[FIC KnB] ผมน่ะ ยังไงก็เป็นได้แค่เงาสินะครับ?(allKuroko)

ตอนที่ 5 : บทห้า - อาคาชิ เซย์จูโร่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,522
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 137 ครั้ง
    24 มี.ค. 58

บทห้า - อาคาชิ เซย์จูโร่


 

            หลังจากวันหยุดสุดสัปดาห์อันแสนวุ่นวายจบไป ก็ถึงเวลาที่จะได้ไปโรงเรียนเสียที คุโรโกะ เท็ตสึยะในชุดนักเรียนเทย์โคที่ถูกระเบียบตั้งแต่หัวจรดเท้ากำลังเดินไปตามทางไปโรงเรียนเหมือนอย่างเคย ใบหน้าน่ารักก้มลงมองหนังสือเล่มเล็กในมือจนตาไม่กระพริบ แต่ถึงจะจดจ่อกับเนื้อหาข้างในมากแค่ไหน ในหัวก็ไม่สามารถลบภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวานได้เลย

 

            ฉันชอบคุโรจินนะ ชอบมากเลย

 

            ใบหน้าหวานเห่อร้อนขึ้นมาในทันทีเมื่อนึกถึงเสียงของผู้ร่วมทีมตัวใหญ่ยักษ์ แถมอยู่ๆก็จะ.. จูบเขาแบบนั้น ถึงจะรู้ว่ามุราซากิบาระไม่ได้คิดอะไรก็ตามทีเถอะ แต่การถูกคนอื่นทำแบบนี้มันก็ทำให้ตกใจได้เหมือนกันนะ

 

            ร่างเล็กที่มัวแต่คิดเรื่องของเด็กหนุ่มผมม่วงเดินเข้ามาในโรงเรียนโดยไม่รู้ตัว นี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วนะที่เขาเดินไปโรงเรียนและเดินกลับบ้านโดยที่สมองไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเนี่ย

 

            “อรุณสวัสดิ์ เท็ตสึยะ” น้ำเสียงสบายๆที่เอ่ยทักมาจากด้านหลังทำให้เด็กหนุ่มผมฟ้าสะดุ้งเฮือก ก่อนจะถอนหายใจเบาๆเมื่อคนที่เอ่ยเรียกเป็นคนที่ตนรู้จักดี

 

            “อรุณสวัสดิ์ครับ อาคาชิคุง” คุโรโกะก้มตัวก่อนพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพอย่างที่ทำประจำ ร่างเล็กมองกัปตันของเขาด้วยสีหน้าสงสัยเล็กน้อยเพราะปกติอาคาชิมักจะมาโรงเรียนเร็วกว่านี้มาก เพราะนอกจากฐานะกัปตันที่ใครๆพากันเคารพแล้วเขายังเป็นถึงคณะกรรมการนักเรียนของโรงเรียนเทย์โคแห่งนี้ด้วย

 

            “แค่ผมมาทักถึงกับต้องสะดุ้งเลยเหรอเท็ตสึยะ” อาคาชิเลิกคิ้วเล็กน้อยแล้วจ้องหน้าของอีกคนเป็นเชิงถาม ทำให้คุโรโกะรีบส่ายหน้า

 

            “ป.. เปล่าครับ ผมแค่คิดอะไรนิดหน่อย”

 

            “งั้นเหรอ” เด็กหนุ่มผมแดงพยักหน้า “เย็นนี้อย่าลืมมาซ้อมล่ะ ผมขอตัวก่อน” พูดจบร่างสูงก็เดินออกไปอีกทางโดยไม่ได้เห็นสีหน้าของเด็กหนุ่มร่างเล็กเลยว่าตอนนี้แสดงสีหน้าแบบใดอยู่

 

            “ครับ... แล้วเจอกันที่ชมรมนะครับอาคาชิคุง...”

 

 

            “จริงเหรอที่เมื่อวานมุราซากิบารัจจิไปเที่ยวกับคุโรโกจจิมาน่ะ?” น้ำเสียงร่าเริงที่ดูจะน้อยใจนิดๆเอ่ยถามเด็กหนุ่มผมฟ้าที่กำลังนั่งกินข้าวอยู่บนดาดฟ้าพร้อมกันกับสมาชิกทีมปาฏิหาริย์อีกสี่คน แน่นอนว่าไม่มีแม้แต่เงาของกัปตันทีมบาสอันโด่งดังของอาคาชิ เซย์จูโร่นั่งอยู่ด้วย เนื่องจากตำแหน่งประธานนักเรียนทำให้เขาต้องเข้าประชุมบ่อยเสียยิ่งกว่าบ่อย

 

            “ครับ” คุโรโกะตอบสั้นๆก่อนก้มหน้าก้มตากินข้าวกล่องต่อไปโดยไม่คิดจะพูดอะไรอีก และอีกอย่าง... วันนี้เขาต้องไปพูดเรื่องสำคัญกับใครบางคนด้วย เพราะงั้นขอนั่งทำสมาธิอยู่เงียบๆดีกว่า

 

