[FIC KnB] ผมน่ะ ยังไงก็เป็นได้แค่เงาสินะครับ?(allKuroko)

ตอนที่ 25 : Special story - Happy Birthday Akashi Seijuro (AkaKuro)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,988
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    20 ธ.ค. 58

Special story - Happy Birthday Akashi Seijuro (AkaKuro)

Title : Happy Birthday To  Akashi

Pairing :  Akashi x Kuroko

Rating : ???

By : Mind-San./Mi~chan

Cr. Pic : Pixiv Id 2785197

 



            ร่างสูงในชุดนักเรียนของราคุซันกำลังเดินออกจากโรงเรียนเพื่อกลับบ้านในเวลาที่เร็วกว่าปกติ เพราะจู่ๆตัวจริงของสมาชิกในชมรมบาสเกตบอลทุกคนก็ประกาศให้วันนี้เป็นวันหยุดพักผ่อนของชมรมโดยไม่ได้แจ้งกัปตันอย่างเขาไว้ล่วงหน้า พอจะไปคุยก็พบว่าคนพวกนั้นหายไปไหนหมดแล้วก็ไม่รู้ ตอนนี้เขาจึงได้กลับบ้านในตอนที่ฟ้ายังสว่างอยู่ ซึ่งเป็นเรื่องที่หาได้ยากตั้งแต่เข้าชมรมมา

 

            อาคาชิ เซย์จูโร่ทอดสายตามองไปยังทางเบื้องหน้า เห็นผู้คนหลากหลายวัยที่กำลังเดินกลับบ้านเช่นกัน ระยะทางจากคอนโดของเขากับโรงเรียนราคุซันไม่ไกลกันเท่าไหร่ การเดินกลับจึงเป็นเรื่องสบายๆและถือว่าเป็นการออกกำลังกายไปในตัว นัยน์ตาคมต่างสียกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูนาฬิกา

 

            ใบหน้าหล่อเหลายกยิ้มมุมปากเมื่อเห็นภาพหน้าจอที่ถ่ายคู่กับใครบางคน มันเป็นรูปคู่ของเด็กหนุ่มหน้าหวานและตัวเขากำลังยิ้มให้กล้องอย่างมีความสุข

 

            17.30

            12/20

 

            จะว่าไป... วันนี้เราลืมอะไรไปหรือเปล่านะ?

 

            อาคาชินิ่งคิด เหมือนกับว่าวันนี้เป็นวันที่สำคัญเอามากๆ แต่ตัวเขากลับจำไม่ได้ว่าเป็นวันอะไร อาจจะเป็นเพราะช่วงนี้ยุ่งจนไม่ค่อยได้มีเวลาพักก็ได้ หลังจากการแพ้ในศึกวินเทอร์คัพ ชมรมบาสโรงเรียนราคุซันก็ฝึกซ้อมอย่างหนักเพื่อให้พร้อมกับการแข่งในอินเตอร์ไฮปีหน้า ไม่แปลกที่เขาจะรู้สึกอ่อนเพลียขนาดนี้

 

            ไม่นานคนตัวสูงก็เดินมาถึงคอนโดของตน อาคาชิเอ่ยทักทายกับพนักงานสาวที่นั่งต้อนรับลูกค้าอยู่หน้าเคาน์เตอร์ แอบสงสัยเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้ายิ้มๆปนเอ็นดูที่ส่งมาให้แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรออกไป ร่างสูงเดินเข้าไปในลิฟต์ ประตูปิดลงและเปิดออกเมื่อถึงที่หมาย คนผมแดงเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องของตนก่อนจะหยิบคีย์การ์ดขึ้นมาเปิดประตู เสียงปลดล็อกดังขึ้นเบาๆ มือหน้าเอื้อมไปจับลูกบิดแล้วเปิดออก...

 

            ภายในห้องมืดสนิทเพราะผ้าม่านผืนหนาที่เลื่อนไว้กันแสงอาทิตย์ อีกทั้งตอนนี้ยังเป็นช่วงหน้าหนาวฟ้าจึงมิดเร็วกว่าปกติ ร่างสูงหันไปปิดประตูและล็อกห้องให้เรียบร้อย แต่ยังไม่ทันเอื้อมมือไปเปิดไฟเสียงๆหนึ่งก็ดังขึ้น

 

            “Happy Birthday to you…

 

            นี่มัน... เสียงของเรียวตะ

 

            “Happy Birthday to you~

 

            อัตสึชิเหรอ?

 

            “Happy Birthday… Happy Birthday...”

