(END) ◕‿◕。 เทพบุตรกับหนูอ้วน ◕‿◕。 (Boy's Love)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 64,741 Views

  • 829 Comments

  • 3,077 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    13,207

    Overall
    64,741

ตอนที่ 23 : #เทพบุตรกับหนูอ้วน ตอนที่ 22

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3229
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 373 ครั้ง
    25 ม.ค. 62

ตอนที่ 22


(ปั้นใจ)

            ทำไมยังไม่มา...

            วันนี้ผมมาเร็วกว่าปกติเพื่อที่จะมารอคนที่ชอบมาเช้าทุกวัน เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะเหงาหรือต้องนั่งกินข้าวคนเดียว แต่วันนี้เป็นวันที่แปลกมากเมื่อตอนนี้เกลือยังมาไม่ถึงมหาวิทยาลัยทั้งๆ ที่ควรจะถึงนานแล้ว และผมที่รออยู่อย่างนี้มาได้สักพักจึงเลือกที่จะกดโทรศัพท์โทรหาอีกฝ่าย แต่ก็ไม่มีใครรับ เมื่อลองเปิดดูเฟซบุ๊กก็เห็นว่าไม่มีการออนไลน์ตั้งแต่หลายชั่วโมงก่อน ส่วนไลน์นั้นก็ไร้วี่แววของการอ่าน

            ไปไหนนะ...

            ผมมองโทรศัพท์โดยหวังว่าอีกฝ่ายจะตอบกลับมา แต่ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นอย่างที่หวังนัก ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปด้านในมหาวิทยาลัยเมื่อตอนนี้คนที่ป้ายรถเมล์เริ่มเยอะขึ้น เมื่อเข้ามาก็เห็นว่าพาฝันกำลังนั่งกินข้าวอยู่ ผมจึงเดินเข้าไปหาเธอทันที

            อ้าว ตาหนูปั้น มาแล้วเหรอจ๊ะ

            ตาหนู...?

            ผมที่ขมวดคิ้วกับสรรพนามที่อีกฝ่ายเรียก ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งตรงข้ามแล้วพยายามลืมสิ่งที่ได้ยินไป พลางถามเรื่องที่สงสัยมากกว่า

            ทำไมเกลือยังไม่มา

            ไม่รู้เหมือนกัน ไม่ลองโทรไปถามล่ะ

            โทรแล้ว ส่งไลน์แล้ว ทักเฟซแล้ว

            แล้ว ?

            ไม่รับ ไม่ตอบ

            อ่า...คนตรงข้ามผมวางช้อนลงพลางทำท่าคิด คงไม่ได้ป่วยหรอกนะ...

            ป่วย ? ผมมองพาฝันที่ตอนนี้ทำท่าคิด โดยที่เธอก็มองผมกลับมาเช่นกันก่อนจะถอนหายใจ

            เฮ้อ ไอ้เกลือนะไอ้เกลือ กูบอกแล้วเชียวว่าห้ามป่วย

            ทำไมถึงป่วย

            มันตากฝนเมื่อวาน

            ว่าไงนะ...

            มันอาสาไปซื้อของให้รุ่นพี่น่ะ ตอนไปก็ไปดีๆ แหละ แต่ขากลับฝนเท มันเลยเปียก

            ...

            เดี๋ยวดีขึ้นคงติดต่อมา

            คนตรงข้ามผมพูดเพียงแค่นั้นก่อนจะลงมือกินข้าวต่อ ส่วนผมเองตอนนี้เริ่มอยู่ไม่สุขแล้ว เพราะไม่รู้ว่าเกลือป่วยอย่างที่ว่ามั้ย แล้วถ้าป่วย ป่วยเป็นอะไร ตอน ม. 6 ผมก็เคยเห็นเขาป่วยอยู่บ้าง และมันก็เป็นเรื่องที่ทำให้เขาหายไปเป็นอาทิตย์

            หวังว่ามันคงไม่ได้หนักขนาดนั้น...

