◕‿◕。 เทพบุตรกับหนูอ้วน ◕‿◕。 (Boy's Love)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 46,798 Views

  • 660 Comments

  • 2,636 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    3,112

    Overall
    46,798

ตอนที่ 2 : #เทพบุตรกับหนูอ้วน ตอนที่ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5403
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 505 ครั้ง
    13 ก.ย. 61

ตอนที่ 1

คำขอเป็นเพื่อน


# มหาวิทยาลัย

            แม่ เกลือไปก่อนนะ

            จ้ะหมูอ้วนของแม่ ตั้งใจทำกิจกรรมนะ

            ค้าบ ~”

            ผมขานรับอย่างอารมณ์ดีหลังจากที่วันนี้เป็นกิจกรรมวันแรกของเด็กมหาลัย ทำให้เด็กปีหนึ่งอย่างผมอดที่จะตื่นเต้นไม่ได้ ก่อนจะหันไปจุ๊บที่แก้มของแม่หนึ่งทีแล้วรีบเปิดประตูลงจากรถทันที ไม่นานภาพบรรยากาศที่ผมตั้งตาและรอคอยก็มาถึง

            ชีวิตในรั้วมหาลัยยยย ~

            พะ...เพื่อนใหม่ ใช่ ผมต้องหาเพื่อน !

            ผมมองซ้ายมองขวาด้วยความตื่นเต้นก็พบปะผู้คนมากหน้าหลายตาหัวใจก็พานเต้นตึกตักขึ้นมา ก่อนที่ตัวเองจะก้าวเดินเข้าไปด้านใน ซึ่งโชคดีที่แม่ผมขับรถวนมาส่งที่หน้าคณะ วิศวะกรรมศาสตร์แล้ว เลยทำให้ไม่นานผมก็เจอผู้คนที่ผมคิดว่าน่าจะเป็นเพื่อนร่วมชั้นปีของผมแน่ๆ

            วันนี้ผมจะกลมกลืนไปกับเด็ก 1997 แล้ว !

            นาย...ผมสะดุ้งเมื่อมีแรงสะกิดเบาๆ เข้าที่ไหล่ ก่อนจะหันไปมองก็เห็นเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่มองมา ก่อนที่เธอจะทำตาโตมองใบหน้าของผม ซึ่งผมเองที่ตอนแรกขมวดคิ้วก่อนจะต้องเบิกตากว้างขึ้นตามคนตรงหน้า ไอ้เกลือ !”

            พะ...พะ...พะ...

            ไอ้เกลือจริงๆ ด้วย

            พาฝัน !”

            กรี๊ดดดดด มึงจริงๆ ด้วยอ่ะ มึงจริงๆ ด้วยผมที่ตอนนี้อ้าปากพะงาบๆ มองผู้หญิงที่กระโดดกอดผมไว้

            มะ...มาได้ยังไง...ผมสะบัดหัวเบาๆ เพื่อตั้งสติแล้วมองผู้หญิงตรงหน้า เธอเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกับผมเมื่อสมัย ม. 5 พอผมดร็อปเรียนไปเราก็ไม่ค่อยได้คุยกัน และเธอก็จบออกไปพอดี แต่มันบังเอิญไปมั้ยที่มาเจอกันที่นี่ ฝะ...ฝันจริงๆ เหรอ...

            เออสิ กูเอง

            มาได้ยังไง เอ่อ...ฝันเป็นรุ่นพี่ที่นี่เหรอ

            รุ่นพี่อะไรล่ะ รุ่นเดียวกับมึงนี่ล่ะ

            ฮะ...

            กูซิ่ว !”

            ห๊า !”

            ผมที่ร้องออกมาด้วยความตกใจก็โดนผู้หญิงตรงหน้าเข้ามาอุดปากไว้ แล้วกระซิบ

            ไอ้หมูอ้วนนี่ เสียงดังทำไมห๊ะ มึงควรทำตัวกลมกลืนกับเขาสิ !”

