[Fic KnB] Love Sully รัก.. แปดเปื้อน [AkaKuro or KuroAka?]

ตอนที่ 2 : Chapter 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 646
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    1 มิ.ย. 58

Chapter 1



            รถยนต์สีดำคันหรูกำลังแล่นอยู่บนพื้นถนนด้วยความเร็วไม่มากนัก เมื่อมองออกไปนอกตัวรถก็จะพบกับผืนนภาที่ย้อมไปด้วยสีส้มและกำลังมืดลงเรื่อยๆเมื่อดวงอาทิตย์ลาลับขอบฟ้า เจ้าของดวงตาสีฟ้าสวยทอดมองภาพวิวทิวทัศน์เบื้องหน้าด้วยรอยยิ้มมุมปาก

 

            คุโรโกะ เท็ตสึยะในชุดสูทสีฟ้าอ่อนสะดุดตาเข้ากันกับเรือนผมของเขา เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวด้านในถูกติดกระดุมอย่างเรียบร้อยพร้อมกับเนคไทสีดำสนิท ขาเรียวยกขึ้นมานั่งไขว่ห้างพลางท้าวแขนลงบนขอบประตูรถด้านหนึ่ง ในหัวกำลังนึกถึงเรื่องสนุกที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่ช้านี้

 

            “ให้ฉันมาด้วยจะดีเหรอคุโรโกะ?” เจ้าของชื่อหันไปตามเสียงเรียกก่อนจะส่งยิ้มหวานไปให้เด็กหนุ่มร่างสูง คางามิในชุดสูทเต็มยศกำลังมองมาที่เขาด้วยความสงสัย เพราะคนตัวเล็กออกปากว่าอยากให้เขามางานเลี้ยงรุ่นด้วยกันเขาจึงปฏิเสธไม่ได้ แม้จะรู้ว่าตัวเองไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับงานนี้เลยก็ตาม

 

            “ดีสิครับคางามิคุง เขาไม่ได้ห้ามเชิญคนนอกมางานเสียหน่อย ถือซะว่ามาเป็นเพื่อนผมก็แล้วกันนะครับ” เสียงหวานกระซิบเบาๆข้างหูก่อนจะเลื่อนมือมาสัมผัสหน้าอกแกร่งที่สวมด้วยชุดสูทอย่างยั่วยวนแล้วหัวเราะเบาๆเมื่อเห็นอีกฝ่ายหน้าแดง คุโรโกะผละกายออกห่างแล้วหันมาสนใจกับวิวทิวทัศน์ด้านนอกตัวรถเช่นเดิม

 

 

            “ถึงแล้วครับคุณหนูคุโรโกะ” คนขับรถหันหน้ามาบอกเจ้านายตัวน้อยด้วยน้ำเสียงสุภาพ เด็กหนุ่มร่างเล็กพยักหน้าเบาๆพลางมองนาฬิกาข้อมือเรือนสวยด้วยรอยยิ้มเมื่อเห็นว่าตอนนี้เป็นเวลาสองทุ่มตรง ซึ่งเป็นเวลาที่เขากำหนดไว้ในการเดินทางพอดิบพอดี มือเล็กจัดชุดสูทให้เข้าที่พลางมองเด็กบริการที่กำลังเดินมาเปิดประตูให้เขา

 

            “ขอบคุณมากครับทานากะซัง แล้วก็ช่วยมารับผมตอนเที่ยงคืนตรงด้วยนะครับ”

 

            “เข้าใจแล้วครับ”

 

            ประตูรถถูกเปิดออกพร้อมกับเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่โค้งหัวลงอย่างสุภาพ คุโรโกะก้าวลงจากรถแล้วเดินไปตามพรมสีแดงสดที่ทอดยาวลงมาจากข้างในโรงแรมพร้อมกับคางามิ ไทกะ ทุกคนที่อยู่แถวนั้นพากันตกตะลึงกับเด็กหนุ่มเจ้าของใบหน้าหวานจนนิ่งค้างตามๆกัน

 

            “ผมคุโรโกะ เท็ตสึยะครับ” ร่างเล็กพูดพลางหยิบการ์ดเชิญให้กับผู้จัดการโรงแรมที่อยู่ด้านหน้าเคาน์เตอร์ อีกฝ่ายก้มหัวทำความเคารพก่อนจะหยิบบัตรเชิญมาประทับตราแล้วส่งกลับคืนพร้อมกับเข็มกลัดดอกไม้สีแดงสดสองชิ้น คุโรโกะรับมาสวมก่อนจะยื่นอีกชิ้นหนึ่งให้คางามิ

