[FIC KnB] ผมน่ะ ยังไงก็เป็นได้แค่เงาสินะครับ?(allKuroko)

ตอนที่ 27 : Special story – Nice to meet You (NashKuro)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,742
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 60 ครั้ง
    16 พ.ค. 59

Special story – Nice to meet You (NashKuro)




Title : Nice to meet You

Pairing : Nash x Kuroko

Rating : ???

By : Mind-San./Mi~chan

 

. . . . .

 

            ทำไม... คนอย่าง แนช โกลด์ จูเนียร์ ถึงต้องมานั่งทำอะไรแบบนี้ด้วย?

 

            “บ้าเอ้ย!” เด็กหนุ่มร่างกำยำอย่างคนเป็นนักกีฬาสบถขึ้นเบาๆภายในห้องเรียนของมหาวิทยาลัย มือหนาที่ปกติมักจับแต่ลูกบาสเก็ตบอลปาดินสอลงบนโต๊ะเรียนตัวยาวด้วยท่าทางไม่สบอารมณ์จนอาจารย์ที่ยืนสอนถึงกับหันมามองอย่างคาดโทษเขาจึงยอมที่จะนั่งอยู่เฉยๆแล้วคว้าดินสอมาจดเนื้อหาบนกระดานตามเดิม

 

            หลังจากการแข่งระหว่างทีม Jabber wock และ Vorpal Swords ในญี่ปุ่นจบลง พวกเขาทั้งหมดก็บินกลับมาที่อเมริกาตามเติม แต่ทั้งๆที่แนชจะได้ใช้ชีวิตแบบปกติสุขเหมือนเพื่อนร่วมทีมคนอื่นๆ เขากลับเอาแต่คิดถึงใครบางคน เจ้าของใบหน้าหวานราวกับผู้หญิงเข้ากับดวงตากลมโตสีฟ้าอ่อนที่เข้ามาอยู่ในหัวเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่อาจทราบได้ พอรู้ตัวอีกทีเขาก็เอาแต่คิดถึงคนๆนั้นจนไม่เป็นอันทำอะไรไปซะแล้ว เป็นสาเหตุที่ทำให้ให้เขาต้องมานั่งแกร่วอยู่ในห้องเรียนแห่งนี้...

 

            นัยน์ตาคมกริบดุจนักล่าจ้องมองอาจารย์สาวที่ยืนอธิบายการเรียนสอนอยู่หน้าคลาส เธอเป็นผู้หญิงผมสีน้ำตาลเข้ม ดูหน้าค่าตาก็รู้ได้ทันทีว่าไม่ใช่คนสัญชาติเดียวกันกับเขา สำเนียงญี่ปุ่นที่พอจะฟังรู้เรื่องขึ้นมาบ้างถูกถ่ายทอดไปเรื่อยๆผสมปนเปกับสำเนียงอังกฤษ

 

            ใช่... เขากำลังเรียนวิชาภาษาญี่ปุ่น

 

            วิชาที่ไม่เคยคิดอยากจะเรียนสักนิด

 

            แต่มันเป็นข้อบังคับหลังจากเขาสมัครการไปเข้าค่ายกับทางมหาลัยเพื่อบินไปดูการแข่งขันบาสเก็ตบอลระดับอินเตอร์ไฮของประเทศญี่ปุ่น ซึ่งแนชก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงได้สนใจการแข่งในครั้งนี้นัก ถึงขนาดลงชื่อไปด้วยตนเอง ทำให้เพื่อนร่วมทีมคนอื่นตกใจไปตามๆกัน และหนึ่งในกฎข้อบังคับในการเข้าร่วมค่ายก็คือผู้สมัครทุกคนจะต้องสอบผ่านการวัดระดับภาษาญี่ปุ่นเบื้องต้นซะก่อน เป็นเหตุให้เขาเข้ามานั่งเรียนแบบนี้แหละ

 

            เสียงออดหมดเวลาดังขึ้น หญิงสาวเจ้าของคลาสจึงปล่อยนักเรียนทุกคนพร้อมกับประกาศวันสอบที่ใกล้เข้ามาทุกที ก่อนที่เธอจะเดินมาหาแนชซึ่งกำลังจะเก็บของบนโต๊ะลงกระเป๋า

 