            อะ...อื้อ

            ผมพยักหน้าหงึกหงักก่อนจะมองคนที่ความสูงพอๆ กับผมแล้วก็ต้องทำหน้าดีใจออกมาอย่างปิดไม่มิด

            มะ...มีเพื่อนแล้ว...

            ไอ้เกลือมีเพื่อนแล้ว !

            มึงนี่ไม่เจอกันปีเดียวอ้วนขึ้นโขเลยนะ

            อะ...ผมที่ตอนแรกยิ้มกว้างก็ต้องหุบยิ้มลงแล้วมองคนตรงหน้าที่พูดจาขวานผ่าซากเหมือนเดิม ก็เรากินเก่งอ่ะ

            โอ๊ย ลดบ้าง จะวิ่งตามเขาทันมั้ยเนี่ย รู้มั้ยที่นี่รับน้องโหด วิศวะมีวิ่งรอบสนามด้วย เตรียมตัวเลยมึง !”

            วะ...วิ่งรอบสนาม...

            ฝันรู้ได้ยังไง

            ก็ปีที่แล้วกูก็เรียนที่นี่ คณะใกล้ๆ นี่ล่ะ รับน้องก็เห็นหมด

            วะ...วิ่งจริงเหรอ

            เออสิเธอพูดพลางมองไปรอบๆ โดยที่ตอนนี้ผมเหงื่อตกไปเรียบร้อย ก่อนที่คนตรงหน้าจะหันมาเจอก็ทำหน้าตกใจ เฮ้ย ใจเย็นๆ มึง อาจจะไม่ได้วิ่งวันนี้ก็ได้ หรือปีนี้อาจจะไม่มี...

            ทุกคน หลังจากเรียนปรับพื้นฐานเสร็จแล้วรุ่นพี่เรียกรวมกันที่สนามบอลนะ

            เฮือก...!

            ใจเย็นๆ ไอ้เกลือ เขาก็แค่จะแนะนำตัว แนะนำคณะ ต้อนรับน้อง

            อะ...อื้อ...

            ผมพยักหน้าหงึกหงักก่อนที่ฝันจะลากผมให้เดินตามตัวเองเข้าไปในชั้นเรียน ซึ่งผมเดินเข้ามาทิ้งตัวลงนั่งด้วยสติที่ไม่ค่อยจะมีนัก มือก็ควานหาช็อกโกแลตในกระเป๋าออกมาแกะใส่ปาก

            กินไอ้เกลือ กินแล้วมึงจะได้ไม่เครียด...

            ผมพยายามหายใจเข้าลึกๆ แล้วเตรียมตัวกับการเรียนปรับพื้นฐานก็ต้องหันมองคนข้างๆ ที่ตอนนี้เริ่มหยิบสมุดขึ้นมา ผมเลยต้องหยิบขึ้นมาบ้าง เด็กสาขาผมมีแค่ไม่กี่คน แต่ก็ดูคึกคักกันมากพอสมควรและดูเหมือนผู้ชายจะเยอะกว่าผู้หญิงด้วย

            เฮ้อ...คิดถูกแล้วสินะที่มาซิ่วมาเรียนวิศวะ เขาว่ามีผู้ชายหล่อๆ เต็มไปหมด

            ระ...เหรอ

            เออสิ แต่มึงมองหรือเปล่า ผู้ชายหล่อๆ อ่ะ

            ...ผมได้แต่ส่ายหัวให้คนที่ตอนนี้ทำหน้าเพ้อในคำพูดตัวเอง ก่อนที่ผมจะก้มหน้าลงแล้วหันไปมองข้างๆ ที่มีเพื่อนใหม่เข้ามานั่ง

            เอ่อ...สวัสดี

            สะ...สวัสดีครับ...

