช้าและกลางวันเพราะตอนนี้ก็ใกล้จะได้เวลาปิดสวนสัตว์แล้ว ร่างสูงของเด็กหนุ่มผิวเข้มเดินนำมายังเขตของสัตว์น้ำ

 

            อุโมงค์ขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า ด้านหน้าทางเข้ามียามรักษาความปลอดภัยอยู่สองสามคนที่ยืนประจำการเพื่อดูแลนักท่องเที่ยวและสอดส่องหาความผิดปกติ อาโอมิเนะไม่ได้เข้าไปในอุโมงค์เขาพาคุโรโกะเดินอ้อมไปอีกทางเพื่อเข้าสู่พื้นที่ที่มีไว้สำหรับพนักงานโดยเฉพาะ ทั้งสามโซนมีสิ่งที่เหมือนกันคืออาคารขนาดใหญ่สองชั้นที่ตั้งอยู่ภายในโซน ร่างสูงเดินนำเข้าไปด้านในที่ออกแบบมาเหมือนกับโซนของสัตว์กินเนื้อ ทั้งข้าวของและตำแหน่งการจัดวางก็เหมือนกันหมด

 

            “อาโอมิเนจจิ!” เด็กหนุ่มร่างสูงโปร่งตะโกนเรียกชื่ออาโอมิเนะด้วยน้ำเสียงร่าเริงพร้อมกับพุ่งเข้ามาหาทั้งสอง ใบหน้าหล่อเหลารับกับนัยน์ตาเฉียบคมสีอำพัน เส้นผมสีเหลืองทองเป็นประกายทำให้คนตรงหน้าดูเหมือนกับนายแบบมากกว่าพนักงานสวนสัตว์

 

            “หนวกหูน่า แล้วก็ถอยไปห่างๆด้วยคิเสะ”

 

            “อาโอมิเนจจิใจร้าย” ชายที่ชื่อว่าคิเสะพูดด้วยใบหน้าเศร้าๆราวกับจะร้องไห้แต่ก็ยอมถอยออกไปแต่โดยดี ดวงตาสีเหลืองอำพันหันมามองเด็กหนุ่มร่างเล็กอีกคนก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ๆด้วยแววตาสนอกสนใจ

 

            “ใครเหรออาโอมิเนจจิ?”

 

            ทำไมทุกคนต้องถามเป็นคำถามแบบเดียวกันตลอดเลยนะ?

 

            “คุโรโกะ เท็ตสึยะครับ มาเริ่มงานที่นี่ตั้งแต่วันนี้” คุโรโกะแนะนำตัวเองอย่างคร่าวๆก่อนจะถูกอีกฝ่ายจับมือทั้งสองข้างแล้วเขย่าไปมา

 

            “ฉันคิเสะ เรียวตะ เป็นคนดูแลโซนสัตว์น้ำของที่นี่ ยินดีที่ได้รู้จักนะคุโรโกจจิ”

 

            คะ.. คุโรโกจจิ? ทำไมคนของที่นี่ถึงชอบเรียกชื่อกันแปลกๆแบบนี้แทบทุกคนเลยนะ?

 

            “เช่นกันครับ” ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่าแต่คนตัวเล็กรู้สึกได้ว่าร่างสูงตรงหน้าคล้ายกับสุนัขขี้อ้อนตัวโตไม่มีผิด “อ่อ.. ผมทำงานอยู่โซนเดียวกับอาโอมิเนะคุงน่ะครับ”

 

            “โซนสัตว์กินเนื้อสินะ คุโรโกจจินี่เก่งจังนะฮะ ไปดูแลสัตว์แบบนั้นได้ด้วย ขนาดฉันยังไม่กล้าเข้าไปโซนนั้นเลย น่ากลัวจะตาย” คิเสะพูดพร้อมกับทำท่าทางและสีหน้าประกอบจนร่างเล็กแอบหัวเราะเบาๆ เทียบกันแล้วทุกคนที่เจอมาก็มีแต่ร่างสูงโปร่งคนนี้แหละที่ดูร่าเริงกว่าคนอื่น

 

            ทั้งสามนั่งคุยกันนานพอสมควร แต่ความจริงแล้วดูเหมือนคิเสะจะพูดอยู่คนเดียวซะมากกว่า อาโอมิเนะก็นั่งฟังด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่ายผิดกับคุโรโกะที่นั่งฟังอย่างตั้งใจ เพราะเรื่องที่คิเสะพูดนั้นเกี่ยวกับเรื่องการดูแลสวนสัตว์ของที่นี่ซึ่งอาโอมิเนะก็รู้ดีอยู่แล้วจึงไม่จำเป็นต้องใส่ใจอะไรมากนัก