            “เธอโอเคใช่ไหมแนช?” สำเนียงภาษาอังกฤษนั้นฟังดูชัดถ้อยชัดคำจนเหมือนเป็นคนในประเทศแถบนี้เอ่ยขึ้น ใบหน้าสะสวยมองลูกศิษย์ของตนด้วยแววตากังวลใจ

 

            “โอเคน่า” เด็กหนุ่มตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยสบอารมณ์นัก “การสอบครั้งที่แล้วผมก็ทำได้ดีไม่ใช่เหรอ อาจารย์?” ใบหน้ายิ้มเยาะเผยออกมาให้เห็น ทำเอาคนที่เป็นอาจารย์เผลอถอนหายใจ

 

            “ถ้างั้นก็แล้วไป พูดตามตรงครูก็ไม่คิดหรอกนะว่าเธอจะมาเรียนอะไรแบบนี้” อย่างที่รู้กันดีว่าเด็กหนุ่มตรงหน้านั้นมีชื่อเสียงในด้านการชอบใช้กำลังมาแต่ไหนแต่ไร อีกทั้งยังเป็นนักกีฬาที่ไม่ค่อยสนใจการแข่งของคนอื่นที่ไม่เกี่ยวกับตัวเอง การลงชื่อสมัครไปเข้าข่ายของเขาในคราวนี้จึงทำให้หลายคนแปลกใจอยู่ไม่น้อย

 

            “ผมก็ไม่เคยคิดเหมือนกัน ไปล่ะ บาย” หลังจากพูดกล่าวลากับครูสาวแบบห้วนๆเขาก็เดินออกจากห้องเรียนไปทันที ทิ้งให้คนที่อยู่เบื้องหลังถอนหายใจเฮือกกับการกระทำที่ไม่ค่อยมีสัมมาคารวะต่อครูบาอาจารย์ของลูกศิษย์คนนี้ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็อดที่จะดีใจไม่ได้

 

            คนที่ทำให้แนช โกลด์ จูเนียร์คนนั้นเป็นแบบนี้ได้ คงจะเป็นคนที่พิเศษน่าดู

 

 

            หนึ่งเดือนผ่านไป...

 

            เด็กหนุ่มร่างสูงผมสีทองรับกับนัยน์ตาคมกริบกำลังนั่งอยู่บนเครื่องบินที่อีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะลงจอดบนเกาะที่มีชื่อว่าญี่ปุ่น การสอบวัดระดับภาษาของเขาผ่านไปได้ด้วยดี และอยู่ในเกณฑ์ที่เรียกได้ว่าเป็นระดับท็อปของคลาส แนชเสียบหูฟังไว้กับโทรศัพท์มือถือ เปิดเพลงเสียงดังจนไม่ได้ยินเสียงจากคนรอบข้าง รู้สึกตื่นเต้นอย่างประหลาดกับการมาญี่ปุ่นครั้งนี้

 

            โอเค... ยอมรับก็ได้ว่าที่เขาลงชื่อมาเข้าค่ายไม่ใช่เพราะสนใจการแข่งอินเตอร์ไฮ

 

            แต่เขามาเพราะต้องการพบกับใครบางคน

 

           

            เครื่องบินลงจอดที่สนามบินฮาเนดะในเวลากลางคืน กรุ๊ปนักศึกษาที่พากันมาเข้าค่ายกันในคราวนี้เกาะกลุ่มพูดคุยกันอย่างสนิทสนม ยกเว้นก็แต่เด็กหนุ่มร่างสูงที่ออกไปยืนแยกตัวอยู่ด้านนอกตามนิสัยที่มักจะไม่ค่อยสนใจคนอื่นนัก อีกทั้งคราวนี้เขามาคนเดียว คนที่สนิทที่สุดอย่างเจสันก็ไม่ได้มาเสียด้วย ดังนั้นจึงไม่มีความจำเป็นที่จะต้องพูดคุยกับใคร เด็กหนุ่มคิดเช่นนั้น

 

            แนชจองห้องพักเดี่ยวไว้ในตอนสมัครการเข้าค่าย ซึ่งมีให้เลือกว่าจะแยกพักคนเดียวหรือนอนพักเป็นกลุ่ม แน่นอนว่าคนแบบเขาเลือกการนอนคนเดียวอย่างไม่ต้องเสียเวลาคิด ไม่คิดอยากจะสุงสิงกับใครตั้งแต่แรกแล้วด้วย

 

