[FIC KnB] ผมน่ะ ยังไงก็เป็นได้แค่เงาสินะครับ?(allKuroko)

ตอนที่ 2 : บทสอง - มิโดริมะ ชินทาโร่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,141
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 141 ครั้ง
    11 มี.ค. 58

บทสอง - มิโดริมะ ชินทาโร่


 
 

            …กรี๊งงงงงง...

 

            เสียงนาฬิกาปลุกเริ่มทำงานตามเวลาที่ถูกตั้งไว้พร้อมๆกับแสงแดดอ่อนๆที่ส่องผ่านเข้ามาทางผ้าม่านผืนบาง ส่งผลให้คนตัวเล็กที่กำลังนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาฝืนตัวลุกขึ้นจากที่นอน เรือนผมสีฟ้าอ่อนดูยุ่งเหยิงไม่เป็นทรงแต่เจ้าตัวก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก มือเรียวเล็กราวกับผู้หญิงเอื้อมไปยังหัวเตียงเพื่อปิดเสียงนาฬิกา

 

            คุโรโกะ เท็ตสึยะก้าวเข้าไปในห้องน้ำพร้อมผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่ ก่อนจะเปิดฝักบัวเพื่อชำระล้างร่างกายและเตรียมตัวที่จะไปโรงเรียนเสียที สายน้ำอุ่นโอบชโลมยังเรือนร่างเล็ก เพียงไม่นานเจ้าตัวก็ก้าวออกมาจากห้องอาบน้ำโดยมีเสื้อคลุมอาบน้ำตัวโคร่งคลุมตัวเอาไว้

 

            คุโรโกะเดินไปหยุดอยู่หน้ากระจกที่กำลังสะท้อนภาพของเด็กหนุ่มรูปร่างผอมบาง ดวงตาสีฟ้าที่เคยมีเสน่ห์และดูนิ่งเรียบอยู่เสมอทว่าบัดนี้กลับมีแต่รอยช้ำสีแดงอยู่ข้างใต้ขอบตาทั้งสองข้าง นี่เขาไม่น่าร้องไห้ทั้งคืนเลยจริงๆ เพราะมันจะทำให้วันรุ่งขึ้นมีสภาพดูไม่ได้แบบนี้ไงล่ะ

 

            เด็กหนุ่มร่างเล็กถอนหายใจเบาๆก่อนจะเดินไปสวมชุดนักเรียนให้เรียบร้อยพลางคิดแก้ปัญหากับสภาพบนใบหน้าของตนเองไปด้วย สุดท้ายคุโรโกะจึงทำได้แค่ทาแป้งปกปิดรอยช้ำเอาไว้ แม้ว่ามันจะดูไม่ช่วยอะไรมากก็ตาม... แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรเลยล่ะนะ

 

 

            เด็กหนุ่มผมสีฟ้าก้าวเขาไปในโรงเรียนดังเช่นทุกวัน นัยน์ตาสีเดียวกันเหม่อมองไปยังรอบข้างซึ่งแทบจะไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย ทั้งนักเรียนที่จับกลุ่มเล่นกีฬาในสนาม คนที่นั่งอยู่ตรงมานั่งและกำลังคุยเรื่องต่างๆกันอย่างออกรสออกชาติ เมื่อคิดได้ว่าเช้านี้ทางชมรมไม่มีซ้อมเขาจึงก้าวไปยังตึกเรียนทันที

 

            ตามโถงทางเดินยังมีนักเรียนมากันไม่มากนักเนื่องจากยังเป็นเวลาเช้าอยู่ เสียงกระทบของลูกเบสบอลที่ลอยมาโดนถุงมือยังได้ยินอยู่ไกลๆจากชคนของชมรมเบสบอลที่พามาซ้อมกันตั้งแต่เช้า

 

            “คุโรโกะ” น้ำเสียงอันคุ้นหูที่มีให้ได้ยินแทบทุกวันทำให้เจ้าของชื่อรู้ได้เลยว่าเป็นใคร ร่างเล็กหันกลับมาตามเสียงเรียกแล้วโค้งตัวลงอย่างที่ทำประจำ

 

            “อรุณสวัสดิ์ครับมิโดริมะคุง” เด็กหนุ่มสวมแว่นพยักหน้าให้อีกฝ่ายเล็กน้อย

 

            “อรุณสวัสดิ์” มิโดริมะ ชินทาโร่ขยับแว่นอย่างประหม่า ใช่ว่าเขาคุยกับคุโรโกะครั้งแรกเสียเมื่อไหร่ แต่ส่วนมากก็ถือว่าพวกเขาไม่ได้คุยกันบ่อยเหมือนกัน เนื่องจากไม่ได้สนิทสนมอะไรกันถึงขนาดนั้น