 

            ใบหน้าหล่อเหลายิ้มบางๆให้กับคนตัวเล็กที่ถือเค้กมาตรงหน้า น้ำเสียงหวานใสร้องพร้อมกับใครหลายๆคนในห้องที่มืดสลัว แต่ในใจของอาคาชิกลับได้ยินเพียงเสียงของเจ้าของดวงตาสีฟ้าสวยนี่เท่านั้น

 

            “Happy Birthday to… you สุขสันต์วันเกิดนะครับอาคาชิคุง”

 

            “เท็ตสึยะ...”

 

            คุโรโกะ เท็ตสึยะส่งยิ้มหวานมาให้พลางก้มหน้าลงมองเทียนรูปตัวเลขที่ปักอยู่บนเค้ก “อธิษฐานแล้วเป่าเทียนนะครับ” ดวงตาต่างสีปิดลงตามคำขอและค่อยๆลืมขึ้นในเวลาต่อมา ใบหน้าเรียวก้มลงไปเป่าเทียนที่คนตัวเล็กถือเอาไว้

 

            ปั้ง! ปั้ง!

 

            ทันทีที่ไฟในห้องสว่างขึ้นพลุกระดาษหลากสีก็โปรยใส่ตัวของร่างสูงทันที อดีตรุ่นปาฏิหาริย์มาอยู่กับพร้อมหน้า เสริมด้วยตัวจริงของสมาชิกทีมราคุซัน อาคาชิเข้าใจได้ในทันที

 

            “ที่หายไปกันหมดก็เพราะแบบนี้สินะ” อาคาชิพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ก็ไม่ได้ดูจริงจังอะไรมากนัก เอาเถอะ... อุตส่าห์จัดงานวันเกิดแบบนี้ให้ทั้งที วันนี้ยอมยกโทษที่ขาดซ้อมไปวันนึงแล้วกันนะ

 

            “ผมบอกแล้วครับว่าอาคาชิคุงต้องลืมวันเกิดตัวเองแน่ๆ” คุโรโกะพูดด้วยน้ำเสียงหยอกล้อนิดๆ ตอนนี้พวกเขาทุกคนต่างย้ายตัวเองมานั่งที่โซฟาตัวใหญ่ภายในห้องรับแขกของคอนโดอาคาชิกันอย่างพร้อมเพรียง ร่างเล็กผมฟ้าที่ทำหน้าที่เป็นคนตัดเค้กกำลังใช้มีดตักเนื้อเค้กอย่างประณีตก่อนจะส่งจากไปให้อาคาชิผู้เป็นเจ้าของวันเกิด ดวงตาคมมองเค้กในจากด้วยแววตาเรียบเฉย

 

            “ฉันไม่กิน”

 

            “เอ๋?” ใบหน้าหวานสลดลงเล็กน้อย คนเขาอุตส่าห์จัดปาร์ตี้วันเกิดให้แท้ๆเลยนะ ใจร้ายจริงๆ...

 

            “ถ้าเท็ตสึยะไม่ป้อน ฉันก็ไม่กินหรอกนะ”

 

            “อะ.. อาคาชิคุง” ใบหน้าที่เคยเศร้าแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ อาคาชิก้มหน้าเข้ามาใกล้พลางส่งสายตาอ้อนวอนเป็นเหตุให้คุโรโกะหน้าแดงมากกว่าเดิม

 

            “อะแฮ่ม... พวกฉันยังอยู่ตรงนี้นะอาคาชิ” มิโดริมะพูดขึ้นขัดบรรยากาศที่เหมือนว่าโลกนี้มีเพียงสองเรา โดยไม่ได้รู้ตัวเลยว่าจักรพรรดิผู้ไร้พ่ายคนนั้นจะมีสีหน้าเป็นยังไง

 

            “เอาน่าๆ เซย์จังกับเท็ตจังคุยกันต่อเถอะนะ เดี๋ยวฉันตัดเค้กแบ่งให้ทุกคนเอง” มิบุจิ เรโอะยิ้มแห้งๆให้อาคาชิเหมือนกำลังจะหยิบกรรไกรออกมา หากไม่รีบทำอะไรล่ะก็ต้องมีคนโดนกรรไกรเล่นงานแน่ๆ

 

            “ว่าไงล่ะ เท็ตสึยะ?” คนผมแดงหันกลับมาหาร่างบางอีกครั้ง พอเห็นท่าทางอึกอักก็อดที่จะแกล้งไม่ได้ ก็เท็ตสึยะของเขาน่ารักขนาดนี้ ใครจะไปอดใจไหวล่ะจริงมั๊ย? “ไม่ได้งั้นเหรอ?”