            เด็กหนุ่มทิ้งตัวนอนลงบนเตียงทันทีที่ถึงห้องพัก การนั่งเครื่องบินติดต่อกันนานหลายชั่วโมงส่งผลให้ร่างกายล้าจนไม่อยากจะขยับไปไหน มือหนาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูตารางกำหนดการแข่งขันอินเตอร์ไฮที่จะเริ่มในวันพรุ่งนี้ ซึ่งมีเพียงการเริ่มพิธีเปิดและจับคู่ทีมที่ได้รับเลือกเพื่อมาแข่งขันกัน และแน่นอนว่าทีมที่เขาเล็งเอาไว้ก็เป็นหนึ่งในผู้เข้าแข่งขันในคราวนี้ด้วย

 

            ทีมบาสเก็ตบอลเซย์ริน...

 

            พรุ่งนี้... ก็จะได้เจอกันแล้วสินะ

 

            แนชยิ้มมุมปากเล็กน้อย ไม่ใช่รอยยิ้มเหยียดหยามที่เขามักจะมอบมันให้กับผู้เล่นคนอื่น แต่กลับเป็นรอยยิ้มที่ดูอ่อนโยน และแฝงไปด้วยความดีใจ...

 

            เด็กหนุ่มร่างสูงวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะข้างเตียงและลุกไปอาบน้ำเพื่อเตรียมเข้านอน สมองและร่างกายในเวลานี้ต่างก็โหยหาการพักผ่อนเต็มทีแล้วเช่นกัน

 

 

            วันแรกของการแข่งขันฮินเตอร์ไฮนั้นคลาคล่ำไปด้วยผู้คนทั่วสารทิศ แม้ว่าจะเป็นเพียงพิธีเปิดและการจับคู่แข่งขันกันก็ตาม เพื่อนร่วมกรุ๊ปทัวร์ที่เดินทางมาเข้าค่ายด้วยกันนั้นหายไปไหนแล้วก็ไม่อาจทราบได้ แต่เด็กหนุ่มผมทองก็ไม่ได้ให้ความสนใจเลยสักนิด เขาเดินตรงเข้าไปในสถานที่จัดการแข่งขันเหมือนกับคนอื่นๆ เลือกหาที่นั่งที่คิดว่าดีที่สุดก่อนจะกวาดตาไปทั่วสนามอย่างเงียบๆเพื่อมองหาใครบางคน

 

            นัยน์ตาเรียวคมเบิกกว้างเล็กน้อยเมื่อสายตาไปปะทะกับเด็กหนุ่มร่างบางคนหนึ่ง แม้อีกฝ่ายจะจืดจางมากแค่ไหนเขาก็ยังมองเห็นอยู่ดี ใบหน้าหวานราวกับผู้หญิง เรือนผมซอยสั้นสีฟ้าอ่อนอันคุ้นตารับกับดวงตาสีเดียวกัน ดวงตาที่เขาไม่มีวันลืม มันทั้งเข้มแข็ง เด็ดเดี่ยว แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังอ่อนโยน

 

            ใบหน้าหล่อเหลาที่ปกติมีแต่ความเรียบเฉยเผลออมยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว ตามองร่างบางที่อยู่ในสนามพร้อมกับเพื่อนร่วมทีมคนอื่นๆอย่างไม่ละสายตา คำพูดมากมายที่อัดแน่นอยู่ในอกตีกันมั่วไปหมด ตอนนี้เขาทำได้แค่เพียงรอเวลา เวลาที่จะได้คุยกับเด็กหนุ่มร่างเล็กคนนั้น

 

            อดีตผู้เล่นแห่งทีม Vorpal Swords เบอร์ 11

 

            คุโรโกะ เท็ตสึยะ

 

            หลังจากการกล่าวเปิดงานจบลง ตัวแทนของผู้เล่นในแต่ละโรงเรียนที่ผ่านการรับเลือกก็ถูกส่งออกมาเพื่อจับฉลากหาคู่แข่งในการแข่งขัน ใช้เวลาเพียงไม่นานในการประกาศกำหนดการการแข่งขัน ซึ่งแมตช์แรกจะเริ่มในอีกสองวันข้างหน้า

 