 

            “เชิญท่านทั้งสองที่ชั้น 75 นะครับ พนักงานจะนำทางคุณไป” เด็กหนุ่มที่สวมเครื่องแบบของทางโรงแรมผายมือให้พวกเขาแล้วเดินนำไปยังลิฟท์แก้วตัวงามที่ไม่มีคนใช้บริการอยู่เลย เขารอให้ทั้งสองคนเดินเข้าไปข้างในก่อนตัวเองจึงค่อยเดินตามไป พนักงานกดลิฟท์ไปที่ชั้น75ก่อนจะยืนเงียบๆตามมารยาทที่ถูกสั่งสอนมา

 

            ไม่นานลิฟท์ก็เคลื่อนตัวมาถึงที่หมาย เสียงดนตรีคลาสสิคลอยมาเบาๆเมื่อประตูลิฟท์เปิดออก พนักงานอีกคนที่ยืนต้อนรับอยู่หน้าลิฟท์เป็นคนมารับช่วงต่อในการนำทางพวกเขา

 

            “เชิญทางนี้เลยครับ” คุโรโกะพยักหน้าก่อนจะเข้าไปควงแขนคางามิแล้วเดินเข้าไปในงานด้วยกัน ขืนเดินไปคนเดียวเขาคงไม่วายถูกจ้องมองน่ะสิ เพราะงั้นไปกับคางามิย่อมปลอดภัยกว่าอยู่แล้ว ดูจากร่างกายกำยำนั้นคงไม่มีใครหน้าไหนกล้าเข้ามาพูดคุยกับเขาหรอก

 

            “รับเครื่องดื่มไหมครับ?” บริกรหนุ่มที่เดินถือถาดเครื่องดื่มโค้งให้คุโรโกะเล็กน้อย

 

            “อ่า.. ขอบคุณมากครับ” ใบหน้าหวานกว่าเด็กผู้ชายทั่วไปยิ้มกว้างพลางหยิบเครื่องดื่มสีสวยมาสองแก้วแล้วส่งแก้วหนึ่งให้กับคางามิ จมูกโด่งได้รูปดมกลิ่นหอมหวานจากคอกเทลสีฟ้าสวยที่มีเลมอนฝานบางๆติดประดับตรงปากแก้วก่อนจะยกขึ้นจิบเล็กน้อย รสชาติหวานอมเปรี้ยวที่มีกลิ่นแอลกอฮอล์นิดๆชวนให้รู้สึกดียามที่ของเหลวสีสวยค่อยๆไหลลงผ่านลำคอ

 

            “ไม่ได้เจอกันนานนะเท็ตสึยะ” น้ำเสียงนุ่มทุ้มทำให้ร่างเล็กรีบหันไปมอง เบื้องหน้าของเขาคือเด็กหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีแดงเข้ม เรือนผมสีแดงสดตัดสั้นระต้นคอถูกปัดขึ้นเผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่รับกับนัยน์ตาสองสีอย่างชัดเจน อาคาชิ เซย์จูโร่ยิ้มมุมปากก่อนจะเดินผ่านผู้คนที่มองมาทางเขาเหมือนกับตกอยู่ในมนต์เสน่ห์

 

            “สวัสดีครับอาคาชิคุง ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ” คุโรโกะโค้งหัวอย่างสุภาพก่อนจะเงยหน้าสบตากับดวงตาต่างสี ริมฝีปากเล็กแย้มรอยยิ้มออกมาบางๆ อาคาชิเปลี่ยนไปจากสมัยก่อนมาก ทั้งท่าทางสง่างามที่ดูเป็นผู้ใหญ่และมีมาดของชนชั้นสูงอยู่ในตัว

 

            “สบายดีไหม?” ร่างสูงเป็นฝ่ายเอ่ยถามก่อนจะหยิบเครื่องดื่มที่บริกรนำมาเสิร์ฟขึ้นจิบ

 