 

            “อะ.. อ้าปากสิครับ” สุดท้ายก็ต้องยอมกัปตันผู้ไร้พ่ายคนนี้ทุกทีสิน่า คุโรโกะที่ใบหน้าแดงก่ำตัดเค้กให้เป็นชิ้นพอดีคำแล้วใช้ส้อมจิ้มส่งให้ร่างสูง ริมฝีปากหนาก้มลงไปกินเค้กพลางเหลือบตามองคนที่กำลังป้อนตนอยู่

 

            “อร่อยจัง...”

 

            “ดีแล้วครับ”

 

            “เท็ตสึยะก็กินด้วยกันสิ” ยังไม่ทันจะได้ตอบอะไรร่างสูงก็จัดการแย่งจานเค้กไปจากมือเล็ก รู้ตัวอีกทีเค้กขนาดพอดีคำก็ยื่นมาอยู่ตรงหน้าแล้ว

 

            “กินสิ”

 

            “เอ่อ... คือ..”

 

            “หรือว่าอยากให้ฉันป้อนด้วยอย่างอื่น”

 

            “กินก็ได้ครับ” คุโรโกะยอมกินเค้กที่คนตัวสูงป้อนให้แต่โดยดี แค่ดูจากใบหน้าเจ้าเล่ห์แบบนั้นก็พอเดาได้แล้วแหละว่ามันหมายความว่ายังไง

 

            งานเลี้ยงเล็กๆดำเนินไปจนถึงดึกดื่น ทุกนรวมถึงคุโรโกะก็ทำการให้ของขวัญกับอาคาชิ มิตรภาพเมื่อวันวานยังคงเหนียวแน่น รอยยิ้มแห่งความสุขกลับมาหาพวกเขาอีกครั้ง

 

 

 

            “เออ อาคาชิ”

 

 

            “หือ? ว่าไงไดกิ” กัปตันแห่งทีมปาฏิหาริย์หันมามองเพื่อนสนิทผิวเข้มที่เดินมาหยุดอยู่หน้าประตู สมาชิกคนอื่นๆของราคุซันขอตัวกลับไปหมดแล้ว ตอนนี้จึงเหลือแต่พวกเขาเท่านั้น

 

            แววตาแพรวพราวของอาโอมิเนะกับคิเสะที่ส่งมาชวนให้สงสัยยิ่งไปกว่าเดิม

 

            “พวกเราทุกคนมีของขวัญพิเศษมาให้อาคาชิจจิด้วยล่ะ” นายแบบหนุ่มพูดด้วยรอยยิ้มสดใส

 

            “หืม? ของขวัญอะไรล่ะ”

 

            อาโอมิเนะ คิเสะ มิโดริมะ และมุราซากิบาระพยักหน้าให้กันก่อนที่คิเสะจะเดินไปหาคุโรโกะพลางหยิบริ้บบิ้นสีแดงสดมาผูกที่ข้อมือของคนตัวเล็กแล้วผลักไปหาร่างสูง

 

            “อ๊ะ!” คุโรโกะสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อพบว่าตอนนี้ตัวเองกลังอยู่ในอ้อมแขนของอาคาชิ คิ้วเรียวขมวดมุ่นใส่เพื่อนร่วมทีมของตน แต่อาโอมิเนะไม่สนใจ คนผิวเข้มโบกมือลาทั้งสองพร้อมกับคำพูดทิ้งท้ายที่ทำให้คนผมฟ้าอยากจะเข้าไปอิกไนส์พาสใส่

 

            “พรุ่งนี้เป็นวันหยุดก็จริง แต่ก็เบาๆมือหน่อยล่ะอาคาชิ พวกฉันไปล่ะ ขอให้มีความสุขกับของขวัญนะ”

 

            “อา... ขอบใจมากนะ”

 

            ประตูห้องปิดลงพร้อมกับแรงดิ้นขลุกขลักที่อยู่ในอ้อมแขนแกร่ง อาคาชิช้อนตัวคุโรโกะขึ้นมาเป็นเหตุให้อีกฝ่ายรีบยกมือมาคล้องคอคนตัวสูงเอาไว้

 

            “อะ... อาคาชิคุง” ใบหน้าแดงซ่านของคุโรโกะเป็นเหมือนตัวกระตุ้นชั้นดี ชักจะอดใจไม่ไหวแล้วสิ...

 

            “เท็ตสึยะ”

 

            “คะ.. ครับ”

 

            “งั้นคืนนี้เราจะทำอะไรกันดีล่ะ?”