 

            ดูเหมือนว่าเกลือจะหายเงียบไปเลย ทำให้ผมที่ตอนนี้เริ่มจะเครียดเพราะรู้สึกเป็นห่วงอีกฝ่ายขึ้นมาจริงๆ ก็ได้แต่นั่งกดโทรศัพท์ แม้จะไม่ได้ส่งข้อความไปมากมาย แต่แค่หวังว่าทางนั้นจะตอบกลับมาเท่านั้น เพราะนี่ก็เที่ยงกว่าๆ แล้ว

            ใจเย็นๆ ตาหนูปั้น เกลือมันคงนอนหลับพักผ่อนแหละคำพูดของพาฝันทำให้ผมละสายตาจากโทรศัพท์แล้วมองหน้าอีกฝ่าย

            จะถามตั้งนานแล้ว อะไรคือตาหนู

            น่ารักดีใช่มั้ย

            ผมขมวดคิ้วก่อนจะถอนหายใจออกมา เพราะไม่ค่อยมีอารมณ์จะมานั่งให้อีกฝ่ายแกล้งเล่นเท่าไหร่ เลยได้แต่กดโทรศัพท์เข้าเบอร์ของคนที่ขาดเรียนวันนี้อีกครั้ง แต่ยังไม่ทันที่จะตัดสินใจได้โทรออก แอพพลิเคชั่นไลน์ก็มีข้อความเข้ามาใหม่ซะก่อน และผมก็รีบเปิดมันดูทันที ซึ่งชื่อของเจ้าของข้อความก็ทำให้ปมบนคิ้วผมคลายออกทั้งหมดก่อนจะรีบเปิดเข้าไปอ่าน

 

            เกลือ ._. : ขอโทษที่ไม่ได้ตอบกลับนะ เราไม่สบายอ่ะ

 

            ผมที่อ่านข้อความที่ถูกส่งมา และก็เป็นไปตามที่พาฝันว่า เมื่อตอนนี้เจ้าตัวคงนอนพักผ่อนอยู่บ้านจากอาการป่วย

            ให้ตายสิ เป็นห่วงแทบแย่...

 

            ปั้น : เป็นอะไรมากหรือเปล่า

            เกลือ ._. : ม่ายยย เดี๋ยวก็หายแล้ว

            ปั้น : จริง ?

            เกลือ ._. : อื้อ ขอบคุณที่เป็นห่วงนะ

            ปั้น : โทรหาได้มั้ย

            เกลือ ._. : เราไออ่ะ คุยไม่ค่อยได้ ขอโทษนะ

            เกลือ ._. : แต่เราจะรีบหายไวๆ

 

            ผมที่อ่านข้อความที่ส่งมาก็ได้แต่เป็นห่วงอีกคนเท่านั้น แต่ก็รู้ตัวว่าไม่สามารถทำอะไรได้มากนัก  แค่อีกฝ่ายยอมตอบรับความเป็นห่วงของผมแบบนี้ก็ดีใจแล้ว

 

            ปั้น : ไม่เป็นไร งั้นหายไวๆ นะ

            เกลือ ._. : อื้อ ขอบใจนะ งั้นเราเลิกเล่นโทรศัพท์แล้ว

            ปั้น : พักผ่อนเยอะๆ ปั้นเป็นห่วง

            เกลือ ._. : อือ...

            ปั้น : เกลือ

            เกลือ : ว่าไง

            ปั้น : เย็นนี้ขอทักไปหาอีกได้มั้ย

            เกลือ : ได้สิ

            ปั้น : อืม หายไวๆ

 

            ผมที่บอกให้อีกฝ่ายหายไวๆ อีกครั้ง และในใจเองก็พูดคำนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับกำลังภาวนาให้มันเป็นแบบนั้นจริงๆ ซึ่งอีกฝ่ายก็ได้แต่ตอบสติ๊กเกอร์กลับมา ผมจึงได้แต่ถอนหายใจแล้วเก็บโทรศัพท์ไว้ พอเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นว่ามีสายตาที่เพิ่มมาอีกหนึ่งจ้องมองมาทางผม จนตัวเองต้องขมวดคิ้ว

            มองอะไรกัน

            แล้วไอ้ฟางมันมาตั้งแต่เมื่อไหร่...

