(END) ◕‿◕。 เทพบุตรกับหนูอ้วน ◕‿◕。 (Boy's Love)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 63,814 Views

  • 819 Comments

  • 3,021 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    12,280

    Overall
    63,814

ตอนที่ 3 : #เทพบุตรกับหนูอ้วน ตอนที่ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6580
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 702 ครั้ง
    13 ก.ย. 61

ตอนที่ 2

            เอ่อ...

            ...

            ปั้น...

            ว่า

            ปั้นมาทำอะไรที่นี่เหรอ...

            คำถามที่ผมสงสัยสุดๆ แต่ได้แค่ถามขึ้นในใจพลางมองคนที่ตอนนี้กำลังนั่งกินข้าวอยู่ตรงข้าม ส่วนผมเองก็มีแซนวิสที่ซื้อมาจากเซเว่นเป็นมื้อเช้า

            และผมก็กำลังสงสัยว่าคนที่โดนชวนให้นั่งร่วมโต๊ะจากคนอื่นๆ มาตั้งแต่ร้านข้าวทำไมถึงมานั่งอยู่กับผมตรงนี้ซะได้

            หืม...

            ผมที่หยิบแซนวิสจากถุงเซเว่นก็ต้องชะงักเมื่อมือสัมผัสโดนเข้ากับอะไรบางอย่างที่อยู่ในถุง ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าผมซื้ออยาทาสำหรับแก้ปวดมาให้เขา เพราะเชื่อว่าการวิ่งเมื่อวานคงหนักหนาสำหรับปั้นใจแน่ๆ แม้อีกฝ่ายจะไม่ได้แสดงท่าทีอะไรออกมาก็ตาม

            ปั้น

            ว่าคนที่นั่งกินข้าวไม่สนรอบข้างขานขึ้นอีกครั้ง

            นี่...ผมว่าเสียงเบาก่อนจะยื่นกล่องยาขนาดเล็กไปให้อีกฝ่าย ทำให้เขาต้องเงยหน้าขึ้นมามองแล้วรับไปแต่โดยดี

            ขอบใจ

            อะ...อืม...

            ทำไมไม่กินข้าวเขาถามขึ้นทำให้ผมที่กำลังเอาแซนวิสเข้าปากต้องชะงักก่อนจะเลือกกัดไปหนึ่งคำโดยมีปั้นใจนั่งมองอยู่ เมื่อเคี้ยวหมดผมจึงตอบเขาไป

            เราไม่ค่อยชอบกินข้าว

            ห๊ะ

            ปกติกินนี่ผมว่าก่อนจะเทของในถุงเซเว่นให้อีกฝ่ายดู จนคนตรงข้ามขมวดคิ้วเมื่อเห็นขนมหลากหลายของผมกองอยู่บนโต๊ะ ซึ่งแม่ผมก็บ่นอยู่เสมอเรื่องไม่ยอมกินข้าว แต่ผมก็กินพวกขนมปังและของพวกนี้แทน อร่อยนะ กินมั้ย

            ไม่ล่ะ

            ปั้นใจตอบทันทีก่อนจะก้มหน้ากินข้าวของตัวเองต่อ ทำให้ผมต้องเก็บของบนโต๊ะใส่ถุงไว้เหมือนเดิม พลางกินแซนวิสที่ตัวเองกินค้างไว้ แล้วมองใบหน้าของคนตรงข้ามไปด้วย

            หน้าตาดี ตัวก็สูง...

            ผมไม่เคยเห็นใครเพอเฟคเท่าเขาเลย จะว่าผมไม่ค่อยสังเกตคนอื่นๆ ก็ได้

            แต่ปั้นใจเป็นคนที่ผมอยากจะสำรวจทุกส่วนของร่างกาย

            อะ...!”

            ผมที่กำลังไล่มองลำคอของเขาขึ้นมาอย่าเพลินๆ ก็ต้องตกใจเมื่อปะทะเข้ากับสายตาของอีกฝ่ายที่มองมาพอดี

            ดะ...เดี๋ยว...

            กึด !

            โอ๊ย !”

