[FIC KnB] ผมน่ะ ยังไงก็เป็นได้แค่เงาสินะครับ?(allKuroko)

ตอนที่ 24 : Special story – Pocky Day (AkaKuro)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,717
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    11 พ.ย. 58

Special story – Pocky Day (AkaKuro)

By : Mind-San./Mi~chan



 

            ช่วงพักกลางวันของโรงเรียนมัธยมต้นเทย์โคเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยของเหล่าเด็กนักเรียนทุกระดับชั้น บ้างก็ลงมาทานข้าวที่โรงอาหารของโรงเรียน บ้างก็นำข้าวกล่องมาทานกับกลุ่มเพื่อนในห้อง บ้างก็กระจายตัวไปยังส่วนต่างๆในบริเวณโรงเรียน

 

            เมื่อครู่ห้องล็อกเกอร์สำหรับเก็บของพวกปีสองเงียบเชียบและร้างผู้คน แต่ตอนนี้กลับปรากฏร่างของเด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีฟ้าอ่อนที่กำลังเดินวนไปวนมาเหมือนคนทำอะไรไม่ถูก ดวงตาโตหรี่ลงมองของที่อยู่ในมืออย่างเป็นกังวล

 

            ใบหน้าหวานเงยหน้าขึ้นมองตู้ล็อกเกอร์ที่ตั้งอยู่ตรงหน้า ป้ายชื่อเรียบๆไม่ต่างจากตู้อื่นแต่มันก็สามารถทำให้คนตัวเล็กหัวใจเต้นรัวทันทีที่ได้เห็น คุโรโกะ เท็ตสึยะสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดเป็นการให้กำลังใจตัวเอง มือเรียวเล็กค่อยๆยื่นไปเปิดบานประตูของตู้ล็อกเกอร์ สิ่งที่พบคือหนังสือเรียน รองเท้าบาส และลูกบาสใหม่เอี่ยมที่ถูกจัดไว้อย่างเป็นระเบียบ ร่างเล็กวางของที่ตนนำมาบนกองหนังสือ ค่อยๆปิดตู้ล็อกเกอร์ลงแล้วเดินจากไป ในหัวมีแต่ชื่อของเจ้าของตู้เก็บของตู้นี้...

 

            อาคาชิ เซย์จูโร่

 

 

            หนึ่งชั่วโมงหลังจากเสียงกริ่งบอกเวลาเลิกเรียนดังขึ้น ร่างสูงของอาคาชิกำลังเดินลงบันไดมาด้วยสีหน้าเหนื่อยอ่อน วันนี้เขามีประชุมกับสภานักเรียนเรื่องงานนิทรรศการที่กำลังจะจัดขึ้นในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า ช่วงเวลาของการสอบย่อยก็ใกล้เข้ามาทุกที คนผมแดงถอนหายใจเบาๆอย่างเหนื่อยล้า บริเวณนี้ไม่มีใครเลยสักคนเพราะคนอื่นๆคงจะกลับบ้านหรือไปเข้าชมรมกันหมดแล้ว ถ้าเป็นปกติเขาก็คงต้องรีบเดินไปเข้าชมรมบาสแน่ๆ แต่ไม่ใช่กับวันนี้

 

            ทุกคนในทีมตกลงกันว่าในทุกๆหนึ่งเดือนจะมีวันหยุดให้หนึ่งวันเพื่อให้สมาชิกทุกคนได้พักผ่อน เพราะหากฝึกซ้อมจนหนักเกินไป ร่างกายอาจจะได้รับอันตรายเอาได้ เมื่องานทุกอย่างในวันนี้เสร็จสิ้นอาคาชิจึงเดินไปที่ล็อกเกอร์ของตนเพื่อหยิบของแล้วเตรียมตัวกลับบ้าน

 

            คิ้วเรียวขมวดมุ่นเมื่อเห็นสิ่งของบางอย่างวางอยู่บนกองหนังสือของเขา มือหนาเอื้อมไปหยิบสิ่งนั้นออกมา กล่องเล็กๆสีแดงที่ผูกด้วยโบว์สีฟ้าอ่อนปรากฏแก่สายตา มันเป็นขนมบิสกิตแท่งรสช็อกโกแลตที่นิยมทานกันในหมู่ผู้คนทั่วไป อาคาชิมองมันอย่างสงสัยว่าทำไมเจ้าขนมกล่องนี้ถึงได้มาอยู่ในตู้ล็อกเกอร์ของเขาได้ มือหนาพลิกกล่องไปมาก่อนจะพบว่าด้านหลังของกล่องมีการ์ดใบเล็กๆแนบมาด้วย บางที... คำตอบที่เขาอยากรู้อาจจะอยู่ในนี้ แผ่นกระดาษสีฟ้าอ่อนสบายตาถูกเปิดขึ้น เผยให้เห็นลายมือเป็นระเบียบเรียบร้อยที่เขียนเป็นข้อความสั้นๆ