            เกลือเป็นไงบ้างผู้หญิงคนเดียวบนโต๊ะถามขึ้น

            เห็นบอกว่าไม่ได้เป็นอะไรมาก

            เฮ้ออออ ค่อยยังชั่วหน่อย

            พาฝันถอนหายใจออกมาพลางทำหน้าโล่งใจ ก่อนจะหันไปพูดคุยกับแฟนของตัวเอง โชคดีที่วันนี้ทั้งสองคนไม่รุมหัวกันกวนประสาทผมแล้ว เลยทำให้ผมอยู่ได้อย่างสงบ ซึ่งมันเป็นเรื่องดี...

            แต่ที่ไม่ดีตรงที่ไม่มีอีกคนอยู่ด้วยนี่ล่ะ

            เฮ้อ...

 



            ไอ้ปั้น กูไปข้างนอกนะ

            เออ

            กลับดึกด้วย

            แล้วแต่มึงผมตอบอย่างขอไปทีก่อนจะเดินมาทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา วันนี้เป็นอีกวันที่ผมกลับห้องช้าเพราะต้องไปทำธุระกับพวกรุ่นพี่ กว่าถึงห้องเวลาก็ล่วงเลยมาทุ่มกว่าแล้ว

            ไอ้ห่าปั้น สนใจเพื่อนหน่อย

            เสียงประท้วงของเพื่อนร่วมห้องทำให้ผมต้องละสายตาจากโทรศัพท์ขึ้นไปมองคนที่ตอนนี้แต่งตัวเตรียมออกไปด้านนอกแล้ว และผมรู้ว่ามันแค่ต้องการกวนประสาทผมเท่านั้น

            มึงไม่ได้น่าสนใจขนาดนั้น

            โธ่ เพื่อนรัก มึงอย่าเครียด ออกไปเที่ยวกับกูมั้ย

            ไม่เป็นไร ขอบใจที่ชวน

            เออๆ งั้นกูไปละ คนอุตส่าห์เป็นห่วง มึงนี่มันเย็นชาจริงๆ

            ...

            ไว้เจอกันเว้ย

            อืมผมมองคนที่โบกมือให้แล้วเดินออกจากห้องไป จนตอนนี้เหลือแค่ผมที่ยังไม่ได้จัดการอะไรกับตัวเองหลังจากที่เพิ่งกลับมาถึง มีแต่รองเท้าเท่านั้นที่ถอดออก ก่อนจะเปิดแอพพลิเคชั่นสีเขียวขึ้นมาแล้วส่งข้อความไปหาคนที่อยู่ไกล แม้อีกฝ่ายอาจจะไม่ตอบ แต่อย่างน้อยผมก็ขอทักไปหน่อยแล้วกัน

            จะตอบพรุ่งนี้ก็ได้ ขอแค่ตอบกลับมาเถอะ...

            Rrrrrrr ~

            โทรศัพท์ที่อยู่ๆ ก็มีสายเรียกเข้าเข้ามาทำให้ผมแปลกใจเมื่อเห็นว่าชื่อที่โทรเข้ามานั้น เป็นคนที่ผมเพิ่งทักไปถามไถ่อาการเมื่อสักครู่ และเมื่อเห็นแบบนั้นก็ไม่รอช้าที่จะกดรับมันทันที

            ดีขึ้นแล้ว...