            ผมร้องออกมาเมื่อกัดเข้าที่ลิ้นของตัวเองเต็มแรง ก่อนจะวางของกินในมือลงแล้วตั้งใจซึมซับความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นจนน้ำตาคลอ

            ฮ่อวววววววว ~

            เจ็บง่ะ ฮื้อ...

            เป็นอะไร

            อื้อ...อัดอิ้น...

            ไม่ระวังคำตำหนิของคนที่อยู่ตรงข้ามผมทำให้ตัวเองรีบยกมือปาดน้ำตาก่อนจะเห็นว่าปั้นใจกินข้าวต่อโดยไม่ได้สนใจมากผมนัก ซึ่งผมเองที่ตอนนี้ก็ได้แต่ก้มหน้ารับความเจ็บจากความไม่ระวังของตัวเอง พลางเก็บแซนวิสที่เหลือใส่ถุงไว้ก่อน

            เราจะไปซื้อน้ำ...

            เอาน้ำอะไรอยู่ๆ คนที่ตอนแรกกินข้าวอยู่ก็ลุกพรวดขึ้นพร้อมกับถือจานข้าวไว้ ทำให้ผมที่กำลังจะอาสาไปซื้อน้ำให้เขาด้วยต้องมองตามอย่างแปลกใจ จะเอาจานไปเก็บด้วย เร็วๆ จะเอาน้ำอะไร

            อ่า...ชาเขียวก็ได้

            แค่นี้นะ

            อะ...อืม

            ผมมองคนที่กลับหลังหันเดินออกไปอย่างไม่เข้าใจนัก ซึ่งตั้งแต่มานั่งกินข้าวปั้นใจก็ไม่ได้พูดอะไรกับผมเลย ไม่พูดถึงเรื่องเก่า เรื่องวันก่อน หรือเรื่องที่ว่าทำไมเขาถึงมานั่งกับผม

            ที่สำคัญคือเรื่องที่เขาแอดเฟซบุ๊กผมมาก่อนด้วย

            แต่ผมก็ไม่กล้าถามอยู่ดี

            เฮ้อ...

            ไอ้เกลือ !”

            เฮือก...!” ผมสะดุ้งเมื่อมีมือมาคว้าหมับเข้าที่เอวทำให้ตัวเองต้องหันไปมองก็พบกับพาฝันที่ตอนนี้เอากระเป๋าวงลงบนโต๊ะแล้วทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ ฝะ...ฝัน

            เออสิ กูเอง

            มาแล้วเหรอ

            เอ๊ะ ไอ้เกลือ มึงก็ถามแปลกๆ ถ้ายังไม่มาจะมายืนตรงนี้เหรอผู้หญิงที่วันนี้แต่งตัวได้รัดรูปและเซ็กซี่สุดๆ ทำหน้าเซ็ง แล้วเท้าคางมองหน้าผมราวกับมีอะไรจะถาม

            มีอะไรกับเราหรือเปล่า

            มี

            อ่า...

            คนที่ชื่อปั้นใจเป็นเพื่อนมึงเหรอ ผมที่ตอนนี้ทำได้แค่กระพริบตาปริบๆ หลังจากฟังคำถามจากคนข้างๆ ก็โดนเขกหัวมาหนึ่งที กูถาม มาทำหน้าเอ๋อใส่ทำไมห๊ะ

            เราไม่รู้

            ห๊ะ

            ไม่รู้ว่าปั้นใจนับว่าผมเป็นเพื่อนหรือเปล่า...

            ปั้นใจเป็นเพื่อนโรงเรียนเก่า

            หืม...เด็กโรงเรียนเราเหรอ ทำไมกูไม่เคยเห็นวะคนสวยทำหน้าสงสัยพลางมองผมอย่างคาดคั้น

            ปั้นเพิ่งย้ายมาตอนเทอมสอง ม. 6”

            อ๋ออออ ถึงว่าล่ะ ปกติถ้าหน้าตาดีขนาดนี้ไม่น่าจะหลุดกูไปได้

            พาฝันพยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนจะหันมามองทางผมอีกครั้งจนตัวเองต้องมองอีกฝ่ายอย่างไม่ไว้ใจนัก ก่อนจะหลบหน้าหนี แต่ก็โดนคนข้างๆ ใช้มือทั้งสองข้างจับแก้มแล้วดึงให้หันไปหา

            ฝะ...ฝัน...