 

            “เอ๊ะ?”

 

            “ฉันก็ยังไม่ง่วงซะด้วยสิ”

 

            “...”

 

            “ถ้าได้ออกแรงสักหน่อยก็คงดีนะว่ามั๊ย?”

 

            “...”

 

            “เนอะ.. เท็ตสึยะ”

 

            “คนลามก...” ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงกว่าเดิม ยิ่งเห็นใบหน้าออดอ้อนจากอาคาชิหัวใจก็ยิ่งเต้นรัวจนแทบทะลุออกมาจากอก คิดแล้วก็อดซุกหน้าลงกับอกแกร่งเพื่อซ่อนความเขินไม่ได้

 

            “แล้วรักรึเปล่าล่ะ?”

 

            “ระ... รักสิครับ”

 

            “เห? ไม่ค่อยได้ยินเลยแฮะ นายว่าอะไรนะ?”

 

            คุโรโกะค่อยๆเงยหน้าขึ้น มือเรียวเล็กยื่นไปสัมผัสใบหน้าหล่อเหลา จ้องเข้าไปในดวงตาต่างสีที่กำลังจ้องมาที่เขาเช่นกัน ใบหน้าหวานแย้มรอยยิ้มน้อยๆ

 

            “ผมรักอาคาชิคุงนะครับ... ดีใจมากๆที่ได้มารู้จักกับคุณ ผมพร้อมที่จะอยู่ข้างๆคุณเสมอ ขอให้วันเกิดปีนี้มีความสุขมากๆ ขอบคุณที่เกิดมานะครับ... เซย์จูโร่คุง”

 

            ดวงตามเบิกกว้างพร้อมกับใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีเรื่อ ท่าทางที่ไม่ได้เห็นกันบ่อยๆของอาคาชิส่งผลให้คุโรโกะเขินมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม ร่างสูงซบหน้าลงบนไหล่บางพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงดีใจอย่างเห็นได้ชัด

 

            “เท็ตสึยะนี่ขี้โกงจังนะ”

 

            “ครับ?”

 

            “ฉันดีใจจนไม่รู้จะทำยังไงแล้ว...”

 

            “อาคาชิคุง”

 

            “เรียกเซย์จูโร่สิ”

 

            “ครับ เซย์จูโร่คุง.. เงยหน้ามาหาผมหน่อยสิครับ” อดไม่ได้ที่จะพูดล้ออย่างขำๆ แหม... จักรพรรดิคนนั้นไม่ได้แสดงอาการอย่างนี้ให้เห็นบ่อยๆนี่นา ขอแกล้งสักหน่อยเถอะนะ

 

            “เซย์จูโร่คุง~ เซย์จูโร่คุง~ เงยหน้าหน่อยสิครับ เขินผมงั้นเหรอ? เซย์.. หวา!” มือเล็กคล้องไว้ที่คอของคนตัวสูงแน่นเพราะออยู่ๆอีกฝ่ายก็รีบก้าวเท้าเกิดโดยไม่บอกกันสักคำ อาคาชิเปิดประตูห้องนอนด้วยมือข้างเดียวโดยไม่ลืมที่จะล็อกกลอนเอาไว้ ขายาวก้าวไปที่เตียงนอนแล้วลางร่างเล็กลงทันที ส่วนตัวเองก็ลงไปนอนคร่อมอีกฝ่ายเอาไว้

 

            “อะ.. อาคาชิคุง”

 

            “อะไรกัน ไม่เรียกเซย์จูโร่แล้วเหรอ?” อาคาชิยกยิ้มอย่างคนเจ้าเล่ห์จนโดนมือเล็กยกขึ้นมาทุบอกเบาๆ

 

            “ขอบคุณมากนะเท็ตสึยะ ฉันมีความสุขที่สุดเลย” ร่างเล็กอมยิ้มบางทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น

 

            “ยินดีครับ เซย์จูโร่คุง...”

 

            วันนี้เป็นวันเกิดที่พิเศษที่สุดในชีวิตของเขาเลยล่ะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            “อะ... อ๊า ซะ.. เซย์จูโร่คุงตรงนั้น”

 

            “หือ? ตรงนี้เหรอ?”

 

            “อึ่ก.. อะ.. อา”

 

            “รักนะเท็ตสึยะ”

 

            “ผมก็.. รักอาคาชิคุงนะครับ ฮะ.. อ๊า..”

 

            “อา... ข้างในนี้อุ่นดีจังนะ”

 

            “ซะ.. เซย์คุง ผมจะ.. อื้อ...”

