[FIC KnB] ผมน่ะ ยังไงก็เป็นได้แค่เงาสินะครับ?(allKuroko)

ตอนที่ 4 : บทสี่ - มุราซากิบาระ อัตสึชิ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,360
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 118 ครั้ง
    20 มี.ค. 58

บทสี่ - มุราซากิบาระ อัตสึชิ


 

            หลังจากที่แยกกับอาโอมิเนะแล้วคุโรโกะก็เดินตรงกลับบ้านทันที ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ยังคงแจ่มชัดอยู่ไม่หาย ทั้งสัมผัสเบาๆตรงแก้มจนร่างเล็กเผลอเอามือไปจับหลายต่อหลายครั้ง ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงจางๆเมื่อคิดถึงหน้าของคู่หู อาโอมิเนะคุงทำแบบนั้นกับเขาทำไมเนี่ย!

 

            ร่างเล็กที่มัวแต่คิดอะไรเรื่อยเปื่อยมาตลอดหยุดชะงักเมื่อตัวเองเดินมาจนถึงหน้าบ้านแล้ว นี่เขาคิดแต่เรื่องของเด็กหนุ่มผิวเข้มมาตลอดทางเลยหรือไงนะ คุโรโกะได้แต่ถอนหายใจกับตัวเองเบาๆ

 

            “กลับมาแล้วครับ”

 

            “กลับมาแล้วหรือจ๊ะเท็ตสึยะ หิวหรือเปล่า แม่ทำข้าวเย็นใกล้เสร็จแล้วนะ” หญิงสาววัยกลางเดินออกมาหาลูกชายของ ดวงตาสีฟ้าสวยเหมือนคนเป็นลูกเผยให้เห็นถึงความอ่อนโยนที่มีในตัวของเธอ

 

            “ผมทานกับอาโอมิเนะคุงมาแล้วน่ะครับ ผมขอตัวขึ้นไปพักข้างบนนะครับ” เด็กหนุ่มร่างเล็กยืดตัวขึ้นมาหลังจากเก็บรองเท้าเข้าที่เรียบร้อยแล้ว

 

            “จ้ะ ออกไปตั้งแต่เช้าคงเหนื่อยสินะ ถ้าหิวก็ลงมาได้นะเดี๋ยวแม่จะเตรียมนมกับขนมไว้ให้” ผู้เป็นแม่บอกลูกชายตัวน้อยในสายตาของเธออย่างเข้าใจ ทำไมเธอจะไม่รู้ล่ะ ทั้งแววตาที่ดูเหนื่อยหลังจากกลับมาโรงเรียนทุกวัน ทั้งอาการที่ดูล้าจากการทำกิจกรรมของชมรม และความกังวลต่างๆนาๆที่คุโรโกะ เท็ตสึยะคนนี้ไม่เคยบอกกับเธอเลย เธอจึงทำได้แค่คอยเป็นกำลังใจให้เขาอยู่ห่างๆเท่านั้น

 

            “ขอบคุณนะครับ” เด็กหนุ่มโค้งหัวลงก่อนจะเดินขึ้นบันไดไป ดวงตาสีฟ้าสวยอดเป็นกังวลไม่ได้เมื่อเห็นแม่ของตนทำท่าทางเป็นห่วงเขาถึงขนาดนั้น

 

            “เฮ้อ...” คุโรโกะทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่มๆพร้อมกับถอนหายใจออกมา ทั้งๆที่วันนี้เป็นหวัดหยุดแท้ๆแต่เขากลับออกไปข้างนอกเพราะคนอย่างอาโอมิเนะ แถมยังโดนเจ้าคนผิวเข้มหอมแก้มอีกต่างหาก ฝึกซ้อมคราวหน้าจะเอาลูกบาสปาหัวซะให้เข็ดเลย เด็กหนุ่มผมฟ้าคิดอย่างคาดโทษ

 

            ...ครืด.. ครืด...