            ในขณะที่ผู้เล่นของแต่ละโรงเรียนกำลังแยกย้ายกันกลับบ้าน เด็กหนุ่มร่างสูงก็รีบลุกจากที่นั่งและเดินลงไปในทางเดินเพื่อรอคนที่ต้องการพบเดินออกมาทันที เพราะความสูงและหน้าตาที่ดูก็รู้ว่าไม่ใช่คนญี่ปุ่นทำให้แนชตกเป็นเป้าสายตาได้โดยง่าย ใบหน้าหล่อเหลานิ่งเรียบอย่างไม่สนใจใครอื่น จนกระทั่งคนที่เขารอเดินออกมา

 

            “คุโรโกะ เท็ตสึยะ!” เจ้าของชื่อสะดุ้งเล็กน้อยกับเสียงตะโกนที่เอ่ยเรียกชื่อของตน ดวงตาสีฟ้าอ่อนเบิกกว้างเมื่อคนที่มายืนอยู่ตรงหน้าเป็นคนที่ไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้เจอกันอีกเป็นครั้งที่สอง

 

            พอยต์การ์ดแห่งทีม Jabber wock แนช โกลด์ จูเนียร์!?

 

            ทำไม.. ทำไมคนอย่างเขาถึงมาอยู่ที่นี่

 

            ยังไม่ทันจะได้อ้าปากพูดอะไรข้อมือบางก็ถูกคนตัวสูงกว่าคว้าหมับและออกแรงดึงให้มาด้วยกัน

 

            “เฮ้ย! เดี๋ยวสิวะ แกมาทำอะไร จะพาคุโรโกะไปไหน!?” คางามิเดินมาขวางหน้าพร้อมกับรั้งข้อมือของคุโรโกะเอาไว้ เขาดูท่าทางหัวเสียและหงุดหงิดเป็นอย่างมาก เมื่อนึกถึงสิ่งที่อีกฝ่ายทำกับคุโรโกะเมื่อคราวที่แล้ว ความเกรี้ยวโกรธก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นเป็นทวีคูณ

 

            “ปล่อยเพื่อนของฉันเดี๋ยวนี้!” สำเนียงอังกฤษพูดออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำ แต่ถึงอย่างนั้นร่างสูงผมทองก็ยังไม่ยอมปล่อยมือ ซ้ำยังจับเอาไว้แน่นขึ้นกว่าเดิมเป็นการบอกว่าให้ตายก็ไม่มีวันปล่อยอีกด้วย เมื่อเห็นว่าเหตุการณ์อาจจะเลวร้ายกว่านี้ สมาชิกเซย์รินทุกคนรวมถึงฮิวงะก็รีบออกมาพูดไกล่เกลี่ยให้ทุกคนใจเย็นๆ

 

            “เย็นไว้น่าคางามิ”

 

            “แต่ว่าเจ้านั่น!

 

            “ขอคุยด้วยหน่อย ได้ไหม?” สำเนียงภาษาญี่ปุ่นแปร่งๆเปล่งออกมาจากริมฝีปากของเด็กหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา คุโรโกะมองอีกฝ่ายด้วยความทึ่งปนตกใจ มือที่อีกฝ่ายจับอยู่ก็ไม่ได้รุนแรงจนรู้สึกเจ็บ แต่ก็แน่นพอที่จะไม่ยอมปล่อยไปไหนง่ายๆเช่นกัน

 

            “คางามิคุง ทุกคน ผมขอตัวสักครู่นึงนะครับ”

 

            “คุโรโกะ!? เจ้านั่นน่ะมัน..

 

            “ไม่เป็นไรหรอกครับคางามิคุง แค่ไปคุยอะไรกันนิดหน่อยเท่านั้นแหละครับ อีกอย่างแถวนี้ก็คนเยอะด้วย” ใบหน้าหวานพยายามยิ้มให้คู่หูเห็นเพื่อยืนยันว่าไม่เป็นอะไรจริงๆ “แล้วจะรีบกลับมานะครับ” พูดจบก็เดินนำร่างสูงผมทองออกมาหน้าสถานที่จัดงาน ก่อนจะหามุมสงบๆเพื่อคุยกัน

 

            “ตกลงว่าคุณ.. มีธุระอะไรกับผมงั้นเหรอครับ?” คุโรโกะตั้งใจพูดภาษาญี่ปุ่นให้ช้าลงกว่าปกติ เพราะไม่รู้ว่าจะพูดภาษาไหนดี อีกอย่าง... ตอนเขาได้ยินภาษาญี่ปุ่นออกมาจากปากของอีกฝ่ายก็พอจะเข้าใจได้ว่าร่างสูงคนนี้น่าจะพูดภาษาญี่ปุ่นได้ดีพอสมควร

 

            “ขอโทษ...”

