ขนาดตัวอักษร

  • font-size
  • font-size

ตอนที่ 11 : คำสัญญาสุดท้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • 8 พ.ค. 63

ไบร์ทค่อยๆลืมตาขึ้นมองไปรอบๆก็เห็นว่าตัวเองถูกมัดมือมัดเท้าพร้อมระเบิดที่ติดกลางหน้าอก

"เชี่ย!"ไบร์ทอุทานเบาๆ

"อ้าวฟื้นแล้วหรอ"มานพเดินเข้ามาทัก

"แก ไอชั่ว!"ไบร์ทพูด

"จะตายอยู่แล้วยังปากดีอีก"มานพพูด

"มึงทำอะไรของมึงวะ นั่นหลานมึงนะไอชั่ว!!"ไบร์ทพูด

"มึงไม่รู้อะไรหุบปากไปเถอะ กูรอเวลาจัดการไอวินมานานมาก ที่กูยอมช่วยมึงเพราะคิดว่ามึงจะโง่ไม่สืบเรื่องของกูเหมือนที่ไอต้นมันสืบอยู่! แต่สุดท้ายมึงดันฉลาดเกินไปไงกูเลยต้องจัดฉากทำเป็นพ่อที่แสนดีทั้งที่กูอยากจัดการไอเลือดชั่วนั่นใจจะขาด"มานพพูด

"มึงมันเลว!"ไบร์ทพูด

"เออ! กูเลวใช่มั้ยล่ะกูไม่เคยถูกอะไรเลยพ่อกูก็เข้าข้างแต่พ่อไอวินมาตลอดทั้งๆที่มันเป็นแค่ลูกเมียน้อย

กูไม่ได้อะไรเลยถ้ากูไม่ฆ่าพ่อไอวินทิ้ง!" มานพพูด

"แต่คุณหนูรักมึงเหมือนพ่อ"ไบร์ทพูดพร้อมมองที่ระเบิดที่เหลือเวลาค่อนข้างน้อยเต็มที

"ไม่จริง! ไม่มีใครรักกูจริง ไม่มี!"มานพพูดพร้อมกำขมับเครียดๆ

พวกของมิวและกำลังเสริมเดินทางมาถึง

"เข้าไปเจอคนร้ายจัดการได้เลยแต่คุณหนูเมธวินกับนายวชิรวิชญ์จะต้องปลอดภัยเท่านั้นไป!"มิวสั่งการ

กองกำลังเสริมรีบวิ่งเข้าไป

"ไอก้าวไปกับพี่"มิวบอกหมวดก้าวหน้าตำรวจรุ่นน้อง

 

วินที่ดิ้นไปมาจนเชือดใกล้จะขาดจึงคิดแผนออก

"โอ๊ย ปวดท้อง"วินโอดดังลั่น

"อะไรวะ!"ลูกน้องที่เฝ้าอยู่เดินมาถาม

วินได้โอกาสโหนเชือกรรั้งสุดท้ายก่อนถีบยอดหน้าลูกน้องคนนั้นด้วยสองเท้าที่ถูกมัดจนสลบไปวินรีบแก้มัดตัวเองอย่างรวดเร็ว

"รู้จักทายาทอัคนีบดินทร์เกียรติน้อยเกินไปเว้ย....ไบร์ท~"วินรีบวิ่งออกไปตามหาไบร์ททันที

แต่..!

"เห้ยจะไปไหน!"ลูกน้องสองคนวิ่งมาจับตัวถามขึ้น

"ปล่อยนะเว้ย!"วินพยายามดิ้นสุดกำลัง

ตั้บ! วินปักศอกใส่หน้าลูกน้องอีกคนจนล้มก่อนจะใช้เท้าถีบอกอีกคนจนล้มใส่ลังไม้จนแตกไปหมด

 