            “สบายดีครับ แล้วก็ขอบคุณที่เชิญผมมาในวันนี้นะครับ” เด็กหนุ่มผมฟ้ายิ้มอย่างสดใส ไม่ว่าใครก็ตามที่เห็นรอยยิ้มแบบนี้ก็พากันหลงร่างเล็กไปทุกราย

 

            “แล้วนี่...?” อาคาชิมองร่างสูงที่มากับคุโรโกะอย่างสงสัย อีกฝ่ายจึงเดินเข้ามาใกล้ๆ เจ้าของคิ้วสองแฉกมองหน้าอาคาชิเล็กน้อยแล้วโค้งตัวลงเป็นการทักทาย

 

            “ขอแนะนำนะครับ นี่คางามิ ไทกะคุง เป็น...” เสียงหวานเว้นช่วงไปเล็กน้อยพร้อมกับรอยยิ้มเล็กๆ

 


 

            เซ็กส์...

 

 


            “เฟรนด์ของผมเองครับ”

 


 

            คุโรโกะพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริงโดยละคำนำหน้าไว้ในลำคอ อาคาชิยิ้มรับอย่างไม่ติดใจสงสัยก่อนจะยื่นมือไปหาร่างสูงเพื่อทักทาย

 

            “ผมอาคาชิ เซย์จูโร่ คาดว่าคุณคงรู้จักอยู่แล้ว”

 

            “แน่นอน” คางามิยื่นมือไปจับมือของอีกฝ่าย “ประธานบริษัทอาคาชิกรุ๊ปที่ร่วมหุ้นกับบริษัทเกือบทั้งหมดของญี่ปุ่น ใครบ้างล่ะที่จะไม่รู้จัก”

 

            “แต่คุณก็ยังไม่ได้เป็นหุ้นส่วนกับผมนะคุณเจ้าของบริษัทคางามิสปอร์ตคลับ หวังว่าในภายภาคหน้าเราคงได้ร่วมงานกัน”

 

            “อ่า.. ฉันก็คิดอย่างนั้น” คางามิพูดด้วยใบหน้าไม่ยินดียินร้ายสักเท่าไหร่ แม้ว่าตัวเองจะเป็นถึงเจ้าของบริษัท คางามิสปอร์ตคลับ บริษัทส่งออกอุปกรณ์กีฬาที่กำลังโด่งดังไปทั่วทั้งญี่ปุ่นก็ตาม ก็นะ.. ตอนนี้เขายังไม่คิดเรื่องที่จะร่วมหุ้นกับใครหรอก ขอบริหารคนเดียวแบบนี้ก็พอใจแล้ว

 

            “งั้นฉันขอไปตักอาหารก่อนนะคุโรโกะ ตามสบาย” พูดจบก็เดินเลี่ยงออกไปอีกทางเพื่อให้เพื่อนเก่าได้คุยกันเป็นการส่วนตัว เพราะสถานะของเขากับคุโรโกะตอนนี้ก็ออกจะคลุมเครือจนไม่สามารถอธิบายเป็นคำพูดออกมาได้

 

            “อาคาชิคุงดูเปลี่ยนไปมากเลยนะครับ” ร่างบางเป็นคนเริ่มบทสนทนาก่อนจะยกแก้วเครื่องดื่มของตัวเองขึ้นชนกับแก้วเครื่องดื่มของอีกฝ่าย

 

            “นายก็เหมือนกันเท็ตสึยะ เห็นว่าช่วงนี้ธุรกิจกำลังไปได้สวยนี่” ที่อาคาชิพูดถึงคือธุรกิจรีสอร์ทที่บ้านของคุโรโกะเปิดกิจการอยู่ และในตอนนี้มันก็กำลังขยายสาขาไปทั่วประเทศและเป็นที่สนใจของบรรดาชาวต่างชาติเป็นอย่างมาก

 

            “ก็เรื่อยๆน่ะครับ” คุโรโกะวางแก้วเครื่องดื่มลงก่อนจะเดินเข้ามาประชิดตัวร่างสูง ใบหน้าหวานช้อนสายตาขึ้นอย่างน่าดึงดูดก่อนจะขยับเนคไทของร่างสูงให้เข้าที่ จงใจเบียดกานให้แนบชิดจนได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆของกันและกัน

 