 

            “วันนี้มาเช้าจังเลยนะครับ” คนตัวเล็กทำการเปิดบทสนทนาให้กับคนที่ปกติแล้วไม่ค่อยได้คุยด้วยสักเท่าไหร่ ดวงตาสีฟ้าแม้จะดูเรียบเฉยแต่ก็แฝงแววหม่นหมองอยู่ในตัว

 

            “ก็เรื่องปกติน่ะ ว่าแต่อาการนายเป็นยังไงบ้าง” ใช่... จุดประสงค์ของชู้ตเตอร์มือหนึ่งอย่างเขาคือการสอบถามอาการของคนตัวเล็ก ที่ทำให้คนชื่นชอบการดูดวงเป็นชีวิตจิตใจแทบไม่ได้นอนทั้งคืน

 

            ...เรียกว่า.. เป็นห่วงก็คงได้ล่ะนะ...

           

            เด็กหนุ่มผมสีฟ้าเอียงคออย่างงุนงงก่อนจะนึกได้ว่าเมื่อวานตัวเองบอกคนตรงหน้าว่าไม่สบายแล้วขอตัวกลับก่อน จึงเป็นเหตุให้มิโดริมะคุงคนนั้นมาถามอาการของเขาในวันรุ่งขึ้นเช่นนี้

 

            “ก็ดีขึ้นแล้วครับ” คุโรโกะตอบคำถามก่อนจะเบนสายตาไปทางอื่น มิโดริมะมองคนตัวเล็กอย่างพิจารณา ทุกอย่างของคนตรงหน้าก็ยังคงเหมือนเดิม เว้นก็แต่... ขอบตาแดงช้ำที่เห็นได้ชัดเจนที่สุด

 

            “แต่ท่าทางนายดูไม่ค่อยดีเลยนะ” คำพูดแบบนั้นทำให้คุโรโกะเบิกตากว้าง ใยระหว่างที่จิตใจกำลังสับสนว่าจะทำยังไงต่อไปดีเสียงของคนตรงหน้าก็ดังขึ้นมาขัดจังหวะเสียก่อน

 

            “วันนี้รายการโอฮาอาสะ(อรุณสวัสดิ์ยามเช้า)บอกว่าราศีกุมภ์ของนายอยู่ลำดับที่ 2 รองจากราศีกรกฎของชั้นที่วันนี้อยู่ลำดับที่ 1”

 

            “ครับ?”

 

            “ลักกี้ไอเทมของราศีกรกฎกับราศีกุมภ์เป็นของคล้ายๆกัน นั่นคือพวกกุญแจรูปสัตว์ ให้คนทั้งสองราศีพกติดตัวไว้แล้ววันนี้จะผ่านอุปสรรคต่างๆไปได้” พูดจบมิโดริมะก็ยื่นพวกกุญแจกระต่ายสีฟ้าตัวเล็กๆให้กับคุโรโกะ ส่วนอีกตัวที่เป็นกระต่ายตัวสีเขียวก็ถูกห้อยอยู่กับโทรศัพท์มือถือของตัวเอง

 

            “นายก็พกไว้ด้วยนะ” มิโดริมะบอกด้วยหน้าตาจริงจัง

 

            “ขอบคุณนะครับมิโดริมะคุง งั้นก็ขอรับไว้ด้วยความเต็มใจครับ” คุโรโกะเผยรอยยิ้มบางๆ เมื่อรู้สึกถึงความเอาใจใส่จากร่างสูงที่อยู่ทีมเดียวกัน มิโดริมะพยักหน้าอีกครั้งอย่างทำตัวไม่ถูก ก็เขาไม่ได้ทำอย่างนี้กับใครบ่อยๆนี่นา ไม่สิ... เรียกว่าไม่เคยเลยมากกว่า การที่ให้ลักกี้ไอเทมกับคนอื่นแบบนี้เนี่ย

 

            “งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ แล้วเจอกันที่ชมรม” คุโรโกะโค้งตัวลงอีกครั้งก่อนจะเดินเข้าห้องเรียนไปโดยมีสายตาของชู้ตเตอร์มือหนึ่งอย่างมิโดริมะมองจนแผ่นหลังเล็กลับสายตา เด็กหนุ่มร่างสูงถอนหายใจเบาๆก่อนจะหมุนตัวเพื่อเดินกลับไปที่ห้องเรียนของตัวเองเช่นกัน

 

 