            “มุราซากิบารัจจิขี้โกงอ่า ชั้นก็อยากไปด้วยนะ” คิเสะหันไปโวยวายกับเด็หนุ่มร่างยักษ์ที่กำลังกินข้าวอย่างตั้งอกตั้งใจ ชนิดที่ว่าใจจดใจจ่อกว่าการเล่นบาสเสียอีก

 

            “ก็คิเสะจินติดงานถ่ายแบบไม่ใช่เหรอ?” น้ำเสียงยานคางตอบกลับอย่างไม่สบอารมณ์เมื่อถูกคนรบกวนเวลากินข้าวแบบนี้

 

            “ถึงงั้นก็เถอะ ไม่รู้ล่ะ คราวหลังต้องชวนชั้นด้วย”

 

            “คิเสะจินมีขาก็ไปเองสิ”

 

            “ปัญหาไม่ได้อยู่ที่เรื่องนั้นสักหน่อยฮะ!!!

 

            และแล้วการปะทะคารมของนายแบบหนุ่มกับคนร่างยักษ์ก็เริ่มขึ้นโดยมีคุโรโกะที่นั่งอยู่ใกล้ๆกันแอบถอนหายใจเบาๆกับเพื่อนร่วมทีมคู่นี้

 

            “ทะเลาะกันเป็นเด็กๆเลยนะ ให้ตายสิ” อาโอมิเนะที่นั่งกินเงียบๆอยู่นานพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย มืออีกข้างที่ว่างจากการจับตะเกียบก็เปิดดูนิตยสารนางแบบที่ตนชื่นชอบไปด้วย

 

            “นั่นสินะครับ แต่ว่าอาโอมิเนะคุง.. คุณไม่ควรดูของแบบนั้นระหว่างกินข้าวนะครับ”

 

            “หา? ไม่เห็นเป็นไรเลย” เด็กหนุ่มผิวเข้มยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจก่อนจะหันมายิ้มให้กับคู่หู “นายสนใจมาดูด้วยกันไหมล่ะเท็ตสึ”

 

            “ไม่ล่ะครับ” คุโรโกะส่ายหน้าเล็กน้อย ดวงตาสีฟ้าสวยแสดงความกังวลใจออกมา แต่เจ้าตัวก็เลือกที่จะปิดบังไว้ด้วยสายตาเย็นชาของตน โดยลืมนึกไปว่ามันใช้ไม่ได้ผลกับคู่หูของเขา

 

            “นายมีเรื่องไม่สบายใจหรือเปล่าเท็ตสึ?” ดวงตาสีน้ำเงินสบตากับดวงตาสีฟ้าสวย คิ้วของร่างเล็กเลิกขึ้นเล็กน้อยก่อนจะส่ายหน้า

 

            “ไม่มีหรอกครับ อาโอมิเนะคุงคิดมากไปเองหรือเปล่า” เมื่อเห็นว่าคาดคั้นไปก็ไม่ได้อะไรเด็กหนุ่มผิวเข้มจึงทำเพียงลูบผมคุโรโกะเบาๆ แต่ก็แรงในความรู้สึกของคนตัวเล็ก

 

            “ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกได้ล่ะ”

 

            “อาโอมิเนะคุงนี่ขี้บ่นจังเลยนะครับ ดูอย่างมิโดริมะคุงสิ นั่งกินข้าวเงียบๆแบบนั้นบ้างสิครับ” เด็กหนุ่มผมเขียวขยับแว่นเล็กน้อยโดยที่บนตักมีลักกี้ไอเทมคือตุ๊กตาทานุกิสีฟ้าน่ารัก ซึ่งดูไม่เข้ากับเจ้าของสักนิดเดียว

 

            “อย่าเอาชั้นไปรวมกับเจ้าแว่นนั่นสิฟะ”

 

            “ใช่ อย่าเอาชั้นไปเทียบกับหมอนั่นนะคุโรโกะ” มิโดริมะหันหน้าหนีอย่างไม่สบอารมณ์ แต่ถึงอย่างนั้นดวงตาสีเขียวก็ยังแอบชำเลืองมองเด็กหนุ่มผมฟ้าด้วยความเป็นห่วงหลายต่อหลายครั้ง

 

            “ผมว่าเรารีบกลับห้องเรียนกันเถอะครับ ออดหมดเวลาใกล้ดังแล้วด้วย” คุโรโกะเอ่ยขึ้นเพื่อห้ามทัพระหว่างเอสของรุ่นปาฏิหาริย์กับชู้เตอร์มือหนึ่งของทีม

 

            “ถ้านายพูดแบบนั้นล่ะก็...”

 

            แล้วทุกคนก็พากันเก็บข้าวกล่องพร้อมกับเดินออกจากดาดฟ้าไปโดยที่มีคุโรโกะเดินออกมาเป็นคนสุดท้าย นัยน์ตาคู่สวยมองออกไปยังท้องนภาสีเดียวกันก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ

 

            “วันนี้แล้วสินะครับ...”