            {ปั้นใจใช่มั้ยลูก} เสียงที่ตอบกลับมาไม่ใช่เสียงของเกลือ แต่เป็นเสียงที่ผมจำได้ว่าเป็นแม่ของอีกฝ่ายนั่นเอง {นี่แม่เกลือเองนะ}

            ครับ...ผมที่ตอบกลับไป แม้พอจะรู้แล้วก็ตาม

            {พอดีโทรศัพท์เกลืออยู่กับแม่ แล้วบังเอิญเห็นข้อความ ก่อนหน้านี้ก็โทรเข้ามาตั้งหลายสาย คงเป็นห่วงเกลือสินะ}

            ครับ ตอนนี้เกลือเป็นยังไงบ้าง ดีขึ้นหรือยังผมถามออกไป แม้จะอยากรู้เต็มแก่แล้วว่าทำไมเจ้าของโทรศัพท์ถึงไม่ได้มารับสายเอง

            ขอร้องล่ะ อย่าให้เป็นห่วงมากกว่านี้เลย...

            {ตอนนี้แม่อยู่ที่โรงพยาบาล พาเกลือมาหาหมอน่ะ แต่เดี๋ยวก็ได้กลับแล้ว เห็นปั้นเป็นห่วงแม่จะไม่โทรมาบอกก็รู้สึกผิด กลัวเราไม่สบายใจ แต่ไม่ต้องห่วง...}

            แม่ครับ

            {หืม...}

            ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาลไหน...

           

            ผมที่ตอนนี้มาถึงโรงพยาบาลที่ไม่ได้ไกลจากบ้านของเกลือนัก เมื่อมาถึงก็เห็นว่าผู้หญิงในชุดทำงานกำลังนั่งอยู่ที่หน้าห้องคนป่วยฉุกเฉิน ผมจึงเดินเข้าไปหาเธอ

            สวัสดีครับผมส่งเสียงทักทายคนที่นั่งอยู่ไปแล้วยกมือไหว้

            มาไวจังเรา

            ผมไม่ได้ตอบรับได้แต่ยิ้มให้ผู้หญิงตรงหน้า ซึ่งเธอก็ยิ้มตอบกลับมาเช่นกัน ก่อนที่ผมจะทิ้งตัวลงนั่งตรงที่ว่างที่เหลืออยู่ เกลือเป็นยังไงบ้างครับ

            หมอพ่นยาให้อยู่จ่ะ รอบที่สามแล้ว เดี๋ยวก็คงดีขึ้น...เธอพูดพลางยิ้มไปด้วย แต่ผมก็พอจะดูออกว่าท่านก็เป็นห่วงเกลือมากกว่าที่คิดเช่นกัน เกลือเกิดมาก็จ้ำม่ำตั้งแต่เด็กๆ น่ารักมาก แก้มนี่เป็นก้อนเลยล่ะ ตัวขาวจั๊วะ ตอนนั้นแม่เห่อลูกชายมาก ใครเห็นใครก็หลง

            อ่า...ผมพอนึกภาพออก...

            ตอนนี้คงไม่ต่างกัน ผมเองก็หลงลูกชายคุณแม่ไปแล้ว...

            แต่เสียดายที่มีโรคประจำตัวติดมาด้วยนี่สิ

            ...

            เกลือมักเป็นแบบนี้บ่อยๆ โดนฝนนิดเดียวก็เป็นหวัดละ พอมีเสมหะก็ไอ พอไอก็เหนื่อย

            เป็นบ่อยเลยเหรอครับ

            เป็นทุกปีเลยจ่ะ บางทีไม่ใช่แค่ฝน อากาศเปลี่ยนก็เป็น ต้องระวังไม่ให้เป็นหวัด ตอนนี้แม่ก็พาเกลือรักษาต่อเนื่องอยู่ หวังว่าจะดีขึ้น

            ผมก็หวังแบบนั้น

            แล้วหอเราอยู่ไหนเหรอ ขากลับให้แม่ไปส่งมั้ย

            ไม่เป็นไรครับ

            เพราะคงไม่ได้คิดจะกลับเร็วๆ นี้แน่...