ทางตำรวจที่เดินทางเข้ามา

"พี่มิวๆเสียงคนสู้กัน"หมวดก้าวหน้ากระซิบกับมิว

"ไปทางนี้!"มิวบอกก่อนรีบเดินนำไปตามเสียง

วินวิ่งหนีสุดชีวิตจนชนกับมิวเข้า

"ใช่คุณหนูเมธวินรึป่าว"มิวถาม วินพยักหน้ารัวๆ

"พาคุณหนูออกไปก่อนบอกกำลังเสริมให้ตามหาไอไบร์ทให้เจอ"มิวตะโกน

"ไม่ผมไม่ไป! ผมจะไปตามหาไบร์ทด้วย"วินพูด

"ไม่ได้ครับมันอันตราย!"มิวพูด

"ก้าว พาคุณหนูวินออกไป"มิวบอก ก้าวหน้าพยายามดึงวินเพื่อออกจากตรงนี้

"หาไบร์ทให้เจอนะ ฮึ~ พวกมันวางระเบิดไว้รอบที่ อีกอย่างมันจับไบร์ทมัด ฮึ ฮือไว้กับระเบิดนะ~"วินพูดไปร้องไห้ไป

"ผมสัญญาไบร์ทจะต้องปลอดภัย"มิวพูดหนักแน่น

หมวดก้าวหน้าส่งตัววินให้ตำรวจอีกคน ก่อนวิ่งตามมิวไปข้างใน

ส่วนมานพกับไบร์ท

"นายครับตำรวจบุกมาแล้วครับ"ลูกน้องคนนึงวิ่งมาพูด

มานพหยิบรีโหมดระเบิดขึ้นมา

"พวกมันอย่าหวังว่าจะรอด"มานพพูดก่อนกดรีโหมดหนึ่งที

ทันใดนั้น ตูม!!!

เสียงระเบิดดังขึ้นไปทั่วรอบๆ วินที่กำลังก้าวออกจากโกดังร้างนั้น

"ระเบิด ไบร์ท ไม่!"วินรีบวิ่งกลับเข้าไปในนั้นอีกครั้ง

วินวิ่งมาโดยไม่คิดชีวิตของตัวเอง

"มึงทำบ้าอะไรของมึง!"ไบร์ทถาม

"ฮ่าๆๆ ทุกอย่างระเบิดหมดแล้ววะ แต่เหลืออีกอย่างว่ะ ระเบิดมึงอะอีกกี่นาทีวะนั่น"มานพพูด

ไบร์ทพยายามใช้เชือกถูกับเหล็กด้านหลังจนใกล้ขาด

มิวกับหมวดก้าวหน้าพังประตูเข้ามา

"มอบตัวซะคุณมานพ!"มิวพูด

"ตำรวจหรองั้นมึงเตรียมตัวตายกันให้หมดนี่แหละ" มานพกดรีโหมดอีกครั้งทำให้เสียงระเบิดดังอีกครั้ง

จนมิวและหมวดก้าวหน้าต้องหมอบหลบระเบิด ไบร์ทเชือกหลุดพอดีทำให้สะบัดระเบิดที่มัดตัวไปอีกทาง

วินวิ่งเข้ามาด้วยท่าทีตกใจ

"ไบร์ท!"วินตะโกนทั้งน้ำตา

"คุณหนู"ไบร์ทวิ่งมากอดวินแน่น

"คุณหนูปลอดภัยใช่มั้ยครับ"ไบร์ทถาม

"ไบร์ทละเจ็บมั้ย"วินถาม

"ไม่ครับผมไม่เป็นอะไร"ไบร์ทพูด

"ไอไบร์ทใช่มั้ย"มิวถาม

"ใช่ ส่วนพี่แฟนไอกลัฟใช่ปะ"ไบร์ทถาม มิวพยักหน้า

"พี่มิวแล้วไอคุณมานพไปไหนแล้ว"หมวดก้าวหน้าพูด

ทุกคนยืนงงสักพัก จู่ๆไบร์ทก็ถูกดึงตัวไป

"พวกมึงคิดหรอว่ากูจะยอมตายคนเดียวไม่มีทาง"มานพสภาพที่ถูกสะเก็ดระเบิดเป็นบาดแผลตามร่างกายจนดูน่ากลัว