 

            หวังว่าจะชอบนะครับ อาคาชิคุง

 

            ทั้งลายมือที่คุ้นตา ทั้งภาษาแสนสุภาพและชื่อของเขาที่อีกฝ่ายใช้เรียกเป็นตัวบ่งชี้ได้อย่างดีว่าใครคือคนที่ให้ขนมกล่องนี้กับเขา ใบหน้าหล่อเหลาเผยรอยยิ้มน้อยๆ หยิบกล่องขนมมาเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อคลุมแล้วเดินออกไปอีกทาง

 

 

            คุโรโกะ เท็ตสึยะเดินมาหยุดอยู่ที่อ่างล้างมือด้านล่างของตึกที่เขาเรียนอยู่ วันนี้เขาเป็นเวรทำความสะอาดจึงต้องอยู่เย็น แม้ว่าความจริงแล้วเขาต้องอยู่ซ้อมบาสจนกลับบ้านมืดค่ำแทบทุกวันก็เถอะ มือบางทั้งสองข้างถูไปมาเบาๆแล้วปล่อยให้น้ำจากก๊อกไหลผ่านเพื่อทำความสะอาด ร่างเล็กปิดก๊อกนน้ำแล้วนำผ้ามาเช็ดมือ ในที่สุดงานก็เสร็จแล้ว เขาจะได้กลับบ้านไปพักผ่อนซะที

 

            ด้านนอกของตัวตึกดูเงียบกว่าทุกวัน อาจจะเป็นเพราะเขาใช้เวลาในการทำความสะอาดห้องมากเกินไปหน่อยคนส่วนมากจึงทยอยกันกลับบ้านไปแล้ว ร่างเล็กเดินผ่านสนามหญ้าเพื่อเข้าสู้ตึกเรียน แต่ยังไม่ทันได้เดินพ้นหัวมุมของตึก ร่างของเขาก็ถูกแรงกระชากที่แขนจนเซไปชนเข้ากับอะไรบางอย่าง

 

            “อ๊ะ!” ร่างบางอุทานอย่างคนใจ หลับตาปี๋เตรียมรับแรงกระแทกที่จะเกิดขึ้นในอีกไม่ช้า

 

            ตุบ...

 

            เอ๋?

 

            ใบหน้าของเขากำลังแนบชิดกับอะไรบางอย่างที่ไม่ใช่กำแพง มันอุ่นแล้วก็ดูนิ่มกว่าผนังหลายเท่านัก เมื่อตั้งสติได้ดวงตาสีฟ้าจึงค่อยๆลืมขึ้นมาก่อนจะเบิกโพลงด้วยความตกใจ

 

            “อาคาชิคุง!

 

            “ใช่ ฉันเอง” กัปตันแห่งรุ่นปาฏิหาริย์ส่งยิ้มอ่อนโยนปนเจ้าเล่ห์มาให้ ดวงตาต่างสีมองอย่างชอบใจเมื่อเห็นว่าคนในอ้อมแขนของตนกำลังหน้าขึ้นสี เห็นแล้วก็อดที่จะแกล้งไม่ได้

 

            “ตกใจฉันขนาดนั้นเลยเหรอ?” ว่าพลางแสร้งทำหน้าน้อยใจเป็นเหตุให้คนผมฟ้าส่ายหน้ารัวๆ

 

            “ปะ.. เปล่าครับ ไม่ได้ตกใจขนาดนั้นสักหน่อย”

 

            “งั้นเหรอ” แต่ท่าทางของนายนี่มันยิ่งกว่าตกใจซะอีกนะ แต่เรื่องนั้นช่างมันก่อน เพราะตอนนี้เขากำลังอยากได้คำตอบบางอย่างจากร่างบาง

 

            “นี่เท็ตสึยะ”

 

            “ครับ?”