            ผมที่ตอนนี้มองไปที่ประตูสำหรับผู้ป่วยฉุกเฉินก็ได้แต่เป็นห่วงคนด้านใน แต่ดูเหมือนว่านึกถึงไม่ทันไรประตูก็เปิดออกพร้อมกับร่างที่ผมคุ้นเคยและบ่นว่าไม่ได้เจอในวันนี้ที่ตอนนี้นั่งรถผู้ป่วยออกมาพร้อมกับพยาบาลหนึ่งคน ผมกับคนข้างๆ จึงลุกขึ้นไปหาทันที เมื่อเกลือเห็นผมก็เบิกตากว้าง คงไม่คิดว่าผมจะมาอยู่ที่นี่

            ไหนบอกว่าไม่หนักไง...

            คุณแม่ของคุณกันชัยใช่มั้ยคะ

            ใช่ค่ะ

            วันนี้คุณหมออยากให้น้องนอนโรงพยาบาลสักคืนเพื่อดูอาการก่อนค่ะ

            ได้ค่ะ

            งั้นรบกวนมาทำเรื่องนอนโรงพยาบาลด้วยนะคะ

            ผมมองคนที่ตามพยาบาลไป โดยตอนนี้เหลือแค่ผมกับคนป่วยหนึ่งคนที่โดนทิ้งไว้ ผมจึงก้มมองคนที่ตอนนี้มองผมเช่นกัน โดยที่เจ้าตัวนั้นหายใจแรงกว่าปกติอย่างเห็นได้ชัด

            ปะ...ปั้นมาได้ยังไงเหรอ...

            นั่งแท็กซี่มา

            งื้อ...ผมมองคนที่ส่งเสียงเบาๆ และไอออกมา ซึ่งท่าทางดูน่าสงสารไม่น้อย ผมเคยเหนื่อยจากการเล่นกีฬา มันคงไม่ทรมานเท่ากับการเหนื่อยทั้งๆ ที่เรานั่งเฉยๆ ขอบคุณที่มาหานะ

            คำพูดเบาๆ ที่ดังขึ้นพร้อมกับร่างกายที่กระเพื่อมตามแรงหายใจทำให้ผมรู้สึกแย่ เพราะไม่อยากจะเห็นคนตรงหน้าเป็นแบบนี้เท่าไหร่ เมื่อก่อนถึงผมจะรู้ว่าเขาป่วยและหายไปอาทิตย์สองอาทิตย์ แต่ผมก็รับรู้เพียงแค่นั้น พอได้มาเห็นแบบนี้ในสภาพที่ผมรู้ว่าผมชอบเขามากแค่ไหนจึงรู้ตัวว่าตัวเองก็เจ็บปวดไม่ต่างจากเขาเลย

            เป็นห่วงมาก มากกว่าที่เคยคิดไว้หลายเท่า

            ไม่ต้องพูดแล้ว พูดแล้วเหนื่อยก็ไม่ต้องพูดผมว่าเมื่อเห็นคนที่แค่พูดยังเหนื่อยได้ก็ได้แต่เอื้อมมือไปลูบหัวเขาเบาๆ เกลือเองก็พยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ปั้นเป็นห่วงมากนะ

            ผมพูดเพียงแค่นั้น ก่อนจะเห็นว่าแม่ของเกลือกลับมาพอดี พร้อมด้วยบุรุษพยาบาลหนึ่งคนที่เข้ามาเข็ญรถคนป่วยไปที่ห้องให้ ผมที่เดินตามหลังไปอย่างเงียบๆ จนกระทั่งถึงห้องผู้ป่วย ก็ได้แต่มองดูสถานการณ์อยู่ห่างๆ จนกระทั่งคนป่วยขึ้นไปนั่งบนเตียงแล้ว ไม่นานทั้งห้องก็เหลืออยู่แค่สามคน

            หมอให้นอนดูอาการหนึ่งคืน เผื่อมีอะไรฉุกเฉิน ถ้าพรุ่งนี้หมูอ้วนของแม่ไม่เป็นอะไรแล้วก็กลับบ้านได้เลย

            เกลืออยากนอนที่บ้าน

            เป็นอะไรเรา แค่นอนโรงพยาบาลเอง เดี๋ยวแม่ก็ขนของมานอนด้วย ไม่เหงาแล้วเห็นมั้ย

            แต่แม่ต้องทำงาน...