 

            ในระหว่างที่เขากำลังจะถอดเสื้อเพื่อเข้าไปอาบน้ำเสียงสั่นของโทรศัพท์มือถือที่วางไว้บนโต๊ะข้างเตียงก็สั่นขึ้น ทำให้เขาต้องเดินเข้าไปดูว่าใครเป็นคนโทรมา หรือว่าจะเป็นอาโอมิเนะคุง? คนตัวเล็กคิดอย่างสงสัย ก่อนที่ใบหน้าเรียบเฉยจะเปลี่ยนเป็นแปลกใจเมื่อคนที่โทรเข้ามาเป็นคนที่ปกติไม่ค่อยโทรมาหาเขาสักเท่าไหร่ หรือจะเรียกว่าแทบไม่เคยแตะเครื่องมือสื่อสารเลยถึงจะถูก

 

            มุราซากิบาระ

 

            ทำไมช่วงนี้ถึงมีแต่คนโทรมาหาเขาบ่อยขนาดนี้กันนะ เด็กหนุ่มคิดอย่างเหนื่อยใจก่อนจะกดรับโทรศัพท์ น้ำเสียงยานคางอันคุ้นหูดังลอดออกมาแทบจะทันที

 

            [สวัสดีนะคุโรจิน~]

 

            “สวัสดีครับมุราซากิบาระคุง มีธุระอะไรหรือเปล่าครับ?” คนตัวเล็กเอ่ยทักทายเล็กน้อยแล้วถามเข้าประเด็นโดยเร็ว เขาจะได้รีบไปอาบน้ำและเข้านอนสักที

 

            [พรุ่งนี้คุโรจินไปร้านเบเกอรี่ที่เกียวโตกับฉันหน่อยสิ~]

 

            ถึงน้ำเสียงเหมือนคนง่วงนอนแต่ก็สามารถทำให้คนตัวเล็กเบิกตากว้างได้ จริงอยู่ที่พรุ่งนี้เป็นวันหยุด แต่วันนี้เขาก็ไปข้างนอกมาแล้วนะ จะให้ออกไปอีกนี่มันคงจะไม่ไหว วันหยุดทั้งทีก็ขอนอนพักที่บ้านไม่ดีกว่าหรือไง คนตัวเล็กคิดอย่างนั้น

 

            “แล้วทำไมไม่ชวนคนอื่นไปล่ะครับ?”

 

            [ก็คุโรจินชอบขนมเหมือนกับฉันนี่นา~]

 

            “แต่ผมไม่ว่างครับ” คุโรโกะบอกด้วยสีหน้าเหนื่อยอ่อน ถึงจะไม่อยากโกหกก็ตาม แต่ในเวลาแบบนี้เขาไม่อยากจะออกไปเจอความวุ่นวายในเมืองเท่าไหร่

 

            [อย่าพูดแบบนั้นสิคุโรจิน ไปกับฉันเถอะนะ ร้านนี้เพิ่งเปิดใหม่ด้วย คนที่จะเข้าได้ตอนนี้ก็คือคนที่มีบัตรVIPเท่านั้นแหละ แถมขนมอหร่อยด้วยน๊า~]

 

            น้ำเสียงของคนตัวใหญ่ฟังดูยังไงมันก็เหมือนเด็กกำลังกล่อมเด็กด้วยกันเองชัดๆ แถมดูไม่น่าเชื่อถือสักนิดเดียวอีกด้วย

 

            “แต่ผมไม่ว่างนี่ครับ ทำไมมุราซากิบาระคุงไม่ไปเองล่ะ” คนตัวเล็กยังคงยืนยันคำเดิม หวังกล่อมให้มุราซากิบาระเลิกคิดจะชวนเขาออกไป แต่เขาคิดผิด...

 

            [ก็ไปกินด้วยกันมันอร่อยกว่านี่นา ทำไมคุโรจินไปกับฉันไม่ได้อ่ะ ฉันไม่สำคัญพอเหรอคุโรจิน ฮึก.. คุโรจินใจร้าย ใจร้ายที่สุด]

 

            คุโรโกะแทบอย่างจะตบหน้าตัวเองแรงๆ ไหงคนปลายสายทำตัวเหมือนกับเด็กที่ถูกผู้ใหญ่รังแกแบบนี้ล่ะ ทั้งๆที่ทั้งคู่ก็อยู่มัธยมต้นกันแล้วแท้ๆ เด็กหนุ่มผมฟ้าคิดอย่างเหนื่อยใจ แล้วก็แทบจะบ้าตายเมื่ออีกคนยังสะอื้นไม่หยุด แถมยังพร่ำบอกด้วยน้ำเสียงเศร้าๆว่า คุโรจินใจร้ายๆ อยู่นั่นแหละ