"พี่มิวพาวินหนีไป ไปสิ!"ไบร์ทพูดพร้อมเข้าไปจัดการยัดระเบิดไว้ที่มานพ

"ไม่! วินไม่ทิ้งไบร์ทอ่า ฮืออ~ไม่!"วินพูด

"พี่มิวเอาไงดี"หมวดก้าวหน้าถาม

"พวกเราต้องรีบออกไประเบิดชุดนี้เหลือเวลาแค่2นาที"มิวพูด

"ไปสิวะ!!!"ไบร์ทตะโกน

"คุณหนูเชื่อใจผมนะครับ ผมสัญญาว่าจะกลับไปหาคุณหนูให้ได้" ไบร์ทพูด

"ไบร์ทสัญญาแล้วนะ"วินพูด

มิวกับก้าวหน้าตัดสินใจพาวินออกมาก่อนตามที่ไบร์ทพูด

 

วินถูกพาตัวออกมาจากด้านในแล้วก็ได้แต่ร้องไห้เพราะคำสัญญานั้นอาจจะเป็นคำสัญญาสุดท้ายรึป่าว

วินกำลังก้าวขึ้นรถพยาบาลแต่!

ตูม!!!! ระเบิดดังขึ้นอีกครั้ง วินแทบทรุดเพราะภาพตรงหน้าคือโกดังที่มีเปลวไฟลุกโชนเต็มไปหมด

"ไบร์ท!!!!"วินตะโกนสุดเสียง

ก่อนถลามาหยุดตรงหน้าทางเข้าแต่ทำอะไรไม่ได้นอกจากร้องเรียกชื่อไบร์ทอย่างหยุดไม่ได้

และทันใดนั้น

"คะ.....คุณหนู~"ไบร์ทเดินออกมาในสภาพโดนสะเก็ดระเบิดเต็มไปหมด เลือดไหลเต็มร่างกาย

วินเข้าไปประคองร่างไบร์ทไว้

"ไบร์ทๆ ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้นนะฮึ~ไม่พูดนะฮือ"วินพูดปนสะอื้น

"ผมรักคุณหนู~"ว่าจบมือของไบร์ทหลุดจากใบหน้าของวินทันที

"ม่ายย! ไบร์ทฟื้นสิ ฮือออ ฟื้นสิ!"วินเขย่าร่างไบร์ทอย่างหมดหนทาง

 

โรงพยาบาล

ไบร์ทถูกเข็นเข้าห้องฉุกเฉินอย่างรวดเร็วแต่วินไม่ยอมทำแผลเอาแต่นั่งรอท่าเดียว จนทุกคนมาที่โรงพยาบาล รวมถึงแม่ไบร์ทด้วย

"ไบร์ทอยู่ไหน ลูกชั้นล่ะ"แม่ไบร์ทถามอย่างร้อนใจ

"วินเป็นอะไรมั้ยลูก"แม่วินถาม

"พี่มิว"กลัฟวิ่งมากอดมิวแน่น

"เออ สรุปเพื่อนผมอาการเป็นไงพี่"เฟยถาม

"ไบร์ทมันโดนระเบิดอาการท่าจะหนักว่ะ"มิวพูด

"แม่ครับวิน วิน เป็นห่วงไบร์ทอะ"วินพูด

"ไอวิน ไปทำแผลเถอะวะสภาพมึงดูไม่โอเคนะ"ทีพูด

"กูไม่ไปกูจะรอไบร์ท"วินพูด

ก่อนเดินมาใกล้ๆแม่ไบร์ทด้วยท่าทีรู้สึกผิด

"ผมขอโทษนะครับ ผมไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้ฮือออ~"วินยกมือไหว้ทั้งน้ำตา

