[FIC KnB] ผมน่ะ ยังไงก็เป็นได้แค่เงาสินะครับ?(allKuroko)

ตอนที่ 26 : Special story – Sakura (HanaKuro)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,385
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    12 มี.ค. 59

Special story – Sakura (HanaKuro)

Title : Sakura

Pairing : Hanamiya x Kuroko

Rating : ???

By : Mind-San./Mi~chan

. . . . .



 

            สายลมในฤดูใบไม้ผลิอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆของต้นซากุระที่กำลังออกดอกบานสะพรั่ง เด็กหนุ่มร่างเล็กเจ้าของเรือนผมสีฟ้าอ่อนนุ่มกำลังเดินไปตามทางเท้าปะปนกับผู้คน เพราะวันนี้เป็นวันหยุดหลังจากการเปิดเรียนมาได้สองอาทิตย์ และยังถือได้ว่าเป็นวันพักผ่อนวันแรกอีกด้วย

 

            เพราะผลการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศในวินเทอร์คัพ โรงเรียนเซย์รินซึ่งเป็นฝ่ายคว้าชัยชนะมาได้จึงต้องฝึกซ้อมเป็นกรณีพิเศษเนื่องจากโค้ชสาวอย่างไอดะ ริโกะให้เหตุผลมาว่า ในการแข่งปีหน้าคู่แข่งต้องมีฝีมือที่ร้ายกาจมากขึ้นแน่ๆ จึงต้องเตรียมตัวฝึกซ้อมไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ

 

            เป็นเหตุให้ทุกวันตลอดสองอาทิตย์ที่ผ่านมาถูกอัดแน่นไปด้วยตารางการฝึกสุดโหด หลังจากที่ทุกคนผ่านการฝึกซ้อมนั้นมาได้ ริโกะจึงยอมให้วันหยุดเป็นกรณีพิเศษเพื่อฟื้นฟูสภาพร่างกายไปในตัว

 

            ที่จริง คุโรโกะ เท็ตสึยะ น่าจะอยู่ที่บ้านเหมือนกับผู้เล่นคนอื่นๆที่ต่างก็ใช้เวลาในช่วงวันหยุดไปกับการนอนพักผ่อนแบบเต็มที่ แต่ไม่รู้ทำไมเขาถึงอยากออกมาเดินเล่นสูดอากาศข้างนอกเช่นนี้

 

            ดวงตากลมโตสีฟ้าอ่อนทอดมองไล่สังเกตผู้คนไปทั่ว ในมือถือหนังสือวรรณกรรมเล่มไม่ใหญ่มากที่ถูกห่อด้วยปกกระดาษอย่างเรียบร้อย แค่เห็นก็สามารถรู้ได้แล้วว่าเขาเป็นคนรักษาหนังสือขนาดไหน มืออีกข้างทอดลงต่ำพร้อมกับกำสายจูงไว้มั่น สุนัขพันไซบีเรียนฮัสกี้ตัวจิ๋วส่งเสียงเห่าในลำคออย่างร่าเริงพลางเดินเล่นนำเจ้าของอย่างไม่เร็วนัก

 

            ไม่นานคุโรโกะก็ตัดสินใจนักพักที่ม้านั่งข้างต้นซากุระสีขาวอมชมพู กลีบดอกไม้โปรยปรายมาตามสายลม ช่างเป็นภาพที่สวยงามยิ่งนัก ใบหน้าหวานอมยิ้มบางๆ ให้กับภาพตรงหน้า นิโกวหรือที่ทุกคนเรียกกันว่าเบอร์สองสะบัดตัวไปมาเมื่อมีกลีบดอกซากุระร่วงมาตกบนขนสีดำปนขาว ก่อนจะวิ่งเล่นรอบๆด้วยความร่าเริง

 

            เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ มือบางค่อยๆปิดหนังสือแล้ววางลงบนตัก ในหัวนึกถึงเรื่องราวที่เพิ่งอ่านจบไปเมื่อครู่ จัดว่าเป็นหนังสือที่ยอดเยี่ยมเล่มหนึ่งเลยทีเดียว ภาษาก็บรรยายได้สละสลวยแถมยังสื่ออารมณ์ถึงผู้อ่านได้ดีมาก ร่างเล็กเอนตัวพิงพนักเก้าอี้พลางคิดว่าจะไปซื้อน้ำมาดื่ม น้ำเสียงหวานเอ่ยขึ้นเบาๆพร้อมกับก้มลงไปมองที่พื้น

 

            “ไปซื้อน้ำกันเถอะครับนิโกว...”