 

            “มุราซากิบาระคุง.. มุราซากิบาระคุง ผมไปก็ได้ครับ ผมไปก็ได้ หยุดร้องได้แล้วครับ” เมื่อไม่มีทางเลือกจึงต้องตอบตกลงไปอย่างช่วยไม่ได้เพื่อให้มุราซากิบาระที่ดูแล้วคงจะโตแต่ตัวหยุดร้องเสียที

 

            [จะ.. จริงนะ? คุโรจินยอมไปกับฉันแล้วใช่มั๊ย?]

 

            คนตัวโตถามด้วยน้ำเสียงเหมือนตอนอ้อนผู้ปกครองทำให้คนที่ฟังอดเผลอยิ้มไม่ได้ ยังไงพรุ่งนี้ก็วันหยุด งั้นก็ไปเปลี่ยนบรรยากาศหน่อยจะเป็นอะไรไป คุโรโกะพยายามคิดปลอบใจตัวเอง

 

            [รักคุโรจินที่สุดเลย~]

 

            ฟังจากน้ำเสียงที่เริ่มร่าเริงของอีกฝ่ายแล้วก็อดยิ้มไม่ได้ คนอะไรตัวโต(กว่าเขามาก)แล้วยังจะทำตัวเหมือนเด็กอีก

 

            “แต่ผมขอบอกไว้เลยนะครับ ว่าผมไม่ชอบร้านที่มีคนเยอะๆ”

 

            [ดะ.. ได้สิคุโรจิน วางใจฉันได้เลย ร้านที่เราไปคนไม่เยอะอยู่แล้ว!]

 

            มุราซากิบาระตอบอย่างหนักแน่น พวกเขาคุยกันอีกสักพักก่อนจะวางสายไป โดยได้ความว่าพวกเขาจะไปเจอกันที่หน้าสถานีไม่ไกลจากบ้านของคุโรโกะเท่าไหร่นัก

 

            เด็กหนุ่มผมฟ้าอมยิ้มกับตัวเองเมื่อนึกถึงใบหน้าของร่างสูงที่ทำท่าเหมือนเด็กไปเที่ยวสวนสนุกครั้งแรกก่อนจะเดินเข้าห้องอาบน้ำและเตรียมตัวนอนเพื่อรอให้วันพรุ่งนี้มาถึงโดยเร็ว

 

 

            “เฮ้อ.. ช้าจริงๆเลย” คุโรโกะมองนาฬิกาตัวเองพร้อมถอนหายใจ เขากับมุราซากิบาระนัเจอกันที่หน้าสถานีตอนเก้าโมงเช้า แต่นี่มันก็เก้าโมงครึ่งเข้าไปแล้วคนตัวสูงก็ไม่มีทีท่าว่าจะมาสักที

 

            “ถ้าอีกครึ่งชั่วโมงยังไม่มา ผมโกรธคุณจริงๆด้วยนะครับ” คนตัวเล็กบนกับตัวเองเบาๆพร้อมมองนาฬิกาข้อมือแทบจะทุกๆสามนาที

            “คุโรจิน~” ไม่ทันขาดคำน้ำเสียงคุ้นหูก็ดังขึ้นมาพร้อมกับร่างสูงผมสีม่วงที่วิ่งกระหืดกระหอบมาหา มุราซากิบาระยืนหอบด้วยความเหนื่อยเมื่อวิ่งตรงมาที่ที่ร่างเล็กนั่งรออยู่ “ขอโทษที่มาสายนะ” เด็กหนุ่มร่างใหญ่เอ่ยขอโทษด้วยน้ำเสียงเศร้าๆจนคนที่เพิ่งบ่นถึงอยู่เมื่อครู่ใจอ่อนขึ้นมาในทันที

 

            “ไม่เป็นไรครับ มุราซากิบาระคุงไม่ได้มาสายมากสักหน่อย” คุโรโกะเอื้อมมือไปลูบหัวคนตัวสูงเบาๆ “ว่าแต่ทำไมถึงมาสายล่ะครับ? หรือว่าตื่นสาย?” คนตัวเล็กว่าอย่างขำๆ