            “เนคไทเบี้ยวน่ะครับ” ริมฝีปากเล็กกระซิบเสียงแผ่วแล้วผละออกจากตัวของอีกฝ่ายอย่างอ้อยอิ่ง อาคาชิยิ้มมุมปากนิดๆก่อนจะจิ้มหน้าผากขาวเนียนเบาๆเป็นการเอาคืน คนตัวเล็กคนนี้ช่างร้ายเสียจริงนะ

 

            “คุโรโกจจิ~~~” ยังไม่ทันได้พูดอะไรกันต่อน้ำเสียงขี้เล่นก็ดังเข้ามาขัดจังหวะ ร่างสูงผมสีเหลืองเป็นประกายพุ่งเข้ามากอดร่างเล็กเต็มแรง

 

            “จะ.. เจ็บนะครับคิเสะคุง” คุโรโกะพูดพลางขมวดคิ้วมุ่นจนคนตัวสูงยอมคลายอ้อมกอดออกแล้วเปลี่ยนมาโอบไหล่บางอย่างสนิทสนมแทน

 

            “ก็คนมันคิดถึงนี่นา” คิเสะยิ้มสดใสโดยไม่สนใจสายตาของคนรอบข้างที่มองมาทางพวกเขาอย่างสนใจแม้แต่น้อย

 

            “ว่าแต่คิเสะคุงครับ ทำไมถึงใส่ชุดนี้มาล่ะ?” ร่างเล็กเบี่ยงตัวออกจากอ้อมแขนก่อนจะมองชุดอีกฝ่ายอย่างสงสัย เพราะคิเสะอยู่ในชุดนักบินสีขาวสะดุดตา กระดุมเม็ดบนสุดถูกปลดออกเพื่อให้หายใจได้สะดวกยิ่งขึ้น แต่ไม่ว่าอีกฝ่ายจะแต่งกายอย่างไรเขาก็เชื่อว่ามันต้องออกมาดูดีหมดนั่นล่ะนะ

 

            “พอดีว่าไฟท์บินเที่ยวสุดท้ายของฉันมันตรงกับเวลาเริ่มงานเลี้ยงรุ่นพอดีน่ะสิ พอเอาเครื่องลงฉันก็เลยรีบบึ่งมาที่นี่ทันทีเลย” คิเสะพูดด้วยสีหน้าเหนื่อยๆ พอเขาจบชั้นมัธยมปลายเขาก็ลาออกจากวงการนายแบบแล้วก้าวเข้าสู่ความฝันอย่างจริงจัง จนในที่สุดเขาก็ประสบความสำเร็จในฐานะนักบินมาจนถึงทุกวันนี้ ถึงจะเหนื่อยแต่เขาก็มีความสุขกับงานที่ทำ

 

            “รีบร้อนมากๆระวังเที่ยวบินจะเกิดปัญหานะครับ” คุโรโกะพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ แม้ว่าความหมายจะฟังดูเหมือนแช่งแต่เขาก็รู้ดีว่าจริงๆแล้วในใจของคนตัวเล็กเป็นห่วงเพื่อนร่วมทีมมากแค่ไหน

 

            “ไม่มีทางหรอก ไว้คุโรโกจจิมาขึ้นเที่ยวบินของฉันมั่งสิ รับรองถึงที่หมายโดยปลอดภัยแน่นอน”

 

            “ผมไปแน่นอนครับ” เด็กหนุ่มผมฟ้ายิ้มบางๆพลางส่งเครื่องดื่มสีอำพันไปให้ร่างสูง มือหนารับแก้วไว้ด้วยความยินดี เสียงของแก้วทั้งสองกระทบกันเบาๆก่อนที่ทั้งสองจะค่อยๆยกเครื่องดื่มขึ้นจิบ

 

            “มิเนะจินแย่งขนมฉันไปให้ผู้หญิงแบบนั้นได้ยังไงอ่า~” น้ำเสียงยานคางอันเป็นเอกลักษณ์เรียกความสนใสจากสองหนุ่มที่กำลังจะกระดกเครื่องดื่มสีอำพันลงไป คุโรโกะลดแก้วลงพลางมองใบหน้าของคนคุ้นเคย แม้ว่าจะไม่ได้เจอกันนานตาเขาก็ยังคงจำทั้งสองคนได้

 

            “ก็หยิบมาใหม่สิฟะ ในงานมีขนมตั้งเยอะ”

 

            “สวัสดีครับอาโอมิเนะคุง มุราซากิบาระคุง” ร่างสูงที่กำลังโต้เถียงกันหยุดชะงัก ทั้งสองหันมายังเจ้าของน้ำเสียงเรียบนิ่งก่อนที่รอยยิ้มกว้างจะปรากฏขึ้นบนใบหน้าในทันที

 

            “เท็ตสึ!