 

            “นายเป็นคนเอาเจ้านี่มาให้ฉันใช่มั๊ย?” อาคาชิพูดพลางหยิบขนมกล่องสีแดงขึ้นมาให้อีกฝ่ายดู ดวงตาสีฟ้าเบิกกว้าง มองใบหน้าหล่อเหลาสลับกับกล่องขนมไปมา

 

            “รู้ได้ยังไง... ครับ?”

 

            ใช่จริงๆด้วย

 

            แม้จะคาดการณ์ไว้แล้ว แต่พอรู้ความจริงเขาก็อดที่จะดีใจไม่ได้ คนผมแดงมองดูร่างเล็กที่กำลังหน้าแดงซ่านเมื่อรู้ว่าตนเองเผลอพูดอะไรออกไป ถามออกไปแบบนั้น มันก็เหมือนเป็นการยอมรับเลยไม่ใช่เหรอ?

 

            “ขอบคุณนะ” อาคาชิดึงคนตัวเล็กเข้ามากอดแน่นแล้วโน้มลงไปกระซิบข้างใบหู คนผมฟ้าสะดุ้งเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ขัดขืนอะไร ทั้งสองยืนเงียบ ซึมซับสัมผัสของกันและกันอยู่เนิ่นนานจนในที่สุดอาคาชิจึงจำต้องผละอ้อมกอดออก แม้ว่าจะไม่อยากทำเลยก็ตาม

 

            “งั้นเรามาเล่นเกมส์กันดีกว่านะ” คำพูดลอยๆของร่างสูงทำมห้คนตัวเล็กเอียงคอมองด้วยความสงสัยอย่างคนที่ปรับอารมณ์ไม่ทัน

 

            “เกมส์อะไรเหรอครับ?” คนผมแดงไม่ตอบ เขาค่อยๆแกะกล่องขนมในมือ แท่งบิสกิตที่เคลือบด้วยช็อกโกแลตออกมาสู่สายตาของคนทั้งสอง อาคาชิยื่นแท่งขนมมาตรงหน้าของร่างบางพลางอธิบายด้วยรอยยิ้ม

 

            “เกมส์ป๊อกกี้ไง กติกามีอยู่ว่า ให้คนสองคนงับแท่งป๊อกกี้คนละฝั่งแล้วกัดขนมเข้าไปเรื่อยๆ ใครที่กินได้มากที่สุดจะเป็นผู้ชนะ” เมื่อได้ฟังกติกาใบหน้าหวานก็ยิ่งแดงซ่านเข้าไปใหญ่ ไม่ว่าจะมองยังไงคนที่เสียเปรียบก็เป็นเขาชัดๆ

 

            “ผมไม่...”

 

            “ห้ามปฏิเสธ”

 

            “เข้าใจแล้วครับ” เมื่อถูกดักทางร่างเล็กจึงต้องจำใจตอบตกลงอย่างเสียไม่ได้ ร่างสูงส่งด้านที่เป็นช็อกโกแลตมาทางฝั่งเขา คุโรโกะมองแท่งขนมก่อนจะงับมันด้วยริมฝีปากตามด้วยอาคาชิที่ก้มหน้างับแท่งขนมฝั่งตรงข้าม

 

            ทั้งสองจ้องตากันสักพักก่อนจะเริ่มต้นกัดขนมอย่างช้าๆ...

 

            หากจะบรรยายจังหวะการเต้นของหัวใจของคุโรโกะ เท็ตสึยะล่ะก็... มันคงจะเต้นจนเหมือนกับกลองแล้วแหงๆ ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงมากยิ่งขึ้นเมื่อใบหน้าหล่อเหลาของฝ่ายตรงข้ามกำลังใกล้เข้ามา ดวงตาสีฟ้าปิดลงเพื่อไม่ให้ตนเองรู้สึกเขินไปมากกว่านี้ โดยที่หารู้ไม่ว่าการกระทำแบบนั้นเป็นเหมือนการเปิดทางให้เด็กหนุ่มจอมเจ้าเล่ห์กระทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ

 

            อาคาชิกัดแท่งขนมในจังหวะที่เร็วขึ้น จนในที่สุดริมฝีปากของทั้งสองก็หยุดอยู่ใกล้กันเพียงแค่เอื้อม ร่างสูงไม่รอช้ารีบบดเบียดริมฝีปากลงไปทันที

 

            “อื้อ!!!