 

            “อา พร้อมกันนะ”

 

            “อ๊ะ.. อ๊าาาาาาา”

 

 

            ค่ำคืนนี้ยังอีกยาวไกลนัก...

 

 

~FIN~


 ---Writer Talk---

     สุขสันต์วันเกิดนะคะอาคาชิคุงงงงงง

ตอนแรกก็คิดว่าอาจจะไม่ได้แต่งเรื่องนี้ซะแล้ว

แต่สุดท้ายก็อดใจไม่ไหวค่ะจริงๆ>////<

     วันเกิดนายน้อยทั้งทีก็ขอเซอร์วิสให้ท่านเขาหน่อยแล้วกันเนอะ

หาตอนนี้งงๆยังไงก็ขออภัยนะคะ ถ้าตรงไหนอ่านแล้วงงๆก็บอกได้นะคะ

จะนำไปแก้ไข ตอนนี้คงมีคำผิดเยอะแน่ๆ เนื่องจากเป็นฟิคที่ชั่ววูบสุดๆ

อยากแต่ง แต่งเสร็จ ลงเลย

     ถ้าเจอคำผิดก็บอกได้นะคะ

     

    เอารูปมาฝากกันด้วยยยย เป็นรูปประกอบในOVAที่กำลังจะมาในอีกไม่กี่วันนี้ค่ะ

ไรเตอร์อยากดูใจจะขาาดแล้วเนี่ยยยย


     


     รอยยิ้มทำลายล้างชัดๆเลยค่ะน้อง>__<


     


     นะ... นายน้อยเสยผมล่ะ0////0


     


     นั่นคือสายตาที่ใช้มองน้องใช่มั๊ยคะ!?


     


     กรี๊ดนายน้อยรัวๆ ถ้ายิ้มแล้วจะหล่อบาดใจขนาดนี้นะ... ;//////;


     ขอบคุณรูปภาพจาก FC  kuroko no basuke yaoi

     เข้าไปจิกหมอนได้ที่นี่เลยนะคะะ>__< ไรเตอร์กรี๊ดสลบ(?)ไปหลายรอบแล้วววว


     อ้อ.. คาดว่าทุกคนคงจะรู้กันแล้ว...

     อัลบั้มของนายน้อยที่ร้องคู่กับน้องค่าาาา

     เพลง ANSWER นั่นเองงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

     ฟังแล้วเป็นยังไงมาเล่ากันได้นะะ

ไรเตอร์ฟังตั้งแต่ตัวอย่างจนตัวเต็มออก รอมาเนิ่นนานในที่สุดก็มีวันที่น้องได้ร้องเพลงคู่กับนายน้อยแล้วค่ะ เย้!!!//จุดพลุฉลอง(?)

      แค่นี้ไรเตอร์ก็ตายตาหลับแล้วล่ะ ;//w//; ... (เวอร์)


     







แล้วเจอกันใหม่โอกาสหน้า บ๊ายบายค่าาาา
โอทันโจวบิ โอเมเดโตะ ค่ะนายน้อย><


[20/12/15]

Happy Birthday for Akashi Seijuro


รัก

'Mind-San./Mi~chan'

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

321 ความคิดเห็น

  1. #232 Amane (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 30 มกราคม 2559 / 22:42
    กรี้ดดดดดดด ความฟินนี้สุดยอดดดดดดดดดด >\\\\< เขินบิดเป็นเกลียวละค่าาาา อมยิ้มจนปวดแก้มแย้วว><
    #232
    0
  2. #217 เซริว (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 16 มกราคม 2559 / 14:36
    หวานเกินไปแล้วนะ
    #217
    0
  3. #212 angoonnarakaa (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2558 / 12:21
    โอ้ยย ฟินจริงไรจริง
    #212
    0
  4. #211 Zethius (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2558 / 19:39
    เพลง answer นี่คือดีงาม่ะ แม่ยกแดงดำตายเรียบ(เพราะฟิน)!
    #211
    0
  5. #210 Vision Yaoi S (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2558 / 19:10
    ฟินที่สุดด >///////////<
    #210
    0
  6. #209 Mhew_happy (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2558 / 18:34
    นายน้อยเบาๆมือหน่อยก็ดีนะคะ หึๆ
    #209
    0
  7. #208 RikeRR (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2558 / 00:38
    อะเฮือก~~~ ฟินนนรรรร์ โดยเฉพาะฉากบทพูดสุดท้ายยย น้านทามอารายกานนนน>\\\<
    #208
    0