            แนะนำให้กูรู้จักบ้างสิ

            ...

            นะไอ้เกลือเพื่อนรัก พาฝันคนนี้โคตรถูกใจเพื่อนมึงเลย ~ คนข้างๆ ขยับเข้ามาใช้ใบหน้าถูไถไหล่ผม จนตัวเองต้องมองตามอย่างหนักใจ เพราะไม่รู้จะแนะนำปั้นใจให้อีกฝ่ายยังไงดีพลีชชชชช ~

            จริงๆ แล้วเราไม่ค่อยสนิทกับ...

            แค่แนะนำชื่ออ่ะ แบบให้กูเจอเขาก็พอ เดี๋ยวที่เหลือกูสานต่อเอง !”

            อ่า แบบนั้นก็ได้...

            เย้ รักมึงที่สุด ~ผมที่โดนผู้หญิงข้างๆ ขยี้แก้มอย่างเมามันจนปากจู๋ก็ได้แต่มองอีกฝ่ายพลางคิดไปด้วยว่าจะเริ่มแนะนำพาฝันให้ปั้นใจรู้จักยังไงดี

            ถ้าอยู่ๆ แนะนำขึ้นมาเฉยๆ ปั้นใจจะมองว่าผมแปลกมั้ยนะ...

            ทำอะไรกัน

            ผมกับพาฝันที่สะดุ้งกับเสียงที่ดังขึ้น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองคนที่ตอนนี้อยู่ตรงข้ามกับผมที่มองมาพลางขมวดคิ้ว โดยในมือก็มีแก้วชาเชียวปั่นกับขวดน้ำดื่มอยู่ ซึ่งพาฝันที่ตอนแรกขย้ำแก้มผมอย่างเมามันก็รีบผละตัวออกไปพลางยกมือเกาแก้มตัวเองเขินๆ ส่วนผมเองตอนนี้แก้มคงช้ำเป็นรอยมือไปแล้วเรียบร้อย

            ปั้น นี่เพื่อนเราชื่อพาฝัน

            สวัสดีจ้ะ

            สวัสดีปั้นใจพูดทักทายพาฝันเช่นกันก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งข้ามผมเช่นเดิมพลางยื่นแก้วชาเขียวมาให้

            เดี๋ยวนะ...        

            ผมลืมให้เงินปั้นใจได้ยังไงเนี่ย !

            ผมที่มองแก้วชาเขียวด้วยใบหน้าแตกตื่นก่อนจะรีบควักเงินออกมาให้คนที่นั่งตรงข้าม

            คะ...ค่าชาเขียว...

            ไม่เป็นไร

            ปั้นใจเปิดขวดน้ำดื่มก่อนจะมองมาทางผมพลางจ้องเขม็งมาที่เงินของผมราวกับบอกว่า เก็บไปซะ จนตัวเองต้องเอามันเก็บใส่กระเป๋าไว้เหมือนเดิม

            ค่ายา

            อ้อออ ~ ผมที่ตอนแรกแปลกใจอยู่ก็พยักหน้ารับทันทีเมื่อปั้นใจพูดขึ้น จริงๆ เราตั้งใจซื้อให้

            อืม

            อืม...

            ผมที่ตอนนี้อ้าปากพะงาบๆ เพราะไม่รู้จะต่อบทสนทนายังไง ส่วนปั้นใจเองก็ดูเหมือนจะตั้งหลักปักฐานอยู่ที่นี่ไม่ไปไหน ก่อนที่พาฝันจะกระทุ้งเอวผมเบาๆ ซึ่งผมก็หันไปแล้วส่ายหัวให้

            ไม่รู้จะพูดอะไรต่อจริงๆ งื้อ...