 

 

            “กลุ่มหนึ่งเข้าแถว!” เสียงของโค้ชประจำทีมตะโกนเรียกสมาชิกทุกคนที่เพิ่งเริ่มซ้อมได้ไม่นานให้มารวมตัวกัน และในมือก็ถือตารางฝึกใหม่มาด้วย

 

            “วันนี้จะเปลี่ยนตาราฝึกนิดหน่อยนะ” ทุกคนต่างกลืนน้ำลายเมื่อเห็นอาคาชิยืนอยู่ข้างๆโค้ชด้วยรอยยิ้มที่อธิบายอารมณ์ได้ยาก แต่มันก็เป็นการสื่อความหมายโดยนัยว่าการเปลี่ยนตารางฝึกนิดหน่อยนั้นมันต้อง หนักและ โหดมากกว่าเดิมนิดหน่อยแน่นอน แต่นิดหน่อยสำหรับอาคาชิคนเดียวน่ะนะ...

 

            “วันนี้แบ่งกลุ่มเป็น 4 กลุ่ม โดยจับคู่แข่งกันคู่ละหนึ่งสนาม กลุ่มไหนแพ้มากที่สุดต้องถูกลงโทษโดยการฝึกชู้ตลูก 100 ลูก พลาดชู้ตใหม่ ถ้าชู้ตไม่ครบห้ามกลับบ้าน เอาล่ะไปซ้อมได้แล้ว!!!

 

            สิ้นคำสั่งของโค้ชเสียงโอดครวญก็ดังขึ้นในทันที สมาชิกในกลุ่มหนึ่งทุกคนต่างก็บ่นกับการฝึกซ้อมและบทลงโทษสุดโหดอย่างช่วยไม่ได้ ก่อนจะเข้าไปแบ่งกลุ่มกันเพราะถึงท้วงหรือค้านการฝึกในครั้งนี้ก็มีแต่จะเพิ่มความซวยให้ตัวเอง

 

            “อาคาชิคุง ขอเวลาหน่อยได้มั๊ยครับ?” คุโรโกะเดินไปหาอาคาชิท่ามกลางสายตาแปลกใจของทุกคนแต่ก็ไม่มีใครคิดจะถามอะไร ขืนทำตัวไปยุ่งวุ่นวายดูสิมีหวังได้โดนกรรไกรเฉียดแก้มแน่

 

            “น่าแปลกนะที่นายมาหาผมน่ะ เท็ตสึยะ” อาคาชิมองร่างเล็ก ดวงตาสีฟ้าที่ชวนให้หลงไหลมองสบตาเขาด้วยสายตาจริงจัง “ได้สิ แต่ไปคุยที่ห้องล็อกเกอร์ละกันนะ จะได้ไม่มีคนรบกวน” ว่าแล้วก็เดินนำคนตัวเล็กไปยังห้องที่เชื่อมกับโรงยิม

 

            เพราะคนในทีมปาฏิหาริย์ไม่ได้แบ่งทีมซ้อมในครั้งนี้ทำให้มีเวลาวางแผนการแข่ง พวกเขาทุกคนล้วนได้สิทธ์พิเศษเพราะต่างก็ซ้อมมากและหนักกว่าคนในสายหนึ่งด้วยกันเองอยู่แล้ว ยกเว้นก็แต่อาโอมิเนะที่ขาดซ้อมเป็นประจำและคิเสะที่มักติดงานถ่ายแบบจึงไม่มีเวลามาซ้อมนั่นแหละ เลยทำให้ทั้งคู่ต้องแบ่งทีมฝึกซ้อมกับคนอื่นอย่างขัดอำนาจของกัปตันไม่ได้

 

            และในเมื่อคนตัวเล็กมีอะไรจะพูดด้วยกัปตันก็คงต้องรับฟังล่ะนะ และดูเหมือนเรื่องที่จะพูดก็เป็นเรื่องสำคัญซะด้วยสิ

 

            ทั้งคู่เดินเข้ามาในห้องล็อกเกอร์ที่ไว้ใช้เก็บของและเป็นที่เปลี่ยนเสื้อผ้าของนักกีฬา ทั้งห้องปราศจากเสียงรบกวนใดๆเนื่องจากสมาชิกทุกคนพากันซ้อมอยู่ข้างนอก ทำให้ที่นี่สามารถคุยกันได้โดยไม่ต้องกลัวว่าจะมีคนมารบกวน

 

            “ว่าแต่มีอะไรล่ะ?” เด็กหนุ่มผมสีแดงรับกับใบหน้าหล่อเหลาเอ่ยถามร่างเล็กที่ดูเหมือนจะกังวลใจว่าจะเริ่มพูดจากตรงไหนก่อนดี

 

            “คือว่า...” คุโรโกะพูดแค่นั้นและเงียบไปจนอีกคนเริ่มจะหงุดหงิด ทำไมนะทั้งๆที่ปกติเขาเป็นคนควบคุมอารมณ์ได้ดีแท้ๆ แต่พออยู่ตรงหน้าร่างเล็กอารมณ์มันกลับแปรปรวนขึ้นมาซะอย่างนั้น

 

            “นายมีอะไรจะพูดกับผม เท็ตสึยะ” น้ำเสียงเย็นๆทำให้อีกคนสะดุ้งเฮือก เด็กหนุ่มผมสีฟ้าพยายามมองหน้าคู่สนทนาก่อนจะสูดหายใจเข้าเบาๆเพื่อรวมรวมความกล้า