 

            “เปล่านะ มัวแต่ซื้อนี่อยู่ต่างหาก” คนตัวสูงส่ายหน้าก่อนจะหยิบถุงกระดาษขนาดใหญ่ส่งไปให้คนตัวเล็ก คุโรโกะรับมาอย่างสงสัยก่อนจะเปิดดูข้างใน

 

            แก้วสีขาวทรงคุ้นตาเผยออกมาให้เห็น พร้อมกับไอเย็นและกลิ่นหอมอ่อนๆทำให้ร่างเล็กรู้ได้เลยว่ามันคืออะไร เขาเงยหน้ามองคนตัวสูงที่ทำสีหน้าลุ้นๆ

 

            “วานิลลาเชค? ซื้อมาให้ผมเหรอครับ?” คนถูกถามพยักหน้ารัวๆ

 

            “เห็นร้านเปิดใหม่เลยเขาไปซื้อให้ แต่คนเยอะชะมัดเลย กว่าจะซื้อได้ก็ตั้งนานแน่ะ ฉันขอโทษนะคุโรจิน” เด็กหนุ่มร่างใหญ่เอ่ยด้วยความเศร้า

 

            “ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมดีใจมากเลยที่มุราซากิบาระคุงซื้อมาให้” ร่างเล็กยิ้มบางๆทำให้อีกคนยิ้มตามไปด้วย คุโรโกะหยิบแก้วออกมาก่อนจะมองอย่างแปลกใจเมื่อขนาดของมันใหญ่กว่าที่เขากินเป็นประจำหลายเท่า เพราะขนาดของมันใหญ่จนมือทั้งสองข้างของเขายังจับได้ไม่ถึงรอบตัวแก้วเลยด้วยซ้ำ

 

            “มันไม่ใหญ่เกินไปเหรอครับ?” เด็กหนุ่มผมฟ้าถามอย่างสงสัยแต่คนที่โตแต่ตัวกลับยิ้มอย่างภูมิใจกลับมาให้แทน

 

            “คุโรจินจะได้กินเยอะๆไง”

 

            “แต่นี่มันก็เยอะเกินไปนะครับ ผมคงกินไม่หมดหรอก”

 

            “ฉันช่วยกินก็ได้” มุราซากิพยักหน้ากับความคิดของตัวเอง

 

            “ขอบคุณนะครับ งั้นเราไปขึ้นรถกันเถอะ เดี๋ยวสายเอานะครับ” คุโรโกะว่าพลางยืดตัวขึ้นพร้อมกับดูดวานิลลาเชคในมือ รสหวานของมันทำให้เด็กหนุ่มผมฟ้ารู้สึกสบายใจขึ้นอย่างบอกไม่ถูก ก่อนจะป้อนมุราซากิบาระที่ดูทำท่าอยากกินแต่กลับอดใจไว้เพราะกลัวเขาไม่อิ่มนี่มันช่างน่ารักเหลือเกิน...

 

            ทั้งสองเดินขึ้นไปบนรถไฟฟ้าที่ยังไม่ค่อยมีคน เนื่องจากวันนี้เป็นวันหยุดเวลาตอนนี้จึงดูเช้าทำให้ผู้คนส่วนมากเลือกที่จะนอนอยู่บนเตียง

 

            มุราซากิบาระเป็นคนเลือกที่นั่งให้ พวกเขาไปนั่งตรงเก้าอี้ที่อยู่ใกล้กับประตูทางออกมากที่สุดโดยที่ร่างสูงนั้นเอาแต่กุมมือของร่างเล็กไว้แทบจะตลอดเวลา ไม่สิ... เรียกว่าไม่ยอมปล่อยเลยถึงจะถูก

 

 

            “ยินดีต้อนรับค่า” เสียงกระดิ่งที่ประตูร้านทำให้พนักงานต้อนรับเอ่ยด้วยน้ำเสียงร่าเริงและเป็นกันเองเมื่อเห็นลูกค้าทั้งสองคนเดินเข้ามาในร้าน

 