            ปั้นใจ นายชื่อปั้นใจใช่มั้ย

            อืม

            เมื่อวานนายเท่มากเลย ขอบคุณที่วิ่งแทนเพื่อนเรานะ

            ไม่เป็นไร

            ปั้นนี่เรียนสาขาเดียวกับเราใช่ป้ะ

            น่าจะใช่นะ

            เวลามีงานอะไรไม่เข้าใจหรืองานกลุ่มมาถามเพื่อนเราได้นะ เกลือมันเก่งพาฝันยิ้มกว้างพร้อมกับคำพูดที่ทำให้ผมต้องหันขวับไปมองเธอทันที ซึ่งอีกฝ่ายก็ได้แต่ขยิบตามาให้จนผมต้องอ้าปากค้างแล้วหันไปมองทางปั้นใจที่มองมาทางผมเช่นกัน

            คือผมก็ไม่ได้เก่งขนาดนั้น...

            รู้อยู่ปั้นใจพูดขึ้นมา ทำให้ผมที่อยากจะเถียงใจจะขาดก็ได้แต่หุบปากเงียบแทน แล้วก้มหน้าหนีคนที่จ้องมา

            เชื่อเถอะ ว่าผมไม่ได้เก่งขนาดนั้นจริงๆ

            แค่อาจจะดูเหมือนเก่งเพราะผมต้องช่วยตัวเองและทำอะไรคนเดียวอยู่เสมอ

            ใช่มั้ยๆ งั้นถ้ามีงานกลุ่ม...

            อืม เราอยู่ด้วยปั้นใจพูดขึ้นทันทีทำให้พาฝันหันมาทำหน้าดีใจใส่ผมทันที ก่อนที่เธอจะปรับสีหน้าเป็นปกติแล้วหันไปหาคนที่เออออตามไปโดยไม่ถามสุขภาพผมสักคำ กูอยู่ด้วยได้ใช่มั้ย

            หะ...อื้มๆๆ อยู่ได้ๆผมรีบพยักหน้าเมื่อพาฝันหยิกเข้าที่เอวของผมเบาๆ เพื่อเรียกสติ

            อืม

            ปั้นใจพยักหน้า ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นเกมทำให้เหลือแต่ผมกับฝันเท่านั้นที่ยังกระซิบกันอยู่ ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นพาฝันที่แสดงความตื่นเต้นดีใจออกมา

            เฮ้ย ไอ้อ้วน

            ...!”

            ไอ้น้องอ้วนที่วิ่งไม่ไหวเมื่อวานน่ะ มานี่ดิ !” ผมที่สะดุ้งจากเสียงเรียกโหดๆ ก็รีบหันไปมองก็เห็นว่าหนึ่งในรุ่นพี่ที่เข้าร่วมรับน้องเมื่อวานกำลังกวักมือเรียกผมอยู่ ทำให้ตัวเองต้องมองไปแบบงงๆ มึงนั่นแหละ มานี่ !”

            ผมที่ตอนนี้เริ่มทำหน้าไม่ถูกนักได้แต่พาตัวเองลุกขึ้น ท่ามกลางสายตาของพาฝันที่ดูเหมือนจะไม่ชอบใจเรื่องนี้นัก แต่ก็ช่วยพูดอะไรไม่ได้ ก่อนที่ผมจะเดินเข้าไปหารุ่นพี่ที่อยู่โต๊ะถัดไป ซึ่งพวกเขาตอนนี้ก็มองทางผมเป็นตาเดียวจนผมประหม่าขึ้นมา

            คะ...คงไม่ได้คิดจะแกล้งกันใช่มั้ย

            ทำไมคนที่ตัวใหญ่กว่าเพื่อนมักจะเด่นกว่าทุกคนเสมอ

            บางทีผมก็ไม่ชอบการเป็นแบบนี้เท่าไหร่นักหรอก...

            น้องชื่ออะไร

            กะ...เกลือครับ

            เอาล่ะ น้องอ้วน เอ๊ย น้องเกลือ รู้หรือเปล่าว่าการสร้างมิตรกับพวกรุ่นพี่ไว้มันเป็นเรื่องที่ดี ต่อไปภายภาคหน้าถ้ามีอะไรให้พี่จะช่วยก็บอกได้

            อ่า...ครับผมพยักหน้าอย่างว่าง่าย ซึ่งก็จริงอย่างที่เขาว่า แต่ผมรู้สึกว่าไม่อยากจะสร้างมิตรกับพวกพี่กลุ่มนี้เท่าไหร่