 

            “คือ... การแข่งครั้งหน้าจะให้ผมลงหรือเปล่าครับ?” ช่างเป็นคำถามที่ทำให้คนฟังรู้สึกแปลกใจ เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่คุโรโกะมาถามเขาแบบนี้

 

            “คงไม่ล่ะ ช่วงนี้ร่างกายนายยังไม่ค่อยแข็งแรงนะ ผมจะวางแผนเล่นเป็นรูปแบบA รอให้ร่างกายนายพร้อมกว่านี้ก่อนเราถึงจะเล่นเป็นปกติได้”

 

            อาคาชิกอดอกมองคู่สนทนา เรือนร่างเล็กเมื่ออยู่ในชุดบาสจะทำให้เห็นสัดส่วนได้ชัดเจนยิ่งขึ้น ทั้งรูปร่างผอมบาง เอวที่เล็กราวกับผู้หญิง แค่นั้นก็ทำให้คนมองตาค้างได้แล้ว อีกทั้งคุโรโกะยังมีขีดจำกัดในการเล่น คือเขาไม่สามารถยืนอยู่บนสนามได้ตลอดเกมส์เหมือนผู้เล่นคนอื่น

 

            กัปตันหนุ่มคิดเรื่องนี้มานานแล้ว ไม่ใช่ว่าไม่อยากให้ลงแต่เขาเป็นห่วงและกลัวว่าคุโรโกะอาจจะบาดเจ็บจากการแข่งขันได้ ยิ่งการแข่งรอบต่อไปต้องเจอทีมที่ได้ยินข่าวมาว่าชอบเล่นสกปรกกับคู่ต่อสู้แล้วเขาก็ยิ่งไม่อยากให้คนตรงหน้าลงสนามเข้าไปใหญ่

 

            ..ถ้านายเป็นอะไรไป ผมคงยกโทษให้ตัวเองไม่ได้..

 

            “งั้นเหรอครับ...” เด็กหนุ่มผมฟ้ายิ้มบางๆกับตัวเอง พอได้ฟังคำตอบแบบนี้แล้วยังไงก็คงต้องทำล่ะนะ “อาคาชิคุง..” คุโรโกะเอ่ยเรียกร่างสูงด้วยน้ำเสียงที่เดาอารมณ์ไม่ได้ ก่อนจะหยิบบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อและส่งให้อีกฝ่าย

 

            “ช่วยรับนี่ไว้ด้วยครับ อาคาชิคุง..” ซองจดหมายสีขาวถูกส่งมาให้กัปตันของทีมปาฏิหาริย์ ดวงตาสีแดงดูน่าเกรงขามมองสิ่งของที่อยู่ในมือของเด็กหนุ่มผู้จืดจาง

 

            “มันคืออะไร?”

 

            “จดหมายลาออกจากชมรมครับ”

 

            “!!!

 

            สิ้นเสียงพูดของคุโรโกะทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ อาคาชิมองจดหมายฉบับนั้นสลับกับใบหน้าหวานด้วยสีหน้าตกใจที่นานๆทีจะได้เห็น

 

            ..เขา.. ได้ยินอะไรผิดไปหรือเปล่า?..

 

            ..คนตรงหน้าเนี่ยนะที่พูดอะไรแบบนั้นกับเขา..

 

            “นาย.. หมายความว่าไง เท็ตสึยะ” อาคาชิเปลี่ยนสีหน้ากลับมาเป็นปกติได้อย่างรวดเร็ว ทั้งๆที่ในใจรู้สึกเดือดและอยากตะโกนถามคนตัวเล็กให้รู้แล้วรู้รอด

 

            “ตามที่ผมบอก ผมจะลาออกจากชมรมครับ” ถึงใบหน้าจะเรียบเฉย แต่ดวงตาสีฟ้ากลับสั่นไหวจนน่าสงสาร คุโรโกะก้มหน้าลงจนเรือนผมสีฟ้าอ่อนลงมาปรกตา

 

            “ทำแบบนี้มันไม่ตลกนะเท็ตสึยะ นายก็น่าจะรู้นี่ว่าถ้าผมโกรธขึ้นมามันจะเป็นยังไง” อาคาชิยิ้มให้อีกฝ่าย ถึงจะพูดออกไปแบบนั้นแต่ส่วนลึกของจิตใจเขาอยากให้เรื่องทั้งหมดที่เท็ตสึยะพูดเป็นเรื่องล้อเล่น

 

            “ผมพูดจริงครับ ผมตัดสินใจแล้ว”

 

            “เท็ตสึยะ...” อาคาชิเรียกอีกคนด้วยน้ำเสียงที่ใกล้หมดความอดทนเต็มที กว่านายจะมาถึงนี่ได้ก็พยายามอย่างหนักไม่ใช่เหรอ? แล้วตอนจะไปก็ไปง่ายๆแบบนี้เนี่ยนะ? หึ.. ไม่มีทาง

 

            “อาคาชิคุง.. เห็นผมมีประโยชน์ต่อทีมขนาดนั้นเลยเหรอครับ?”