            สวัสดีจ้า เราชื่อฝันนะ พาฝัน ส่วนตุ้ยนุ้ยข้างๆ เราชื่อเกลือ

            ยินดีที่ได้รู้จักนะ เราชื่อออย

            เช่นกันครับ

            เฮ้อ วันนี้รุ่นพี่จะให้ทำอะไรบ้างนะ

            ไม่รู้สิ

            ขี้เกียจเรียนจังเลยยย ปีที่แล้วก็ต้องมานั่งปรับพื้น...

            หืม...ออยที่ตอนแรกนั่งตั้งใจฟังพาฝันพูดก็ต้องแสดงความแปลกใจ ทำให้ผมต้องมองอีกคนเพื่อเตือนสติ

            ไหนบอกจะกลมกลืนไง

            ก่อนเปิดเรียนน่ะ ไปเรียนพิเศษมา น่าเบื่อออออ ~

            ฝันพูดเสียงดัง ทำให้ออยหัวเราะออกมา ซึ่งผมที่นั่งคั่นกลางก็หัวเราะตามไปด้วย แม้จะไม่เข้าว่าทั้งคู่กำลังหัวเราะกันเรื่องอะไรก็ตาม

            ว่าแต่...

            มีเพื่อนสองคนแล้ว !

            ใครน่ะ...

            สูงจัง...

            หล่อสุดๆผมที่ตอนแรกกำลังเขียนชื่อลงที่หน้าสมุดก็ต้องเงยหน้าขึ้นมองพาฝันที่ตอนนี้ขยับตัวนั่งดีๆ โดยที่สายตาก็มองไปที่หน้าชั้นเรียนทำให้ผมต้องมองตามไปบ้าง ก่อนจะต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นร่างคุ้นตาที่กำลังเดินเข้ามาในห้อง ทำให้ตัวเองจะต้องฟุบหน้าลงกับโต๊ะเพื่อหลบเลี่ยงการพบเจอกับคนๆ นั้น

            ปั้นใจ...

            โอ๊ย คนอะไรโคตรหล่อเลย !”

            ผมได้แต่ก้มหน้าแล้วกัดแขนตัวเองไว้ เพราะเวลาผมมีอาการตื่นเต้นทีไรผมมักจะทำแบบนี้เสมอซึ่งมันก็ช่วยได้เยอะ ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นก็เห็นว่าอีกฝ่ายทิ้งตัวลงนั่งทางด้านหน้าแล้ว

            เฮ้อ...

            แล้วถ้าถามว่าผมหลบหน้าเขาทำไม คงเป็นเพราะความรู้สึกอึดอัดเมื่อตอน ม.6 ล่ะมั้ง

            ไม่ชอบกูก็บอกมาตรงๆ จะได้ไม่มากวนอีก

            คำพูดของปั้นใจในวันที่เขาเข้ามาขอเฟซบุ๊กผมอีกครั้งหลังจากที่ผมหายเข้าโรงพยาบาลไปสองอาทิตย์เต็มและเขาก็ไม่เข้ามายุ่งกับผมอีกเลยจนกระทั่งจบ ม. ปลาย

            ผมไม่ได้ไม่ชอบเขา แต่ตอนนั้นผมแค่ไม่ได้เล่นเฟซบุ๊ก...

            เฮ้อ...ไอ้เกลือนะไอ้เกลือ...

            หืม บ่นอะไรวะผมสะดุ้งเมื่อพาฝันทักขึ้น ทำให้ผมต้องหันไปมองอีกฝ่ายก่อนจะส่ายหัว คนตรงหน้าเลยได้แต่ขมวดคิ้วก่อนจะเอื้อมมือมาดึงแก้มผมแรงๆ แก้มมึงนี่มันน่าหมั่นเขี้ยวชะมัด เอามาฟัดทีนึงสิ

            งื้อ...ไม่เอานะ...

