[FIC KnB] ผมน่ะ ยังไงก็เป็นได้แค่เงาสินะครับ?(allKuroko)

ตอนที่ 7 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,071
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 80 ครั้ง
    25 มี.ค. 58

บทพิเศษ 2 – คางามิ ไทกะ


 

            “เอาล่ะ วันนี้พอแค่นี้”

 

            “ขอบคุณมากครับ!

 

            สมาชิกของทีมบาสเกตบอลเซย์รินต่างพากันแยกย้ายหลังจากจบการฝึกซ้อมสุดโหดของวันนี้ รวมถึงคุโรโกะ เท็ตสึยะ หนึ่งในผู้เล่นตัวจริง เด็กหนุ่มที่มีผิวขาวรับกับเรือนผมสีฟ้าอ่อนเดินเข้าไปในห้อง ล็อกเกอร์และทำการเปลี่ยนเสื้อผ้ากลับเป็นชุดนักเรียนให้เรียบร้อย

 

            “ร้อนจริงๆเลยนะ ให้ตายสิ” คางามิ ไทกะ เด็กหนุ่มร่างสูง เอสแห่งทีมบาสเซย์รินเดินตามหลังเข้ามาพร้อมสภาพที่เปียกโชกไปด้วยเหงื่อ มือหนาปาดหน้าผากที่มีเหงื่อเม็ดโตไหลลงมาหลายต่อหลายครั้ง

 

            “นั่นสินะครับ”

 

            “เฮ้ย! นายเข้ามาตอนไหนน่ะคุโรโกะ!” คางามิมองร่างเล็กที่เปลี่ยนไปใส่ชุดนักเรียนเรียบร้อยแล้วอย่างตกใจ

 

            “เข้ามาก่อนคางามิคุงพักนึงแล้วครับ”

 

            “อย่าทำให้ตกใจสิเฟ้ย!” เด็กหนุ่มคิ้วสองแฉกถอนหายใจอย่างปลงตกก่อนจะเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยเวลาอันรวดเร็ว ทั้งสองจะเดินออกมาจากโรงยิมแล้วกลับบ้านพร้อมกัน

 

 

            “แวะก่อนมั๊ยครับ” คุโรโกะบอกคู่หูของตนในขณะที่พวกเขากำลังเดินผ่านร้านมาจิเบอเกอร์ ซึ่งถือเป็นร้านประจำที่คุโรโกะมาอุดหนุนบ่อยที่สุด

 

            “ก็ดีเหมือนกัน ชักจะหิวแล้วสิ” ร่างสูงตอบตกลงในทันที แขนทั้งสองข้างถูกชูขึ้นเพื่อเป็นการคลายกล้ามเนื้อและเดินเข้าไปในร้านด้วยกัน

 

            “รับอะไรดีคะ?” พนักงานหน้าเคาท์เตอร์ยิ้มรับให้เด็กหนุ่มมัธยมปลายทั้งสองคน “ตอนนี้ร้านเรามีมีตชีสแอนด์ฮ็อตเบอร์เกอร์เป็นรายการแนะนำค่ะ โดยที่เมนูนี้จะเพิ่มเนื้อย่างเป็นพิเศษผสมเข้ากับกลิ่นชีสน่าทานอีกด้วย คุณลูกค้าสนใจมั๊ยคะ” คางามิมองเมนูเล็กน้อยในขณะที่คนที่มาด้วยกันเอ่ยสั่งอาหารแทบจะทันที

 

            “วานิลาเชคแก้วนึงครับ” พนักงานสาวคีย์ข้อมูลก่อนจะหันไปสั่งเด็กที่ดูแลเรื่องการจัดอาหารให้เตรียมของให้

 

            “วานิลลาเชคนะคะ แล้วคุณลูกค้าอีกท่านล่ะคะ?”