 

            “...” เงียบ ไร้เสียงตอบกลับจากเด็กหนุ่มร่างสูง

 

            “แค่ลงเล่นให้เต็มเวลายังทำไม่ได้ ผมน่ะ.. ไม่มีประโยชน์อะไรกับทีมเลยด้วยซ้ำ นอกจากการจ่ายบอลผมก็เล่นอะไรไม่ได้เรื่องสักอย่าง แล้วคุณยังจะให้ผมลงเล่นอีกงั้นเหรอครับ?”

 

            “...”

 

            “พอได้แล้วล่ะครับกับความพยายามมาตลอดของผมน่ะ มันไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลย การแข่งคราวหน้าคุณยังไม่ให้ผมเล่นเลยใช่ไหมล่ะ? นั่นก็เป็นสิ่งยืนยันแล้วล่ะครับ ว่าผมมัน ไร้ประโยชน์ต่อทีมนี้แค่ไหน...”

 

            ..คิดว่าที่ผมไม่ให้ลงแข่งเพราะเรื่องนี้งั้นเหรอ?..

 

            “พอแล้วล่ะครับ ผมน่ะ.. ไม่อยากเล่นบาสอีกแล้ว ฮึก.. ไม่อยากเล่นแล้ว” น้ำเสียงที่เคยเรียบเฉยบัดนี้กลับปนไปด้วยเสียงสะอื้น ทำไมนะทั้งๆที่บอกว่าไม่อยากเล่น น้ำตามันก็ไหลลงมาซะเฉยๆ ทำไมล่ะ?

 

            “เพราะงั้น.. ชะ.. ช่วยรับไปหน่อยเถอะครับ” มืออันสั่นเทายื่นซองจดหมายและทำท่าว่าจะเอาไปใส่ไว้ในมือของร่างสูง

 

            “พอได้แล้วเท็ตสึยะ!!!

 

            ตึง!!!

 

            “โอ๊ย!

 

            คุโรโกะร้องเสียงดังเมื่อถูกอีกคนจับมือทั้งสองข้างแล้วผลักให้ไปชนกับตู้ล็อกเกอร์ ใบหน้าหวานที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ ดวงตาสีแดงบัดนี้เต็มไปด้วยความโกรธอย่างเห็นได้ชัด ซองจดหมายที่ร่างเล็กพยายามส่งให้หล่นลงพื้นแล้วถูกกัปตันแห่งชมรมบาสเทย์โคเหยียบซ้ำอย่างไม่สนใจ

 

            “อะ.. อาคาชิคุง” เด็กหนุ่มผมฟ้าเรียกชื่ออีกคนด้วยความหวาดกลัว เขาไม่เคยเห็นคนตรงหน้าโกรธขนาดนี้มาก่อน แค่เขาจะออกจากชมรมต้องโกรธขนาดนี้เลยเหรอ

 

            “อย่าพูดแบบนี้อีก...”

 

            “คะ.. แค่ผมจะออกจากชมรมทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย อาคาชิ.. อื้อ!!!

 

            ยังไม่ทันพูดจบประโยคริมฝีปากหนาก็ประกบลงมาทันที ลิ้นร้อนแทรกเข้ามาในโพรงปากหวานทำให้คนตัวเล็กพยายามดิ้นและเบือนหน้าหนีแต่ก็ไร้ผลเมื่ออีกฝ่ายสูงกว่าเขามาก อาคาชิใช้มือข้างหนึ่งกดข้อมือเล็กไว้กับตู้ล็อกเกอร์ ส่วนข้างที่ว่างก็จับใบหน้าหวานให้อยู่นิ่งพร้อมประทับจูบลงไปแนบแน่นยิ่งกว่าเดิม

 

            ลิ้นหนาเกี่ยวกระหวัดกับลิ้นบางอย่างหยอกล้อจนอีกคนเริ่มจะตอบรับสัมผัสและจูบตอบด้วยท่าทีเก้ๆกังๆ คุโรโกะหยุดดิ้นและปล่อยให้อีกฝ่ายครอบครองริมฝีปากของตน มือเล็กอีกข้างจับเสื้อของร่างสูงเพื่อพยุงตัวไม่ให้ล้มลงไป ท่าทางแบบนั้นทำให้อาคาชิยิ้มอย่างพอใจ

 

            “อื้อ!” ร่างเล็กออกแรงผลักอีกคนเบาๆเป็นการทักท้วงว่ากำลังขาดอากาศหายใจทำให้ร่างสูงต้องถอนริมฝีปากออกอย่างช่วยไม่ได้

 

            “อะ.. อาคาชิ..คุง” ใบหน้าหวานแดงก่ำอย่างควบคุมไม่อยู่ ยิ่งรวมกับน้ำตาที่เอ่อคลอบนนัยน์ตาคู่สวยก็ยิ่งทำให้อาคาชิแทบคลั่ง มือหนาโอบเอวเล็กไว้แล้วกดจูบลงไปอีกครั้ง...