 

            เพียงไม่นานท้องฟ้าก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมแดงทั้งสองจึงขอตัวกลับที่พักของตนโดยมีคิเสะเดินตามมาส่ง ร่างโปร่งเรียกรถกอล์ฟมาให้เพื่อให้ง่ายต่อการเดินทาง จะได้ไม่ต้องเสียเวลาเดินกลับเพราะโซนสัตว์น้ำกับโซนสัตว์กินเนื้ออยู่ไกลกันพอสมควร

 

            เมื่อคุโรโกะกับอาโอมิเนะมาถึงที่พักทั้งคู่จึงแวะหาอาหารที่ร้านอาหารแถวๆนั้นทานกัน ก่อนจะแยกย้ายเข้าห้องไปพักผ่อน

 

            เด็กหนุ่มหน้าหวานเดินเข้าห้องนอนแล้วทิ้งตัวลงกับเตียงนุ่มๆในทันที มือเรียวยกขึ้นมาก่ายหน้าผากเอาไว้ รู้สึกเหนื่อยจนไม่อยากขยับตัวแต่เขาก็ต้องไปอาบน้ำ คิดได้ดังนั้นร่างเล็กจึงค่อยๆพาตัวเองไปชำระล้างร่างกาย

 

            “แค่วันแรกก็เหนื่อยซะขนาดนี้แล้ว...” คุโรโกะพึมพำเบาๆพร้อมกับมองตัวเองในกระจก หยิบผ้าขนหนูผืนเล็กขึ้นมาซับน้ำบนเส้นผมสีฟ้าอ่อนนุ่มก่อนจะเดินออกมาจากห้องน้ำ เมื่อเช็ดผมจนแห้งเด็กหนุ่มก็ฟุบลงไปกับหมอนใบโตแล้วหลับไปในทันที

 

 

 

 


            “คุ.. โร.. โกะ..”

 

 

 

            “อืม..” ร่างเล็กขมวดคิ้วมุ่น รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงเรียกชื่อมาจากที่ห่างไกล น้ำเสียงทุ้มอันคุ้นหูราวกับเคยได้ยินจากที่ไหนมาก่อนดังเข้ามาภายในโสตประสาทอย่างจับทิศทางไม่ได้

 

 

 

            “คุโร.. โกะ..”

 

 

 

 

            “อ๊ะ..”

 

 

 

 

            ทำไม? ขยับตัวไม่ได้?

 

 

 

 

            “คุโรโกะ...”

 

 

 

 

            นั่นใครน่ะ?

 

 

 

 

            “คุ.. โรโกะ..”

 

 

 

 

            นั่นใคร?

 

 

 

 

            เฮือก!

 

 

 

 

            ร่างเล็กสะดุ้งเฮือกเมื่อรู้สึกได้ว่าตนกำลังถูกใครบางคนสวมกอดจากด้านหลัง จะหันหน้าไปมองก็ทำไมได้เพราะเหมือนว่าจะถูกตรึงอยู่กับที่ เจ้าของร่างที่ใหญ่กว่าตัวเขาซบใบหน้าลงบนต้นคอขาวเนียน มือหนากระชับกอดคนตัวเล็กให้แน่นขึ้นราวกับกำลังพันธนาการร่างบอบบางเอาไว้ในอ้อมอก

 

 

 

 

            “อ๊ะ!..

 

 

 

 

            คุโรโกะสะดุ้งอีกครั้งเมื่อรู้สึกถึงอะไรเปียกชื้นที่ไล้เลียอยู่ที่ต้นคอในขณะเดียวกันก็ออกแรงขบกัดเบาๆจนร่างเล็กสั่นสะท้าน ดวงตาสีฟ้าสวยมี่น้ำเอ่อคลอด้วยแรงอารมณ์บางอย่างที่ไม่ใช่ความกลัว

 

 

 

            “ได้โปรด... ปล่อยผม” น้ำเสียงหวานสั่นอย่างควบคุมไม่ได้แต่ก็พยายามร้องขอกับใครก็ตามให้หยุดการกระทำเช่นนี้ ใบหน้าหวานถอนหายใจออกมาเบาๆเมื่อรู้สึกว่าอ้อมแขนแข็งแรงนั่นค่อยๆคลายออกไปแล้ว และเขาก็กลับมาขยับตัวได้แล้วเช่นกัน เขายังคงอยู่บนเตียงนอนภายในห้องที่มืดสนิท ขณะที่กำลังคิดหาคำตอบของเหตุการณ์ครั้งนี้อยู่นั้นหูก็ได้ยินเสียงของคนๆเดิมที่กอดเขาเอาไว้เมื่อครู่ เสียงนั้นดังก้องอยู่ในความมืดก่อนจะหายไปราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นมาก่อนเลย

 

 

 

 

            “คุโรโกะ.. เท็ต..สึ.. ยะ..”