            แม่หยุดได้ สบายมาก

            เกลือรบกวนแม่อีกแล้ว...เสียงสั่นเครือของคนป่วยทำให้ผมอยากจะเข้าไปปลอบอีกคน แต่ก็ทำได้แต่ยืนมองแม่ลูกที่กำลังกอดกันเท่านั้น เกลือไม่อยากป่วยเลย

            เดี๋ยวก็หายแล้ว หมูอ้วนของแม่แข็งแรงจะตาย ป่วยแค่นี้ทำอะไรไม่ได้หรอก

            ครับ...

            ผมมองคนที่พูดกับลูกชายพร้อมรอยยิ้มเสมอก็ทำให้อดชื่นชมไม่ได้ ผมรู้ว่าเธอแข็งแกร่งและเกลือเองก็โชคดี

            งั้นแม่กลับไปเอาเสื้อผ้าก่อน จะได้แวะไปส่งปั้นใจด้วย เขาเป็นห่วงลูกชายแม่มากนะเธอหันมามองทางผม ซึ่งเกลือเองก็เหมือนกัน เขายิ้มให้เล็กน้อย ตัวเองก็ได้แต่ยิ้มกลับไป

            แต่ผมยังไม่คิดจะกลับครับ...

            แม่ไม่ต้องมาเฝ้าเกลือก็ได้ วันนี้แม่ก็หยุดดูเกลือทั้งวันแล้ว

            ไม่เป็นไร ขืนอยู่บ้านคนเดียวแม่ต้องทนคิดถึงลูกชายไม่ได้แน่ๆ

            แต่เกลืออยากให้แม่พักผ่อน เกลืออยู่ได้

            เดี๋ยวแม่มาพักผ่อนที่นี่ไง โซฟาใหญ่จะตาย

            แต่...

            แม่ครับ เดี๋ยวผมเฝ้าเกลือให้มั้ยผมที่มองคนสองคนแสดงความรักต่อกันก็รีบเสนอตัวทันที ทำให้แม่ลูกหันมามองทางผมเป็นตาเดียว คือผม...

            ...

            เอาเสื้อผ้ามาพอดีผมว่าพลางโชว์กระเป๋าเป้ที่ใส่เสื้อผ้าอยู่ด้านใน เพราะก่อนมาแค่เตรียมมาเผื่อไว้เฉยๆ ไม่คิดว่าจะได้นำมาใช้จริงๆ

            แม่กลัวรบกวนปั้นน่ะสิ...

            ไม่เป็นไรครับ พรุ่งนี้ไม่มีเรียนพอดีผมพูดพลางยิ้มให้ผู้หญิงวัยกลางคนตรงหน้าที่ทำหน้าหนักใจ ส่วนเกลือเองก็ทำท่าจะท้วงขึ้นเมื่อได้ยินผมพูดแบบนั้น ผมจึงรีบพูดขึ้นต่อ และเกลือเองก็น่าจะรู้สึกดีกว่าถ้าแม่ได้กลับไปพักผ่อนบ้าง เพราะเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว

            ผมพูดพลางมองไปที่คนป่วยที่นั่งทำตาโตอยู่ และผมก็อดยอมรับไม่ได้ว่าขนาดป่วยเจ้าหนูของผมก็ยังดูน่ารัก ก่อนที่เขาจะมองทางแม่ตัวเองทีสลับกับผมที ซึ่งคนที่ผมเสนอความคิดนี้ออกไปก็หันไปมองทางลูกชายตัวเอง สุดท้ายคนป่วยก็ยอมพูดออกมาเสียงเบา