"ไม่เป็นไรนะหนูวิน มันก็ไม่ได้อยากให้เกิดขึ้นทั้งนั้นแหละ"แม่ไบร์ทพูด

"ไอไบร์ทเอ้ย"กลัฟพูดเบาๆ

ภายในห้องฉุกเฉิน

หมอต๋อง พยายามรักษาไบร์ทสุดความสามารถ

ชีพจรของไบร์ทเต้นอ่อนลงทุกที จนพยาบาลเริ่มเป็นกังวล

แต่ในที่สุดอาการไบร์ทก็ปลอดภัย

"หมอคะลูกชั้นละคะ"แม่ไบร์ทถาม

"คนเจ็บพ้นขีดอันตรายแล้วครับแต่ว่ามีการกระเทือนตามร่างกายหลายแห่งรวมถึงสมองด้วยนะครับซึ่งหมอกังวลว่าคนเจ็บอาจจะเปลี่ยนไป"หมอต๋องพูด

"หมายความว่าไงวะไอต๋อง"มิวถามหมอต๋องหมอรุ่นน้องที่สนิท

"คนเจ็บอาจจะมีความทรงจำที่หายไปบางส่วนหรือไม่ก็ทั้งหมด"หมอต๋องพูด

"งั้นหมอขอตัวนะครับ"หมอต๋องเดินออกไป

แม่ไบร์ทได้แต่เป็นห่วงลูกชายเช่นกับทุกคน

 

ผ่านไป5ชั่วโมง

วินหลังถูกลากไปทำแผลเสร็จแล้วก็มานั่งอยู่ข้างเตียงคนไข้ของไบร์ท เฟย ทอย เฟิร์สเดินมานั่งด้วย

"เอ่อ ไม่ต้องเครียดนะไอไบร์ทมันอึดจะตาย"เฟิร์สพูดพร้อมน้ำตาคลอ

"ใช่มันเก่งมาก"ทอยพูดปนสะอื้น

"พระก็ต้องคุ้มครองมันแหละ"เฟยพูด

"งั้นพวกพี่ไปก่อนนะส่งรายงานให้ไอไบร์ทก่อน"ทอยพูด

ทั้งสามคนเดินออกไป วินได้แต่เครียด

"วินพักบ้างนะลูก"แม่ของวินกับไบร์ทเดินมาพูด

"ไม่เป็นไรครับวินยังไหว"วินพูด

"แน่ใจนะลูก"แม่ไบร์ทถามอีกคน

"ครับ"วินพูด

"มึงไม่ไหวก็บอก"ทีพูด

"ใช่ เดี๋ยววินจะวูบนะ"แทนคุณพูด

"ทุกคนไปเถอะครับวินยังไหว"วินพูดแค่นั้น

แม่ไบร์ทจึงกลับไปพักผ่อนเพราะก็เครียดมาทั้งวันแล้ว ทุกคนก็เช่นกัน

ส่วนวินก็นั่งรอไบร์ทฟื้นโดยที่ไม่ลุกไปไหนเลย

"วินๆ"กลัฟเดินมาเรียกพร้อมยื่นปิ่นโตให้วิน

"ขอบคุณครับ"วินรับมา

"บังเอิญพี่เจอกับป้าแจ่มกับขิงอะเค้าฝากมา"กลัฟพูดยิ้มๆก่อนหยิบข้าวกล่องขึ้นมากิน

"พี่กลัฟสนิทกับพี่ไบร์ทมั้ยครับ"วินถาม

"ก็ค่อนข้างนะ เคยเรียนด้วยกันตอน ม.ต้นอะ"กลัฟตอบ

"แต่รู้อะไรมั้ยว่าไอไบร์ทอะมันเข็ดจากความรักมานานละมั้งได้ข่าวว่าก็ไม่คบใครอีกเลยจน.......มาเจอกับวิน มันรักวินมากเลยนะรู้มั้ยมันมาขอร้องให้พี่มิวช่วยเราอะ ทีแรกพี่มิวบอกว่า ไม่ต้องขอร้องเพราะคดีนี้พี่มิวต้องจัดการอยู่แล้ว"กลัฟพูด