 

            ไม่นานเขาก็ถอนริมฝีปากออกพลางยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์เมื่อเห็นคนในอ้อมแขนอ่อนระทวยจนแทบจะล้มลงไปได้ทุกเมื่อหากเขาไม่จับตัวเอาไว้

 

            “ทะ.. ทำอะไรของคุณน่ะครับ” คุโรโกะเกาะเสื้ออีกฝ่ายเพื่อพยุงตัวเอง รีบสูดเอาอากาศเข้าปอดเนื่องจากโดนคนตรงหน้าขโมยลมหายใจไปเป็นเวลานาน

 

            “ก็จูบไง”

 

            “ผมไม่ได้ถามแบบนั้น ผมหมายความว่าคุณทำแบบนี้ทำไม” เมื่อได้ยินแบบนั้นอาคาชิยิ้มมุมปากก่อนเชยคางร่างเล็กให้มาสบตากับตน

 

            “คิดว่าผมจะยอมให้เท็ตสึยะไปง่ายๆเหรอ ผมเป็นคนคิดเทคนิคนันให้นายนะ นายต้องเป็นประโยชน์กับทุกคนในทีมอยู่แล้ว ถ้าไม่เชื่อก็ลองไปถามพวกนั้นดูสิ อีกอย่าง...” อาคาชิลูบไล้ริมฝีปากที่เริ่มแดงช้ำด้วยฝีมือของตน

 

            “ผม รักนาย เท็ตสึยะ และนายก็ต้องรักผมด้วย” คุโรโกะเบิกตากว้าง หน้าที่แดงอยู่แล้วกลับขึ้นสีมากกว่าเดิมเมื่อได้ยินคำพูดของคนตรงหน้าที่เอ่ยออกมาได้หน้าตาเฉย

 

            “คุณ.. พูดอะไรน่ะครับ!

 

            “แค่บอกรักมันผิดด้วยหรือไง?” พูดจบก็จัดการหอมแก้มคนตัวเล็กให้รู้สึกเขินยิ่งกว่าเดิม และดูท่าว่าจะได้ผลดีซะด้วยเมื่อใบหน้าของคุโรโกะตอนนี้แดงยิ่งกว่าลูกมะเขือเทศอีก

 

            “นายน่ะทำประโยชน์ให้ทุกคนตลอดนะ ถ้าเราไม่ได้นายก็คงเล่นได้ไม่ดีเท่านี้หรอก แล้วที่ผมไม่ได้ให้นายลงแข่งก็เพราะตอนนี้นายยังไงค่อยแข็งแรงนะ รู้แบบนี้แล้วยังจะออกจากชมรมไหมล่ะเท็ตสึยะ..”

 

            ไม่พูดเปล่าอาคาชิยังกอดเอวคุโรโกะแล้วลากให้มานั่งที่ม้านั่งตัวยาวทำให้ร่างเล็กต้องนั่งอยู่บนตักของร่างสูงไปโดยปริยาย

 

            “ผะ.. ผมขอโทษ” คุโรโกะก้มหน้าลง นึกเสียใจที่เคยคิดว่าเขามันไม่สำคัญต่อทีมเลย

 

            “อย่าพูดแบบนี้อีกนะเท็ตสึยะ อีกอย่าง.. ผมไม่มีวันให้นายออกจากทีมแน่นอน ไม่ว่านายจะอยากออกแค่ไหนผมก็ไม่มีวันให้ออกหรอกนะ”

 

            “แบบนี้เขาเรียกว่าเผด็จการครับ” ด้วยตัวเล็กขมวดคิ้วมองอีกคน แต่ก็ต้องสะดุ้งอยู่หลายครั้งเมื่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่รดลงมาบริเวณต้นคอ

 

            “เห? ถ้าเผด็จการจริงๆก็จูบเท็ตสึยะได้อีกสินะ” อาคาชิยื่นหน้าเข้าไปใกล้แต่ก็โดนอีกคนหันหน้าหนี โดยไม่รู้ตัวเลยว่าทั่วทั้งใบหน้าและต้นขอขาวนั้นกลายเป็นสีแดงแทบทั้งหมดแล้ว

 

            “พะ.. พอแล้วครับ ไม่เอาแล้ว” คุโรโกะอยากลุกขึ้นใจจะขาดแต่ก็ทำไม่ได้ ตอนนี้เลยทำได้แต่เพียงนั่งอยู่บนตักของร่างสูงเงียบๆเท่านั้น

 

            “นี่ เท็ตสึยะ”

 

            “คะ.. ครับ” เด็กหนุ่มผมฟ้าสะดุ้งเบาๆเมื่อคนข้างหลังเอาคางเกยไหล่ของเขาไว้

 

            “อย่าพูดว่าจะออกจากชมรมนี้อีกนะ เข้าใจมั๊ย”

 

            “เข้าใจแล้วครับ” อาคาชิยิ้มออกมาก่อนจะหอมแก้มคนตัวเล็กอีกครั้ง

 

            “งั้นก็ไปซ้อมกันเถอะ” มือหนาปล่อยเอวของร่างเล็กออก คุโรโกะพยักหน้ารับตั้งใจจะเดินไปที่ประตูแต่ก็ถูกอาคาชิเรียกเอาไว้ก่อน ร่างสูงเดินเขามาหาร่างเล็กก่อนจะกระซิบที่ข้างหูเบาๆ

 

            “ถ้าคราวหลังทำแบบนี้อีกมันไม่จบแค่จูบแน่เท็ตสึยะ เอาเป็นว่า... ฉันจะทำให้นายเล่นบาสและลุกออกจากเตียงไม่ได้ไปสามวันเลย” พูดจบก็เปิดประตูออกไปทันทีโดยทิ้งให้คุโรโกะยืนตั่วสั่นพร้อมกับใบหน้าที่แดงซ่าน

 

            “อาคาชิคุง.. คุณนี่มันบ้าที่สุดเลย”

.