 

            ดวงตาสีฟ้าเบิกโพลงเมื่อสุนัขตัวเล็กขนปุยที่ควรจะนั่งเล่นอยู่ข้างๆหายไปไหนก็ไม่รู้ แถมสายจูงก็ไม่อยู่อีกต่างหาก เขาแค่เผลอวางสายจูงไว้บนเก้าอี้ ไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะหายไปแบบนี้ ร่างเล็กลุกขึ้นแล้วออกเดินไปรอบๆ ส่งเสียงเรียกชื่อของเจ้าสุนัขจอมซน จะว่าไปก็เคยเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นเหมือนกันนี่ ถ้าไม่หลงไปไหนไกลก็คงจะดีนะ

 

 

            คุโรโกะเรียกชื่อของลูกสุนัขไปเรื่อยๆแต่ก็ไม่มีวี่แววว่าจะหาเจอสักที คิ้วเรียวขมวดมุ่น ถ้านิโกวเกิดเป็นอะไรขึ้นมาจะทำยังไงล่ะทีนี้ คิดแล้วก็รีบเร่งฝีเท้าให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ผู้คนเริ่มจะน้อยลงเพราะตอนนี้เป็นเวลาบ่ายแก่ๆ คนส่วยใหญ่จึงเลือกที่จะออกไปเที่ยวหรือไม่ก็นอนพักผ่อนอยู่บ้าน ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้เขาเดินเข้ามาที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่งที่อยู่ใกล้ๆกัน มือเล็กป้องปากพลางส่งเสียงเรียกไปเรื่อยๆ

 

            “โฮ่ง.. โฮ่ง!

 

            ขาที่กำลังก้าวเดินหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงเห่าแหลมเล็กดังมาจากภายในสวนสาธารณะ คุโรโกะเดินเข้าไปด้านใน รอยยิ้มบางเริ่มปรากฏบนใบหน้าพลางอ้าปากเพื่อที่จะเรียกชื่อของนิโกวสุนัขจอมซนที่หนีเขาออกมาวิ่งเล่นแบบนี้

 

            “นิ...”

 

            น้ำเสียงหวานแผ่วลงอีกครั้ง ดวงตาโตเบิกกว้างเมื่อพบว่าภายในสวนสาธารณะไม่ได้มีแค่สุนัขของเขา แต่กลับปรากฏร่างของใครบางคน ใครบางคนที่ไม่เคยคิดเลยว่าจะได้มาพบกันในที่แบบนี้

 

            ฮานามิยะ มาโคโตะ!!!

 

            กัปตันทีมบาสเกตบอลของโรงเรียนคิริซากิไดอิจิ บุคคลที่ชอบใช้เทคนิคบางอย่างในการแข่งขันจนทำให้ทีมอื่นได้รับบาดเจ็บอยู่เสมอ มาทำอะไรในที่แบบนี้กัน? คุโรโกะยืนมองอีกฝ่ายอยู่ห่างๆ โดยใช้ประโยชน์จากความจืดจางของตัวเองเพื่อไม่ให้ร่างสูงมองเห็นตัว

 

            ดวงตาสีฟ้าสวยจับจ้องเด็กหนุ่มต่างโรงเรียนอยู่เนิ่นนาน ใบหน้าหล่อเหลาเจ้าของคิ้วอันเป็นเอกลักษณ์มองลูกสุนัขตัวน้อยด้วยใบหน้าเรียบเฉย หากแต่พอลองมองดูดีๆแล้ว ภายใต้ดวงตาสีเขียวหม่นคู่นั้นกลับเต็มไปด้วยความอ่อนโยนอย่างไม่น่าเชื่อ

 

            “จะยืนอยู่ตรงนั้นอีกนานมั๊ย เจ้าหนูของเซย์ริน” เสียงเข้มดังขึ้นมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยส่งผลให้ร่างเล็กที่ยืนมองอีกฝ่ายอยู่นานสะดุ้งน้อยๆ ฮานามินะลุกขึ้นยืนแล้วหันมามองร่างเล็กด้วยรอยยิ้มมุมปาก ที่ขาของร่างสูงมีนิโกวที่ส่งเสียงเห่าน่าเอ็นดูพันแข้งพันขาอยู่รอบๆ

 

            ร่างสูงเดินเข้ามาใกล้ทำให้คุโรโกะเผลอก้าวถอยหลังอย่างห้ามไม่ได้ ใบหน้าหล่อเหลาส่งยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังมีท่าทีลนลาน ใบหน้าหวานยังคงนิ่งเฉยผิดกับหัวใจดวงน้อยที่กำลังเต้นรัวอยู่ในอก นี่มันอะไรกัน? ทำไมหัวใจของเขาต้องเต้นแรงตอนเจอคนตรงหน้าด้วย!