 

 

 

 

. . .TBC. . .

. . .Chapter 5. . .


 

 ---Writer Talk---


            สวัสดีค่าทุกคน เป็นยังไงบ้างเอ่ยสำหรับตอนนี้ มีใครอ่านแล้วใจเต้นเหมือนไรเตอร์บ้าง0///0

แต่งไปเขินไปใจเต้นตามน้องไป หรือว่าไรท์... จะหลงรักเสือเข้าแล้วเนี่ย?//โดนอิกไนส์พาสอัดหน้า

            คอมเม้นติ-ชมกันได้นะคะ

            แล้วเจอกันตอนหน้า บ๊ายบายค่า

 

‘Mind-San./Mi~chan’

[02/10/15]

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

193 ความคิดเห็น

  1. #179 gm2412241 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 17:29
    คางามิเป็นเสือสมิงหรอ???!!
    #179
    0
  2. #175 Fun_Hyoyeon (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2560 / 13:41
    น่ารักน้องเสือขี้อ้อน
    #175
    0
  3. #169 nn2006 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 01:02
    ทำไมรู้หลอน
    #169
    0
  4. #158 Ry0-$aIII (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2559 / 23:58
    อ่านแล้วรู้สึกใจเต้นตามน้อง...=..=
    #158
    0
  5. #157 IRoSis (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2559 / 20:20
    'สัตย์กินพืช'...ทำไมนึกถึงฮิบาริจากรีบอร์นวะ?=_= อร๊าง น้องดำใจเต้นแรงกับพี่ไฟฟฟฟฟ (ถึงจะร่าง-็เถอะ..)
    #157
    0
  6. #91 มั ง ก ร ข า ว (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2558 / 14:19
    อ่านไปเขินไป >/////< มาต่อเร็วๆ น้า
    #91
    0
  7. #88 pasation (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2558 / 15:00
    อยากรู้ใครกันที่บังอาจมานอนกับคุโรโกะคุงกันหะ
    #88
    0
  8. #83 furihata (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2558 / 22:11
    อร่ายน่ารักและตื่นเต้นในเวลาเดี๋ยวกัน
    #83
    0
  9. #77 monaliz (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2558 / 19:27
    อ้ากก เขินอ่ะ อารมรักข้ามภพไรงี้ป่าวอะ 5555 เคลิ้มไปกับพี่ไฟเลยอะ
    #77
    0
  10. #61 Cncomics (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2558 / 13:01
    อ๊ากกๆ  ฟินที่สุดอะ
    #61
    0
  11. #60 K'Daze (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2558 / 21:39
    น่ารักมากกกกก รีบๆมาต่อน้าาาา~~~
    #60
    0
  12. #59 orange-candy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2558 / 20:58
    แนวนี้แปลกดี ชอบค่ะ
    #59
    0
  13. #58 KusanatzY (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2558 / 22:59
    น่ารักมากๆ รีบมาต่อนะฮะ
    #58
    0
  14. #57 พิ๊กกี้ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2558 / 14:47
    น่ารักกกกกก//มาต่อเถอะน๊า ชอบๆ><
    #57
    0
  15. #56 Lady_Fogmenot (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2558 / 07:43
    ในที่สุดคากามิก้อโผล่มาทำเรื่องฟินๆ แล้วค่าาา
    #56
    0
  16. #55 Bee (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2558 / 06:26
    สนุกมาากเลยค่ะมาต่อนะค่ะ#สู้ๆ#
    #55
    0
  17. #54 panggulico (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2558 / 01:21
    โอ๊ย ชอบสุดๆ ค้างด้วย มาต่อไวๆน้าคร่า >///<
    #54
    0
  18. #53 Poison_T (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2558 / 00:49
    ชอบอ่าาา อัพรั่วๆเลยนะครับบบบ
    #53
    0
  19. #52 maron (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2558 / 23:47
    สนุกค่าาาาาา ว่าแต่มีพี่ไฟคนเดียวที่เป็นสัตว์ที่เหลือเป็นคนหมดเลย เหมือนโดนกีดกันเลย55555

    จะติดตามต่อไปนะคะ
    #52
    0
  20. #51 Poom Raweewan (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2558 / 23:39
    ได้โปรดกินผมเถอะไทกะคุง อร้ายยยย~~~>\\\\<
    #51
    0
  21. #50 แฟนคลับ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2558 / 22:15
    ต่อๆๆๆๆ
    #50
    0