            “2 ที่ครับ” คุโรโกะพูดออกมาพร้อมกับยื่นบัตรให้พนักงาน

 

            “เราจัดเตรียมที่ไว้แล้วค่ะ เชิญคุณลูกค้าตามมาด้านในนะคะ” คุโรโกะมองไปรอบๆร้าน ทั้งกลิ่นหอมหวานของขนมที่ลอยอบอวลเต็มร้าน และของตกแต่งที่ดูน่ารักไปเสียหมด แต่สิ่งที่ทำให้เขาแปลกใจคือลูกค้าภายในร้านที่น้อยเสียยิ่งกว่าน้อย ถึงจะบอกว่าเพิ่งเปิดใหม่และตอนนี้ก็มีแต่ลูกค้าVIPเท่านั้นที่เข้าได้ก็เถอะ แต่แบบนี้มันก็น้อยเกินไปหรือเปล่า

 

            “ขอโทษนะครับ ทำไมวันนี้ลูกค้าน้อยจังล่ะครับ?” คุโรโกะเอ่ยถามพนักงานสาวอย่างอยากรู้ เธอหันมายิ้มให้ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพ

 

            “คุณมุราซากิบาระขอไว้น่ะค่ะ ว่าช่วงเช้าไม่อยากให้คนเยอะ”

 

            “คะ.. ครับ?” เด็กหนุ่มผมฟ้ามองอย่างงงๆ ก่อนที่คำพูดหนึ่งจะแวบขึ้นมาในหัว คำพูดที่เขาเป็นคนพูดเองเมื่อคืนนี้...

 

            แต่ผมขอบอกไว้เลยนะครับ ว่าผมไม่ชอบร้านที่มีคนเยอะๆ

 

            นี่ทำเพื่อเขาถึงขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย? คุโรโกะมองร่างสูงที่กำลังมองรอบๆร้านอย่างสนอกสนใจ จนในที่สุดทั้งสองก็มาถึงที่นั่งที่อยู่ด้านในสุดของร้าน

 

            “เชิญค่ะ” พนักงานสาวผายมือให้ทั้งสอง เมื่อพวกเขานั่งเก้ากี้คนละฝั่งโดยหันหน้าเข้าหากันเรียบร้อยเธอก็หยิบใบเมนูมาให้

 

            “อีกสักครู่จะมารับออร์เดอร์นะคะ หากมีอะไรขาดเหลือก็กดกริ่งตรงนี้ได้เลยค่ะ” เธอชี้ไปที่กริ่งบนโต๊ะด้วยรอยยิ้มก่อนจะขอตัวเดินออกไป

            “คุโรจินอยากกินอะไรก็สั่งได้เลยน๊า~” มุราซากิบาระยื่นแผ่นเมนูให้ร่างเล็กอย่างเอาใจก่อนจะหันไปสนใจเมนูในมือของตน มีแต่ของน่าอร่อยๆเต็มไปหมด จนเขาแทบอยากจะสั่งทุกอย่างเลย

 

            “ผมน่ะอะไรก็ได้ครับ มุราซากิบาระคุงสั่งตามสบายเลย” พูดจบก็ดื่มน้ำที่พนักงานนำมาให้เข้าไปอึกนึงก่อนจะเลิกคิ้วอย่างสงสัยเมื่อคนผมสีม่วงขมวดคิ้วจนแทบเป็นปม

 

            “ฉันพาคุโรจินเพราะอยากพามา คุโรจินก็กินกับฉันหน่อยสิ จะสั่งอะไรก็สั่งเลย จะสั่งมาหมดทั้งร้านฉันก็ไม่ว่า ถ้าอยากจะกินร้านอื่นฉันก็จะพาไป หรือว่า...มากับฉันแล้วไม่สนุกเหรอ?” ร่างสูงเอ่ยพร้อมน้ำตาที่เริ่มคลอ

 