 

            คุโรโกะลืมตาโพลงพลางยกมือขึ้นมาผลักหน้าอกแกร่งที่เล่นขี้โกงกับเขาแบบนี้ แต่มีหรือที่ร่างบางจะสู้แรงคนที่ตัวสูงกว่าได้ อาคาชิรวบข้อมือเล็กเอาไว้ด้วยมือข้างเดียวก่อนจะส่งลิ้นเข้าไปล่วงล้ำโพรงปากบาง ลิ้นหนาเกี่ยวกับลิ้นเล็กอย่างหยอกล้อก่อนจะกวาดสำรวจทั่วทั้งริมฝีปาก นัยน์ตาสีฟ้าฉ่ำปรือไปด้วยน้ำที่เอ่อคลอ เป็นเหตุให้ร่างสูงแทบจะอดใจไม่ไหว อาคาชิจูบคนตัวเล็กอยู่สักพักใหญ่ๆจึงยอมปล่อยให้อีกฝ่ายเป็นอิสระ

 

            “ฮ้า.. อา...” คุโรโกะรีบกอบโกยอากาศเข้าปอด ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยความเขินอาย มือเล็กทุบอกแกร่งแรงๆแต่อีกฝ่ายก็ดูไม่สะทกสะท้านเลย

 

            “ทำแบบนี้ทำไมกันครับ?” ทำไมถึงชอบทำให้ผมเขินอยู่เรื่อย

 

            “ก็เพราะฉันรักนายไง เท็ตสึยะ”

 

            “!

 

            เมื่อได้ฟังคำตอบร่างบางก็ยิ่งทำตัวไม่ถูกมากกว่าเดิม ดวงตามองตามนิ้วเรียวของอาคาชิที่ยกขึ้นมาทาบบนริมฝีปากที่แดงช้ำของเขา ใบหน้าหล่อเหลายกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ดูเจ้าเล่ห์ที่สุดเท่าที่คุโรโกะเคยเห็นมา

 

            “หวานมากเลยล่ะ”

 

-FIN-


---Writer Talk---

     สวัสดีวันป๊อกกี้เดย์ค่า><

มีฟิคน่ารักๆมาฝาก หวังว่าจะชอบกันนะคะ

หากมีคำใดตกหล่นหรืออ่านแล้วงงๆก็ขออภัยนะคะ

สามารถบอกได้ เดี๋ยวไรเตอร์จะกลับมารีใหม่ค่ะ//เพราะตอนพิมพ์นี่ดูมึนๆ(?)

     ช่วงนี้อากาศก็เริ่มเปลี่ยนบ่อยแล้ว ทุกคนอย่าลืมรักษาสุขภาพกันด้วยนะคะ

จะได้ไม่เป็นหวัดแบบไรท์//นอนสลบเหมือด


     แล้วเจอกันโอกาสหน้านะคะ ^^


'Mind-San./Mi~chan'

[11/11/15]

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

321 ความคิดเห็น

  1. #231 Amane (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 มกราคม 2559 / 22:37
    อ่านแล้วอยากกินป้อกกี้กับน้องมั้งจังค่ะ //โดนกรรไกรแทง
    กรี้ดด ฟินนนนน
    #231
    0
  2. #216 เซริว (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 มกราคม 2559 / 14:23
    ป็อกกี้อร่อยไหมค่ะนายน้อย
    #216
    0
  3. #207 Pumja Aha Aha (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2558 / 21:29
    เขินเลย
    #207
    0
  4. #206 angoonnarakaa (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2558 / 19:58
    ฟินจังเลยคร่า
    #206
    0
  5. #205 amndkym (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2558 / 08:31
    หวานมากเลยล่ะ >_________ #205
    0
  6. #203 saki (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2558 / 00:27
    น่าร๊ากกกกกก

    มาอัพอีกไวๆนะคะ
    #203
    0
  7. #202 Zethius (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2558 / 19:23
    นายน้อย อร๊าย!!! ฟิน >///<
    #202
    0
  8. #201 punpun3012 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2558 / 16:49
    ระเบิดเป็นโกโก้ครันช์ช์ช์
    #201
    0
  9. #200 Poom Raweewan (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2558 / 10:46
    ฟินนนนนน
    #200
    0
  10. #199 Darkness-Acasia (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2558 / 06:58
    _/////////_
    ?
    #199
    0