            ช่วงเวลงของการพักกลางวันที่ทุกคนรอคอยมาถึง เด็กนักเรียนต่างก็ลุกจากที่นั่งของตนทันทีที่เสียงออดบอกเวลาพักเที่ยงดังขึ้นมา หลายคนเริ่มทยอยออกจากห้องเพื่อไปกินข้าวกลางวันกัน รวมถึงเด็กหนุ่มผมสีฟ้าด้วย

 

            คุโรโกะเดินถือกล่องข้าวมายังสวนด้านหลังโรงเรียนที่แทบจะไม่มีคนอยู่เลย ร่างเล็กตัดสินใจนั่งลงที่ม้านั่งยาวตัวหนึ่งในบริเวณนั้น กล่องข้าวถูกเปิดขึ้นมาเผยให้เห็นอาหารหน้าตาน่าทานหลายอย่างที่คุณแม่ของเขาเป็นคนทำให้

 

            “ทานแล้วนะครับ”

 

            น้ำเสียงเรียบนิ่งพูดขึ้นตามความเคยชินแม้จะอยู่ตัวคนเดียวในบริเวณนี้ก็ตาม บรรยากาศรอบข้างช่างเงียบสงบมาก เสียงใบไม้ที่ปลิวไสวไปตามแรงลมพัดพากลิ่นอายตามธรรมชาติที่พอสูดเข้าไปแล้วรู้สึกโล่งในหัวอย่างประหลาด

 

            เด็กหนุ่มร่างเล็กเหม่อมองไปยังท้องฟ้าสีครามสดใสเช่นเดียวกันกับสีนัยน์ตาของเขา แต่แล้วภาพในวันวานก็หวนกลับเข้ามาอีกครั้ง ภาพของทุกคนในทีมที่สามารถเล่นบาสได้อย่างน่าทึ่ง ความสามารถและพรสวรรค์ของพวกนั้นช่างเป็นที่น่าจับตามอง และไม่มีวี่แววว่าฝีมือการเล่นจะหยุดลงแค่นี้ มันจะพัฒนาขึ้นไปเรื่อยๆจนไปอยู่ในจุดที่เขาตามไม่ทัน...

 

            ..แปะ..

 

            เอ๋?

 

            คงตัวเล็กมองอย่างไม่เข้าใจเมื่อรู้สึกได้ถึงสายน้ำอุ่นร้อนที่ไหลลงมาจากขอบตาและหยดลงบนฝ่ามือที่กำลังถือกล่องข้าว มืออีกข้างที่เคยถือตะเกียบถูกนำมาเช็ดขอบตาทั้งสองข้าง แต่ก็ดูเหมือนจะไม่ช่วยอะไรเลยเมื่อทัศนวิสัยของเขาเริ่มพร่าเบลอจากน้ำที่เอ่อล้นออกมา

 

            “ฮึก...”

 

            เด็กหนุ่มกลั้นเสียงสะอื้น พร้อมกับปาดน้ำตาที่ทำให้ตนเหมือนคนอ่อนแอทิ้งไป ครั้งแล้วครั้งเล่าที่เขาพยายามห้ามหยดน้ำตาไว้แต่ดูเหมือนว่าพวกมันจะไม่ทำตามใจเขาเลย

 

            “คุโรโกะ”

 

            เสียงเรียกอันคุ้นเลยทำเอาเด็กหนุ่มผมฟ้าสะดุ้ง ยกแขนเสื้อขึ้นมาเช็ดน้ำตาก่อนจะทำสีหน้าเรียบเฉยอย่างเช่นทุกที

 

            “มะ.. มิโดริมะคุงมีอะไรเหรอครับ” น้ำเสียงที่พยายามทำให้มันเป็นปกติกลับสั่นเล็กน้อย ใบหน้าหวานก้มหน้าก้มตาจนผมสีฟ้าลงมาปรกจนไม่เห็นสีหน้า ก่อนทำทีเป็นทานข้าวต่อไปถึงแม้ว่าจะรู้สึกไม่อยากอาหารแล้วก็ตาม

 

            “ทำไมวันนี้ไม่ไปกินข้าวกับพวกเราล่ะ ฉันต้องมาตามหาทั้งนาน” ร่างเล็กก้มหน้าลงไปอีกเมื่อรู้สึกได้ว่าคนข้างตัวลงมานั่งข้างๆ อย่างที่มิโดริมะว่า ตามปกติแล้วพวกเขาหกคนมักจะไปกินข้าวเที่ยวด้วยกันที่บริเวณดาดฟ้าซึ่งเป็นที่ประจำ แต่วันนี้เขากลับแยกตัวออกมาโดยไม่ได้บอกกับทุกคนเป็นเหตุให้ร่างสูงต้องมาตามหาเขาเช่นนี้