 

            “เอาเบอเกอร์ที่ว่า 20 ชิ้นครับ” คางามิสั่งหลังจากดูเมนูเรียบร้อยแล้ว

 

            “อะ.. คะ.. ค่ะ มีตชีสแอนด์ฮ็อตเบอเกอร์ 20 ชิ้นนะคะ กรุณารอสักครู่ค่ะ” คางามิท้าวแขนที่เคาน์เตอร์โดยไม่ได้สังเกตเลยว่าพนักงานคนนั้นทำตาโตเท่าไข่ห่านเมื่อเขาสั่งอาหารไป

 

            “ขอโทษที่ให้รอนะคะ วานิลลาเช็คและมีตชีสแอนด์ฮ็อตเบอเกอร์ได้แล้วค่ะ” ทั้งสองรับของมาและจ่ายเงินให้เรียบร้อยก่อนจะเดินมาหาที่นั่ง

 

            “คางามิคุงกินเยอะเกินไปรึเปล่าครับ” คุโรโกะที่นั่งดูดวานิลลาเชคมองคู่หูของตัวเองสลับกับเบอเกอร์ที่กองเป็นภูเขาในถาดที่ร่างสูงสั่งมา

 

            “ก็คนมันหิวนี่นา แล้วนายไม่หิวรึไง?” เด็กหนุ่มร่างสูงมองอีกฝ่ายที่สั่งแค่วานิลลาเชคมาอย่างเดียวก็รู้สึกหิวแทน ไม่รู้ว่าในกระเพาะของคนตัวเล็กนั่นทำจากอะไรที่กินแค่นั้นแล้วอิ่ม

 

            “เอ้านี่” คางามิโยนเบอเกอร์ไปให้คนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม “ฉันไม่อยากแบกนายที่หิวจนเป็นลมกลับบ้านหรอกนะ กินซะสิ”

 

            “ขอบคุณนะครับ” คุโรโกะส่งยิ้มให้ร่างสูงก่อนจะแกะห่อเบอเกอร์ออกและกัดคำเล็กๆอย่างไม่เร่งรีบผิดกับอีกคนที่กินเอาๆเหมือนกับคนอดอยากมาจากไหนงั้นแหละ

            “นี่คุโรโกะ... วันนี้มานอนค้างบ้านฉันละกันนะ” คางามิพูดพร้อมเบนสายตาไปทางอื่น เรียกใบหน้าสงสัยจากคนตัวเล็กได้เป็นอย่างดี คุโรโกะวางเศษกระดาษห่อแฮมเบอเกอร์ไว้ในถาดเมื่อตัวเองกินหมดแล้ว

            “มีอะไรหรือเปล่าตรับคางามิคุง น่าแปลกนะที่มาชวนผม”

 

            “กะ.. ก็แค่จะชวนมาทำรายงานนั่นแหละ นายทำคู่กับฉันไม่ใช่หรือไง รีบๆทำให้เสร็จๆไปดีกว่า อาทิตย์หน้าเรามีแมตช์ซ้อมแข่งนอกโรงเรียนนะ” เด็กหนุ่มร่างสูงพูดด้วยรอยยิ้มอย่างคนที่รอถึงแมตช์แข่งซ้อมแทบไม่ไหว

 

            “เอางั้นก็ได้ครับ ขอผมโทรไปหน่อยที่บ้านหน่อยแล้วกัน” ว่าแล้วเด็กหนุ่มผมฟ้าก็กดโทรศัพท์โทรหาที่บ้านทันที น่าแปลกที่แม่ของคุโรโกะกลับดีใจเมื่อได้ยินว่าลูกชายคนเดียวของเธอจะไปนอนค้างบ้านเพื่อน “ครับ ผมดูแลตัวเองได้ครับ” ร่างเล็กกดวางสายแล้วถอนหายใจเล็กน้อยเมื่อแม่เป็นห่วงเขาเหมือนเด็กๆ แหงล่ะ เขาไม่ค่อยได้ไปค้างบ้านใครเลยนี่นา

 

            “เรียบร้อยแล้วครับ”

 

            “งั้นก็ไปกันเถอะ” คางามิหยิบกระเป๋านักเรียนและเดินนำร่างเล็กไปยังคอนโดที่อยู่ใกล้ๆ ร่างสูงแอบมองคนตัวเล็กที่เดินตามหลังมาพลางคิดว่าไม่ค่อยได้ชวนใครมาค้างด้วยนานแล้ว แต่ก็ดีเหมือนกันจะได้มีเพื่อนคุย

 

 

            “ขอรบกวนด้วยนะครับ” คุโรโกะเดินเข้ามาในห้องของคางามิก่อนกวาดตาสำรวจ ถือว่าห้องของคู่หูคนนี้เรียบร้อยกว่าที่คิด หรือจะพูดให้ถูกก็คือข้าวของน้อยมากต่างหาก