            ฮ่าๆ ดูสิ เป็นรอยแดงเลยผมจับแก้มตัวเองที่โดนอีกฝ่ายขย้ำแรงๆ ไปหลายที เนื่องจากผมเป็นคนขาวจัดเลยทำให้มันขึ้นรอยได้อย่างง่ายดาย ว่าแต่หมอนั่นเสน่ห์แรงจังแฮะ

            ...พาฝันหันมาพูดกับผมก่อนจะชะงักแล้วมองผ่านไปหาออยที่อยู่ข้างๆ แทน

            ว่ามั้ยออย

            หล่อมากเลยฝัน เราชอบ ~

            ผมมองทั้งสองคนที่ตอนนี้ทำหน้ามีความสุขกันอยู่ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดดูชื่อเฟซบุ๊กที่ผมจำได้ขึ้นใจจากการนั่งฟังเพื่อนผู้หญิงให้ห้องตอน ม.6 พูดกัน และเป็นประวัติเพียงชื่อเดียวที่ผมค้นหาไว้ แต่จนถึงวันนี้ผมก็ไม่กล้ากดขอเป็นเพื่อนเขาไปแม้ผมสร้างบัญชีเฟซบุ๊กบัญชีนี้ไว้หลังจากที่เขามาขอวันนั้นแล้วก็ตาม

            ไอ้เกลือ มึงมันขี้ขลาดชะมัด...

            เฮ้อ...ผมได้แต่ถอนหายใจออกมา ทำให้ทั้งสองคนข้างๆ หันมามองอย่างสงสัย ซึ่งผมก็ได้แต่ยิ้มให้ทั้งคู่เท่านั้น ก่อนจะกดปิดหน้าจอโทรศัพท์เก็บไว้เหมือนเดิม สายตาก็ได้แต่จับจ้องไปที่แผ่นหลังกว้างที่ตอนนี้เขาได้กลายเป็นคนที่ทั้งชั้นเรียนได้ให้ความสนใจอีกครั้ง

            ไม่ว่าเมื่อไหร่ปั้นใจก็ยังคงน่าอิจฉาเสมอ

            ตอนนี้แล้วเขาจะยังยอมคุยกับผมมั้ยนะ...

            อยากเข้าไปทักจัง

 

            เอ้าน้องๆ มารวมกันได้แล้วครับ !” เสียงเรียกที่ดังเกินขีดจำกัดคนทั่วไปนั่นทำให้หลายๆ คนสะดุ้ง ก่อนจะรีบก้าวเดินไปนั่งรวมกันที่สนามโดยด้านหน้าก็มีรุ่นพี่หน้าตาน่ากลัว กำลังยืนขมวดคิ้วมองไปรอบๆ แล้วตะโกนขึ้นมาอีกครั้ง เอ้าๆ อย่าลีลากัน รีบนั่ง !”

            ทะ...ทำไมต้องทำเสียงโหดด้วย...

            ผมที่ตอนนี้ทิ้งตัวลงนั่งแล้ว และความชุลมุนทำให้ออยกับฝันที่ควรจะมานั่งใกล้ๆ กันกลายเป็นผมที่ต้องกระเด็นมานั่งคนเดียวอย่างช่วยไม่ได้ และเมื่อชะเง้อมองหาทั้งสองคนก็เห็นว่าทั้งคู่นั้นนั่งอยู่ห่างออกไปจากผมไกลโข จนตัวเองต้องถอนหายใจออกมา ก่อนจะหันไปมองรอบด้านที่ตอนนี้เริ่มมีคนอื่นๆ เข้ามานั่งจนเกือบเต็มพื้นที่

            โห...คณะเรามีคนเยอะขนาดนี้เลยเหรอ...