 

            “ผมแค่อยากมานั่งคิดอะไรเงียบๆน่ะครับ”

 

            “งั้นทีหลังก็บอกทุกคนในทีมด้วยสิ” ร่างสูงขยับแว่นพร้อมถอนหายใจก่อนจะสังเกตว่าไหล่บางที่นั่งอยู่ข้างๆสั่นเล็กน้อย อีกทั้งอาการที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตานั้นทำให้ร่างสูงทนไม่ไหว ชู้เตอร์มือหนึ่งจึงจับไหล่ของคนตัวเล็กให้หันมาสบตา

 

            “อ๊ะ! มะ.. มิโดริมะคุง?”

 

            “นาย... ร้องไห้งั้นเหรอ?” เมื่อได้ยินแบบนั้นคนตัวเล็กก็สะดุ้งเฮือกและหันหน้าไปทางอื่น ดวงตาสีฟ้ากระพริบไปมาอย่างเป็นกังวล

 

            “ก็แคมีฝุ่นเข้าตาน่ะครับ” มิโดริมะหรี่ตาลงเล็กน้อยแต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะคาดคั้นอะไร สังเกตจากรอยบวมช้ำใต้ขอบตาก็สามารถรู้ได้แล้วว่าคนตัวเล็กเป็นอะไร

 

            “เดี๋ยว.. ทำอะไรของคุณน่ะครับ” คุโรกะเบิกตากว้างเมื่อจู่คนสวมแว่นก็ดึงตัวเขาเข้าไปกอด สัมผัสอันอบอุ่นพร้อมกับฝ่ามือที่ลูบเบาๆบนเส้นผมคล้ายกับเป็นการปลอบใจทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมาอย่างน่าประหลาด

 

            “ไม่ว่านายจะไปเจอเรื่องอะไรมาก็อย่าคิดมาก ใช้ชีวิตไปตามที่โชคชะตากำหนดนั่นแหละดีแล้ว” เสียงทุ้มพูดเบาๆพร้อมกับลูบหัวคนตัวเล็กในอ้อมแขนไปด้วย

 

            “เย็นนี้กลับบ้านด้วยกันนะ” คนในอ้อมกอดพยักหน้าลงเล็กน้อยก่อนที่ทั้งคู่จะนิ่งเงียบและปล่อยตัวไปตามธรรมชาติที่อยู่รอบล้อมพวกเขาทั้งสองคน...

.

.

.

            “กลับมาเป็นเหมือนเดิมให้ได้นะ คุโรโกะ”

. . . .FIN. . . .
 

---Writer Talk---
   จบไปอีกตอนแล้ว เป็นยังไงกันบ้างคะพาร์ทของมิโดริมะคุง
ต้องขอโทษที่ตอนนี้ยังไม่ฟินเท่าไหร่นะคะ
เนื่องจากพาร์ทของมิโริมะกับคุโรโกะนั้นเขียนยากมากกกกก//ลากเสียงยาว
และเพิ่งเคยเขียนคู่นี้เป็นครั้งแรกด้วยค่ะT^T

แต่ก็ดูเหมือนจะออกมาหวานเนอะ มีให้ลักกี้ไอเทมกันด้วยนี่น่ารักกันจริงๆ
แล้วเจอกันตอนหน้านะคะ รักใครเชียร์ใครก็บอกกันได้เช่นเคยนะคะ^^

และขอขอบคุณคนอ่าน ทุกคอมเม้น และคนที่กดเป็นแฟนเรื่องนี้ด้วยนะคะ^^
ส่วนเรื่องที่อยากให้เขียนรวม allkuroko ทีเดียวทั้งตอนไปเลย แล้วไรเตอร์จะลองเขียนดูนะคะ!!!>___<

เจอกันพาร์ทหน้า กับ อาโอมิเนะคุงค่ะ ใครรักหนุ่มผิว 'เข้ม' คนนี้รับรองเต็มอิ่มแน่นอน แอ้ก!//โดนลูกบาสปาใส่

'Mind-San./Mi~chan'
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 141 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