 

            “ไง~ คุโรจิน”

 

            อาโอมิเนะ ไดกิในชุดสูทเช่นเดียวกับทุกคนเดินมากอดคอร่างเล็กอย่างร่าเริง เด็กหนุ่มผิวเข้มยีเรือนผมสีฟ้าอ่อนนุ่มเบาๆเหมือนสมัยที่ยังคงเป็นคู่หูกันตอนมัธยมต้น

 

            “ไม่เจอกันนานเลยนะ สูงขึ้นนิดนึงแล้วสิ โอ๊ย!” คนผิวเข้มร้องลั่นเมื่อจู่ๆคุโรโกะก็ถองศอกเข้าใส่ท้องของเขาเต็มแรง แม้ว่าจะคนตรงหน้าจะตัวเล็กแต่แรงที่มีมันไม่ธรรมดาเลย “ทำอะไรของนายเนี่ย..” อาโอมิเนะพูดพร้อมกับน้ำตาที่เริ่มคลอ รู้สึกจุกจนตัวงอไปหมด แถมคนตัวเล็กยังส่งยิ้มให้เขาอย่างไม่รู้สึกผิดอะไรเลยด้วย

 

            “ผมจะสูงขึ้นหรือจะเตี้ยลงมันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณนี่ครับ” คุโรโกะสะบัดหน้าไปอีกทาง แอบสะใจนิดๆไม่ได้ที่มีโอกาสแก้แค้นร่างสูงที่เอาแต่บอกว่าเขาตัวเล็กทุกครั้งที่ได้พบกัน ฟังแล้วน่าหงุดหงิดชะมัด

 

            “สมน้ำหน้า มิเนะจิน” มุราซากิบาระพูดพลางเดินผ่านอาโอมิเนะไปหาคุโรโกะ เด็กหนุ่มผมสีม่วงสวยที่ยาวระต้นคอส่งขนมถ้วยเล็กไปให้

 

            “อร่อยนะคุโรจิน”

 

            “ขอบคุณมากครับ มุราซากิบาระคุง” ดวงตาสีฟ้าสดใสหันมาสบกับดวงตาสีม่วงที่ดูเหมือนคนง่วงนอนตลอดเวลาแล้วรับถ้วยขนมมา

 

            “ดูท่าว่านายยังต้องฝึกอีกเยอะนะไดกิ แค่โดนเท็ตสึยะถองศอกเข้าทีเดียวก็จุกขนาดนี้แล้ว นายเป็นผู้บังคับบัญชาจริงๆแน่เหรอ?” อาคาชิกอดอกแล้วเดินเข้าไปหาเด็กหนุ่มผิวเข้ม ดวงตาทั้งสองข้างปรายตามองร่างสูงที่ยืนกุมท้องด้วยสีหน้าเจ็บปวดไม่หาย เห็นแล้วน่าหัวเราะมากกว่าน่าสงสารซะอีก

 

            “มันเกี่ยวกับตำแหน่งงานของฉันที่ไหนกันเล่า! อีกอย่างแรงที่เท็ตสึใช้มันระดับอิกไนท์พาสเลยนะเว้ย!” ซิกส์แมนของเทย์โคมีแรงส่งธรรมดาซะที่ไหนล่ะ

 

            อาโอมิเนะถอนหายใจก่อนจะค่อยๆยืดตัวขึ้นเต็มความสูงเมื่ออาการปวดเริ่มทุเลาลงแล้ว เด็กหนุ่มผิวเข้มมองหน้าของอาคาชิอย่างไม่สบอารมณ์ จริงอยู่ที่เขาเป็นถึงผู้บังคับบัญชาของกรมตำรวจนครบาล แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะสู้แรงของคนตัวเล็กที่ใส่เข้ามาแบบไม่ทันตั้งตัวได้หรอกนะ

 