            นี่...แลกที่กันหน่อยได้มั้ยเสียงคุ้นหูที่ดังขึ้นจากด้านหลังทำให้ผมต้องหันไปมอง แต่ดูเหมือนทางนั้นจะไม่ได้เรียกผม และไม่นานคนตัวสูงที่ผมอยากทักนักทักหนาก็ได้แลกที่กับใครสักคนที่เคยอยู่ข้างๆ ผม จนผมได้แต่เบิกตากว้างมองการแลกที่ที่ดูเหมือนจะวุ่นวาย แต่สุดท้ายทางนั้นก็สามารถนั่งลงข้างๆ ผมได้อย่างสวัสดิภาพ

            ปั้นใจ...

            ไง

            อะ...เอ่อ...สวัสดี...

            มาเรียนที่นี่ทำไมไม่บอก

            เราก็ไม่รู้ว่าปั้นจะมา...

            จำชื่อกูได้ด้วยเหรอ

            จำได้สิ

            อืม

            คนข้างๆ ผมพูดเพียงแค่นั้นก่อนที่ผมจะหันหน้าหนีไปอีกทางอย่าลำบากใจ เพราะดูเหมือนอีกฝ่ายจะลืมไปแล้วว่าเมื่อก่อนเขายังเคืองผมอยู่เรื่องเฟซบุ๊ก

            อะ...เอ่อ...ปั้น...

            ทำไมคุยกับกูต้องมีคำว่าเอ่อด้วยคนที่หันมาถามผมพร้อมกับมองหน้าทำให้ตัวเองต้องอ้าปากพะงาบๆ เพราะไม่รู้จะตอบอะไร มีอะไร

            คือเรื่องเฟซบุ๊ก...

            เอ้าน้องๆ ลุกขึ้นๆ

เสียงของพี่คนหนึ่งด้านหน้าตะโกนขึ้นมาทำให้ปั้นใจที่ตอนแรกฟังผมพูดอยู่หันไปอีกทาง ส่วนผมเองก็ได้แต่หุบปากแล้วพาสังขารอันหนักอึ้งของตัวเองลุกขึ้น ดูเหมือนเพราะมีคนอยู่ข้างๆ เลยทำให้คนตัวใหญ่อย่างผมลุกได้ไม่ถนัดนัก

            เฮ้อ...ลุกได้สักที...

            เดี๋ยวพี่จะแจกป้ายชื่อให้กับน้องๆ ทุกคนนะครับเสียงพี่ที่ไม่ใช่คนเดิมพูดขึ้นทำให้ผมอยากจะชะเง้อหน้าไปมองแต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ใช่เรื่องง่าย สุดท้ายผมก็ได้แต่ยืนทำตัวเตี้ยอยู่แบบนี้เมื่อคนที่อยู่ข้างหน้าผมบังทิวทัศน์ด้านหน้าจนมิดแต่ก่อนจะได้คงต้องให้น้องๆ ออกกำลังกายกันหน่อย...

            อะ...ออกกำลังกาย...

            เดี๋ยวพี่จะให้วิ่งรอบสนาม 5 รอบ ครั้งละ 2 แถวแล้วมาเอาป้ายชื่อกับพี่ที่ใต้ตึกนะครับ เอ้าตอนนี้นั่งลงกันก่อน วอร์มๆ

            ผมที่ตอนนี้เหงื่อแตกพลั่กแล้วทิ้งตัวลงนั่งอย่างหมดแรงเมื่อได้ยินคำว่า วิ่งแล้วก็รู้สึกอยากจะร้องไห้ขึ้นมา และถ้าย้อนเวลากลับไปได้ผมจะกลับไปลดความอ้วน แต่ถึงลดใช่ว่าโรคหอบของผมจะหายไปสักหน่อย

            ทะ...ทำไงดี...

            รุ่นพี่ครับผมที่ตอนแรกคิดไม่ตกก็ต้องเงยหน้าขึ้นมองคนข้างๆ ที่ตอนนี้ยกมือขึ้น ทำให้พี่ที่กำลังถือป้ายชื่อเดินไปใต้ตึกต้องหันมามอง

            ว่าไงครับ

            เพื่อนผมเป็นโรคหอบ

            ไหน คนไหนครับรุ่นพี่ที่หันมามองทำให้ปั้นใจลุกขึ้นก่อนจะชี้มาทางผมที่นั่งอยู่ข้างๆ

            หะ...หือ...