.

.

. . . .END. . . .

. . .TBC. For Special Part. . .

---Writer Talk---

    ดึกสวัสค่าคนอ่านทุกคนนน เป็นยังไงบ้างคะกับพาร์ทของอาคาชิคุง
คนสุดท้ายแต่ชนะขาดลอยจริงๆค่ะนายน้อย...
    ขอโทษถ้ายังเขียนไม่ฟินเท่าไหร่นะคะ (ไม่ได้เขียนฉากเลิฟๆแบบนี้มานานคงต้องไปหัดเขียนเยอะๆแล้วล่ะมั้งเนี่ย)

    และขอขอบคุณคนอ่านทุกคนมากนะคะ ที่มาอ่าน มาเม้นกัน ดีใจมากเลย
แต่ยังไม่จบนะคะ แอบกระซิบว่าจะมีพาร์ทพิเศษเข้ามาให้ได้อ่านกันด้วยยย>__<
    แล้วรอติดตามกันนะคะ ว่าพาร์ทพิเศษของเราใครจะออกมา(อาจมีหลายๆคนเดาถูกก็ได้น๊า)

    ถ้าจบพาร์ทพิเศษแล้วเราก็จะมีกิจกรรมเล็กๆน้อยๆให้คนอ่านนะคะ อย่าเพิ่งหนีไปไหนกันนะะ

     ปล. อยากขอความเห็นจากทุกคนค่ะ เนื่องจากไรเตอร์คนนี้บ้า(รัก+หลงนายน้อย จนโงหัวไม่ขึ้น?) คือเราอยากจะแต่งฟิคยาวคู่ AkaKuro ค่ะะ เลยอยากรู้ว่ามีคนอยากอ่านกันบ้างมั๊ย

     ปล.2 เม้นกันซักหน่อยเป็นกำลังใจให้ไรเตอร์เนอะ^^ แนะนำกันได้นะคะ ถ้ามีตรงไหนผิดพลาดจะนำไปปรับปรุงค่ะ

     ปล.3 ขอให้สนุกกับพาร์ทนี้นะคะ อ่านแล้วชอบบจะดีใจมากเลย
สุดท้ายนี้... หลับฝันดีหนุ่มบาสรอบเตียงค่าาา^__^// แล้วเจอกันตอนหน้าค่ะะ


 



'Mind-San./Mi~chan'
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 137 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

321 ความคิดเห็น

  1. #309 meensj (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 00:15
    งือออ นายน้อย. 🥰🥰
    #309
    0
  2. #300 Traveler The Fool (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 13:27
    แงงง มันดีหมด ยกเว้นท่านเซย์สูง??? แงฃงอยากบอกว่า ท่านเซย์ตัวพอๆกับน้องครก อินไม่สุดจริงๆค่ะ แงงง
    #300
    2
    • #300-1 shinobukung(จากตอนที่ 5)
      6 พฤษภาคม 2562 / 22:15
      ท่านเซย์สูงกว่าน้องคุ2.5เซนค่ะ(มั้ง??)5555
      #300-1
    • #300-2 หัดแต่งมือใหม่(จากตอนที่ 5)
      29 สิงหาคม 2563 / 19:11
      ประมาณ2.7ซม.ครับ
      #300-2
  3. #296 + SaiChil + (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2561 / 18:21
    เซย์คุงชนะขาดลอยเลยจริงๆ
    #296
    0
  4. #291 june300425 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 19:26
    นายน้อยมาเหนือ 55
    #291
    0
  5. #282 nn2006 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 13:36
    ผักกาดๆนายน้อยชนะครัช

    มิโดริมะ:อะ...อาคาชินาย.....ชิ!อาคาชิชนะงั้นเหรอ...หึ!