321 ความคิดเห็น

  1. #320 UwU_Yaoi (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มกราคม 2564 / 17:36
    คุณไรท์คะ....คุณไรท์รู้มั้ยว่า....หนูยังเตี้ยกว่าคุโระคุง ฮือ...เรื่องมันเศร้าฮ่า ( ⚈̥̥̥̥̥́⌢⚈̥̥̥̥̥̀)
    (คุโระคุง:168เซน)
    (เรา:160เซน)
    #320
    2
  2. #313 ++ออลพระเอกจงจาเริน++ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2563 / 19:38
    ตาแว่นอบอุ่นจังเลยค่า ฟินนนนน
    #313
    0
  3. #298 Meloxx (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 23:10
    งื้ออออ อะไรจะน่ารักเบอร์นี้
    #298
    0
  4. #279 nn2006 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 11:04
    คิเสะ:มิโดริมัจจิไม่เห็นฟินเลยฮะ

    มิโดริมะ:แล้วไงนายก็ไม่ฟินเหมื่อนกันละ

    คิเสะ:เชอะ!
    #279
    1
    • #279-1 nn2006(จากตอนที่ 2)
      5 พฤษภาคม 2560 / 11:06
      คู่นี้ก็ชอบค่าาาก่อนจบเราพูดว่า.............จูบเลยๆๆๆๆๆๆๆแบบนี้
      #279-1
  5. #258 eveATK (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2559 / 20:46
    อบอุ่นจัง
    #258
    0
  6. #218 นักฆ่ามัจจุราชผู้ไร้นาม (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 มกราคม 2559 / 02:07
    มิโดริมะคนซึนอบอุ่นอ่าาาาาา>////<เเพิ่งเห็นค่ะขอโทษนะค่าา
    #218
    0
  7. #178 l3oss_it (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2558 / 13:31
    อั่ก! ว่าแล้วเชียวว่าของมิโดริมะจอมซึนคนนี้เนี่ย ช่างเป็นอะไรที่น่ารัก และอบอุ่นเกินไปแล้ว
    #178
    0
  8. #156 Cncomics (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2558 / 14:14
    มิโดริมะ อบอุ่นมาก ค่ะหนุ่มซึน 
    #156
    0
  9. #142 akashi.sama (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2558 / 11:06
    เขียวดำน่ารักกกกกก ชอบหนุ่มซึน ทำเป็นไม่ห่วง จริงๆคือห่วงเขายิ่งกว่าใคร งือ
    #142
    0
  10. #132 Zethius (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2558 / 23:11
    โมเมนต์ให้ลัคกี้ไอเทมนี่น่ารัก
    #132
    0
  11. #100 miss vampire (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 เมษายน 2558 / 13:18
    TT^TTใจหายหมดเลยนึกว่าคุโระจะออกจากชมรมซะแล้ว เฮ้อ~
    #100
    0
  12. #91 Baicha's heart (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 เมษายน 2558 / 22:09
    โมเมนต์นี้น่ารักดีค่ะ มิโดรินดูห่วงใยคุโรโกะตลอดเลย
    #91
    0
  13. #53 ikikonomori zen (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 เมษายน 2558 / 00:18
    รอบนี้ก็มีน้ำตานะ แต่..เอ่อ..ก็ดี ขอบคุณที่เหนื่อยนะคะ ไรตเตอร์
    #53
    0
  14. #14 koko (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มีนาคม 2558 / 11:45
    สั้นนนนน

    ยังไม่หายฟินเลย

    อยากอ่านเขียวดำอีกจัง
    #14
    0
  15. #6 looky39 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มีนาคม 2558 / 21:49
    สนุกกกกกก~

    มิโดริมะคุงงง ถึงจะบทน้อยกว่าคนอื่นอยู่มาก แต่ก็ชอบค่ะ
    #6
    0
  16. #4 ` (vanillashake) -? (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 มีนาคม 2558 / 23:53
    แอร๊ยยยย ! เขียวดำน่ารักโฮกกกกก
    เรารู้สึกว่ามิโดรินนี่เป็นห่วงเป็นใยเท็ตจังมากๆอ่ะ
    (ทั้งในฟิคนี้แล้วก็ในอนิเมะด้วย)
    แต่เจ้าตัวก็ซึนเหกลือเกิ๊นนนน! ห่วงเขาแต่ก็ปากแข็งตลอด 555.
    ชอบตอนฉากให้พวงกุญแจอ่ะ รู้สึกว่ามิโดรินน่ารักมากเลย เขิน -////-
    ปล.ตอนหน้าอาโฮ่สินะ หึหึ กำลังรอคู่นี้ (แต่น้อยกว่าแดงดำนิสนุง อิอิ)
    #4
    0
  17. #1 Rin Civiear (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 มีนาคม 2558 / 11:02
    รออ่านนะคะ 
    ชอบสำนวนการเขียนของไรท์ อ่านง่าย ลื่นไหลฝุดๆ ><
    #1
    0