            คนนี้ครับ

            ผมที่ตอนนี้เบิกตากว้างมองไปทางรุ่นพี่กับคนที่ชี้มาทางผมสลับไปมา ก่อนที่รุ่นพี่คนเดิมจะเดินเข้ามาแล้วมองผมอย่างพิจารณา

            อ้วนเลยแค่เหนื่อยง่ายหรือเปล่า

            ไม่ครับ เขาเป็นโรคหอบ

            เป็นจริงๆ เหรอเรา

            ปะ...เป็นครับ...ผมได้แต่พยักหน้า ก่อนที่รุ่นพี่ตรงหน้าจะทำท่าคิด โชคดีที่อีกฝ่ายไม่ใช่คนเสียงโหดๆ คนเดิม เลยทำให้ผมไม่ค่อยกลัวเขานัก เอาไงดี หรือจะไม่ต้องเอาป้ายชื่อ...

            ผมเริ่มกลัวเขาแล้วแหละ...

            เขาเป็นโรคหอบจริงๆคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ผมยังคงพูดคำเดิมออกมา ทำให้รุ่นพี่เริ่มทำท่าคิดหนักก่อนจะเรียกให้ผมลุกขึ้น

            เอายังไงดี จะให้ป้ายไปง่ายๆ ก็กลัวจะไม่ยุติธรรมกับเพื่อนคนอื่นๆ

            เดี๋ยวผมวิ่งแทนเขาเอง

            ผมที่หันไปมองปั้นใจด้วยความตกใจกับคำอาสานั่น และมันก็ทำให้รุ่นพี่ตรงหน้าเริ่มขมวดคิ้วซึ่งดูเหมือนจะไม่ชอบใจกับคำพูดของของปั้นใจนัก แต่ก็เลือกที่จะพยักหน้าเบาๆ แล้วหันไปหารุ่นน้องคนอื่นๆ

            ไหน มีใครในที่นี้เป็นโรคหอบอีกมั้ย !” เสียงของรุ่นพี่ทำให้คนที่อยู่รอบด้านสะดุ้ง ก่อนจะเริ่มมีคนอื่นๆ ยกมือขึ้นมา และมันก็มีจำนวนห้าถึงหกคนเลยก็ว่าได้ นี่เป็นกันหมดนี่เลยเหรอ

            ปะ...ปั้น...ผมเรียกคนข้างๆ เสียงเบาเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายดูเหมือนจะไม่สะทกสะท้านนัก ปั้นไม่ต้องช่วยเราขนาดนี้ก็ได้...

            วิ่งไหวเหรอ

            ...

            ถ้าไม่ไหวก็เงียบไป กูอยากทำ ไม่ต้องมาห้ามปั้นใจพูดโดยที่ไม่มองหน้าผมด้วยซ้ำ ก่อนที่ตัวเองจะเลือกก้มหน้าลงเพราะดูเหมือนจะเป็นผมซะแล้วที่ทำให้รับน้องวันนี้ดูวุ่นวายขึ้นมา โชคดีที่พวกรุ่นพี่ท่าทางน่ากลัวได้แยกย้ายไปแล้ว เหลือแค่รุ่นพี่ที่ทำหน้าที่แจกป้ายเท่านั้น อยู่หอไหน

            หืม...

            มึงอ่ะ อยู่หอไหน

            เอ่อ...เราอยู่บ้าน

            ผมตอบก่อนจะเงยหน้ามองอีกฝ่าย ซึ่งก็เป็นเช่นเดิมเมื่อเขาไม่ก้มลงมามองผมสักนิด และก็ตอบมาเพียงแค่...