            “ช่างมิเนะจินเถอะ นี่คุโรจิน~ ร้านเบเกอรี่ของฉันมาเปิดที่โตเกียวแล้วน๊า แถมยังอยู่ใกล้กับคอนโดของคุโรจินอีกต่างหาก อย่าลืมแวะมาล่ะ” มุราซากิบาระยิ้มเหมือนเด็กๆพลางหยิบบัตรใบเล็กส่งให้กับเด็กหนุ่มผมสีฟ้า มันเป็นบัตร VIP ของร้านมุราซากิบาระที่เขาบริหารงานอยู่นั่นเอง

 

            “ขอบคุณมากครับมุราซากิบาระคุง ผมจะไปอุดหนุนแน่นอนครับ” ร้านเบเกอรี่มุราซากิบาระเป็นร้านที่มีชื่อเสียงอย่างมาก อีกทั้งยังมีรสชาติเลิศล้ำจากสูตรลับของเด็กหนุ่มผมม่วงจนทุกคนที่มากินจะต้องกลับมาอุดหนุนใหม่แทบทุกราย

 

            “แล้วมิโดริมะคุงล่ะครับ?” คุโรโกะหันไปถามอาคาชิเมื่อเห็นว่าทุกคนในทีมบาสเทย์โคมารวมตัวกันหมด จะขาดก็แต่เด็กหนุ่มผมเขียวสวมแว่นที่ชื่นชอบการทำนายดวงเป็นชีวิตจิตใจที่มองหารอบงานก็เท่าไหร่ไม่พบ

 

            “ชินทาโร่กลับไปตั้งแต่หนึ่งชั่วโมงก่อนแล้วล่ะ”

 

            “เอ๋?”

 

            “พอดีว่ามีเคสฉุกเฉินเข้ามาน่ะ แพทย์เฉพาะทางที่ฝีมือดีก็มีไม่พอ ทางโรงพยาบาลก็เลยขอร้องให้เขาไปช่วยน่ะ” มิโดริมะ ชินทาโร่ แพทย์ฝีมือดีที่จบจากมหาวิทยาลัยแพทย์เฉพาะทางด้วยเกียรตินิยมอันดับหนึ่งจนเป็นที่ต้องการของโรงพยาบาลหลายๆแห่ง คุโรโกะพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ การเป็นหมอมักจะงานยุ่งตลอดเวลาจนแทบจะไม่มีเวลาปลีกตัวไปทำอย่างอื่น แต่พอเห็นอดีตเพื่อร่วมทีมมีความสุขกับงานที่ทำเขาก็อดที่จะคอยสนับสนุนอยู่ห่างๆไม่ได้

 

            “จะว่าไปก็หลายปีเหมือนกันนะฮะที่เราไม่ได้เจอกันพร้อมหน้าพร้อมตาอย่างนี้” คิเสะกล่าวด้วยรอยยิ้ม เพราะตั้งแต่จบจากชั้นมัธยมต้นพวกเขาทั้งหกคนต่างก็แยกกันไปคนละทาง จะมีก็แต่วันนี้ในรอบหลายปีที่พวกเขามารวมตัวกันอีกครั้ง

 

            ถือว่าทุกคนในทีมปาฏิหาริย์ประสบความสำเร็จในชีวิตเป็นอย่างมาก เพราะต่างคนต่างก็มีอาชีพเป็นของตัวเอง แถมยังมีชื่อเสียงจนเป็นที่รู้จักจากคนมากมายอีกด้วย

 

            “อ่า นั่นสินะ” อาคาชิยิ้มบางๆที่มุมปากก่อนจะยกมือเรียกให้บริกรยกเครื่องดื่มมาให้พวกเขาทั้งห้าคน เมื่อทุกคนมีแก้วเครื่องดื่มในมือแล้วอาคาชิจึงยกแก้วของตัวเองขึ้นเล็กน้อย มองสบตากับอดีตสมาชิกในทีมทีละคนก่อนจะมาหยุดอยู่ที่คุโรโกะ

 

            “แด่ความสำเร็จของเรา” ราชันย์ผู้ไร้พ่ายเอ่ยด้วยน้ำเสียงดังกังวาน เด็กหนุ่มผมฟ้าส่งยิ้มที่เปี่ยมล้นไปด้วยความหมายให้ร่างสูง ก่อนที่ทุกคนจะยกแก้วขึ้นด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข

 

 

            “แด่ความสำเร็จของเรา”

 

 



            อ่า... แต่ทุกคนจะรู้ไหมนะ..