 

            “ครับ?” น้ำเสียงแผ่วเบาส่งผลให้คิ้วบางขมวดเข้าหากันเล็กน้อยอย่างไม่เข้าใจ

 

            “เรื่องที่ทำกับนายเมื่อคราวนั้นน่ะ ขอโทษจริงๆนะ” ดวงตาคมกริบทอดมองร่างบางที่อยู่ตรงหน้าด้วยความจริงใจ ส่งผลให้คุโรโกะนิ่งค้างไปอย่างไม่อาจควบคุมได้ นี่เขาได้ยินอะไรผิดไปรึเปล่า? การที่อีกฝ่ายมายืนอยู่ตรงหน้าก็ว่าน่าประหลาดใจแล้ว แต่การที่มาเอ่ยคำขอโทษกับเขาแบบนี้ยิ่งทำให้ประหลาดใจเข้าไปใหญ่ ใบหน้าหวานเรียบเฉย แต่เพียงครู่เดียวก็เผยรอยยิ้มบางๆออกมา

 

            “ไม่เป็นไรครับ เรื่องมันผ่านไปแล้วนี่นา”

 

            “นายไม่โกรธฉันเหรอ?”

 

            “คุณอุตส่าห์มาขอโทษผม มีเหตุผลอะไรที่ผมต้องจะต้องโกรธคุณด้วยล่ะครับ?”

 

            “นายจะเตะฉันคืนก็ได้นะ”

 

            “ครับ?”

 

            “จะได้หายกันไงล่ะ” ร่างบางถึงกับหลุดหัวเราขึ้นมาเบาๆหลังจากที่ได้ยินประโยคนั้น นี่คนตรงหน้าใช่เด็กหนุ่มจอมป่าเถื่อนที่เคยเตะเขาจริงๆเหรอเนี่ย? ทำไมพอมาเจอหน้ากันคราวนี้ถึงได้ดูเปลี่ยนไปเป็นคนละคนแบบนี้กันนะ

 

            ตึก.. ตัก.. ตึก.. ตัก

 

            เอ๋? ทำไมเมื่อกี้... หัวใจถึงเต้นรัวแบบนั้นล่ะ

 

            “ไม่เป็นไรจริงๆครับ” คนหน้าหวานย้ำคำพูดของตนอีกครั้งเมื่อเห็นว่าสีหน้าของอีกฝ่ายยังคงเต็มไปด้วยความกังวล มือหนาที่จับข้อมือเขาอยู่สั่นน้อยๆ

 

            “เอ่อ.. แนชซัง..” เจ้าของชื่อหันหน้ามามองเขาในทันทีจนคนเรียกถึงกับสะดุ้ง ใบหน้าเรียบเฉยของอีกฝ่ายทำให้คุโรโกะนึกกลัว นั่นสินะ.. ก็ไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นนี่นา อยู่ๆไปเรียกชื่อแบบนั้นก็ต้องโกรธเป็นธรรมดาอยู่แล้ว แรงที่จับอยู่บนข้อมือค่อยๆคลายออก ร่างบางรีบก้มหน้าทันทีเพื่อหลบสายตาที่จ้องมองมา

 

            “เรายังไม่ได้แนะนำตัวกันเลยนี่นะ”

 

            “คะ.. ครับ?” คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมามองร่างสูงอย่างไม่เข้าใจ พร้อมกันกับมือหนาที่ยื่นออกมาอยู่ตรงหน้า

 

            “ฉันแนช โกลด์ จูเนียร์ ยินดีที่ได้รู้จักนะ” ใบหน้าหล่อเหลาเผยรอยยิ้มมุมปากออกมาให้เห็น แม้ว่าคนภายนอกจะมองว่ามันดูน่ากลัว แต่สำหรับคุโรโกะแล้ว รอยยิ้มนั้นช่างอ่อนโยนและทำให้ใจเขาเต้นแรงขึ้นมาอย่างหาสาเหตุไม่ได้ไม่ได้

 

            “คะ.. คุโรโกะ เท็ตสึยะครับ ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันนะครับ แนชซัง...” มือบางค่อยๆยื่นไปจับกับมือหนา ทันทีที่ฝ่ามือแตะกันคนร่างสูงก็จับมันไว้แน่นแล้วออกแรงดึงจนร่างบางถึงกับเสียการทรงตัวแล้วเซไปซบกับหน้าอกของร่างสูงทันที