 

            “ทะ.. ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะครับ ฮานามิยะซัง?” ร่างสูงหยุดฝีเท้าทันทีเมื่อได้ยินคำถาม ดวงตาคมมองคนผมฟ้าที่เผลอถอนหายใจยาวๆด้วยแววตาที่คาดเดาความคิดไม่ได้ ฮานามิยะไม่ตอบอะไรแต่เลือกที่จะยื่นใบหน้าเข้าไปใกล้คนตัวเล็กแทน

 

            “จะรู้ไปทำไมล่ะ เจ้า.. บ้า”

 

            ตบท้ายด้วยรอยยิ้มชั่วร้ายตามแบบฉบับทำเอาคนร่างเล็กถึงกับขมวดคิ้วมุ่น เห็นแล้วอยากจะอิกไนส์พาสใส่ซะจริงๆ คุโรโกะถอนหายใจอีกครั้งก่อนจะก้มลงไปอุ้มสุนัขตัวเล็กมาไว้ในอ้อมกอด ดวงตาสีฟ้าเหลือบมองร่างสูงแล้วโค้งหัวลงเล็กน้อยตามมารยาท

 

            “ยังไงก็ขอบคุณที่ช่วยดูแลนิโกวนะครับ ผมขอตัวก่อน” หันหลังเตรียมที่จะเดินออกไปแต่ก็ถูกเสียงเข้มเรียกไว้

 

            “ไม่คิดจะตอบแทนอะไรกันหน่อยงั้นเหรอ?” ว่าแล้วเชียว... คนผมฟ้าเผลอเม้มริมฝีปากแน่น ค่อยๆหันไปเผชิญหน้ากับกัปตันแห่งทีมคิริซากิไดอิจิ

 

            “ต้องการอะไรครับ?”

 

            “อืม...”

 

 

            ฮานามิยะ มาโคโตะทิ้งตัวลงที่เก้าอี้ภายในสวนสาธารณะ มือยกกระป๋องกาแฟดำขึ้นดื่มพลางยิ้มมุมปากอย่างอารมณ์ดี ผิดกับร่างเล็กข้างกายที่นั่งหน้าบูดพลางมองของที่อยู่ในมือตัวเองไปด้วย

 

            กาแฟดำ... เขาชอบดื่มมันซะที่ไหนกันล่ะ!?

 

            เพราะกัปตันทีมจอมเจ้าเล่ห์คนนี้แท้ๆ พอถามออกไปว่าต้องการอะไรอีกฝ่ายก็ลากเขาไปยังตู้กดน้ำอัตโนมัติ แถมยังให้เขาเป็นคนออกเงินให้อีกต่างหาก ฮานามิยะกดเครื่องดื่มที่เหมือนกันมาสองกระป๋องแล้วยื่นกระป๋องหนึ่งให้คุโรโกะ

 

            ใช่... มันคือกาแฟดำ

 

            แล้วเจ้าตัวก็เดินไปนั่งดื่มน้ำอย่างสบายใจเฉิบโดยไม่สนเลยว่าเขาดื่มกาแฟดำไม่ได้ รสชาติขมขนาดนั้น... ดื่มเข้าไปได้ยังไงกันนะ?

 

            “ไม่กินรึไง?” ดวงตาคมเหลือบมองคนตัวเล็ก

 

            “ผม.. ดื่มไม่ได้ครับ”

 

            “เด็กดีจริงๆเลยนะ”

 

            “ฮานามิยะซัง!

 

            คิ้วเรียวขมวดมุ่น ดวงตากลมโตมองอีกฝ่ายอย่างอารมณ์เสียเล็กน้อย แต่สิ่งที่ได้ตอบกลับมาคือรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ไร้ซึ่งความรู้สึกผิดใดๆ ช่างเป็นคนที่รับมือยากเสียจริงนะ...