            “ฮึก.. คุโรจิน.. ไม่อยากอยู่กับฉันใช่มั๊ยล่ะ?” เด็กขี้น้อยใจเริ่มสะอื้น ยังดีที่พวกเขาเข้ามานั่งด้านในสุดทำให้คนรอบข้างไม่ได้ยินสิ่งที่พวกเขาคุยกัน คุโรโกะมองคนตรงหน้าด้วยความเอ็นดู ถึงจะเข้ากันไม่ได้เพราะเรื่องบาส แต่เรื่องอื่นๆก็ต้องยอมรับว่าเขาชอบคนตรงหน้าอยู่พอสมควร แน่นอน... รวมถึงนิสัยเด็กๆแบบนี้ด้วยล่ะนะ

 

            “ใครว่าล่ะครับ ผมดีใจนะที่มุราซากิบาระคุงชวนผมออกมา แถมยังซื้อวานิลลาเชคมาให้ด้วย แค่นั้นก็มากเกินพอแล้วครับ”

 

            “แต่ฉันอยากให้คุโรจินกินเค้กบ้าง...” ดวงตาสีม่วงสวยมองทั้งน้ำตา ปากเบ้คล้ายเด็กเอาแต่ใจจนอีกคนแทบหลุดขำ

 

            “งั้นก็สั่งให้ผมหน่อยสิครับ” คนตัวเล็กว่าพลางเดินไปนั่งข้างอีกคนพร้อมกับหยิบใบเมนูขึ้นมา ดวงตาสีฟ้าสวยมองไปยังรูปเค้กหลากสีสันที่อยู่ในมืออย่างไม่รู้ว่าจะกินอะไรดี

 

            “ฮึก.. ดะ.. เดี๋ยวฉันเลือกให้คุโรจินก็ได้” มุราซากิบาระใช้แขนเสื้อปาดน้ำตา แต่มันก็ยังไหลออกมาอีกอยู่ดี คุโรโกะขยับเข้าไปใกล้เด็กหนุ่มร่างสูงพร้อมกับใช้นิ้วปาดน้ำตาของอีกฝ่ายอย่างเบามือ

 

            “ไม่เอา ไม่ร้องไห้แล้วนะครับ ผมไม่ชอบเด็กขี้แยนะรู้มั๊ย?” พูดจบก็เอื้อมมอไปลูบผมสีม่วงเบาๆแต่ก็ทำให้อีกคนเลิกร้องได้ เสียงสะอื้นที่เคยมีหายไปก่อนจะแทนที่ด้วยรอยยิ้มที่นานๆทีจะได้เห็นจากเด็กหนุ่มจอมเฉื่อยชา

 

            “อื้ม ไม่ร้องแล้วก็ได้ แต่คุโรจินต้องสัญญาก่อนว่าจะกินเค้กกับฉัน” ไม่พูดเปล่า มุราซากิบาระยื่นนิ้วก้อยออกมา “สัญญาสิ” คุโรโกะมองใบหน้าอีกคน ไม่ต้องถามก็พอจะรู้เด็กหนุ่มร่างสูงมองด้วยสายตาที่สื่อความหมายว่า ถ้าไม่สัญญาจะไม่ยกโทษให้ด้วย แน่นอน

 

            “ครับ ผมสัญญา” มือเล็กยื่นไปเกี่ยวก้อยกับคนข้างตัวพร้อมยิ้มบางๆจนร่างสูงหน้าแดง มุราซากิบาระไม่รอช้ารีบโอบเอวเด็กหนุ่มตัวเล็กให้ขึ้นมานั่งบนตักของเขาพร้อมกอดเอวเล็กไว้แน่นราวกับกลัวว่าจะถูกใครแย่งไป

 

            “มะ.. มุราซากิบาระคุง ปล่อยผมได้แล้ว ผมหายใจไม่ออก” คนตัวเล็กทุบอกแกร่งเบาๆแต่เหมือนว่าจะไม่เป็นผลเพราะคนตัวสูงยังคงกอดเขาอยู่เหมือนเดิม

 

            “คุโรจินอยากน่ารักเองนี่นา” คุโรโกะที่ได้ยินดังนั้นก็แทบจะกัดลิ้นตัวเอง แล้วใครใช้ให้คุณคิดแบบนั้นล่ะครับ!