 

            “นายไปอาบน้ำก่อนก็ได้นะ ห้องน้ำอยู่ทางขวามือ” คางามิพูดพร้อมกับควานหาเสื้อผ้ามาให้คนตัวเล็กเปลี่ยน “เอาชุดนี้ไปใส่ละกัน มันตัวเล็กที่สุดแล้ว แล้วก็ผ้าขนหนูนี่เอาไว้เช็ดตัว อยากให้อะไรในห้องน้ำก็เชิญตามสบาย” เขาส่งชุดกับผ้าเช็ดตัวให้อีกคน

 

            “ขอบคุณมากครับ” เมื่อคุโรโกะเดินเข้าห้องอาบน้ำไปแล้ว คางามิก็เดินไปเตรียมเสื้อไว้ใส่หลังอาบน้ำเช่นกัน ก่อนจะมานั่งดูโทรทัศน์ภายในห้องนั่งเล่นเป็นการฆ่าเวลา มือหนากดเปลี่ยนช่องไปเรื่อยๆก่อนจะหยุดอยู่ที่ช่องกีฬาที่กำลังถ่ายทอดสดการแข่งบาสของประเทศอเมริกา

 

            “คางามิคุง ห้องน้ำว่างแล้วครับ”

 

            “เออ จะไปเดี๋ยว...” ดวงตาสีแดงเข้มเบิกกว้างเมื่อร่างเล็กเดินเข้ามาใกล้ในขณะที่ใส่ชุดของเขาอยู่ ทั้งผมสีฟ้าเปียกลู่ และน้ำหยดเล็กๆที่ไหลลงมาตามซอกคอขาวเนียน เสื้อยืดสีเขียวอ่อนของเขาก็หลวมจนเห็นไหล่ข้างหนึ่งของคนตัวเล็ก ใบหน้าคมเข้มขึ้นสีทันทีเมื่อเห็นภาพนั้นในระยะใกล้

 

            “ฉะ.. ฉันไปอาบน้ำก่อนแล้วกัน!” ร่างสูงวิ่งเข้าห้องอาบน้ำท่ามกลางสายตางุนงงที่มองตามหลัง คุโรโกะส่ายหน้าเล็กน้อยกับท่าทางประหลาดของคู่หู ก่อนจะหันไปจัดกระเป๋าเพื่อเตรียมทำการบ้านที่อาจารย์สุดเนี้ยบเป็นคนสั่งมา

 

            “คางามิคุงอาบน้ำช้านะครับเนี่ย” นัยน์ตาสีฟ้าสวยมองคนที่เดินเข้ามาหาที่โต๊ะทำงานพร้อมกับเช็ดผมตัวเองไปด้วย

 

            “ชิ นายเองก็เหมือนกันแหละ” ร่างสูงนั่งลงข้างๆกันก่อนจะช่วยหยิบเอกสารรายงานออกมาจัด งานที่ต้องทำก็แค่ช่วยสรุปเนื้อหาและเขียนลงบนใบงานเท่านั้น แต่ที่ให้มาทำกันสองคนก็เพราะว่าเนื้อหาที่ต้องสรุปมันเยอะมากเลยน่ะสิ!

 

            “คางามิคุงอ่านชุดนี้นะครับ ผมจะอ่านชุดนี้แล้วเราค่อยมาสรุปกัน” คนตัวเล็กจัดการแยกเอกสารเป็นสองชุดและส่งให้อีกคน ส่วนตัวเองก็ก้มหน้าก้มตาอ่านอย่างตั้งใจ

 

            ไม่ระวังตัวสักนิดเลยนะนายเนี่ย...

 

            คางามิมองเผลอจ้องร่างบางตาไม่กระพริบ แม้ว่าเสื้อที่เขาให้ไปจะเป็นตัวเล็กที่สุดที่เขาหาได้แต่มันก็ยังหลวมสำหรับคนตรงหน้าอยู่ดี ร่างสูงแอบกลืนน้ำลายไปหลายอึกเมื่อคอเสื้อที่คนตัวเล็กดึงขึ้นไปให้พอดีค่อยๆร่นลงมาจนเปิดให้เห็นหัวไหล่ขาวเนียน

 

            มะ.. ไม่สิ ทำงานๆ...