 

            “นะ.. แนชซัง!” ร่างเล็กพยายามดิ้นให้ออกห่างจากสัมผัสของอีกฝ่าย แต่ก็ถูกคนแรงเยอะกว่าโอบเอวเอาไว้แน่น กลับกลายเป็นว่าตอนนี้เขาถูกขังอยู่ภายใต้อ้อมแขนแกร่งโดยที่ไม่สามารถหนีไปไหนได้ซะแล้ว คุโรโกะสะดุ้งเล็กน้อยๆเมื่ออยู่ๆคนผมทองก็ซบหน้าลงบนไหล่บางของตน

 

            “ว่าแล้ว.. รู้สึกดีจริงๆด้วย” ใบหน้าหวานแดงซ่านทันทีที่ได้ยินคำพูดนั้น หัวใจเต้นรัวเร็วจนแทบทะลุออกมาจากอก สถานการณ์แบบนี้มันอะไรกันเนี่ย เขางงจนทำตัวไม่ถูกแล้วนะ

 

            “อะ.. เอ่อ.. แนชซัง.. ปล่อยผมเถอะนะครับ”

 

            “รู้รึเปล่าว่าฉันเอาแต่คิดถึงนายมาตลอดเลย...”

 

            “...”

 

            “รู้สึกผิดที่ทำร้ายนายจนแทบบ้าเลยรู้ไหม?”

 

            “...”

 

            “อยากจะพูดว่า ขอโทษมากตลอดเลยล่ะ”

 

            “แนชซัง...”

 

            “คุโรโกะ เท็ตสึยะ”

 

            “ครับ?”

 

            คนตัวสูงคลายอ้อมกอดออกเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้ามาสบตากัน นัยน์ตาคมดุจสัตว์ร้ายดูอ่อนโยนลงอย่างน่าประหลาด แนชโอบเอวของร่างเล็กเอาไว้หลวมๆแล้วคลี่รอยยิ้มออกมาบางๆ

 

            “ขอบคุณที่ยกโทษให้ฉันนะ” ริมฝีปากหนาค่อยๆทาบทับลงบนริมฝีปากบางอย่างนุ่มนวลและแผ่วเบาราวกับปุยเมฆ ดวงตาสีฟ้าอ่อนสั่นไหวพร้อมกับใบหน้าขาวที่มีแต่จะแดงเรื่อขึ้นทุกทีๆ ไม่มีการล่วงล้ำ.. การกระทำนั้นอ่อนโยนราวกับต้องการทนุถนอมคนตัวเล็กเอาไว้ให้ดีที่สุด แนชถอนจูบออกมาอย่างเชื่องช้า ใบหน้าหล่อเหลาลอบยิ้มอย่างพอใจเมื่อสามารถทำให้คนตรงหน้าเขินได้มากขนาดนี้ มือหนาวางลงบนเส้นผมนุ่มแล้วลูบเบาๆอย่างเอ็นดู

 

            “Nice to meet you” คนตัวสูงก้มหน้าลงมาหาคนตัวเล็กแล้วเอาหน้าผากของตนชนกับหน้าผากของอีกฝ่าย การกระทำที่ดูน่ารักไม่สมกับอีกฝ่ายเรียกรอยยิ้มจากร่างบางได้ทันที

 

            “Nice to meet you too ครับ”

 

 

            แม้ว่าจะเคยไม่เข้าใจกัน

 

            แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะต้องเกลียดกันนี่นา...

 

            ขอบคุณสำหรับความรู้สึกดีๆนะครับ แนชซัง...

 

            ขอบคุณ ที่ทำให้ฉันรู้ว่าชัยชนะที่แท้จริงมันคืออะไรนะคุโรโกะ...

           

 

            นายน่ะ ชนะฉันทั้งในเรื่องบาส...

 

            และทำให้ฉัน... ยอมยกหัวใจดวงนี้ให้นาย

 

            นายชนะแล้วจริงๆ คุโรโกะ เท็ตสึยะ

 

            คนที่ทำให้แนช โกลด์ จูเนียร์หลงรักได้

 

            คงมีแต่นายคนเดียวนั่นแหละ

 

            ~FIN~


ไรเตอร์ : วันนี้วันเกิดไรท์เองค่าาา เลยขอมาลงฟิคที่ไม่ได้มาอัพซะนานเป็นการฉลองสักหน่อย><

 

---แถมท้าย---

Mi~chan (ไรเตอร์เองค่ะ) : ในที่สุดก็ได้แต่งคู่นี้แล้วล่ะ เย้~>__< แต่งออกมาทันวันเกิดตัวเองด้วย

คุโรโกะ : ทำไมคนที่รับบทหนักที่สุดต้องเป็นผมทุกทีเลยล่ะครับ?