"คนบ้าอะไรก็ไม่รู้หัวดื้อชะมัด"กลัฟพูด

"นั่นน่ะสิครับ"วินพูดยิ้มๆ

ไม่นานมิวก็เดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสาร

"คุณวินครับ นายมานพตายแล้วนะครับคาดว่าน่าจะโดนระเบิดที่ยื้อแย่งกับไบร์ท"มิวพูด

"ไบร์ทเค้าเสียสละจริงๆนะครับ"มิวพูด

"พี่มิวผมซื้อซูชิมาอะ กินปะอะ"กลัฟยื่นกล่องซูชิให้มิว

"รู้ใจเก่ง"มิวพูดยิ้มๆก่อนเดินมากอดกลัฟ

"ทำอะไรน้องเค้าเห็น"กลัฟโวย

"งั้นเราไป กิน กัน!!ดีกว่าเนอะ"มิวพูดยิ้มๆ

"งั้นพี่สองคนไปก่อนนะ"กลัฟพูดก่อนเดินออกไปกับมิว

วินได้แต่ส่ายหัวแบบขำๆ

"ไบร์ทรีบฟื้นนะทุกคนรอไบร์ทอยู่นะ"วินพูดพร้อมรอยยิ้ม

ส่วนทีกับแทนคุณ

"พ่อครับแม่ครับ"แทนคุณพูดกับพ่อแม่ของที

"อะไร"พ่อของทีพูดกระแทกเสียง

"ถ้าทีเรียนจบผมขอแต่งงานกับทีนะครับ"แทนคุณพูด

"อะไร แต่งอะไร"พ่อทีพูด

"คุณคะใจเย็นๆสิคะ"แม่ทีพูด

"ได้ข่าวว่าตอนนี้เป็นลูกนายตำรวจชั้นผู้ใหญ่ไม่ใช่หรอ ยังจะลดตัวมารักกับอดีตมาเฟียอย่างตาทีอะนะไม่มีทางมั้ง"พ่อทีพูด

"พ่อนี่ลูกเอง"ทีพูด

"ผมรักทีมาตลอดครับ ตั้งแต่ทีอยู่ม.6ผมก็ไม่เคยเปลี่ยนใจ"แทนคุณพูด

"งั้นจบปีสี่ค่อยว่ากันแต่..!ห้ามทำให้ลูกชายชั้นเสียใจอีกละกัน"พ่อทีพูด

"หมายความว่า"แทนคุณพูด

"อือ เพราะเหตุการณ์นี้พิสูจน์ว่านายเป็นคนดีไม่ใช่คนชั่วอีกอย่างลูกชั้นมีความสุขก็พอแล้วชั้นรักลูกชั้นมากที่สุดฝากด้วยละกัน"พ่อทีว่าจบก็เดินออกไป

"แม่ฝากน้องด้วยนะ"แม่ทีว่ายิ้มๆ

แทนคุณจับมือทีแน่น

 

 

ทุกคนคะ ตอนนี้mgก็ไม่กล้าใส่ดราม่าเท่าไหร่ค่ะกลัวว่าจะจบไม่ลง555 แต่ตอนนี้mg คิดตอนจบไว้สองแบบนะ ตอนหน้าเนี่ยอาจจะต้องเตรียมทิชชู่นิดนึงงน้าาา ขอบอกว่า ชะนีหลุดจากสวนสัตว์มาหนึ่งตัวค่ะ ฝากตอนหน้าด้วยนะคะรับรองจะพยายามลงให้ไวที่สุดน้า ติชมได้แต่อย่าแรงนะ รักคนอ่านทุกคนค่าา

^_^

 

mg2064*

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

14 ความคิดเห็น

  1. #6 TakeASmile (จากตอนที่ 11)
    9 พ.ค. 63 / 06:06 น.
    ขอให้พี่ไบรท์ตื่นมาไม่ลืมวินนะกลัวตื่นมาแล้วจำวินไม่ได้เพราะความทรงจำบางส่วนหายไป
    #6
    0