 

 

 

            ว่าเด็กหนุ่มตัวเล็กที่ดื่มของเหลวสีสวยกำลังจ้องมองไปยังจักพรรดิผู้สูงส่งที่ รอยยิ้มเจ้าแผนการถูกกลบทับด้วยรอยยิ้มหวานสดใส

 

 

 

            ดวงตาสีฟ้าสวยทอประกายราวกับเด็กๆในยามที่มองของเล่นชิ้นโปรด

 

 

 

            อ่า.. ชักจะอดใจรอไม่ไหวแล้วสิ

 

 

 

            อยากจะลากคนๆนั้นให้ลงมาจากจุดสูงสุด

 

 

 

            ดึงลงมายังพื้นเบื้องล่าง

 

 

 

            ทำลายทุกสิ่งทุกอย่าง จนเขาคนนั้นไม่เหลืออะไรนอกจากผม




            อยากเห็นสีหน้าสิ้นหวังที่มองมาหาผม เพราะผมเป็นคนเดียวที่จะช่วยชีวิตเขาได้

 

 

            ผมรอให้ถึงวันนั้นแทบไม่ไหวเลยล่ะครับ อาคา.. ไม่สิ เซย์จูโร่คุง...

 

 

 

TBC…

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

25 ความคิดเห็น

  1. #25 Nutsu_Nutsu (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 18:43
    คราวนี้เป็นน้องซินะ ที่พยายามหน่ววเหนี่ยวนายน้อย ฮิๆ ตื่นเต้นๆ รอตอนต่อไปนะคะไรท์ มาเร็วๆน๊า สนุกมาก
    #25
    0
  2. #23 anime-chan (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 กันยายน 2559 / 11:56
    kuroaka วี๊ดดดดดดด แต่งต่อด้วยนะคะะะ
    #23
    0
  3. #22 Aunpun (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2559 / 21:50
    ต่อเร็วๆน้าาาาาาาา
    #22
    0
  4. #21 --o- (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2558 / 02:43
    จะแต่งต่อไหมง่ะ
    #21
    0
  5. #20 Tweetie (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 กันยายน 2558 / 15:01
    มองเห็นเค้าลางความดาร์ก -..- เท็ตสึเริ่มมีแผนแล้วสินะ หึหึ
    #20
    0
  6. #18 angoonnarakaa (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2558 / 07:12
    5555+ น้องขาา ร้ายอะ
    #18
    0
  7. #16 มุ้งมิ้ง (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2558 / 22:44
    อ๊ายยยย อยากอ่านต่ออ่าาา สนุกมากค่าาาา ท่านไรท์ขาาาา >///^///<
    #16
    0
  8. #15 SnoWhite' YuGi (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2558 / 18:17
    เป็นแนวเรื่องที่ดูน่าสนใจมาก น้องดูร้ายมากมาย หาฟิคแนวนี้มานานแล้ว เยี่ยมมากค่ะ กดแอดเฟบโดยด่วนนน >๐<
    #15
    0
  9. #14 na-sung (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2558 / 11:25
    อัพเร็วๆน้าาาาา น้องดาร์กมากมายยยย ค้างมากเลยอ่าาาาาา
    #14
    0
  10. #13 Catherine18 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2558 / 17:16
    น้องดูร้ายกาจอ่ะ ชอบๆ
    #13
    0
  11. #12 🔎Phantom🔍 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2558 / 18:39
    ครก.ดูร้ายมากอ่าาาา-3-
    #12
    0
  12. #11 Catherine18 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2558 / 17:08
    ร้ายอ่ะะะ
    #11
    0
  13. #10 Zethius (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2558 / 16:55
    น้องครกแลดูร้ายมากค่ะ
    #10
    0
  14. #9 Ainaemoroe (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2558 / 22:49
    ทำไมเท็ตจังดูร้ายจังเลย ถถถถถถถ
    #9
    0
  15. #8 Canaries Tsukiyomi (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2558 / 21:47
    อร้ายยยย =.,= รอติดตามค่ะะ
    #8
    0
  16. #7 ติ่งknb ตัวน้อย (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2558 / 19:32
    น้องแลดูร้ายกาจจ ชอบๆ>„< สู้ๆค่ะไรต์

    #7
    0