Mi~chan : ก็เพราะเป็นคุโรโกะคุงไงล่ะ!

คุโรโกะ : เฮ้อ...

Mi~chan : ว่าแต่ว่าวันนี้เป็นวันเกิดของไรเตอร์นะคะ อยากได้ของขวัญเป็นจุ๊บจากคุโรโกะคุงจังเลยย>//<

คุโรโกะ : อีกแล้วเหรอครับ.. ปีที่แล้วก็ขอไปแล้วนี่ครับ?

Mi~chan : ก็ตอนนั้นน่ะมัน...

คุโรโกะ : ช่วยไม่ได้นะครับ วันนี้จะยอมให้เป็นพิเศษแล้วกัน....//ค่อยๆก้มหน้าลงมา...

ฟิ้ววววววว~//สียงกรรไกรปาดหน้า(?)

อาคาชิ : ว่าไง... คุณไรเตอร์//ยิ้มอย่างเย็นยะเยือก คิดจะขอให้เท็ตสึยะของผมทำอะไรอีกงั้นเหรอ

Mi~chan : อะ.. อาคาชิซัง!!!//รู้สึกเหมือนเห็นเดจาวู(?)

อาคาชิ : ถ้าคิดจะแย่งเท็ตสึยะของผมล่ะก็... คงรู้นะว่าจะเจออะไร//ยิ้มมุมปาก

Mi~chan : ขะ.. เข้าใจแล้วค่ะ!!!//เหงื่อแตกพลั่ก

อาคาชิ : เข้าใจก็ดีแล้ว

คิเสะ : อาคาชิจจิ ทำไมตอนนี้พวกเราถึงไม่มีบทเลยล่ะฮะ//เดินเข้ามา

อาโอมิเนะ : นั่นดิ

มุราซากิบาระ : พวกเราไม่ได้ออกเลยนี่นาาา~//เคี้ยวขนม

มิโดริมะ : ดวงของพวกเราคงอยู่ในอันดับไม่ดีล่ะมั้ง นาโนะดาโยะ แล้วก็มุราซากิบาระ อย่าพูดไปกินไปสิ//ขยับแว่น

อาคาชิ : ก็ไปจัดการกับยัยไรท์นั่นสิ

Mi~chan : อะ.. เอ่อ.. คือว่านะทุกคน//ยิ้มแห้งๆ

คิเสะ/อาโอมิเนะ/มุราซากิบาระ/มิโดริมะ : คงจะเตรียมตัวไว้แล้วสินะ คุณไรเตอร์...

Mi~chan : ม่ายยยยยยยยย ไรท์ขอโทษษษษษษษษษษษษษษ

---จบเถอะ---

 

---Writer Talk---


     สวัสดีค่าคนอ่านทุกคนนนน

ก่อนอื่นต้องขอบคุณที่เข้ามาอ่านแฟนฟิคคู่แรร์(มากกก) คู่นี้นะคะ

บอกได้เลยว่าคู่นี้เป็นคู่ที่แต่งยากที่สุดแล้วT^T

(และขอสารภาพตามตรงนะคะ... คู่นี้ เป็นคู่ที่ไรท์เองก็ไม่เคยคิดว่าจะแต่งเหมือนกัน

เพราะแอบมีอคติกับนายหัวทองคนนี้มาก//นายเตะน้องของไรท์เลยนะ!!!

แต่พอกลับไปอ่าน Kuroko Extra game อีกรอบแล้ว... 

ไรท์กลับไปหลงรักอีตาคนนี้เข้าซะได้ ////// ฟิคเรื่องนี้จึงเกิดขึ้นเพราะเหตุนี้แล...)