 

            “เฮ้อ...” เมื่อเห็นว่าไม่สามารถที่จะต่อกรด้วยได้ คุโรโกะจึงเลือกที่จะสงบสติอารมณ์เอาไว้ นัยน์ตาสีฟ้าสวยเหม่อมองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยกลีบซากุระแล้วนึกบางอย่างขึ้นมาได้

 

            “ว่าแต่ ฮานามิยะซังมาทำอะไรแถวนี้เหรอครับ?” เท่าที่จำได้ แถวนี้ไม่ได้อยู่ใกล้กับโรงเรียนคิริซากิไดอิจิเลยนี่นา ร่างสูงเงียบไปพักหนึ่ง กระดกกาแฟดำจนหมดกระป๋องแล้วค่อยหันหน้ามาสบตากับร่างเล็ก

 

            “ก็แค่... มาเดินเล่น”

 

            “งั้นเหรอครับ” ถึงจะสงสัยอยู่บาง แต่คุโรโกะก็ไม่คิดจะถามอะไรมากไปกว่านี้

 

            “อ๊ะ!

 

            “ขอแล้วกันนะ” กาแฟกระป๋องที่ยังไม่ได้เปิดถูกดึงออกจากมือของคนตัวเล็กอย่างไม่ทันตั้งตัว กำลังจะอ้าปากท้วงแต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว เมื่ออีกฝ่ายเปิดกระป๋องแล้วยกดื่มในทันทีโดยไม่รอฟังคำอนุญาตจากเจ้าของเลย

 

            เป็นรุ่นพี่แท้ๆ แต่ดูทำตัวกับรุ่นน้องสิ...

 

            คุโรโกะอดที่จะบ่นในใจไม่ได้

 

            “ว่าแต่นายเถอะ มาทำอะไร ควรจะพักผ่อนอยู่บ้านไม่ใช่รึไง?”

 

            “คะ.. ครับ?”

 

            “หน้าตาดูเพลียซะขนาดนั้น คงจะฝึกซ้อมหนักล่ะสิ ถ้าไม่ยอมพักผ่อน ระวังร่างกายจะแย่เอานะเจ้าหนู” ฮานามิยะพูดด้วยน้ำเสียงที่ใช้ในยามปกติ แต่ไม่รู้ว่าทำไมคนผมฟ้าถึงได้รู้สึกว่าภายใต้คำพูดพวกนั้น กลับแฝงไปด้วยความเป็นห่วงอย่างชัดเจน

 

            “ไม่ใช่เจ้าหนูสักหน่อยครับ...” ใบหน้าหวานแปรเปลี่ยนเป็นสีชมพูอ่อนด้วยความเขิน ก่อนที่เจ้าตัวหยิบหนังสือที่อ่านจบแล้วขึ้นมาอ่านอีกรอบ เผื่อว่าหัวใจที่กำลังเต้นรัวอยู่ในอกจะสงบลงบ้างไม่มากก็น้อย

 

            “หืม.. นายก็อ่านเรื่องนี้เหมือนกันเหรอ?”

 

            เฮือก!

 

            คุโรโกะสะดุ้งสุดตัวเมื่อใบหน้าของร่างสูงโน้มลงมาใกล้จนเกือบจะชิดติดกัน ดวงตาสีเขียวหม่นมองตัวหนังสือภายในเล่มที่มือบางถือเอาไว้ เพราะตัวเล่มถูกห่อปกเป็นกระดาษสี พอมองจากภายนอกก็เลยไม่รู้ว่าเรื่องที่ร่างเล็กอ่านอยู่คือเรื่องอะไร

 

            “คะ.. ครับ ฮานามิยะซังก็อ่านเหรอครับ?” ถึงจะตกใจ แต่ก็อดที่จะถามออกไปตามนิสัยคนชอบอ่านหนังสือไม่ได้

 

            “อืม...” คนผมดำเงียบไปสักพัก ก่อนจะคว้าหนังสือในมือร่างเล็กมาวางลงที่ม้านั่งข้างตัว ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงต่ำ จ้องมองดวงตาสีฟ้าอ่อนสวยที่กำลังสั่นไหวเหมือนทำตัวไม่ถูก ส่งผลให้ใบหน้าแดงซ่านขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้

 

            ฮานามิยะเชยใบหน้าหวานขึ้น ก่อนจะทำในสิ่งที่คนตัวเล็กไม่คาดคิด ริมฝีปากหนาค่อยๆโน้มลงมาประทับบนริมฝีปากบาง ลิ้นร้อนแทรกเข้าไปในโพรงปากแบบไม่รีบร้อนนัก

 