            เกลืออยากให้แม่พักผ่อน...เกลือพูดเพียงแค่นั้นก่อนจะก้มหน้าลง ก่อนจะสวมกอดแม่ของตัวเอง ซึ่งคนเป็นแม่เองก็ไม่ต่างกัน กอดลูกชายไว้พลางลูบหัวไปด้วย ผมที่ลุ้นอยู่ห่างๆ ก็ได้แต่ถอนหายใจออกมา อย่างน้อยคืนนี้ก็ได้อยู่ดูคนที่อยากเจอนักหนาทั้งคืน

            งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าแม่จะมาหานะ

            ครับ

            แม่ฝากเกลือด้วยนะปั้น รบกวนลูกเข้าแล้ว อย่างที่เกลือว่าจริงๆ ปั้นใจเป็นเพื่อนที่ดีที่สุด    

            ไม่เป็นไรครับผมยิ้มแม้ในใจจะไม่ยิ้มด้วยก็ตาม

            เพื่อนที่ดีอีกแล้ว...

            ว่าแต่ปั้นกินข้าวมาหรือยัง หิวหรือเปล่า

            ไม่เป็นไรครับ ผมไม่หิวเท่าไหร่

            พูดแบบนี้ยังไม่ได้กินแน่ๆ งั้นเดี๋ยวแม่ลงไปซื้อข้าวให้ก่อนกลับแล้วกัน ตอบแทนที่ช่วยอยู่เป็นเพื่อนเกลือเนอะ

            ขอบคุณมากๆ ครับผมพยักหน้ารับ เพราะไม่อยากขัดความหวังดีของผู้ใหญ่เท่าไหร่ ก่อนที่แม่ลูกจะผละออกจากกัน ซึ่งคนป่วยก็นั่งมองแม่ที่เดินออกไปจากห้องตาละห้อย ไม่นานทั้งห้องก็เหลือแค่ผมกับเกลือเท่านั้น เมื่อเขาหันมาเห็นผมก็ได้แต่หลบตา ผมจึงเดินไปหยิบชุดคนป่วยมา เกลือจึงได้แต่ทำหน้าหวั่นๆ

            ระ...เราใส่ชุดนอนไม่ได้เหรอ

            ไม่ได้

            ผมตอบทันที และก็เพิ่งสังเกตเห็นว่าอีกคนใส่ชุดนอนลายเป็ดน่ารักเชียว

            ให้ตายสิ...

            งะ...งั้นเดี๋ยวเราเปลี่ยนเอง...

            ไหวเหรอ ขยับนิดเดียวก็เหนื่อยไม่ใช่หรือไง

            ง่ะ...คนป่วยไม่ได้เถียงได้แต่ก้มหน้าหงุด ทำให้ผมเดินเข้าไปหาเขาที่ข้างเตียง ก่อนจะเอื้อมมือไปจับใบหน้าแดงให้เงยขึ้นมา ซึ่งความใกล้ขนาดนี้ยิ่งทำให้ได้ยินเสียงหอบเหนื่อยของคนตรงหน้า เกลือมองผมกลับมาโดยที่ไม่พูดอะไร ผมเองก็เช่นกัน มันมีคำพูดมากมายที่อยากจะบอกกับเขา แต่มันก็พูดไม่ออกนัก สุดท้ายมันก็กลั่นออกมาเป็นเพียงคำสั้นๆ คำเดียว พร้อมกับริมฝีปากผมที่แตะลงบนหน้าผากของอีกฝ่าย

            ขอร้องล่ะ...

            ...     

            อย่าเป็นอะไรอีกเลย

            แค่นี้ปั้นก็เป็นห่วงไม่ไหวแล้ว...