            เพราะดูแล้วภายภาคหน้าที่ว่าเขาก็คงไม่มาช่วยอะไรผมแน่ๆ

            อืม เข้าใจง่ายดี แล้วจะไม่เป็นอะไรใช่มั้ยถ้าพี่จะวานอะไรเรานิดๆ หน่อยๆ

            เอ่อ...ถ้าไม่เกินแรงที่ผมจะทำได้ ก็จะทำให้ครับผมว่าไปทำให้รุ่นพี่ทั้งกลุ่มที่มีอยู่สามสี่คนพากันหัวเราะออกมา และส่วนใหญ่จะยิ้มออกมาอย่างพอใจซะด้วย

            รับรองไม่เกินแรงน้องแน่ๆ

            ...

            มีกระดาษมั้ย

            มีครับผมพยักหน้าก่อนจะหยิบกระดาษขึ้นมา เขาเลยพยักหน้าอย่างพอใจแล้วชี้มาที่ปากกาที่เหน็บอยู่ที่กระเป๋าเสื้อของผมด้วย ผมจึงหยิบมาขึ้นมาตามคำสั่งนั่น

            จดนะครับรุ่นพี่ตรงหน้ายิ้มให้ผมทำให้ผมพยักหน้ารับ แดงโซดาหนึ่ง แป๊บซี่ใส่น้ำแข็งสอง ลาเต้เย็นหนึ่ง เอาร้านที่อยู่ข้างๆ ม. นะ

            ผมพยักหน้ารับพลางจดลงกระดาษไปด้วย ซึ่งก็พอจะเดาได้อยู่ว่าเขาต้องการจะ สร้างมิตรที่ว่ากับผมยังไง

            ไปซื้อน้ำให้พวกพี่หน่อยสิคำพูดนั้นทำให้ผมยืนนิ่ง ซึ่งไม่รู้จะตอบรับยังไง จะปฏิเสธก็คงจะไม่ได้ เลยได้แค่จำใจพยักหน้ารับเท่านั้น แต่อีกสิบนาทีพี่จะขึ้นเรียนแล้ว ยังไงช่วยรีบๆ หน่อยแล้วกันนะ

            ครับ...!?” ผมที่ตอนแรกยอมรับชะตากรรมตัวเองก็ต้องเบิกตากว้างเพราะดูเหมือนเวลาสิบนาทีกับการวิ่งซื้อน้ำสามแก้วที่อยู่ห่างกันหลายเมตรนี่เป็นอะไรที่ยากเกินไปสำหรับผม สะ...สิบนาทีเหรอครับ ไม่ทันแน่...

            ไม่ทันพี่สั่งซ่อมนะ

            เฮือก...!

            ผมที่ตอนนี้ตัวสั่นไปทั้งร่างก็มองรุ่นพี่ตรงหน้าที่ผมสาบานไว้กับตัวเองว่าชาตินี้ต่อให้ผมซื้อน้ำสามแก้วได้ทันภายในเวลาสิบนาทีก็ไม่มีทางขอสานสัมพันธ์กับพวกนี้แน่ๆ

            นี่มันแกล้งกันชัดๆ !

            สวัสดีครับผมที่ตอนแรกยืนเหงื่อตกอยู่ก็ต้องสะดุ้งเมื่ออยู่ๆ เสียงคุ้นหูก็ดังขึ้นจากข้างๆ ตัวพร้อมกับร่างสูงที่เข้ามายืนที่ข้างๆ ผม พลางหยิบกระดาษในมือของผมไป จริงๆ ผมก็อยาก สร้างมิตรกับรุ่นพี่ด้วย ยังไงรบกวนช่วยแบ่งให้ผมได้ไปซื้อน้ำพวกนี้ด้วยได้มั้ยครับ เผื่อว่าต่อไปในอนาคตผมมีเรื่องลำบากจะได้บากหน้ามาทวงบุญคุณ...อ่า ไม่ใช่สิ มาขอความช่วยเหลือจากพวกพี่ได้

            ปะ...ปั้น...

            มึง...!”