ถ้าออกมาสนุกไม่สนุกยังไงก็บอกได้นะคะ

     ถึงเรื่องจริงๆแนชจะดูเป็นคนป่าเถื่อนไปหน่อย

แต่เราอยากให้ทุนคนเห็นเขาในมุมอื่นๆบ้าง

ฟิคเรื่องนี้เลยคลอดออกมาได้ค่ะ ถ้าชอบจะดีใจมากเลยยยยย


     ก็... ฟิคเรื่องนี้ก็เปิดยาวมาเกือบปีแล้วเนอะ(เกินแล้วต่างหากกก)

ยังไงก็ขอขอบคุณคนอ่านทุกคนที่ติดตามแฟนฟิคของไรเตอร์ตัวเล็กๆคนนี้ด้วยนะคะ//โค้ง

     ขอโทษที่หายไปนานจริงๆค่ะ ฮืออออ

แต่รับรองว่าเร็วๆนี้จะมาทยอยอัพฟิคเรื่องอื่นๆที่แต่งค้างไว้นะคะ อย่าลืมติดตามกันด้วยน๊าาาา


     ขอให้ทุกคนสนุกกับแฟนฟิคตอนนี้นะคะ>___<


'Mind-San/Mi~chan'

[16/05/16]

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 60 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

321 ความคิดเห็น

  1. #319 หัดแต่งมือใหม่ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2563 / 21:10
    ต่อน่ะ~~~~
    #319
    0
  2. #293 vloveylife (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 21:15
    คู่แรร์คู่นี้เป็นคู่ที่ชอบที่สุดแล้ววว ขอบคุณที่แต่งนะคะ
    #293
    0
  3. #278 Kenny_2548 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 เมษายน 2560 / 20:40
    อบอุ่นจนละลายเลย
    #278
    0
  4. #274 Mond (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2559 / 16:14
    แนชมาตอนไหนบอกหน่อย
    #274
    2
    • #274-1 areeyapadhit(จากตอนที่ 27)
      31 มีนาคม 2563 / 22:43
      มาในตอน เดอะมูฟวี่ the end game ค่ะ
      #274-1
    • #274-2 หัดแต่งมือใหม่(จากตอนที่ 27)
      29 สิงหาคม 2563 / 21:11
      มาตอนที่คิดถึงคุโรโกะ(คนละเรื่องแล้วครับเนคุง==//คุโรโกะ)
      #274-2
  5. #273 แป้ง (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2559 / 18:57
    เป็นคู่แรมากจิงๆ ไม่ค่อยเจอใครแต่งคู่นี้เท่าไร ได้อารมหวานเบาๆ
    #273
    0
  6. #272 shirakain matsumi (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 18:08
    ช่วยแต่งหลิวกับคุโรโกะทีได้ไหมค่ะรุ่นพี่จากโยเซ็นคะเป็นคนจีนถ้าจำไม่ได้ลองหาในกูเกิ้ลดูนะคะ หลิว เหว่ย-knb ไม่ได้ไม่เป็นไรคะ//แต่ในใจหวังมากเลยอ่ะ
    #272
    0
  7. #271 na-sung (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2559 / 19:53
    งามมากกกก กรี๊ด------
    ช่างเป็นคู่แรร์ที่ฟินนาเลอะไรเยี่ยงนี้ //หมดไบกอนไปอีกขวด
    ปล.แนะนำให้ไรท์ใช้แท็บในการย่อหน้านะคะ ย่อหน้าแต่ละย่อหน้าไม่ค่อยเท่ากันเท่าไร
    #271
    0
  8. #269 Vision Yaoi S (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2559 / 17:47
    กรี้สสส ฟินนน
    #269
    0
  9. #256 ` (vanillashake) -? (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2559 / 23:30
    ซุปเปอร์แรร์ยังไงเราก็ชอบค่ะ! ยอมรับว่าโกรธแนชมากที่เตะน้องของเรา (?) แต่คิดมโนมุมอื่นของเรามันก็ฟินเบาๆนะ และแนชหล่อ เราจึงให้อภัย 555
    #256
    0
  10. #255 Poom Raweewan (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2559 / 21:38
    ซูเปอร์โครตแรร์มากอ่ะคู่นี้555
    #255
    0
  11. #254 Ry0-$aIII (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2559 / 21:10
    คู่นี้แรร์ๆมากกกก55555😂 #น่ารักแร้วว
    #254
    0
  12. #253 JINKUN12 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2559 / 20:01
    ชอบคู่นี้เหมือนกัน น่ารักฟินสุดๆ
    #253
    0
  13. #252 Zethius (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2559 / 20:00
    ฟิน >x<
    #252
    0