            “อื้อ!!!” คุโรโกะเบิกตากว้าง พยายามจะหันหน้าหนีแต่ก็ถูกอีกคนจับเอาไว้ กลิ่นหอมปนรสชาติขมของกาแฟลอยอบอวลเต็มโพรงปาก ยิ่งสบตากับดวงตาสีเขียวหม่นที่มองตรงมายังเขา หัวใจที่เต้นอยู่ในอกก็ยิ่งเต้นรัวมากขึ้น

 

            ไม่รู้ว่าทำไมอีกฝ่ายถึงจูบเขา แต่คุโรโกะบอกได้เลยว่าจูบในครั้งนี้ ทั้งนุ่มนวล... ทั้งอ่อนโยนผิดกับลักษณะนิสัยที่เห็นภายนอกของฮานามิยะโดยสิ้นเชิง ดวงตาสีฟ้าปิดลง ปล่อยอารมณ์ไปตามการชักจูงของร่างสูง มือเล็กยกขึ้นกำเสื้ออีกฝ่ายไว้แน่น ก่อนจะสัมผัสได้ถึงความอุ่นจากฝ่ามือหนาที่เลื่อนมากุมเอาไว้

 

            ฮานามิยะค่อยๆถอนตัวจากริมฝีปากแสนหวาน ดวงตาคมมองคนตัวเล็กที่ก้มหน้าลงมาซบอกของเขาด้วยความเอ็นดู แม้จะก้มหน้า แต่ก็ไม่อาจซ่อนใบหน้าแดงๆนั้นเอาไว้ได้ ร่างสูงเผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว ไม่ใช่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ไม่ใช่รอยยิ้มที่มีไว้ดูถูกผู้อื่น แต่มันคือรอยยิ้มจากหัวใจที่กำลังเปี่ยมล้นไปด้วยความสุขอย่างที่ไม่เคยมีมา

 

            “ถือว่าเป็นค่าตอบแทนละกันนะ...” ไม่วายก้มลงไปกระซิบข้างหูให้คนตัวเล็กเขินเล่นๆ ใบหน้าหวานเงยหน้าขึ้นมามองค้อนในทันที แต่ดวงตาที่กำลังเอ่อคลอไปด้วยน้ำสีใสกับรับกับใบหน้าแดงซ่านจนถึงหูนั้นยิ่งทำให้ฮานามิยะควบคุมสติไม่ได้มากกว่าเดิม

 

            “ค่าตอบแทนที่ช่วยดูแลนิโกวผมก็เลี้ยงน้ำไปแล้วนี่ครับ!

 

            “หมายถึงค่าตอบแทนที่ทำให้ฉันหลงรักนายต่างหาก”

 

            “อะ.. เอ๋..” ร่างเล็กสะดุ้งกับคำพูดนั้นเล็กน้อย รอยยิ้มอ่อนโยนของฮานามิยะ มาโคโตะที่ไม่เคยได้เห็นมาก่อนทำให้สมองขาวโพลนไปหมด ก่อนที่จะคิดอะไรฟุ้งซ่านมากไปกว่านั้นมือหน้าก็เอื้อมไปหยิบกลีบดอกซากุระที่ร่วงลงมาตกบนเส้นผมสีฟ้าอ่อน ริมฝีปากหนาจุมพิตดอกซากุนะเบาๆก่อนจะนำกลีบไปสัมผัสกับริมฝีปากบางที่เริ่มแดงช้ำจากการจูบเมื่อครู่ ใบหน้าหล่อเหลาเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมาอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยคำที่ทำให้คนตัวเล็กเขินจนแทบจะไม่รู้จะทำยังไง

 

            “รักนายนะ...คุโรโกะ เท็ตสึยะ”

 

            นี่เขา... ติดกับใยแมงมุมเข้าเต็มๆแล้วสินะ?

 

~FIN~


---Writer Talk---


     สวัสดีค่าาา หลังจากห่างหายกันไปนาน

ขอต้อนรับการกลับมาด้วยฟิคสั้นๆคู่นี้นะคะ//โดนคนอ่านรุมข้อหาหายไปนานเกิน

ขอโทษที่หายไปนานค่ะ จากนี้จะพยายามเข้ามาอัพฟิคเรื่องอื่นๆที่แต่งค้างไว้นะคะ>__<

     ขอให้สนุกกับคู่แรร์คู่นี้น๊า เป็นคู่ที่่น่ารักคู่นึงเลย

(แต่คนแต่งช่างน้อยนิด...//เดินไปต่อแพ)

     แล้วเจอกันนะคะทุกคน

อย่าลืมคอมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ^__^


'Mind-San./Mi~chan'