            ยังไงผมอาสาเลยดีกว่า พี่จะได้เอ็นดูผมเยอะๆ

            ปั้นใจยิ้มให้กับกลุ่มคนตรงหน้าก่อนจะก้มหัวให้แล้วดึงแขนผมให้ออกจากตรงนั้นทันทีโดยไม่รอฟังคำโวยวายที่ออกจากปากของรุ่นพี่ที่นั่งอยู่นัก ก่อนที่อีกฝ่ายจะเอากระดาษคืนให้ผมแล้วหันมามองด้วยสีหน้าที่ดูเหมือนจะไม่พอใจ แต่สุดท้ายอีกฝ่ายก็ปรับสีหน้าลงเป็นปกติ

            มึงไปซื้อแดงโซดากับแป๊บซี่ใส่น้ำแข็ง เดี๋ยวลาเต้ร้านข้างๆ ม. นี่เดี๋ยวกูวิ่งไปซื้อเอง

            วะ...วิ่ง

            อีกแล้ว...

            ตามนั้นนะ

            ...

            เออ ลืมเงินเลยปั้นใจที่ทำหน้าเหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ก็หันหลังเดินกลับไปทางเดิมทำให้ผมมองตาม ซึ่งภาพตรงหน้าทำให้ผมหูอื้อตาลายไปหมด ก่อนจะเห็นว่าปั้นใจเดินกลับมาแล้วยัดแบงค์ยี่สิบสองใบให้ผม ร้านอยู่แค่นี้เดินไหวใช่มั้ย

            อะ...อื้อ...

            งั้นเดี๋ยวกูมานะ

            ...

            เป็นอะไรผมที่ตอนนี้ได้แต่มองคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่หลากหลายก็ได้แต่ส่ายหัว ซึ่งคนที่ขมวดคิ้วอยู่ตรงหน้าก็ดีดเข้าที่หน้าผากของผมเบาๆ ไปได้แล้ว เดี๋ยวก็ไม่ทันสิบนาที

            อือ

            ผมพยักหน้าอีกครั้ง ก่อนที่ปั้นใจจะเดินออกไป ผมที่มองตามแผ่นหลังกว้างที่เข้ามาช่วยผมเป็นครั้งที่สองก็ยืนนิ่งอยู่แบบนั้น โดยที่ร่างกายมันก็ขยับไม่ออกนัก มีเพียงเสียงจากคนรอบข้างเท่านั้นที่ดังเข้ามาในหู

            เขาเข้ามาช่วยผมอีกแล้ว

            เกลือ

            ...

            ไอ้เกลือ !” เสียงที่ดังขึ้นทำให้ผมสะดุ้งก่อนจะหันไปเห็นพาฝันที่ตอนนี้แย่งกระดาษในมือจากผมไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เหม่ออะไรของมึงห๊ะ เดี๋ยวก็ไม่ทันสิบนาที

            ฝะ...ฝัน

            โอ๊ยยย ปั้นใจก็เท่เหลือเกิน กูอยากได้เขา ~ พาฝันยิ้มกว้างพลางทำท่านึกถึงคนที่เดินจากไป ซึ่งผมเองก็ได้แต่ตอบรับไปอย่างที่ใจคิด

            อือ

            ว่าแต่รีบไปเถอะ เดี๋ยวก็ไม่ทัน มึงไปซื้อแดงโซดาแล้วกันเดี๋ยวกูไปซื้อแป๊บซี่ให้ อยากสร้างมิตรกับพวกพี่เขาเหมือนกัน จะดูสิว่ามีอะไรดี

            ขอบใจนะฝัน

            เออๆ ไม่ต้องคิดมาก กูไปละ มึงก็รีบไปได้แล้ว

            อื้อ !”

            ผมพยักหน้าก่อนจะเริ่มทำตามสิ่งที่ได้รับมอบหมายพลางมองตามแผ่นหลังเล็กที่ตอนนี้แยกตัวไปอีกทางแล้วก้มมองกระดาษภายในมือที่พาฝันส่งคืนมา

            ขอบคุณพาฝันไปแล้ว

            ก็เหลือแต่ขอบคุณปั้นใจล่ะนะ...

            ...