 

            “ปล่อยผมได้แล้ว ผมจะได้สั่งเค้กไง” มุราซากิบาระคลายอ้อมกอดเล็กน้อยก่อนจะจับใบหน้าของคนตัวเล็กให้มาสบตากับตน

 

            “มะ.. มุราซากิบาระคุง?” คุโรโกะเรียกด้วยใบหน้าร้อนผ่าว เมื่อทั้งคู่อยู่ใกล้กันชนิดที่ว่าได้ยินเสียงลมหายใจ เด็กหนุ่มร่างสูงโน้มใบหน้าเขาหา กดจูบลงบนหน้าผากขาว ไล้ลงมาจนถึงโคนจมูกก่อนจะกดจูบซ้ำอีกรอบ แล้วไล้ใบหน้าลงมาจนถึงริมฝีปากแดงสวย

 

            “อะ.. เดี๋ยว” คุโรโกะพยายามจะผลักคนตัวสูงออกแต่ก็ถูกมือหน้าล็อกมือทั้งสองข้างเอาไว้แน่น ดวงตาสีม่วงทอประกายจนคนมองหน้าแดงมากกว่าเดิม รู้สึกถึงหัวใจที่กำลังเต้นเร็วขึ้นเรื่อยๆก่อนที่มุราซากิบาระจะประทับจูบลงบนริมฝีกปากเล็กอย่างแผ่วเบา..

 

            ไม่นานร่างสูงก็ถอนริมฝีปากออก มองปฏิกิริยาของคนตัวเล็กอย่างชอบใจ ทั้งใบหน้าที่แดงซ่านทั้งตัวที่สั่นเทิ้มน้อยๆอยู่ในอ้อมกอดของเขา ถึงจูบนี้จะไม่ได้ลึกซึ้งและไม่ได้ล่วงเกินเข้าไปในโพรงปากเล็กนั้นก็ตาม ยังสามารถทำให้คนตัวเล็กของเขาเขินได้ขนาดนี้ มุราซากิบาระยิ้มมุมปากเหมือนเด็กเจ้าแผนการ

.

.

.

            “ฉันชอบคุโรจินนะ ชอบที่สุดเลย...”

. . . .FIN. . . .
 

---Writer Talk---
   สวัสดีค่ะคนอ่านที่น่ารักทุกคนนน^^
เป็นยังไงกันบ้างคะพาร์ทของมุคคุง เด็กโข่งตัวน้อย(?)คนนี้?
(แอบยอมรับค่ะว่าแต่งไปเขินไป-///-) ก็น่ารักขนาดนี้จะไม่เขินได้ไงล่ะ
ทุกคน : ไม่ค่อยลำเอียงเล้ยยย

สนุกไม่สนุกยังไงก็คอมเม้นกันได้นะคะะ
แล้วเจอกันตอนหน้า กับ... 'อาคาชิ เซย์จูโร่' นายน้อยท่านนี้ได้เลยค่ะะะ
  ใครรอเจออยู่ก็เม้นกันหน่อยเนอะ เพราะกว่าจะเชิญตัว(?)มาได้คงต้องได้รอยกรรไกรมาหลายแผลแน่นอน (ไรเตอร์จะมีชีวิตรอดไหมล่ะเนี่ยย?)
  แล้วเจอกันตอนหน้านะคะ บ๊าย บายย~

 

'Mind-San./Mi~chan'

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 118 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

321 ความคิดเห็น

  1. #321 Natnato (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 เมษายน 2564 / 16:04

    ฉันชอบคู่นี้ ค่ตฟิน งืออออ~https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-09.png

    #321
    0
  2. #314 หัดแต่งมือใหม่ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2563 / 19:04
    ตอนแรกไปนึกว่าเด็ก3ขวบ

    พอมาตอนท้าย...==วัยรุ่นไฟแรง
    #314
    0
  3. #308 princess panda (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 11:44
    แงน่ารักมากมุคคุงงงงง
    #308
    0
  4. #294 kokograf (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:55
    งื้อออออ น่ารักก ชอบสุดเลยยย
    #294
    0
  5. #281 nn2006 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 11:36
    โอโห!มุคคุงนำไปแล้วครับ!!!!!!!!แหมสามารถทำให้คุโรจังเขินนี้ไม่ธรรมดาเลยนะครับมุคคุงตอนนี้อยู่จุดสูงสุดจุดนั้นคือสามารถทำให้คุโรจังเขินได้นั้นเองยินดีด้วยนะมุคคุ----อั่ก!!!//นายน้อย:แล้วผมละ ? - * -
    #281
    0
  6. #260 eveATK (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2559 / 21:12
    น่ารักเชียวว
    #260
    0
  7. #250 ใครบางคน (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2559 / 15:07
    ไรท์ลำเอียงสุดๆเลยอ่ะ



    แต่บอกเลย โอ้ยยยย!! ฟินเฟ่อ~!!