            เหรอ

            น้องชื่ออะไรอยู่ๆ รุ่นพี่ที่ตอนแรกกำลังมองคนที่เพิ่งลุกขึ้นมาใหม่ก็หันมาทางปั้นใจอีกครั้ง

            ปั้นใจครับ

            โอเค ปั้นใจนะครับ...รุ่นพี่คนนั้นพยักหน้าแล้วก้มหาป้ายชื่อในมือ ก่อนจะหยิบเอาใบหนึ่งขึ้นมาคล้องคอให้คนข้างๆ ผม แน่ใจแล้วใช่มั้ยว่าจะวิ่งแทนเพื่อน

            ครับ

            น้องๆ ทั้งหกคนจำไว้นะครับ ว่าผู้ชายคนนี้ชื่อปั้นใจ และเขาจะเป็นคนวิ่งแทนน้องๆ ที่เป็น โรคหอบที่อยู่ที่นี่ทั้งหมด !”

            คำพูดที่คนตรงหน้าหันไปบอกกับคนที่ยืนอยู่ทำให้ผมเบิกตากว้างกับสิ่งที่อีกฝ่ายมอบมาให้ปั้นใจ ก่อนจะเงยหน้ามองคนข้างๆ ผมที่ตอนนี้ยังคงมีสีหน้าเรียบเฉยไม่สะทกสะท้านอะไรกับคำพูดนั้นเท่าไหร่นัก แต่กลับกลายเป็นผมที่ตอนนี้แทบจะล้มทั้งยืนไปทั้งแบบนั้น

            หะ...หกคน รวมปั้นใจเป็นเจ็ด เจ็ดคนคนละห้ารอบ...

            สามสิบห้า !

            ผมเอื้อมมือไปจับแขนเสื้อคนข้างๆ ทันที ก่อนที่อีกฝ่ายจะหันมามองแล้วทำหน้าสงสัย ซึ่งผมที่ได้แต่เป็นห่วงก็อยากจะให้เขาล้มเลิกความคิดนี้ซะ

            มะ...ไม่ต้องทำขนาดนี้ก็ได้

            วิ่งไหวหรือไงคำถามเดิมถูกส่งมาให้ ทำให้ผมได้แต่ส่ายหัว

            วิ่งไม่ไหว รอบเดียวก็ล้มแล้ว แต่แค่พาเราส่งโรงพยาบาล ปั้นจะได้ไม่ต้องเหนื่อยด้วย

            ...

            เราวิ่งเองได้

            ไว้ครั้งหน้า     

            คนข้างๆ ผมพูดแค่นั้นก่อนจะจับมือของผมที่จับแขนเสื้อเขาออกแล้วเดินออกจากแถวไปหลังจากที่รุ่นพี่ตัดสินใจให้เขาออกไปวิ่งเป็นคนแรก

            สามสิบห้ารอบนะครับน้องปั้นใจ

            อึก...

            ผมได้แต่กลืนน้ำลายลงคอแล้วมองร่างสูงที่เริ่มออกวิ่งไป ส่วนตัวเองก็ได้แต่มองเขาคนนั้นเช่นเดียวกับสายตาหลายๆ คู่ที่มองไปทางเขาเช่นกัน

            ขอบคุณนะปั้นใจ

            จบกิจกรรมวันนี้ไป ไอ้เกลือคนนี้ได้ตัดสินใจแล้ว แม้ความกล้าของผมจะมีไม่เท่าเขา แต่ผมก็อยากจะทำ

            ผมจะแอดเพื่อนในเฟซบุ๊กเขาไป !

.

.

.