            โอ๊ย...ผมที่ก้าวเดินได้ไม่กี่ก้าวก็ต้องหยุดเดินทั้งแบบนั้นแล้วยกมือขึ้นปิดหน้าตัวเองไว้

            แก้มคนเรามันจะขยายได้ใหญ่สุดแค่ไหนกันเนี่ย

            ทำไมถึงหยุดยิ้มไม่ได้เลยนะ...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 702 ครั้ง

22 ความคิดเห็น

  1. #769 ไอแนน (@imoonan061994) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 19:03
    ทำไมมีแต่เพื่อนดีๆ คบกับไว้นะ
    #769
    0
  2. #768 PP_Patch (@PP_Patch) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 18:53
    รุ่นพี่ที่รับน้องไม่มีประวัติรุ่นน้องเหรอคะว่าน้องเป็นโรคหอบ ปกติควรจะมีใช่ไหมคะ เอาเป็นว่าเราเคืองแทนน้องเกลือไปแล้วค่าาาา 5555555
    #768
    0
  3. #761 luckynim (@luckynim) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 09:35
    -อ้วนเอ๊ยยยยย ทำไมน่ารัก
    #761
    0
  4. #733 Tk0954519300 (@Tk0954519300) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 09:46
    งุ้ยยย อยากหยิกแจ้มมมมมมมน้องงง
    #733
    0
  5. #705 PKJEON (@prim2003) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 16:07
    รุ่นพี่ก็รู้อยู่ว่าน้องจั้มมั่มยังให้วิ่งใฃ้แรงงานเก่งเวอร์!
    #705
    0
  6. #633 ::Rabbit Hole:: (@ryono-kung) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:05
    กลับมาอ่าน ก็ยังอดคิดไม่ได้ว่าทำไมคนเราถึงชอบแกล้งคนอื่นด้วย
    #633
    0
  7. #591 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:31
    รุ่นพี่แม่งใจร้ายจัง
    #591
    0
  8. #586 ladyinvisible (@ladyinvisible) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:06
    อิเว้นนนนนนนน
    #586
    0
  9. #375 sevencolour (@moojeegae_) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 16:53
    พระเอกสุดเท่อ่ะะะ
    #375
    0
  10. #365 rattanalak44 (@rattanalak44) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 23:25
    เป็นเด็กอ้วนทำไมต้องโดนแกล้งด้วย
    #365
    0
  11. #364 rattanalak44 (@rattanalak44) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 23:25
    เป็นเด็กอ้วนทำไมต้องโดนแกล้งด้วน
    #364
    0
  12. #361 pisanu127 (@pisanu127) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 21:19
    ปั้นใจๆหล่อมาก
    #361
    0
  13. #348 withfluffyp (@blossomorrain) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 15:40
    เอ่อ รุ่นพี่นี่ก็นะ ไปสุด ดีที่ยังมีปั้นคอยตอกกลับให้
    #348
    0
  14. #343 Kttjj (@kyungfern) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 09:35
    รุ่นพี่แบบบ้าบอมากนะ
    #343
    0
  15. #301 punch tar (@punch668) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 22:12
    อยากตบรุ่นพี่มากกก
    #301
    0
  16. #289 p_jane (@p_jane) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 04:01
    ทำไมต้องทำให้อ่ะ งงงวย
    #289
    0
  17. #173 _Daonuea_ (@_Daonuea_) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 09:24
    รุ่นพี่เป็นไรมากป่ะ เดี๋ยวโบก
    #173
    0
  18. วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 22:41
    อิพวกรุ่นพี่นี่เป็นไรมากป้ะ เดี๋ยวแม่ตบเลย แกล้งตุ้ยนุ้ยของชั้น
    #47
    0
  19. #43 0930653088 (@0930653088) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 19:02
    ไม่มีขาหรอ
    #43
    0
  20. #37 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 17:24
    อีพวกรุ่นพี่กลุ่มนี้นิสัยแย่มากเลย
    #37
    0
  21. #33 MuuKaew (@MuuKaew) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 16:02
    ตบรุ่นพี่ได้ไหมคะ???หมั่นไส้มาก
    #33
    0
  22. #2 Poani (@Poani) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 กันยายน 2561 / 15:51
    พวกพี่ไม่มีขาเหรอคะ ถึงได้สักแต่ใช้คนอื่น+++++(= =)
    #2
    0