-------------------------

ขอบคุณที่แวะมาอ่านค่า แอบแปะร่างปกกกก




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 373 ครั้ง

31 ความคิดเห็น

  1. #730 Jezzy Jimmy (@jm_monkey) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 20:18
    นัองปั้น งืออออ เป็นห่วงเค้ามากเลยใช่มั๊ย
    #730
    0
  2. #610 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:46
    แสนดีจิงๆๆปั้น
    #610
    0
  3. #523 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 17:03
    ในปกเกลือน่ารักจัง อยากกอดแรงๆซักที55555
    #523
    0
  4. #522 Angfha (@Angfha) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 15:29
    หนูเกลือน้องปั้นเมื่อไหร่จะคบกันลูก ส่วนพี่เพรชนี่ชอบเกลือหรอไม่เอานะ พี่เพรชต้องชอบพี่เปรมซิมันถึงจะเข้าคู่555ก็ว่าไปนั่น
    #522
    0
  5. #521 Nong nong Ka (@jitty_nong) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 21:23
    โอ๊ยปั้นใจ ผู้แสนดี อยากมีปั้นใจมาดูแลบ้าง
    #521
    0
  6. #518 Jamjungjammy (@jamjungjammy) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 10:22
    งื้อออ ปั้นนนนดีไปไหนอะ
    #518
    0
  7. #517 shinjang699 (@shinjang699) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 02:16
    แงงงงงงน่ารักกกกอบอุ่นที่สุดอ่ะะะแพ้
    #517
    0
  8. #516 rainjar (@rainjar) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 00:39
    หายไวๆน้า~
    #516
    0
  9. #515 cssw (@cssw) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 23:09
    น่ารักมากอ่ะ นู๋เกลือ
    #515
    0
  10. #514 St_libra (@St_libra) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 22:59
    แงน่าร้ากกกกกกก
    #514
    0
  11. #513 PookieChan (@PookieChan) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 22:40
    แงงน่ารักจัง
    #513
    0
  12. #512 pisanu127 (@pisanu127) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 20:39
    ทำไมเกลือป่วยบ่อยจังล่ะ ปั้นใจใจจะขาดเลย
    #512
    0
  13. #511 k-kh (@k-kh) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 17:26
    ใจจะขาดรอนๆ เมื่อเห็นเธอกับเขา โอ้ยมันฟินไม่เบา อยากดิ้นตายยย~
    #511
    0
  14. #509 pmm_ (@pmm_) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 17:03
    อ่านตอนแม่เกลือพูดถึงเกลือตอนเด็กๆแล้วน่าน้วยมาก แงงง
    #509
    0
  15. #508 MuuKaew (@MuuKaew) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 16:58
    หายไวๆนะคนน่ารักคนหล่อเป็นห่วง
    #508
    0
  16. #507 NOT2RUE (@nickixx) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 16:52
    แงงงงง น่ารัก! น่ารัก!
    #507
    0
  17. #506 Double M° (@2MTY) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 16:23

    น้องงงง ใจพี่จะขาดเข้าใจความรู้สึกข้องปั้นใจเลยอ่ะ หายไวๆนะน้องเกลือ
    #506
    0
  18. #505 bellberryice (@bellberryice) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 16:20
    ฮือออออ เกลือน่ารักมากๆเลยค่า อยากหอมหัว น้องงงงงงง
    #505
    0
  19. #504 ฮรก (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 16:03

    ปกน่ารักมากกกก

    #504
    0
  20. #503 Superpoom (@Ssupperpoom) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 15:56
    ใจบางหมดแล้วววว
    #503
    0
  21. #502 meanmena (@mena-meanmena) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 15:39
    งืออออออ​

    พูด​ไม่​ออก
    #502
    0
  22. #501 Bdod (@ash_palm) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 15:30
    สงสารเกลือจังงง อยากดูเกลืออออ
    #501
    0
  23. #499 burasamare17 (@burasamare17) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 15:25
    ขอเกลือมาเลี้ยงได้มั่ย...น้องน่าฟัดอ้ะ
    #499
    0
  24. #498 klsh'dh (@z2uqueen) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 15:06
    พุงน้องเหลือน่าจิ้มมากกก แงงง้ พี่ปั้นใจดูแลน้องดีๆน้าาาา
    #498
    0
  25. #497 jadefloral (@jadefloral) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 14:57

    รอๆๆๆๆๆๆ

    #497
    0