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

321 ความคิดเห็น

  1. #249 I_NAMON-SUWANAN (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 13:54
    แงงงงงงง // น้ำตาท่วม
    ไรต์หายนานมากค่า อยากอ่านไวๆแล้วค่า รีบมาอัพนะค่ะ สนุกมากเลยค่ะ เป็นกำลังใจให้นะค่ะ // ยิงหัวใจรัวๆ
    #249
    0
  2. #246 Jun'nn-Kun (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 17:53
    กร๊าซซซซซซซซ~!//ดิ้นน อ่านไปเขินไป แรร์โคตรร คู่นี่แรร์มาก น่ารักอ่ะ>///< นอกใจนายน้อยแปป5555 แต่น้องครกเป็นเคะ ไม่เป็นไรเราให้อภัย.. น้องครกนี่กินกับอะไรก็อร่อย><(?) ดอกดำ--- หมายถึงฮานะดำก็น่ารักอ่ะ ชอบบบบ น้องครกจะคู่กับใครก็ได้นะลูก ขอให้หนูเป็นเคะก็พอ--- #สาวกออลดำ
    #246
    0
  3. #245 แป้ง (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 20 เมษายน 2559 / 13:12
    อ่านทุกเรื่อง อ่านทุกตอน บอกได้คำเดียวว่าฟินมากๆค่ะ อยากให้แต่งต่ออีกค่ะ เรื่องเก่าก้อได้ เรื่องใหม่ก้อดีเพราะชอบสำนวนกับเนื้อเรื่องของไรท์มากเลยค่ะ
    #245
    0
  4. #244 KM_L7 `CB (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 16 มีนาคม 2559 / 15:37
    ตายค่ะตายยย น่ารักฮือออ อ่อนโยนเกินไปแล้ว ดีต่อใจย์มากค่ะะ รอนะคะะ
    #244
    0
  5. #243 machihina (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 15 มีนาคม 2559 / 19:52
    แง่งๆๆ
    #243
    0
  6. #242 Darkness-Acasia (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 มีนาคม 2559 / 10:19
    อ๊าาาา~~~ ฟิน~~~>\\\<
    #242
    0
  7. #241 Vision Yaoi S (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 มีนาคม 2559 / 19:52
    ฟินนน มากเลยอะ >//////<
    #241
    0
  8. #240 Mhew_happy (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 มีนาคม 2559 / 12:11
    คู่นี้หาอ่านยากมากอ่ะ แต่ชอบบบ
    #240
    0
  9. #239 Zethius (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 มีนาคม 2559 / 11:31
    คู่นี้มันแรร์จริง ฟินค่ะ
    #239
    0
  10. #238 Ry0-$aIII (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 มีนาคม 2559 / 01:28
    ฮานะมิยาาาาาา!! ฟินไปอีกแบบนะเธอววว์55555+😂 น่าร๊ากก
    #238
    0
  11. #237 Tan58063 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 มีนาคม 2559 / 23:21
    มันหายากมาก!มันแรร์ไง!แต่เราชอบ! ู้คู่หน้าขอ แนชxคุโรโกะได้มั๊ยอ้ะ*-*
    #237
    0
  12. #236 ` (vanillashake) -? (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 มีนาคม 2559 / 23:08
    กรี้ดดดดด ! ฮานะคุโร ฟินจังงงง เราก็แอบชอบคู่นี้
    และชอบกบฏแดงดำไปหาคู่นี้บ่อยๆ ทั้งๆที่เป็นชิปเปอร์แดงดำแท้ๆ 5555.
    #236
    0
  13. #235 Bunny Baniko (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 มีนาคม 2559 / 22:49
    ถ้าเป็นเคะเราก็โอเค!~ สาวกออลดำค่ะ.
    ปล.กับดักใยแมงมุมสุดยออก ดักผีเสื้อน้อยอย่างน้องจนอยู่หมัดเลย
    #235
    0
  14. #234 Poom Raweewan (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 มีนาคม 2559 / 21:45
    กบฏนายน้อยแปป ขอฟินก่อน555 จิกหมอนแน่นมากกก5555!!!
    #234
    0
  15. #233 แฟนจงแด ♥ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 มีนาคม 2559 / 21:07
    โอ้ยยย เราชิปแดงดำ แต่กบฏชิบฮานาดำด้วย คือชอบบบมากกก <3
    น้องติดกับใยแมงมุมแล้วต้องโดนแมงมุมกินแน่ๆ เลยยย ><
    #233
    0