 

            คางามิก้มลงมองเอกสารในมือด้วยใจที่เต้นระส่ำ ใบหน้าเข้มเห่อร้อนอย่างควบคุมไม่ได้เมื่อได้กลิ่นหอมอ่อนๆจากสบู่โชยออกมาจากคนตัวเล็ก ทั้งๆที่ใช้สบู่เหมือนกันแท้ๆนะ แต่ทำไมเขาถึงรู้สึกว่ากลิ่นกายจากคุโรโกะนั้นหอมจนอยากจะลิ้มลอง...

 

            “คางามิคุงอ่านเสร็จหรือยังครับ?” คนตัวเล็กวางเอกสารลงพลางหยิบกระดาษที่ใช้สำหรับจดสมุดออกมาเขียน เขาเขียนชื่อของตัวเองกับคนข้างๆเป็นอันดับแรกและเตรียมจดสรุปเพราะเนื้อหาที่เขาอ่านนั้นอยู่ในช่วงแรกพอดี

 

            “อะ.. เอ่อคือ...” คนตัวสูงอยากจะกัดลิ้นตัวเองเมื่อพบว่าเอกสารที่เขาถืออยู่ยังอ่านได้ไม่ถึงครึ่งเลยด้วยซ้ำ

 

            “ถ้ายังอ่านไม่เสร็จก็ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมสรุปไปก่อนก็ได้ ระหว่างนี้ก็รีบๆอ่านล่ะ” ดวงตาสีฟ้าสวยสบตากับคนตรงหน้าเหมือนจะถามกลายๆว่าทำไมถึงอ่านช้าจัง

 

            แล้วเพราะใครล่ะ! คางามิอยากจะตะโกนออกไปแบบนั้นแต่ก็ทำไม่ได้ เขามองร่างเล็กที่กำลังเขียนสรุปเนื้อหาอยู่พักหนึ่งก่อนจะตัดสินใจอะไรบางอย่าง

 

            “อ๊ะ.. ทะ.. ทำอะไรน่ะครับคางามิคุง!” คุโรโกะสะดุ้งเมื่ออยู่ๆร่างสูงก็เขยิบเข้ามาข้างหลังแล้วใช้มือข้างหนึ่งรวบตัวของเขาจนแผ่นหลังไปชนกับหน้าอกหนา “ปะ.. ปล่อยผม” คนตัวเล็กพยายามดิ้นแต่ก็ไม่อาจหนีจากลำแขนที่คนตัวสูงรวบเอวของเขาได้

 

            “นายก็เขียนงานไปสิ” คางามิยิ้มอย่างชอบใจเมื่อใบหน้าหวานเริ่มแดงซ่าน ก่อนที่จะทำเป็นไม่สนใจโดยใช้มือข้างที่ว่างหยิบเอกสารขึ้นมาอ่าน

 

            “แต่แบบนี้มันเขียนลำบางนะครับ ปล่อยผมได้แล้วคางามิคุง!” มือเล็กพยายามแกะแขนที่ใช้กักตัวเองไว้ให้คลายออก แต่ไม่ว่าจะออกแรงมากแค่ไหนร่างสูงก็ไม่มีทีท่าจะปล่อยเลย ทั้งๆที่ใช้แค่แขนเดียวรวบตัวเขาไว้แท้ๆนะ

 

            “ก็บอกว่าให้นายเขียนไป”

 

            “ก็ปล่อยผมก่อนสิ”

 

            “ไม่”

 

            “คางามิคุง!” คุโรโกะมองค้อนร่างสูงที่ดูยังไงใบหน้านั้นมันก็ดูน่ารักมากกว่าน่ากลัว

 

            “ก็นั่งแบบนี้มันสบายกว่า” เอสของทีมบาสเซย์รินตอบหน้าตาย

 

            “แต่ผมเขียนลำบาก” ร่างเล็กถอนหายใจอีกครั้งเมื่อคนตัวสูงยังนั่งเฉย ไม่ยอมปล่อยตัวเขาเสียที เด็กหนุ่มผมสีฟ้าอ่อนจึงตัดสินใจกระแทกศอกใส่หน้าท้องของคนที่อยู่ข้างหลังเต็มแรง