    คิเสะ:มายยยยยยยยยยTTอาคาชิจจิขี้โกงTT

    นายน้อย:ไม่ได้ขี้โกงแค่จูบแบบร้อนแรง(?)เอง

    คุโรจัง: _//////_

    ทุกคน:นะ.....น่ารัก//ในความคิดนะ

    คุโรจัง: ' /// ' มะ...มองอะไรครับแล้วมองผมทำไมครับ

    ทุกคน(ในความคิด) (อีกแล้วเหรอ//เรา ):มองนางฟ้าตัวน้อยไง -.,-(ทำหน้าหื่น)

    จบเถอะ555+\\เรา
    #282
    0
  6. #261 eveATK (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2559 / 21:19
    ทำไมมาวินแบบนี้
    #261
    0
  7. #251 ใครบางคน (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2559 / 15:24
    โหหห~ เรื่องอื่นก้ดูร้อนแรงนิดแล้วนะ มาเจาอาคาชิคุงทีเรื่องก่อนๆดูน่ารักไปเลยอ่ะ555



    ตอนแรกดูเศร้าๆ ไปๆมาๆผมนี่เขินแทนเลยครับ555



    สนุกอ่ะค่ะ ชอบมากเลย จุ๊บๆ
    #251
    0
  8. #248 -BVR- (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 11:42
    จิ่งง จิ่งด้วยค่ะ แต่งเลยย
    #248
    0
  9. #219 Amane (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 มกราคม 2559 / 20:38
    กรี้ดดดดดดดดดดดด ฟินที่สุดดดดดด!!!!!!!!!
    #219
    0
  10. #214 soRz_ake (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มกราคม 2559 / 09:14
    นายน้อยมาแรงแซงทางโค้งเลยทีเดียว ฟินมากค่าา
    ปล.แดงดำบันซายยย

    #214
    0
  11. #213 Rozy_ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2558 / 17:39
    อร๊ายยย นายน้อยชั่งน่ารัก! รักคุโรโกะให้นานๆนะจ๊ะ
    #213
    0
  12. #204 machimeko (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2558 / 08:13
    คนอื่นบอกชอบ อินี่บอกรัก!!โฮรวส์ มายก๊อด มาแรงแซงทางโค้งมากๆ
    #204
    0
  13. #182 l3oss_it (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2558 / 14:04
    นายน้อยคือลาสบอสที่ไม่ว่าใครก็หือไม่ขึ้นสินะคะ
    #182
    0
  14. #175 ยูกิโนะ ริกะ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2558 / 10:34
    นายน้อยเราเผด็จการแล้ว ครกจังยางไงก้ห้ามออกจากชมรมน้าาา

    ถ้าม่ายมีครกจัง เเล้วพวกเราชาวYจะจิ้นยางไง : ริกะ

    มันก้เรื่องของพวกคุณนี่ครับ : ครกจาง

    แต่ถ้าม่ายมีเมะผู้น่ารักเดี๋ยวเรื่องมานจะม่ายเดินน้าา : ริกะ

    ครับ?//เอียงน้อยๆออกท่าโมเอะ//ขอตัวนะครับ : ครกจาง

    ................................................................. : ริกะ(นอนเลือดหมดตัว)
    #175
    0
  15. #170 GloW (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2558 / 11:15
    อร้ายยย ชอบ akashixkuroko ที่สุด
    #170
    0
  16. #159 Cncomics (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2558 / 14:46
    เฮือกก ฟิน และ วิน มากค่ะนายน้อย  ภาพสุดท้ายหล่อโฮกก
    #159
    0
  17. #145 akashi.sama (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2558 / 11:29
    นายน้อยวินตลอดเลยนะคะ อร้ายยยยยย เขินแทนน้อง
    #145
    0
  18. #134 Zethius (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2558 / 23:33
    นายน้อยวินค่ะ
    #134
    0
  19. #94 Baicha's heart (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 เมษายน 2558 / 22:33
    นายน้อยมาเหนืออีกแล้วค่ะ
    #94
    0
  20. #79 วารีบุษรา (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 เมษายน 2558 / 09:46
    จะติดตามนิยายของไรท์เตอร์ต่อไปเลยค่า สุดยอดค่าแต่งฟินมากๆเลย (เรานี่ยังแต่งแนวนี้ไม่ค่อยเก่งเลย)
    #79
    0
  21. #58 ikikonomori zen (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 เมษายน 2558 / 08:25
    โค้ดแก่ๆนี่น่า "ฆ่า" ทิ้งจริงๆ ที่พูดกับ คุโรโกะแบบนี้ ยังดีที่มีทุกคนอยู่นะเนี่ย ขอบคุณมากๆเลยค่ะไรต ติดตามมาตลอดเลยค่ะ สู้ๆ
    #58
    0
  22. #47 fushimi-shiro (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 เมษายน 2558 / 22:10
    อ้ายยยยยยยยยย ตอนแรกๆหนูว่ามันฟินแล้วนะแต่พอถึงตาของนายน้อยแล้วกำเดาจะไหล อร้ายยยยยยยย ถ้าจะแต่งกันได้เยี่ยมขนาดนี้//กำเดาพุ่ง นายน้อย บันไซๆๆๆ
    #47
    0
  23. #32 kawaiyaoi (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มีนาคม 2558 / 00:26
    ชอบพาร์ทแดงดำมากอะไรท์วินมาก จะรออ่านฟิคยาวอาคาคุโรนะคะ
    #32
    0
  24. #25 Sawada Cartoon (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 มีนาคม 2558 / 14:01
    อ่านกี่รอบ(?)ก็ยังฟิน!!!
    #25
    0
  25. #22 จีจี้ซัง (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 มีนาคม 2558 / 10:07
    ฟินเวอร์อ่ะ =.,=
    #22
    0