    ตั้งแต่อ่านมาชอบทุกคู่ เพราน่ารักหมด แต่ชอบคู่นี้สุดๆและค่ะ น่ารักมากกกก เขินๆ>//////<
    #250
    0
  8. #247 -BVR- (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 11:36
    ไม่ลำเอียงเลยจริงๆค่ะ!!!
    #247
    0
  9. #180 l3oss_it (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2558 / 13:53
    ไม่ลำเอียงเลย//เสียงสูง!!!
    5555+ เราชอบคู่นี้้ที่สุดในคิเซะคินะ น่ารักมากมุ้งมิ้งดี
    #180
    0
  10. #158 Cncomics (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2558 / 14:30
    กรี๊สสส ไททัน ทำไมน่ารักเยี่ยงนี้เล่าา
    #158
    0
  11. #144 akashi.sama (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2558 / 11:18
    คนที่ได้กำไรสุดไม่ใช่อาโอ่แล้ว แต่เป็นมุคคุงต่างหาก เขินนนนนนน -///////-
    #144
    0
  12. #133 Zethius (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2558 / 23:24
    เด็กโข่งน่ารัก ^_^
    #133
    0
  13. #93 Baicha's heart (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 เมษายน 2558 / 22:24
    น่ารักมากๆเลยค่ะ คราวนี้คุโรโกะเป็นฝ่ายปลอบสินะ
    #93
    0
  14. #57 ikikonomori zen (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 เมษายน 2558 / 08:00
    อ้ายยยยยยย อยากเป็น มรซกบร. อ่ะ จะได้ทำให้ คุโรโกะมีความสุขยั่งงี้มั้ง ขอบคุณสำหรับผลงานดีดีนะคะ ติดตามตลอดค่ะ
    #57
    0
  15. #51 p_ice (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 เมษายน 2558 / 22:05
    เด็กโข่งของเรามาวินครับวินามีนี้!!!!!
    #51
    0
  16. #13 koko (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มีนาคม 2558 / 11:44
    ไรต์ลำเอียงงงง่ะ

    เขินเเทนเลยยยย

    ซักอยากอ่านแบบรวมมิตรซะแล้วสิ

    สู้ๆนะค่ะ
    #13
    0
  17. #12 koko (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มีนาคม 2558 / 11:44
    ไรต์ลำเอียงงงง่ะ

    เขินเเทนเลยยยย

    ซักอยากอ่านแบบรวมมิตรซะแล้วสิ

    สู้ๆนะค่ะ
    #12
    0
  18. #11 yukiko12 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มีนาคม 2558 / 09:52
    น่ารักมากๆเลยค่ะ เด็กแอบแสบสินะ555 รอตอนต่อไปนะค่ะ ท่านเป็นเมนเราาา ขอแซ่บๆเลยน้า -//-
    #11
    0
  19. #10 ` (vanillashake) -? (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 22:41
    กรี้ดดดดด ! ม่วงดำทำเขินมากเลยอ๊ะ !!!
    ทำไมรู้สึกว่าไรท์ลำเอียง =__=;
    คู่นี้ทำไมมันหวานกว่าสามคนที่ผ่านมาอ่ะ ?! 55555.
    เด็กโข่งขี้แงจริงๆ แต่ก็แอบเจ้าเล่ห์เหมือนกันนะเนี่ยยยยย
    ตอนหน้า ... ในที่สุด ... นายน้อยของเค้า (?) ก็มาาาาา
    แดงดำที่รอคอยยยยย ขอแบบจัดหนัก ฟินๆเลยค่ะ รอมานานนนนน >O<
    #10
    0
  20. #8 belmut (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มีนาคม 2558 / 22:28
    รอๆๆๆๆ
    #8
    0