คำขอเป็นเพื่อน

Punjai Siriwakron

ยืนยัน        ลบ


-------------------------------------

เนื่องจากคนเขียนไม่เคยมีประสบการณ์เรียนมหาวิทยาลัยมาก่อน หากเขียนแล้วติดขัดยังไงขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 505 ครั้ง

19 ความคิดเห็น

  1. #585 ladyinvisible (@ladyinvisible) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:00
    มีแบบนี้จริงโดนร้องเรียนไปแล้วจ้า
    #585
    0
  2. #582 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 05:45
    โธ่อิรุ่นพี่ก้อใจร้าย สงสารปั้นใจ
    #582
    0
  3. #441 luzia atiria (@opung) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 00:54
    ปกติก็ต้องถามนะว่าน้องคนไหนมีโรคประจำตัวมั้ย จะได้ไม่ให้ทำกิจกรรมนั้นๆ
    #441
    0
  4. #360 pisanu127 (@pisanu127) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 17:56
    ทำไมรุ่นพี่โหดกันจังล่ะสงสารปั้นใจกับเกลือจัง
    #360
    0
  5. #347 jittrawa (@jittrawa) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 20:43
    มหาวิทยาลัยจริงๆ รุ่นพี่ทำอย่างนี้ไม่ได้ ทุก ม ระวังเรื่องแบบนี้มากที่สุดเลยนะคะ ในยุคนี้ แต่ก็นิยายอ่ะนะ
    #347
    0
  6. #345 JokerJung (@patty_T_za) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 15:11
    ตอนสอบเขามันก็มีใบตรวจสุขภาพนี่ ไม่ได้ตรวจกันบ้างเลยหรอว่าคนไหนเป็น
    #345
    0
  7. #317 ลายหมึก (@sunonwater) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 23:16
    รุ่นพี่ทำไมโหดจัง
    #317
    0
  8. วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 02:43
    รุ่นพี่แย่มากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ทำไมไม่ฟังเหตุผลของน้องล่ะ คิดว่าตัวเองเป็นใครใหญ่มาจากไหนก็แค่เข้าเรียนก่อน
    #304
    0
  9. #300 punch tar (@punch668) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 22:09
    แค่อ่านก็อินเเล้วค่า
    #300
    0
  10. #292 peace_in_apple (@peace_in_apple) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 19:24
    ทำไมตอนที่แล้วกับตอนนี้มันต่างช่วงเวลากันมากเลยเหมือนเปิดวาร์ป
    #292
    0
  11. #172 _Daonuea_ (@_Daonuea_) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 09:15
    รุ่นพี่แบบนี่อย่ามีเลยดีกว่าาา
    #172
    0
  12. #148 จะซุ่ม (@0623170639) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 00:42
    เพิ่งมาอ่าน แต่อินตอนนี้มาก

    รุ่นพี่แบบ... ก็เข้าใจระบบหมู่นะ แต่เกินไปป่ะ? ขอใบรับรองแพทย์จากรุ่นน้องสิ ขอมาสิ ว่าเป็นโรคหอบจริงรึเปล่า แล้วพิจารณากันต่อไป
    #148
    0
  13. #141 The white Death (@biwatikan32605) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 22:31

    อิรุ่นพี่ เกินไปละๆ งับหัวแม่งงงง แกล้งน้องงงงง

    #141
    0
  14. #139 Suga__ (@Suga__) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 03:01
    รุ่นพี่ก็จะกวน_อย่างนี้แหละค่ะ
    #139
    0
  15. #77 Phpalus (@pantharee01) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 23:28
    พ่อเทพบุตรสุดๆฮืออแ เกลือกล้าๆหน่อยน้าา ปั้นดูอยากเป็นเพื่อนด้วย
    #77
    0
  16. #74 ซาราง เฮ (@kimmeena) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 00:00
    พี่ปั้นนน
    #74
    0
  17. #36 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 17:16
    ปั้นใจช่างเป็นคนดีอะไรแบบนี้~~
    #36
    0
  18. #32 MuuKaew (@MuuKaew) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 15:49
    ปั้นใจสู้ๆนะเหนื่อยแทน
    #32
    0
  19. #1 kalnee (@kalnee) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 20:05
    เกลือน่ารัก..ปั้นใจก็เท่ห์
    #1
    0