 

            “โอ๊ย!” เด็กหนุ่มคิ้งสองแฉกร้องลั่น ปล่อยคนตัวเล็กแล้วกุมท้องตัวเองด้วยความเจ็บปวดท่ามกลางสายตานิ่งๆแต่ปนไปด้วยความสะใจ

 

            “รีบอ่านให้จบนะครับ คางามิคุง”

 

            “คุโรโกะ หนอย... แก..” ใบหน้าคมเข้มเหยเกด้วยความเจ็บ แต่ร่างเล็กก็ทำทีเป็นไม่สนใจเสียงร้องโอดโอยนั้นแล้วลงมือเขียนรายงานต่อไป...

.

.

.

 

. . . .Happy End. . . .
 

---Writer Talk---

       สวัสดีตอนเย็นค่าา พาร์ทของคางามิคุงนี่... แต่งแล้วเขินค่ะบอกเลย-///-
แอบบอกว่าคืนนี้จะลงบทพิเศษสุดท้ายแล้วประกาศกิจกรรมนะคะ อย่าลืมมาเล่นกันน๊า
       แล้วเจอกันค่าาา
       ปล. อย่าลืมคอมเม้นกันซักนิดเป็นกำลังใจให้ไรเตอร์น๊า

 

'Mind-San./Mi~chan'

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 80 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

321 ความคิดเห็น

  1. #307 K.เขมมิกา (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 มีนาคม 2563 / 12:35
    ฉันรักคู่นี้~~
    #307
    0
  2. #263 eveATK (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2559 / 21:25
    ไฟดำๆ
    #263
    0
  3. #221 Amane (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 มกราคม 2559 / 20:45
    ไฟดำบันไซ~~~ ฟินที่สุดดดดดดดด
    #221
    0
  4. #184 l3oss_it (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2558 / 14:16
    สมน้ำหน้าเจ้าบ้าคามิ :P 
    คุจังที่หลังก็ระวังตัวบ้างนะเออ หมาป่ามันเยอะหนูเห็นแล้วกลัวแทนอ่ะ
    #184
    0
  5. #161 Cncomics (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2558 / 15:11
    5555+ สมน้ำหน้าคากามิ หื่นดีนัก
    #161
    0
  6. #147 akashi.sama (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2558 / 11:39
    ไฟดำน่ารักกกกกก ถ้าเราเป็นพี่ไฟไม่จบแค่กอดกับนั่งตักแน่ หึๆ =,,=
    #147
    0
  7. #89 Baicha's heart (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 เมษายน 2558 / 19:46
    โอ้ย!น่ารัก .อ่านแล้วเขินเลย แต่ว่านะชวนมาทำรายงานงั้นเหรอ เหอะ ข้ออ้างๆๆๆๆๆๆจริงๆแล้วอยากจะจับก---//โดนตบ #กองอวยไฟดำ
    #89
    0
  8. #60 ikikonomori zen (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 เมษายน 2558 / 09:10
    เฮ้ยอันนี้ขำมากๆเลยอ่ะขอบคุณนะค่ะ ไรต จะติดตามต่อไปค่ะ
    #60
    0
  9. #34 oinari san (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 มีนาคม 2558 / 21:36
    น่ารักมากๆเลยคะ >_<
    #34
    0
  10. #33 ` (vanillashake) -? (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 มีนาคม 2558 / 19:18
    แอร๊ยยย! ไฟดำน่ารักโฮกกกกก
    แต่สุดท้ายก็เจอฤทธิ์เท็ตจังเขาไป เป็นไง ? 5555
    #33
    0
  11. #30 koko (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มีนาคม 2558 / 18:28
    อยากอ่านแบบall kuroko อีกอ้าาาาา

    ชอบall kuroko ที่สุดเลยยยย
    #30
    0
  12. #29 koko (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มีนาคม 2558 / 18:06
    ไรต์จ้า~~

    อยากอ่านคู่กัปตันสุดโหด(นิจิมูระ) กับคุโรโกะ

    จังเลยค่ะไรต์ ความจริงยังไม่อยากให้จบเลยค่ะ

    เศร้า~ TOT
    #29
    0
  13. #26 mana_ai (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มีนาคม 2558 / 17:19
    รูปฟินมากค่ะ >\\<
    #26
    0